Σκοτώθηκε σε τροχαίο ο 25χρονος Άγγελος Κουρούκας

Στο πένθος έχει βυθιστεί από το πρωί η Ανάβρα Αγιάς, το χωριό του 25χρονου Άγγελου Κουρούκα, που έχασε τη ζωή του όταν το αγροτικό αυτοκίνητο που οδηγούσε βγήκε από τον δρόμο λίγο έξω από το Γερακάρι και ανατράπηκε, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυμτισμό του.

Περισσότερα

Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών του 1920-Του Βασίλη Μπεκίρη

 

 

Η πορεία προς τις εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1920 και η ίδρυση νέου κόμματος

H αναγνώριση των ευθυνών του Ελευθερίου Βενιζέλου

 

(πρώην υφυπουργού)

Η Βουλή των Ελλήνων, ο ναός της Δημοκρατίας καθ’ όλη τη διάρκεια του 1919 δεν είχε λειτουργήσει.

Βέβαια, κατά τη διάρκεια που ήταν κλειστή η Βουλή εξεδόθη από τις 28 Μαΐου (10 Ιουνίου) 1919 το αναγκαστικό διάταγμα, το οποίο παρέτεινε τη διάρκεια της Βουλής κατά ένα εξάμηνο.

Πρέπει εδώ να θυμίσουμε ότι η θητεία της Βουλής εκείνης έληγε την 31η Μαΐου (13 Ιουνίου) 1919, αφού συμπλήρωνε τότε τετραετία από το 1915, όταν είχαν διενεργηθεί εκλογές.

« Η ΕΝ ΠΟΛΕΜΩ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ»

Είναι ανάγκη εδώ να διευκρινίσουμε ότι στην αιτιολογική έκθεση που συνόδευε το αναγκαστικό διάταγμα ως δικαιολογία προέβαλε το «ή μήπω αποτερματισθείσα εν πολέμω κατάστασις».

Επιπλέον στην έκθεση ανεφέρετο ότι το ίδιο είχε γίνει και σε άλλα κράτη της Ευρώπης τα οποία ευρίσκοντο σε εμπόλεμη κατάσταση και ότι το διάταγμα αυτό θα επεκυρώνετο από την Εθνική Αντιπροσωπεία, όταν θα άρχιζαν κανονικά οι εργασίες της.

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ ΕΚ ΝΕΟΥ Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Έτσι κατά τη συνεδρίαση της Βουλής την 23η Νοεμβρίου (6 Δεκεμβρίου) 1919 μιλώντας ο Πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος τόνισε ότι υπεβλήθησαν προς κύρωση οι Συνθήκες Ειρήνης μεταξύ των οποίων η ενδιαφέρουσα την Ελλάδα Συνθήκη του Neville και ότι παρατείνεται εκ νέου ο βίος της Βουλής για τέσσερις μήνες ακόμα. Στη συνέχεια ο Πρωθυπουργός υπεστήριζε ότι εντός του τετραμήνου θα έχει υπογραφεί η Συνθήκη με την Τουρκία και εν συνεχεία η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές: «Δηλώ» είπε «επισήμως ότι αμέσως μετά την υπογραφήν της Συνθήκης μετά της Τουρκίας η Βουλή θα διαλυθεί και οι εκλογαί θα διεξαχθούν εντός των προθεσμιών τας οποίας το Σύνταγμα καθορίζει». Όμως στην πορεία δεν ετηρήθησαν οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού και έτσι αναγκάστηκε να ζητήσει νέα παράταση της Βουλής για τρεις ακόμα μήνες διά νέου αναγκαστικού διατάγματος το οποίο εξεδόθη την 24η Μαρτίου (6 Απριλίου) 1920.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι κατά την ίδια συνεδρίαση της Βουλής ο Ελ. Βενιζέλος ομίλησε και επί του θέματος της λογοκρισίας, διότι επιέζετο από την αντιπολίτευση για την άρση αυτού του μέτρου λόγω του ότι είχε τερματιστεί ο πόλεμος. Όμως ο Πρωθυπουργός υπεστήριζε ότι ο πόλεμος δεν είχε τερματιστεί και επεκαλέσθη για παράδειγμα τη Γαλλία, όπου η λογοκρισία ήρθε όχι κατά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών, αλλά μόνον μετά την επικύρωσή της από τη Γερμανία.

Και προσέθεσε ότι όταν πριν από ένα χρόνο είχε άρει την λογοκρισία δοκιμαστικώς, αναγκάστηκε τηλεγραφικώς να την επιβάλει, λόγω υπερβασιών του τύπου που έβλαπταν τα εθνικά συμφέροντα. Και ανέφερε για παράδειγμα ότι τότε «ανεγράφη ότι η στρατιωτική κατάληψις της Σμύρνης εκ μέρους της Ελλάδος αποτελεί τυχοδιωκτική κατακτητική εκστρατείαν εις την οποίαν ο Ελληνικός λαός δεν είναι σύμφωνος».

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ: ΜΕΤΡΟ ΣΚΟΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ»

Στη συνέχεια ο Πρωθυπουργός ομίλησε και για τον στρατιωτικό νόμο και είπε τα εξής: «Είναι μέτρον σκοπούν εις την διατήρησιν της ηρεμίας του πνεύματος των πολιτικών. Έχει όμως και άλλον τινά σκοπόν. Εκείνοι οι οποίοι ονειρεύονται ανατροπάς και οι οποίοι μηχανεύονται επιβουλάς κατά του καθεστώτος, αδιαφορούσι δια την κεφαλήν αθώων θυμάτων, όταν ιδίως αυτοί έχουν ασφαλίσει την δικήν των, όταν ζώσι μακρά του κράτους τούτου. Αλλά εγώ δεν δύναμαι να αδιαφορώ διά την ασφάλειαν της κεφαλής των άτυχων οργάνων των κακοήθων αυτών ανθρώπων». Και τελειώνοντας την ομιλία του είπε ότι «σε τρεις περίπου μήνες όλα θα έχουν τελειώσει και ότι ο ίδιος δεν ήθελε ποτέ να θεωρείται τύραννος».

Σε άλλη συνεδρίαση της Βουλής 20 Ιανουαρίου (2 Φεβρουαρίου) 1920 εγένετο συζήτηση για να ακολουθήσει τον τερματισμό του πολέμου η λήθη του παρελθόντος που προϋπέθετε ανάληψη υπό της Κυβερνήσεως ορισμένων πρωτοβουλιών. Την παροχή δηλαδή γενικής αμνηστίας, την επάνοδο των απολυθέντων υπαλλήλων στις θέσεις των, την επάνοδο των αποταχθέντων αξιωματικών και την επικράτηση πνεύματος συνδιαλλαγής και όχι συνέχισης της κατάστασης όπου η μία μεριά του Ελληνικού λαού έδιωχνε την άλλη.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΣΛΙΝ ΚΑΙ ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ

Μάλιστα, για παράδειγμα αναφέρθηκαν τα ονόματα των Κωνσταντίνου Εσλίν και Σπύρου Λάμπρου οι οποίοι μετά από διώξεις και μεγάλες ταλαιπωρίες απέθαναν στις φυλακές.

Πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι και οι δύο εδιώχθησαν, διότι ήσαν οπαδοί του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Απαντώντας ο Ελ. Βενιζέλος αναφέρθηκε στο ιστορικό του διχασμού και τόνισε τα εξής: «Κανείς άνθρωπος δεν είναι δυστυχέστερος για την επελθούσα διαίρεσιν του έθνους από εμέ, όχι διότι αγαπώ το έθνος περισσότερον από τους άλλους, αλλά διότι δυστυχώς επί της εποχής μου προεκλήθη η διαίρεσις αυτή του έθνους.

Και είναι φυσικόν να είμαι εκείνος ο οποίος περισσότερον πάντος άλλου ανησυχώ και θλίβομαι δια την υπάρχουσα διαίρεσιν και δύναμαι να διαβεβαιώσω ότι θα αποθάνω δυστυχής, πριν κατορθώσω να εργασθώ διά να επανασυνδέσω την διασπασθείσαν εθνικήν ενότητα».

ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Σε άλλη συνεδρίαση της Βουλής και συγκεκριμένα την 23η Απριλίου (6 Μαΐου) 1920 εν όψει της αναγγελίας των όρων της Διασκέψεως του Σαν Ρέμο, ησθάνετο τον εαυτό του ισχυρόν να προχωρήσει εις μερικήν αμνηστίαν και μερικήν άρση του Στρατιωτικού Νόμου, διατηρουμένου ουσιαστικά του σκέλους που αφορούσε ειδήσεις που είχαν σχέση με το στρατιωτικό έργο.

Στη συνεδρίαση αυτή ο Πρωθυπουργός αγόρευσε διά μακρόν και θυμήθηκε πάλιν το παρελθόν, αλλά αναφέρθηκε στην προέλαση του στρατού στη Δυτική Θράκη μέχρι των προαστίων της Ανδριανούπολης, καθώς και επικείμενη προέλαση προς την Ανατολική Θράκη. Ευρέθη όμως εις την ανάγκη να ανακοινώσει την επαναφοράν του στρατιωτικού νόμου, πράγμα το οποίο προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Στην πορεία όμως ομολόγησε την πλάνη του, διότι είχε αποφασίσει την άρση του στρατιωτικού νόμου, ενώ παράλληλα εδήλωνε κατηγορηματικά ότι η Βουλή που θα προέλθει από τις εκλογές δεν θα είναι συντακτική αλλά αναθεωρητική. Στη συνέχεια ανέφερε ποια άρθρα του Συντάγματος θα αναθεωρηθούν και εξέφρασε την πεποίθησή του ότι: «μεθ’ όλα ταύτα και μεθ’ όλου του κλονισμού -του οποίου δεν παραγνωρίζω- το πολίτευμα της Βασιλευομένης Δημοκρατίας δύναται επί μαρκόν να προσφέρει χρήσιμους υπηρεσίας εις το έθνος». Τελειώνοντας την ομιλία του τόνισε τα εξής: «Και τον στρατιωτικόν νόμον ήραμε και την λογοκρισίαν και τα μέτρα επιεικείας, τα άλλα τα οποία γνωρίζει η Βουλή, εισηγήθην στη Βουλή και τα εφαρμόσαμε. Αλλά ταύτα πάντα απέβησαν εις μάτην! Τον κλάδον της ελαίας τον οποίον ετείναμε τον αποσύραμεν επί του παρόντος. Η Ελλάς ευρίσκεται, κύριοι, εις εμπόλεμον κατάστασιν εισέτι μετά της Τουρκίας. Δεν αγνοείται ότι ο Κεμάλ ετοιμάζεται να προσβάλει την κατοχή μας εν Σμύρνη, ο δε Ταγιάρ ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει την προέλασιν ημών εις Θράκην». Και έτσι, στις παραμονές της υπογραφής της Συνθήκης των Σεβρών, επανερχόμεθα εις το προηγούμενο καθεστώς, το οποίο όπως στην αρχή είχαμε τονίσει «ότι ο Βενιζέλος δεν ήλεγχε πλέον την κατάσταση».

ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Πρέπει εδώ να επισημάνουμε, ότι μετά της ανωτέρω συνεδριάσεως, η Βουλή διέκοψε τις εργασίες της την 25η Μαΐου (7 Ιουνίου) 1920 και θα επανελάμβανε τις εργασίες της την 25 Αυγούστου (7 Σεπτεμβρίου) 1920 σε πανηγυρική συνεδρίαση για να γιορτάσει την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών και την προαναγγελία των επικείμενων Βουλευτικών εκλογών.

Και ενώ η χώρα οδηγείτο σε εκλογές, στο εσωτερικό συνέβαιναν ορισμένα γεγονότα, τα οποία ήσκησαν μεγάλη επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις. Το πρώτο γεγονός της περιόδου αυτής είναι οι πολιτικές δίκες εκείνης της περιόδου και η οργάνωση της αντιπολίτευσης σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό.

Ελέγχθη προηγουμένως ότι από τον Ιούνιο του 1917 που επανήλθε ο Ελ. Βενιζέλος από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα ελήφθησαν ορισμένα μέτρα που αφορούσαν απελάσεις, εκτοπίσεις και πολιτικές δίκες εναντίον των αντιπάλων του Ελ. Βενιζέλου. Βέβαια, όλα αυτά τα γεγονότα είχαν δημιουργήσει ένα κλίμα άσχημο και κάτω από αυτές τις συνθήκες η χώρα δεν μπορούσε να οδηγηθεί σε εκλογές. Και τούτο διότι οι περισσότερες δίκες εγένοντο με συνοπτικές διαδικασίες στα Στρατοδικεία και στη συνείδηση του κόσμου είχε περάσει η ιδέα ότι επρόκειτο περί πολιτικών διώξεων και ως εκ τούτου εκλονίζοντο η εμπιστοσύνη του λαού προς την Κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου. Τέτοιες δίκες ήσαν του Εσλίν και του Λάμπρου, αλλά και πολλών πολιτικών προσώπων, όπως των Δούσμανη, Μεταξά, Σκουλούδη και Μαυρομιχάλη, Ράλλη, Δραγούμη, Γούναρη κ.ά. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι όλες αυτές οι δίκες είχαν αρχίσει το 1919 και πολλές συνεχίζονταν και το 1920 για κατηγορίες επί εσχάτη προδοσία για γεγονότα που είχαν διαπραχθεί πριν δύο ή και τριών ετών. Όλα αυτά τα γεγονότα είχαν δημιουργήσει ένα άσχημο κλίμα το οποίον πλήρωσαν στις εκλογές όχι μόνον οι κυβερνώντες, αλλά και το έθνος, όπως θα εξιστορήσουμε σε άλλα κεφάλαια. Όπως ελέγχθη προηγουμένως το δεύτερο μεγάλο θέμα που επηρέασε τις πολιτικές εξελίξεις εκείνης της περιόδου ήταν η οργάνωση του πολιτικού κόσμου που αντιπολιτεύονταν τον Ελ. Βενιζέλο. Πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι το 1918 και μεγάλο μέρος από το 1919 πολιτική οργάνωση δεν υπήρχε. Και τούτο διότι ίσχυε ο στρατιωτικός νόμος και η λογοκρισία, που δεν επέτρεπαν στην ουσία τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Πέραν των ανωτέρω την περίοδο εκείνη οι περισσότεροι πολιτικοί ευρίσκοντο στις φυλακές ή σε απέλαση ή σε εκτόπιση ή ήσαν υπόδικοι. Κάτω, λοιπόν, από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούσαν να υπάρχουν κόμματα και υπήρχαν μόνο νησίδες αντιδράσεων, άλλες στην Κορσική, άλλες στην Ιταλία ή την Ελβετία και άλλες στην Ελλάδα. Πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι και εις την Βουλή ευρισκόμενοι Βουλευτές της αντιπολίτευσης ελάχιστα μπορούσαν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, λόγω του γενικότερου κλίματος που είχε δημιουργηθεί και είχε επηρεάσει ακόμα και το ναό της Δημοκρατίας.

Βέβαια, το κλίμα κάπως άλλαξε κατά το 1919, οπότε άρχισε να οργανώνεται η αντιπολίτευση σε ενιαίο οργανισμό.

 

Η δημιουργία της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης»

Ελλάδι ευρισκομένους πολιτικούς. Έτσι, η πρώτη οργάνωση δημιουργήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1919 (6 Ιανουαρίου 1920) μεταξύ των Νικολάου Στράτου, Παναγή Τσαλδάρη και Νικολάου Καλογερόπουλου.

Οι ανωτέρω δημιούργησαν συμβούλιο το οποίο απετέλεσαν οι Επ. Δηλιγιάννης, Χαράλαμπος Βοζίκης, Ιων. Δραγούμης, Νικ. Τριανταφυλλάκος, Γεώργιος Μπούσιος και Σπύρος Στάης. Αργότερα όμως και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 1920, δημιουργήθηκε «η Ηνωμένη Αντιπολίτευση», τη Διοίκηση της οποίας ανέλαβαν οι Ν. Στράτος, Τσαλδάρης, Καλογερόπουλος, Ν. Τριανταφυλλάκος, Επ. Δηλιγιάννης, Ι. Δραγούμης, Ν. Μπαλτατζής, Χρ. Βοζίκης, Γ. Μπούσιος, Γρ. Ευστρατιάδης, Ν. Λεβίδης, Α. Στεφανόπουλος, Λουκάς Ρούφος, Κ. Κουμουνδούρος και Ξεν. Στρατηγός.

Μετά την οργάνωση της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης» έκανε την πρώτη της εμφάνιση την 31η Μαρτίου (13 Απριλίου) 1920 με βιαία επίθεση και διαμαρτυρία κατά του Πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου. Στη διαμαρτυρία αυτή η Ηνωμένη Αντιπολίτευση κατηγορούσε τον Ελ. Βενιζέλο για κατάλυση του πολιτεύματος, για τυραννική Πολιτεία, για κομματική εξαχρείωση δι’ ασύστολη σπατάλη του Δημοσίου χρήματος και προέβαλε το αίτημα για άμεση προσφυγή στις κάλπες. Στη συνέχεια, η Ηνωμένη Αντιπολίτευση επανήρχετο συνεχώς με δηλώσεις της, καυτηριάζοντας την πολιτική της Κυβέρνησης, ενώ δεν παρέλειπε να επαναλαμβάνει το αίτημα των εκλογών. Τις ενέργειες για τη δημιουργία της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης επεκρότησε με επιστολή του την 25η Μαΐου (7 Ιουνίου) 1920 και ο Δημήτριος Γούναρης, ο οποίος είχε δραπετεύσει από την Κορσική, όπου ήταν εξόριστος μαζί με τον Ι. Μεταξά και τον Γ. Πεσματζόγλου και είχαν εγκατασταθεί στην Ιταλία.

Περισσότερα

Τι έλεγε η Ζωή Λάσκαρη για τον Θεό και την πίστη της

Στην σχέση της με το Θεό και στην πίστη της είχε αναφερθεί πριν από περίπου ένα χρόνο η μεγάλη ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη παραχωρώντας συνέντευξη στο περιοδικό Βημαγκαζίνο, επισημαίνοντας πως τον Θεό τον έχει μέσα της, ενώ θεωρούσε μεγάλο αμάρτημα την φράση «Γιατί Θεέ μου σε μένα».

Περισσότερα

Τελωνείο Κακαβιάς: 32.000 ευρώ είχε μαζί του Αλβανός που έφευγε από την Ελλάδα!

Στο στόχαστρο των αστυνομικών και των τελωνειακών υπαλλήλων βρέθηκε ένας Αλβανός ο οποίος αποπειράθηκε να φύγει από τη χώρα με προορισμό την πατρίδα του μέσω της Κακαβιάς, με τις αποσκευές του γεμάτες... χρήματα τα οποία απέφυγε να δηλώσει στο Τελωνείο!

Περισσότερα