H αισιοδοξία σε τόνο ματζόρε-H Δήμητρα Γαλάνη μίλησε στη «Γνώμη»

H αισιοδοξία  σε τόνο ματζόρε-H Δήμητρα Γαλάνη μίλησε στη «Γνώμη»

Μία από τις σημαντικότερες φωνές της Ελλάδος, η σπουδαία ερμηνεύτρια Δήμητρα Γαλάνη λίγο πριν έλθει στην Πάτρα μίλησε στη «Γνώμη» για τη συνεργασία της με τον νεαρό συνθέτη, Ευστάθιο Δράκο και την παράσταση που θα παρουσιάσουν.

 

Όπως λέει, «όποιος λοιπόν θέλει να ακούσει καλή μουσική θα είναι εκεί!». Η Δήμητρα Γαλάνη επαναλαμβάνει την αγάπη της για τους νέους ανθρώπους με ταλέντο θεωρώντας τον εαυτό της ευτυχή και προνομιούχο άνθρωπο, γιατί μοιράζεται την τέχνη της στη σκηνή μαζί τους.

 

Έρχεστε για πρώτη φορά στην Πάτρα με τη συγκεκριμένη μουσική παράσταση. Τι ακριβώς θα δούμε στην παράσταση της 20ης Μαΐου στο «Royal Theater»;

Θα δείτε την Δήμητρα αγκαλιά με τον Ευστάθιο. Αλήθεια, πολύ ωραιότερο δεν είναι από το «Στάθης»; Θα δείτε την συνάντησή μου με τον Ευστάθιο και από εκεί και πέρα θα δείτε μια μπάντα εξαιρετική, που αγκαλιάζει το κάθε τραγούδι με διαφορετική οπτική και είναι πάντα μέσα στην εμμονή τη δική μου για την ένωση της Ανατολής με τη Δύση. Συνεργαζόμαστε με τον πυρήνα της ομάδας αυτής 10 με 11 χρόνια τώρα και προέρχονται κι αυτοί από γκρουπ. Φυσικά θα δείτε και την Δήμητρα που ξέρετε, τα τραγούδια που ξέρετε. Εμένα μου αρέσει κάθε φορά να πειράζω τα τραγούδια, στον βαθμό που αυτά μπορούν να αγγιχτούν. Βλέπετε έχω κλασικό ρεπερτόριο, είχα την ευτυχία να έχω πει πολύ σημαντικά πράγματα που έχουν διαχρονικότητα, γιατί είναι μικρά έργα τέχνης. Όμως είναι ωραίο κάθε φορά κι αυτά να ανανεώνονται μέσα από έναν καινούργιο ήχο. Όποιος, λοιπόν, θέλει να ακούσει καλή μουσική θα είναι εκεί!

Πείτε μας περισσότερα για τη συνεργασία με τον Ευστάθιο Δράκο

Η χαρά μου γι’ αυτό που συμβαίνει με το δίσκο μας «Το βαλς των χαμένων μετά» με τον Ευστάθιο Δράκο σε στίχους του Νίκου του Μωραΐτη είναι μεγάλη. Μ΄αρέσει να είναι η φωνή μου το όχημα στην καινούργια προσπάθεια του Ευστάθιου να εκφραστεί με ελληνικό στίχο. Και είναι χαρά μου, γιατί βλέπω ότι το αποτέλεσμα αυτό έχει μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο. Οι στίχοι του Νίκου Μωραΐτη, που τόσο πετυχημένα ενωθήκαν με τις μουσικές του Ευστάθιου είναι εξαιρετικά εύστοχοι και δίνουν στον κόσμο έναν τόνο αισιοδοξίας κι ελπίδας, που όλοι μας είχαμε ανάγκη να αισθανθούμε.

Όλο αυτό έχει μια αίσθηση... ματζόρε!

Καιρός δεν ήταν για λίγο ματζόρε, τόσο μινόρε που είναι η ζωή μας;

Και βέβαια! H μουσική που γράφει ο Ευστάθιος Δράκος, η οποία κουβαλάει και όλες αυτές τις μνήμες των μουσικών του Μάνου Χατζιδάκι, έχει μια άλλη ποιότητα κι έντονο το αίσθημα της χαρμολύπης που μας εκφράζει απόλυτα σα λαό. Και για να μιλήσω πιο μουσικά, να ξέρετε ότι ο ματζόρε τρόπος δεν είναι κάτι απλό, είναι πολύ εύκολο να πέσει κάνεις στην παγίδα της αφέλειας.

Πώς αλήθεια πρωτοακούσατε τους Minor Project;

 

Στο ραδιόφωνο όπως όλοι μας! Άκουσα ένα τραγούδι και ένιωσα σαν το άνοιγα του παράθυρό μου και να έμπαινε η άνοιξη. Και ενώ η μουσική αυτή είχε μια απίστευτη ελληνικότητα άκουσα τον Στάθη να τραγουδάει αγγλικά, πράγμα που δε με ενόχλησε καθόλου βέβαια. Ίσα-ίσα! Σκέφτηκα όμως τι ωραίο που θα ήταν το τραγούδι και στα ελληνικά! Νομίζω ότι όλοι λίγο-πολύ είχαμε την ίδια σκέψη.

 

Αυτό το κάνετε πολύ συχνά, έτσι; Να ενστερνίζεστε ήχους και ιδέες άλλων και να τις πηγαίνετε ένα βήμα πιο πέρα;

 

Το κάνω μόνο όταν αισθάνομαι ότι υπάρχει πραγματικά ταλέντο και δυνατότητες. Λόγω της σχέσης μου με τις νεότερες γενιές φτάνουν στα χέρια μου πολλά πράγματα. Τα ακούω όλα. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να ανακαλύψεις. Αυτά που τελικά φτάνουν σε εσάς είναι μια πολύ-πολύ αυστηρή επιλογή μου. Κι ότι τελικά έχω κάνει έγινε με ανθρώπους που στην συνέχεια είχανε μια ξεχωριστή πορεία. Όσοι από αυτούς δεν είχανε μια σημαντική πορεία, δεν ήταν πάντως από έλλειψη ταλέντου.

Ήθελα να επανέλθω για το «Χατζιδακικό» του Ευστάθιου στον ήχο του.

Δεν είναι καθόλου μίμηση του Χατζιδάκι αυτό που έκανε ο Ευστάθιος με τους Minor Project. Ο ήχος αυτός έχει δικά του στοιχεία και ταυτότητα. Γι’ αυτό και όταν αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά, επέμεινα στο να διατηρηθεί αυτός ο ήχος και γι’ αυτό το λόγο όλες οι ενορχηστρώσεις και οι ορχήστρες γραφτήκανε στην Πάτρα από τον Ευστάθιο Δράκο και το Διονύση Μπάστα στο Studio Noisebox.

Ο τελευταίος σας δίσκος που προήλθε από τη συνεργασία με τον Ευστάθιο Δράκο λέγεται «Το Βαλς Των Χαμένων Μετά». Γιατί τιτλοφορήθηκε έτσι;

Θυμάμαι ότι όταν δουλεύαμε πάνω στο ομότιτλο τραγούδι, κοιταχτήκαμε και είπαμε «έτσι θα λέγεται ο δίσκος, ε;» και συμφωνήσαμε αμέσως όλοι. Τόσο απλά. Αυτό που αποκαλύπτεται εκ των υστέρων, βέβαια, είναι ότι δεν είναι καθόλου χαμένο το «μετά» (γέλια ηχηρά). Γιατί το μετά είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος σαν τον Ευστάθιο Δράκο, που μπαίνει στο χώρο και όλοι έχουμε χαρά και πανηγύρια, γιατί εμπλουτίζεται αυτή η ιστορία που λέγεται «Ελληνικό τραγούδι» διαρκώς και συνεχίζει να αναδεικνύει και να παράγει νέους ανθρώπους.

 

Όλη αυτή η «καθημερινότητα» της μουσικής σας καριέρας, αυτό που κάνετε 49 χρόνια, δημιουργία, ηχογράφηση, κυκλοφορία, πρόβες, εμφανίσεις κ.λπ., και πάλι από την αρχή, το έχετε δει ποτέ ως ρουτίνα;  Το βαρεθήκατε ποτέ;

Όχι μόνο δεν τα έχω βαρεθεί, αλλά με γοητεύουν αφάνταστα. Είναι η ζωή μου όλα αυτά που είπες. Οι πρόβες είναι χαρά. Όταν οι πρόβες είναι δημιουργικές, είναι μόνο χαρά. Όταν πας απλά για μια «ανάγνωση», ναι, μπορεί να γίνει και βαρετό. Με τα χρόνια έχω δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που κάνουν τις ώρες μου μόνο δημιουργικές. Βλέπεις επιλέγω να βρίσκομαι ανάμεσα σε εξαιρετικά άξιους μουσικούς. Καλλιτέχνες που κάθε νότα που παίζουν την υπογράφουν με το όνομά τους. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή και προνομιούχο άνθρωπο, γιατί μοιράζομαι την τέχνη μου στη σκηνή μαζί τους.

Από τις συνεργασίες σας, υπάρχει κάποιος που θα θέλατε αλλά δεν έχετε συνεργαστεί;

Έχω την ευτυχία να λέω πως όχι. Ακόμα κι αν δεν είχα εκφράσει δημόσια αυτή μου τη θέληση, αυτό γινόταν από μόνο του. Είναι παράξενο. Ίσως φαίνεται γιατί το ήθελα πολύ. Έχω μια τέτοια άποψη. Θεωρώ ότι όταν πραγματικά θέλουμε κάτι, στο οποίο έχουμε πιστέψει, γίνεται.  Απλά η  σχέση με το χρόνο πρέπει να είναι καλή και ήσυχη, να μην είσαι ανυπόμονος.

Για κάποιο λόγο, δεν το έχω επιδιώξει αυτό, έχω μια καλή σχέση με τον χρόνο, δεν βιάζω τα πράγματα, τα αφήνω απλά να συμβούν. Καμιά φορά παίρνει πολλά-πολλά χρόνια για να συμβούν.

Έχω διαβάσει ιστορίες συγκροτημάτων ή καλλιτεχνών στο εξωτερικό, που τους πήρε 10-12 χρόνια να κάνουν κάτι, και αν κάνουν και κάτι στο τέλος.

Ναι, μπορεί να περιμένεις πολλά χρόνια και να μη γίνει και τίποτα στο τέλος. Γιατί από ότι φαίνεται δεν υπήρχε λόγος να γίνει.

Τελειώνοντας, πείτε μας ποια είναι η ιδανική συναυλιακή βραδιά κατ’ εσάς, μια βραδιά που θα πείτε «τι ωραία ήταν!»

Οι βραδιές που αισθάνεσαι ότι αναπνέεις με τον κόσμο ταυτόχρονα. Αυτές είναι οι ιδανικές βραδιές. Συνήθως αυτό συμβαίνει στην Πάτρα. Και να ξέρετε, από την Πάτρα έχω πάντα την αίσθηση μια ζεστής αγκαλιάς.

back to top