Νίκος Αθανασόπουλος-Ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας εκλεκτός φίλος-Του Βασίλη Μπεκίρη

Νίκος Αθανασόπουλος-Ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας εκλεκτός φίλος-Του Βασίλη Μπεκίρη

 

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΠΕΚΙΡΗ

(Πρώην Υφυπουργού)

Πέρασαν κιόλας 40 ημέρες από τότε που ο Νίκος Αθανασόπουλος έφυγε από κοντά μας πορευόμενος προς την Βασιλεία των Ουρανών.

Μια τεράστια απώλεια για όλους εμάς τους φίλους του, αλλά κυρίως για την οικογένειά του και την τοπική μας κοινωνία. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα γεμάτα άδολη χαρά γέλια του και τα  αυθόρμητα αστεία του που ζωντάνευαν την παρέα στο πάντα ανοιχτό σπίτι στη Ροδινή.

Ακόμα αισθάνομαι ότι θα κατέβω στην πλατεία Γεωργίου και θα πιούμε τον καφέ μας στο πάνω μέρος.  Ακόμα νιώθω το μεγάλοκαι ειλικρινές ενδιαφέρον του για μένα, τη Δήμητρα και τα παιδιά.

Εγώ προσωπικά και η οικογένειά μου χάσαμε έναν πολύ καλό φίλο που είχε ξεπεράσει από πολύ νωρίς την πολιτική σχέση και την είχε μετατρέψει σε μια γνήσια, ειλικρινή, αμοιβαία φιλία, γεμάτη εκτίμηση και σεβασμό.

Ο Νίκος ήταν για εμάς, που είχαμε την χαρά και την τιμή να τον συναναστρεφόμαστε, ένας σπάνιος άνθρωπος με αρετές που απέφευγε να διαφημίζει και πράξεις ανθρωπιάς που οι περισσότεροι ποτέ δεν θα μάθουν. Άλλωστε το μεγαλείο της ψυχής και της ζωής ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο με αυτά που φαίνονται και επιδεικνύονται, αλλά κυρίως με όλα εκείνα που γίνονται για τους πολλούς χωρίς να διαφημίζονται.

Ήταν από τους ανθρώπους που ποτέ δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε και πού έφτασε. Προσγειωμένος στην πραγματικότητα, εργατικός στην καθημερινότητα, ένας γνήσιος Έλληνας οικογενειάρχης που φρόντισε να παραδώσει τους καρπούς και τα όνειρα μιας ζωής στον Γιώργο και στον Στάθη, δείχνοντας από πολύ νωρίς εμπιστοσύνη αλλά και επενδύοντας στα πολυτιμότερα αγαθά του, τα παιδιά του.

Με μια σύζυγο, σύντροφο, συνοδοιπόρο στη ζωή και στην προσπάθεια, την Ελένη, που περισσότερο από όλους βίωσε την υπεράνθρωπη προσπάθεια του Νίκου να δημιουργήσει, να χτίσει δουλειά και οικογένεια, αλλά και να αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια με αξιοπρέπεια και ταπεινότητα την βάσανο της ασθένειάς του.

Δεν είναι εύκολο για κανέναν μας να χάνει έναν δικό του άνθρωπο. Γιατί ο Νίκος ήταν και παραμένει για μένα και την οικογένειά μου ένας δικός μας άνθρωπος. Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος απέδειξε ότι η φιλία μπορεί να ξεπερνά τα όρια της σκληρής κοινωνικής μας πραγματικότητας και να μετουσιώνεται σε μια ανθρώπινη σχέση γεμάτη  γενναιοδωρία, απλότητα, συμπόνια στα δύσκολα και μοίρασμα χαράς στα ευχάριστα.

Συνήθως λέμε ότι ο αποθανών δεδικαίωται. Στην περίπτωση του αγαπητού μου Νίκου αυτό συνέβη κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής του, καθώς φρόντισε να τιμήσει και να δικαιώσει στις προσμονές και τις προσδοκίες γνωστών και αγνώστων που βρίσκονταν στο περιβάλλον του.

Ο Νίκος για μένα προσωπικά δεν έχει φύγει. Είναι εδώ και θα παραμείνει στη σκέψη μου, στην καρδιά μου, στη μνήμη μου, στην προσευχή μου.

Γι’  αυτό και θεωρώ υποχρέωσή μου και καθήκον μου να μοιραστώ με την τοπική μας κοινωνία αυτές τις ελάχιστες σκέψεις στη μνήμη ενός υπέροχου ανθρώπου.

back to top