Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Πού είναι η μάσκα σου;-Της Αντωνίας Ρηγάτου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Έπρεπε να φτάσουμε σε τετραψήφιο αριθμό κρουσμάτων για να μάθουμε να φοράμε σωστά τη μάσκα ή μήπως όχι; Μάλλον όχι. Εικόνες ντροπής στο κέντρο της πόλης των Πατρών καθημερινά αποδεικνύουν την πιστή μη εφαρμογή των μέτρων από την πλευρά των επιχειρηματιών αλλά και μεμονωμένων πολιτών.

Παρά την απότομη αύξηση των κρουσμάτων στη χώρα, οι Αχαιοί πολίτες φαίνεται έμπρακτα να μην πτοούνται, αλλά και να μην προσαρμόζονται στις νέες συνήθειες. Στις δημόσιες υπηρεσίες, στην εκκλησία, στα ΚΤΕΛ, σε ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά και σε χώρους όπως ακόμα και το νοσοκομείο δεν εφαρμόζονται τα μέτρα κατά του κορωνοϊού στην Αχαΐα.

Μάλιστα, η Πολιτεία αλλά και η Εκκλησία του νομού δεν βοηθούν με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση. Είναι να απορεί κανείς με φωτογραφίες πολιτικών στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου που η μάσκα στην πλειοψηφία αυτών είναι φορεμένη με λάθος τρόπο, δηλαδή κάτω από την μύτη.

Πολιτικός του νομού μάλιστα έσπευσε να ευχαριστήσει τους Αχαιούς πολίτες που εφαρμόζουν πιστά τα μέτρα και που η Αχαΐα έφτασε στο επίπεδο δύο από το τρία. Μάλλον, ο πολιτικός δεν κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης για να έχει πλήρη επίγνωση της κατάστασης.

Από την άλλη μεριά, ιερέας την 28ηΟκτωβρίου έξω από τον Άγιο Ανδρέα μάζεψε κόσμο για να παρελάσουν λόγω ημέρας μη εφαρμόζοντας τα μέτρα, με αποτέλεσμα να υπάρχει συνωστισμός χωρίς μάσκα. Επιπλέον, ουκ ολίγοι είναι οι ιερείς οι οποίοι δεν δέχονται τους πιστούς στην Εκκλησία αν φοράνε μάσκα.

Μάσκες δεν υπάρχουν στο εμπόριο; Όλων των ειδών, των χρωμάτων, πάσης φύσεως μάσκες, χειρουργικές, μονόχρωμες, με σχέδια που καλύπτουν και τη μύτη και το στόμα.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να φοράει κάποιος τη μάσκα έντεκα και δώδεκα ώρες μέσα στην ημέρα, όμως από το να μεταδώσει τον ιό στην οικογένειά του, τον διπλανό του, είναι σαφώς καλύτερο.

Το να φοράς τη μάσκα δείχνει ότι σέβεσαι τη δημόσια υγεία, τον εαυτό σου αλλά και τον συνάνθρωπό σου.
Όπως έχω αναφέρει και κατά το παρελθόν, η υγειονομική αυτή κρίση απέδειξε με έμπρακτο τρόπο ότι τον μοναδικό λόγο τον έχουν οι επιστήμονες.

Πρέπει η κοινωνία να εφαρμόσει πιστά τις οδηγίες των ειδικών πριν να είναι αργά. Ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες που μας αναλογούν, εφαρμόζοντας τα μέτρα πιστά. Ο χειμώνας είναι μεγάλος.

Θα παραμείνει η Αχαΐα στο επίπεδο Α; Αν συνεχιστούν οι ανωτέρω καταστάσεις με βεβαιότητα η απάντηση είναι αρνητική.

*Η Αντωνία Ρηγάτου είναι αναλύτρια στο κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Αναλύσεων «ΚΕΔΙΣΑ», Δημοσιογράφος, Αριστούχος του Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στη Σύγχρονη Δημοσιογραφία στο ΕΑΠ.

Άρθρα-Συνεργασίες

Ο θάνατος αποκαλύπτει τη ζωή-Του πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Γ. Σκιαδαρέση

Δημοσιεύθηκε

στις

Ἡ στάση μας ἀπέναντι στό θάνατο προσδιορίζει καὶ τὴ στάση μας ἀπέναντι στη ζωή. Ἡ ἴδια μας ἡ ζωή πρέπει νά εἶναι μιά διαρκής νίκη τοῦ θανάτου. «Ὁ Θεός θάνατον οὐκἐποήσενοὐδέ τέρπεται ἐπ΄ἀπωλεία ζώντων», μᾶς βεβαιώνειὁ σοφός Σολομών (Σοφ.Σολ.1,13)ἀπότὰ βάθη τῶν αἰώνων.

Μάλισταδέ καὶ ἐμπόδισε τὴν ἔλευση τοῦ θανάτου, ¨προειδοποιήσας¨ τούς πρωτοπλάστους με τὴ φράση: «ᾗ δ΄ἄνἡμέρα φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀπο θανεῖσθε»(Γεν.2,17)∙Δηλαδή, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς, ὁ Δημιουργός Θεός ἐμπόδισε τὴν ἔλευση τοῦ θανάτου, ἀφοῦ πρό τῆς πτώσεως φανέρωσε τὸ θέλημά Του, πού ἦταν ἡ ἀθανασία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐτόνισεὅτι ἡἀθέτησητῆςἐντολῆς Τουθα ἦταν ὁ θάνατος.
Προφανῶς ἡ παράβαση τῆς ζωοποιοῦ ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ∙ὡδήγησε στὸ θάνατο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καὶ πάλιν ὅμως ὁ Θεός δέν ἄφησε τὸν ἄνθρωπο, τὴν κορωνίδα τῆς δημιουργίας Του, να βυθισθεῖ στην ἀπώλεια, προετοιμάζοντας διά μέσου τῶν ἐκλεκτῶν Του νά ἔλθει ἡ Παρθένος Μαρία, ἀπό τὴν ὁποία θά ἄνθιζε τὸ ἄνθος τῆς ἄφθαρσίας, ὁ Ζωοδότης Χριστός, ὁ Σωτήρ καὶ Λυτρωτής τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου.
Κατά συνέπεια ἀπό σύνολη τὴ Βιβλική καὶ Πατερική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας προκύπτει ὅ,τι συνοψίζει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Οὐ γάρ θάνατος ἁμαρτίας ἔτεκεν, ἀλλά ἁμαρτία θάνατον ἡμῖν ἐγέννησε∙θάνατος δε ἁμαρτίας γέγονε φάρμακον».
Μετά τὴ σύντομη αὐτή εἰσαγωγική ἀναφορά μου, ἐπικεντρώνω περαιτέρω σέ τρία(3) μόνο σημεῖα:
1. Γιατί δημιούργησε ὁ Θεός τὸν ἄνθρωπο;
Ἔξὅσων μόλις είσαγωγικάἐσημειώσαμε ὁ Θεός δένἔπλασε τὸν ἄνθρωπο γιά νά πεθάνει, ἀλλά γιά νά ζήσει. Παρά ταῦτα ὅμως, ὡς ἄνθρωποι «δέν κρατᾶμε τίποτε πιό σταθερά στά χέρια μας ὅσο τὸν θάνατό μας».
Καὶ δεν εἴμαστε πιό σίγουροι γιά τίποτε ἄλλο στὴ ζωή μας παρά γιά τὸ ὅτι θά πεθάνουμε, καθώς καὶ γιά τίποτε ἄλλο τόσο ἀβέβαιοι, παρά γιά τὴν ὥρα καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου μας.
Ἡ ἐντολή τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ πρός τούς πρωτοπλάστους, ὅταν τοὺς τοποθέτησε μέσα στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ∙«ᾗ δ΄ἄνἡμέρα φάγητε ἀπ΄αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»(Γεν.2,17), ὅπως καὶ πιό πάνω ἐμνημονεύσαμε, φυσικά καὶ δεν ἦταν ἀπειλή, ἀλλά ¨ὁριοθέτηση¨ ζωῆς-θανάτου.Με ἀπλό καὶ εύθύ τρόπο∙Τί εἶναι ὁ Θεός καὶ τί ὁ ¨ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος¨.
• Ὁ Θεός εἶναι ἡ ζωή, ἐνῶ ὁ διάβολος εἶναι ὁ θάνατος.
• Ὁ Θεός ἔπλασε τὸν Ἀδάμ σέ κοινωνία μαζἰ Του, ἐνῶ ὁ διάβολος σέ αὐτονόμηση.
Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος ἀντί νά προτιμήσει τὴ ζωή τῆς μετά τοῦ Θεοῦ κοινωνίας, προτίμησε καὶ ἀκολούθησε τὴν αὐτονομία στὴ ζωή του. Ἀυτό ὅμως τὸν ὁδήγησε στή φθορά καὶ στό θάνατο. Ἀυτό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἄρνησης τῆς μετά τοῦ Θεοῦ σχέσης καὶ πραγματικῆς κοινωνίας με Ἐκεῖνον, πού μᾶς ἔπλασε γιά τὴ θέωση καὶ τὴν αἰωνιότητα καὶ ὄχι γιά τὸ θάνατο. Γι’αὐτό καὶ ἐνηνθρώπισε ὁ Υἱός καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Γι’αὐτό καὶ ἦλθε ὁ Χριστός, ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας. Γιά νά μᾶς δώσει τὴ δυνατότητα τῆς σωτηρίας μας.
Μέ τὴν Σταυρική Του θυσία, τὴν είς«ᾍδουΚάθοδον καὶ τὴν Ἀνάστασή Του κατήργησε τὸ θάνατο καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου γιά νά χαρίσει σέ ἐμᾶς τὴ νίκη τοῦ θανάτου. Μόνο ἠ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καταργεῖ τὸ θάνατο καὶ χαρίζει τὴ ζωή. Τὸ ¨Χριστός Ἀνέστη¨ἔφερε τὸ δῶρο τῆς ὄντως ζωῆς στόν καθένα μας. Γίνεται προσωπική μας ὑπόθεση ἄνἔχομε ἀνοιχτή τὴν καρδιά μας καὶ εἴμαστε δεκτικοί να πλημμυρίζει μέσα μας τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ βεβαίως ἄν βιώνουμε τὸ Γεγονός τῆς Ἀναστάσεως μέσα στην Ἐκκλησία μας, στήν κιβωτό τῆς σωτηρίας μας, στή ¨χώρα τῶν ζώντων¨, ὅπου, «θάνατος οὐκέτι κυριεύει».
Στήν Ἐκκλησία μας πού ᾠκοδόμησε ὁ Χριστός καὶ τὴ θεμελίωσε στή Σαρκωμένη, Σταυρωμένη καὶ Ἀναστημένη Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Ἴδιος καὶ πού, ὅπως εἶπε,«πύλαι ᾅδου οὐ κατ ισχύσου σιν αὐτῆς»(Ματθ.16,18). Ἐκεῖ στόν ᾅδη ὁ Χριστός νίκησε τὸν ᾅδη καὶ με τὴν Ἀνάστασή Του χάρισε τὴ ζωή στόν ἄνθρωπο. Γιά νά μᾶς βεβαιώσει ὁ ἴδιοςὅτι«ὁ πιστεύωνείςἐμέκἄνἀποθάνῃ ζήσετε»(Ρωμ.11,25).
Τὸ ἐρώτημα πού προκύπτει ἀπό ὅλα αὐτά εἶναι: Τί τελικά θά προτιμήσει ὁ ἄνθρωπος; Τί θά ἐπιλέξει; Τὸ θάνατο ή τὴ ζωή; Τὴν ἀπάντηση στό ὑπαρξιακό αὐτό ἐρώτημα τὴ δίνει ὁ ἴδιος με τὴν ἴδια του τὴ ζωή.
2. Περνᾶμε λοιπόν, στό σημεῖο αὐτό πολύ ἐπιγραμματικά στό κομβικό ἐρώτημα ὁ θάνατος εἶναι κοίμηση πού μᾶς μεταφέρει ἀπό τὴν παροῦσαστή μέλλουσα ζωή, μάλιστα δέ τὴν ὄντως ζωή ή ἀποτελεῖ τὸ ἀπόλυτο μηδέν γιά τὸν ἄνθρωπο;
Ἔχει ἐπισημανθεῖ ὅτι τὸ κρίσιμο αὐτό ἐρώτημα εἶχε τεθεῖ ¨ὡς ὑποψία¨ καὶ στόν προχριστιανικό κόσμο:«Τίς δ’οἶδεν, λέει, ὁ ἀρχαῖος ποιητής Εὐριπίδης, εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστί κατ θανεῖν, τὸ κατ θανεῖν δέ ζῆν νομίζεται βροτοῖς;». Ποιός γνωρίζει δηλαδη, ἄν ἡ ζωή εἶναι θάνατος καὶ ὀ θάνατος εἶναι γιά τούς ἀνθρώπους ζωή: Ἀυτή ἡ ὑποψία τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου ἀποτελεῖ καὶ βιώνεται ὡς ἐμπειρική ἀλήθεια καὶ ὡς ἐσχατολογική πραγματικότητα μέσα στην Ἐκκλησία μας.
Τὰ ζωντανά μέλη της πού στήν καθημερινότητά τους ἀγωνίζονται¨τὸν καλόν ἀγῶνα¨ἔχουντὴ βεβαιότητα αὐτό- πού ἀποτελεῖ διαβεβαίωση τοῦ ἴδιου τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ- ὅτι«μεταβαίνουν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν»(Ἰω.5,24).
Εἶναι γνωστό καὶ ἀποτελεῖ γεγονός ἱστορικό καὶ ὑπεριστορικό, ὅτι ἡ πρώτη πού ἔζησε τὴν «ἐκ τοῦ θανάτου είς τὴν ζωην μετάβαση εἶναι ἡ Παναγία, μητέρα τοῦ Κυρίου μας, πού δεχθηκε μέσα της ¨τὸν Ἐνυπόστατο Λόγο τοῦ Θεοῦ¨ καὶ τὸν γέννησε ὡς Θεάνθρωπο μέσα στόν κόσμο.«Τὴν Ζωήν ἡ κυήσασαπρόςζωήνμεταβέβηκας», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας κατά τὴν ἑορτήντῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ¨τοῦ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ¨.-(Περισσότερα γιά τὴν ἑορτήτῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ τῆςεἰςοὐρανούς μεταστάσεώς της, ἄν ὁ Κύριος θέλει καὶ μέτὴ Χάρη Του θά καταθέσομε στήνἀγάπη σας κατά τὴν ἑορτή της).
3. Ἔχει εὐστόχως γραφεῖ ὁτι: ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, φοβούμενος μη πεθάνει, πεθαίνει πρίν πεθάνει. Γιατί ἀλήθεια συμβαίνει αὐτό, ὅταν συμβαίνει; Ἀπλά διότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος κινεῖται στήν τροχιά τοῦ ψυχικοῦ μαρασμοῦ, τοῦ ψυχικοῦ θανάτου ὑπό τὴν ἔννοια ὅτι ἡ ὕπαρξή του στήν καθημερινότητά της εἶναι κολλημένη σάν τὸ στρείδι στά χωμάτινα καὶ τὰγήϊνα.
Ἔτσι ὅμως καθημερινά ὅλο καὶ περισσότερο ἐγκλωβίζεται στόν ψυχικό του ἀπομονωτισμό, διοτί τοῦ λείπει ἡ προσωπική κοινωνία καὶ σχέση με τὸν Ἄγιον ἐν Τριάδι Θεόν, πού σημαίνει ὅτι τοῦ λείπει ἡ προσωπική ἀγάπη πρός τὴ Σαρκωμένη, Σταυρωμένη καὶ Ἀναστημένη Ἀγάπη, πρός τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως καὶ πρός τὸν συνάνθρωπό του. Ἀναστάσιμη ἐμπειρία βιώνει τὸ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπό τὴν παροῦσα ζωή, ἄν ἠ ψυχή του διαποτίζεται ἀπό τὴ χριστιανική ἀγάπη.
Ὁ Ἀπόστολος καὶ ΕὐαγγελιστήςἸωάννης μᾶς βεβαιώνει: «…ἡμεῖςοἵδαμενὅτιμεταβεβήκαμενἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ὅτιἀγαπῶμεν τούς ἀδελφούς∙ ὁ μήἀγαπῶν τὸν ἀδελφόν μένει ἐν τῷθανάτῳ».(Α Ἰω.3,14).
Χωρίς ἀγάπη Χριστοῦ παραμένομεν στήν προσκαιρότητα, ἔχοντας ¨ξεχάσει¨ την Ἀιωνιότητα.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Tα παιδιά μας σε τι κόσμο θα ζήσουν;Tου Πέτρου Π. Γρουμπού-Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών.

Δημοσιεύθηκε

στις

Το ερώτημα αυτό, «Σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας;» είναι το κύριο ερώτημα που πρέπει να απασχολεί διαχρονικά τον πλανήτη, (πέραν του προσωρινού  προβλήματος COVID-19 που ταλανίζει τη σημερινή κοινωνία), είναι δε πιο επίκαιρο από ποτέ σήμερα, στην περιοχή των Βαλκανίων και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Το  έργο επικής διάστασης του Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη» σκιαγραφεί με πολλές λεπτομέρειες τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εξαιτίας της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία, περιγράφοντας συνάμα και το αντίκτυπο της εποχής του Ναπολέοντα στη Ρωσική κοινωνία. Μεγάλα τμήματα του έργου, ειδικά στα τελευταία κεφάλαια, είναι φιλοσοφική συζήτηση και όχι αφήγηση. Πολύ κατάλληλο για την εποχή μας.

Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα που βασανίζει την ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες ήταν και είναι ο σκοπός της ύπαρξης του ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό το ερώτημα σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Πολλές μελέτες, δια μέσου των αιώνων, έχουν διερευνήσει την ύπαρξη σκοπού στο κόσμο που μας περιβάλλει αλλά και την αναγκαιότητα δημιουργίας μιας ηθικής, μιας στάσης ζωής με αναφορά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους «άλλους», τον έμβιο και άβιο πλανήτη.

Και ποιος ο ρόλος των πολέμων σε όλα αυτά; Βέβαιο ότι, τα αποτελέσματα κάθε πολέμου είναι καταστροφικά για όλους τους εμπλεκόμενους, αν και ο Ηράκλειτος μας λέει «Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς πάντων, και άλλους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους κι άλλους ελεύθερους». Σήμερα, όμως, ο κόσμος είναι διαφορετικός και δεν θέλει θεούς, βασιλείς, σουλτάνους, δικτάτορες, λαοπλάνους πολιτικούς, δούλους, κράτη χωροφύλακες  κλπ. Οραματίζεται ένα νέο κόσμο βασισμένο στα νέα δεδομένα του σήμερα. Μάλλον πρέπει να ξεχάσουμε τα παραμύθια.

Μια φορά κι έναν καιρό, οι πόλεμοι γίνονταν για διασκέδαση και κέρδος. Όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία για τα ωραία μάτια της Ελένης, ή όταν η Ισπανία κατέκτησε το Περού, κίνητρο ήταν ο χρυσός και το ασήμι. Αυτό εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα. Διάφοροι εμφύλιοι, ιδιαίτερα συνηθισμένοι σε «φτωχές περιοχές του πλανήτη», γίνονται όπου υπάρχουν πόροι τους οποίους μπορεί να κλέψει κανείς, όπως για παράδειγμα τα διαμάντια. Άλλοι εμφύλιοι γίνονται βάσει «ιδεολογιών». Για τον ίδιο λόγο έγιναν και πολλές επαναστάσεις. Πέρασε ένας και πλέον αιώνας από την έναρξη του Α΄  Παγκοσμίου Πολέμου τον οποίον, τότε,  πολλοί είχαν χαρακτηρίσει «τον πόλεμο που θα έθετε τέλος σε όλους τους πολέμους». Και όμως ακολούθησε ο καταστροφικός Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Σήμερα όμως, εάν είσαι ένα σύγχρονο, πολιτισμένο και  ευκατάστατο κράτος, ο πόλεμος – ακόμη και αυτός που γίνεται εύκολα νικηφόρος – δεν αποδίδει. Αυτό ισχύει, δε, εδώ και πολύ καιρό. Σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο, ένας πόλεμος θα προκαλέσει σημαντική οικονομική ζημιά ακόμη και στον νικητή. Ακόμη, ο σύγχρονος πόλεμος είναι πολύ, πολύ ακριβός. Για παράδειγμα, το τελικό κόστος για τον πόλεμο του Ιράκ, περιλαμβανομένου και του κόστους περίθαλψης των βετεράνων, θα ξεπεράσει το 1.4 τρισεκατομμύριο δολάρια. Επομένως, έχουν όντως δίκιο όσοι λένε ότι,  τα σύγχρονα κράτη δεν μπορούν να γίνουν πλούσια κάνοντας πόλεμο.

Ωστόσο, πόλεμοι εξακολουθούν να γίνονται. Γιατί;  Φαίνεται ότι έχει έλθει η κατάλληλη ευκαιρία να αναρωτηθούμε το γιατί. Ή μάλλον,  γιατί να μην αναζητήσουμε τους λόγους  για τους οποίους η ειρήνη είναι η πιο καλή και ενδεδειγμένη λύση για τη δημιουργία ενός μόνιμου και ειρηνικού κόσμου;

Σε έναν ειρηνικό κόσμο:

– όλοι έχουν ίση μεταχείριση ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη θρησκευτική πίστη ή την αναπηρία τους

– έχει εξαλειφθεί η φτώχεια και αφιερώνεται χρόνος και πόροι για να φτάσουν τα επίπεδα αλφαβητισμού όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο 100%

– επικρατεί η κοινωνική ενσυναίσθηση, η υπεράσπιση των αδυνάμων στην κάθε εξουσία, η στήριξη των μειονοτήτων, η αντίσταση στην επίθεση κατά των εργασιακών/ανθρωπίνων κατακτήσεων-δικαιωμάτων

– πρέπει ΟΛΟΙ να επιλέξουμε να ζούμε ειρηνικά… ατομικά και για το καλό ΟΛΩΝ μακροπρόθεσμα.

– τα κράτη-έθνη σέβονται τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και  παύουν να ενοχλούν τα άλλα που επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών.

Για να τα επιτύχουμε αυτά πρέπει να ζήσουμε από την αγνότερη κατάσταση μέσα μας, επιτρέποντάς μας να δούμε το καλό ο ένας στον άλλον και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον ως αμοιβαίοι αδελφοί και αδελφές που είμαστε. Χρειάζεται πολύ δουλειά από πολλούς ανθρώπους που θα βάζουν το  «Εμείς πάνω από το Εγώ, το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο».

Σε έναν ειρηνικό κόσμο δεν θα υπάρχουν πόλεμοι και εχθροπραξίες μεταξύ κρατών ή και «ομάδων». Άρα δεν θα υπάρχουν και πρόσφυγες! Δεν θα υπάρχει ανάγκη για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Όλοι οι πόροι θα διατίθενται για ειρηνικούς σκοπούς και σε έργα για την υγεία και την παιδεία, για την έρευνα και καινοτομία, για την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας προς όφελος της κοινωνίας. Πάνω απ’ όλα η «ανθρωπότητα» θα κάνει πράξη τη ρήση του Πλάτωνα: «Πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, και ού σοφία φαίνεται».  Ή απλά,  «Κάθε επιστήμη, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή, γίνεται πανουργία κι όχι σοφία».  (Πλάτωνος, “ Μενέξενος”  347a)

Έτσι αντί τα κράτη να δημιουργούν drones για πολεμικές επιχειρήσεις (τελευταία έκανε η Τουρκία χρήση drones για να σκοτώνει αμάχους στη Σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ – Αρμενία) θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιούν για ειρηνικούς σκοπούς (γεωργία, περιβάλλον, μεταφορές, βοήθεια σε ΑΜΕΑ κ.α.). Έτσι Ελλάδα και Τουρκία δεν θα ξόδευαν  δις. Ευρώ για εξοπλισμούς αλλά για ανάπτυξη «τεχνολογιών» για τη λύση των προβλημάτων  των δύο λαών τους και όχι για να πλουτίζουν οι βιομηχανίες πολέμου. Θα εξέλιπαν οι απειλές και ανιστόρητες τοποθετήσεις της Τουρκικής ηγεσίας προς τη Δύση και κυρίως κατά της Ελλάδος.

Κανείς δεν  αμφιβάλλει  για τα πλεονεκτήματα της ειρηνικής συνύπαρξης. Όμως, η πραγματικότητα πολύ απέχει… Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει πολέμων. Αφορμή τους “το κέρδος, η εξουσία”. Κάποτε ήταν η εξασφάλιση  τροφής-νερού, καλλιεργήσιμης γης κ.ο.κ.  Μετά ήταν άλλα συμφέροντα για κέρδη-εξουσία.

Νομίζω ότι η προσγείωση στην πραγματικότητα πρέπει να γίνει ακολουθώντας το λατινικό ρητό  Si vis pacem, para bellum (εάν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο). Και εδώ πρέπει να τονίσω ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να «εξοπλίζετε στρατιωτικά». Η προετοιμασία δεν σημαίνει αποκλειστικά και μόνον την απόκτηση όπλων. Τα κράτη-έθνη οφείλουν να ενστερνισθούν την ανάγκη ειρήνης μεταξύ των και να την καλλιεργήσουνε μέσω της πρέπουσας παιδείας. Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να αναδειχθεί σε μία δυνατή και εύρωστη οικονομική και στρατιωτική δύναμη στα Βαλκάνια. Μπορεί να το πετύχει βασισμένη στις αξίες και αρχές του Ελληνικού πολιτισμού.

Σε έναν ειρηνικό κόσμο τα πολιτισμένα κράτη δεν θα είχαν επεκτατικές  και επιθετικές στρατηγικές αλλά θα επικέντρωναν  όλες τις προσπάθειες -δραστηριότητες για ένα καλύτερο αύριο για τις κοινωνίες τους. Θα επένδυαν τα πάντα στο Τρίγωνο της γνώσης:

Παιδεία + έρευνα-καινοτομία + επιχειρηματικότητα.

Η πρόοδος της γνώσης σε όλα τα επίπεδα είναι συνυφασμένη με την απελευθέρωση του ανθρώπου από την απανταχού παρουσία του σκοπού. Όμως ο άνθρωπος απαιτεί απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που τίθενται – ποια είναι η αρχή και το τέλος των πάντων; από πού ήρθαμε και πού πάμε; – και έτσι όλα απέκτησαν κάποιο σκοπό παράλληλα με την ερμηνεία τους. Άρα,  πώς ο άνθρωπος θα μπορέσει να διαμορφώσει την ηθική του, δηλαδή μια στάση ζωής απέναντι στους άλλους και στη φύση; Με ειρηνικό ή πολεμοχαρή τρόπο;           Δεν χρειάζεται να πω την προσωπική μου άποψη, και που είμαι σίγουρος συμπίπτει με τι δική σας. Θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε έναν ειρηνικό κόσμο.

Η Ελλάδα μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίτευξη αυτού του πολυπόθητου στόχου

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Συμβαίνει στην Αμερική»- Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Πτυχιούχος Φιλοσοφίας – Συγγραφέας

 

—Εξεγέρσεις, καταλήψεις, δολοφονίες, συλλήψεις. Ένας Πρόεδρος που αρνείται να παραιτηθεί κι ένας Πρόεδρος που μάλλον ετοιμάζει την αντιπρόεδρο για να κυβερνήσει. Η οποία μάλιστα έσπευσε να φωτογραφηθεί για το εξώφυλλο της «Vogue», που «φώτισε» το μελαμψό χρώμα της για να φαίνεται λευκότερο. Συμβαίνουν στις ΗΠΑ!

—Και – μοιραία – ένας λαός διχασμένος, όπως κάποτε, με τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική.

—Τότε, πίσω από την σφοδρή διένεξη Βορρά και Νότου ήταν σαφώς ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους. Προσχηματικά βέβαια οι Βόρειοι οίκτιραν τους Νότιους για την απάνθρωπη συμπεριφορά τους στους μαύρους δούλους τους, τους νέγρους, ενώ οι Νότιοι τούς αντιγύριζαν τις κατηγορίες, αναφερόμενοι στους «λευκούς είλωτες» στις βιομηχανίες του Βορρά. Τότε εμφανίστηκαν και οι διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Κου – Κλουξ – Κλαν και η Άσπρη Καμέλια.

—Ώσπου τον Ιούνιο του 1936 πρωτοκυκλοφόρησε το αριστούργημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα παίρνει ο άνεμος», που σ’ ένα εξάμηνο πούλησε μόνο στην Αμερική ένα εκατομμύρια αντίτυπα. Και ήταν τότε που ένας Αμερικανός κριτικός υποστήριξε πως το βιβλίο αυτό είναι «εθνικό κεφάλαιο» γιατί «αποκαλύφθηκε μπρος στα απορημένα μάτια των ξένων πως ο αμερικανικός λαός πάλλεται από τις γονιμότερες ευαισθησίες».

  • Βέβαια και τώρα είναι απορημένα τα μάτια των ξένων, αλλά για άλλους λόγους και με πάμπολλες απορίες, που οι περισσότερες αφορούν στον απερχόμενο Πρόεδρο Τραμπ.

—Τι είναι τελικά ο Τραμπ; – Η μετεμψύχωση του «Μέγα Μάγου» στρατηγού Φόρεστερ και αρχηγού της Κου – Κλουξ – Κλαν;  – Μια «επανεμφάνιση» του Μουσολίνι αλά αμερικανικά; Μήπως ένας «ξεμωραμένος» με συμπτώματα παλιμπαιδισμού, το παιδάκι δηλαδή που μουτρώνει και χτυπάει το πόδι κάτω γιατί του παίρνουν το παιγνίδι του;  Όλα αυτά μαζί ή μήπως τίποτα απ’ όλα αυτά;

—Η απάντηση είναι απλή: τον Τραμπ δεν τον θέλει πλέον το σύστημα. Είναι αυτές οι εταιρίες – κολοσσοί και βιομηχανίες που διαφεντεύουν την υφήλιο. Ο ίδιος το ξέρει και το πιθανότερο είναι ότι οι λόγοι του απευθύνονταν μάλλον σ’ αυτές και όχι στους ψηφοφόρους του.

—Οι πρώτες απορίες δημιουργήθηκαν στους οπαδούς του από το γεγονός ότι ξαφνικά, πριν τις εκλογές, παρουσιάστηκαν κάποιες σεξουαλικά παρενοχλημένες από αυτόν κυρίες, πριν 15 – 20 χρόνια, για να τον καταγγείλουν τώρα!  Επίσης, εντελώς συμπτωματικά όλες οι επιστολικές ψήφοι ήταν υπέρ του Μπάιντεν. Αλλά και εντελώς απρόσμενα και … δημοκρατικά το CNN κατέβασε τον διακόπτη αφαιρώντας στον αέρα τον λόγο από τον άνθρωπο που στο κάτω – κάτω ήταν επίσημα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

—Θα πει κάποιος ότι ο λόγος του ήταν εμπρηστικός. Κάποιος άλλος ότι τον ψήφισε ωστόσο η μισή Αμερική. Και κάποιος τρίτος πιθανόν να επικαλεσθεί τα λόγια του επιφανούς Γάλλου φιλοσόφου, εγκυκλοπαιδιστή και εκ των προπαρασκευαστών της Γαλλικής Επανάστασης Φραγκίσκου Βολταίρου:  «Δεν συμφωνώ με τις ιδέες σου, αλλά θα παλέψω έως θανάτου για να ακουστούν ελεύθερα»!!

—Ο απερχόμενος Τραμπ πολεμήθηκε για πολλά εκτός από ένα:  για το ότι δεν «δημιούργησε» πολεμική σύρραξη πουθενά!  Μήπως όλες οι φωναχτές κατηγορίες εναντίον του συμπυκνώνονται σ’ αυτήν την μία, την ανείπωτη;

—Το τραγικό γεγονός είναι ασφαλώς αυτοί οι νεκροί κατά την διάρκεια εισβολής στο Καπιτώλιο από εξαγριωμένους ψηφοφόρους του. Πού όμως πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες, ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός;  Ο Τραμπ ή το σύστημα;

—Ποιός είναι τελικά ο – απολύτως απολίτικος – Τραμπ, – Ένας παράφρων ή ένας ανυπάκουος, οικονομικά απολύτως ανεξάρτητος, καθότι δημιουργός της δικής του αυτοκρατορίας; Απίστευτα δημιουργική πάντως τέτοια παραφροσύνη!

—Κατά καιρούς έχει συζητηθεί η δηλωμένη ανοιχτά αδυναμία του για τον Ερντογάν, ο οποίος παρεπιπτόντως παίζει στα δάχτυλα του ενός χεριού του, όλη την Ευρώπη. Παρασκηνιακά ωστόσο ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι το αγαπημένο παιδί και της Γερμανίας. Αυτή είναι η αλήθεια, αμακιγιάριστη.

—Μέσα σε όλα τα τεκταινόμενα, τα συνήθως δραματικά, θα έπρεπε να απομονώσουμε ένα, κορυφαίας τραγικότητας, συμβάν:  την δολοφονία δύο γονέων από το ίδιο το παιδί τους, εξαιτίας της παρακολούθησης του εφήβου ενός παιγνιδιού στο διαδίκτυο!!  Η δολοφονία ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ και ύστερα ακολούθησε όπως πάντα η ροή της επικαιρότητας.

Και δεν ακούστηκε ως τώρα αν κάποιος απαγόρευσε το φονικό παιγνίδι! Αν ο διακόπτης έκλεισε δια παντός αυτό το αποτρόπαιο πρόσωπο του Internet!! Έτσι όπως έσπευσε να το κάνει στον Τραμπ, με το instagram και το twitter του.

Έτσι όπως «έκλεισε» τον δρόμο για την εξουσία στον Τραμπ ανοίγοντας την οδό για έναν νέο διχασμό της Αμερικής. Με …  δημοκρατικές διαδικασίες εννοείται.

—Μήπως τελικά πίσω από την υπερ – κραυγάζουσα δημοκρατικότητα, κρύβεται ο πιο ακραίος φασισμός; Με σκοπό πάντα το ατέρμονο κυνήγι της εξουσίας ή του υλιστικού κέρδους… Μήπως;

 

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα