Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Πώς φτάσαμε σε νέο lockdown και πώς θα αποφύγουμε επανάληψη στο μέλλον -Της Κ. Σολωμού *

Δημοσιεύθηκε

στις

Τον περασμένο Μάρτιο η χώρα μας βρέθηκε για πρώτη φορά αντιμέτωπη με ένα γενικευμένο Lockdown το οποίο είχε συνέπειες στην καθημερινότητά μας, στην οικονομία, στην κοινωνία, ακόμη και στη ψυχολογία μας.

Στο τέλος αυτής της περιπέτειας η Ελλάδα έβγαινε με ενισχυμένο το προφίλ της παγκοσμίως ως προς την διαχείριση του κορωνοϊού και πέραν αυτού με ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες χώρες ανά τον κόσμο που βρέθηκαν προ της ανεξέλεγκτης διασποράς του covid-19.

Θα περίμενε κανείς αυτό το πλεονέκτημα που ήταν απόρροια των θυσιών που αναγκάστηκαν να κάνουν οι Έλληνες ώστε να μην φτάσουμε στο δραματικό σημείο της υπερφόρτωσης του δημοσίου συστήματος υγείας, ότι θα γινόταν αφετηρία για τη δημιουργία μιας εθνικής γραμμής διαχείρισης της πανδημίας που θα οδηγούσε τη χώρα συντονισμένα στα επόμενα βήματα.

Σήμερα, μήνα Νοέμβριο, η χώρα επιστρέφει στο lockdown.

Τι έγινε και η επιτυχία της περασμένης άνοιξης κατέληξε σε νέο «εγκλεισμό  και μάλιστα ενώ γνωρίζαμε ότι το φθινόπωρο που ακολουθεί ο ιός θα μας θέσει με βεβαιότητα σε νέα δοκιμασία;

Ποιος άνοιξε την πόρτα στον κορωνοϊό τον οποίο καταφέραμε να αφήσουμε έξω από αυτήν στην πρώτη μεγάλη αναμέτρηση μαζί του; Μια πρόχειρη αναδρομή στους προηγούμενους μήνες μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η τακτική «βλέποντας και κάνοντας» που ακολούθησε η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν απέδωσε αλλά αποδείχθηκε επικίνδυνο πείραμα, όπως επικίνδυνο είναι οτιδήποτε αφορά τη δημόσια υγεία και δεν βασίζεται σε ένα συνολικό εθνικό σχεδιασμό, αλλά σε αποσπασματικά μέτρα που ακολουθούν τις εξελίξεις.

Το χρονικό διάστημα που ακολούθησε το πρώτο lockdown ζήσαμε στη χώρα μας τα εξής:

  • Το άνευ σχεδιασμού και όρων άνοιγμα των συνόρων και μάλιστα χωρίς τεστ εν αρχή ούτε στα χερσαία σύνορα ούτε στα αεροδρόμια .
  • Την έλλειψη στοχευμένων τεστ παντού ώστε να έχουμε γνώση του αριθμού των κρουσμάτων και του ελέγχου της διασποράς
  • Τον απίστευτο συνωστισμό στα μέσα μαζικής μεταφοράς
  • Την έναρξη της σχολικής χρονιάς με 27 μαθητές ανά τμήμα, στοιβαγμένους σε μικρές αίθουσες ή σε λεωφορεία που εκτελούν το έργο της μεταφοράς μαθητών
  • Την αδράνεια για την αντιμετώπιση της διασποράς σε κλειστές δομές μεταναστών και  κοινωνικής φροντίδας
  • Την απαράδεκτη συμπεριφορά μεγάλου μέρους του πληθυσμού που αγνοούσε επιδεικτικά τις όποιες οδηγίες αλλά και την αδυναμία ελέγχου και απομόνωσης όσων παραβίαζαν τα μέτρα προστασίας του κοινωνικού συνόλου
  • Την διγλωσσία μεταξύ κυβέρνησης και επιστημόνων ή και κυβερνητικών παραγόντων μεταξύ τους, ακόμη και για το ίδιο το lockdown
  • Την καθυστέρηση στην ενεργοποίηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας

Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας αν και ενδυναμώθηκε σαφέστατα με προσλήψεις και αύξηση του αριθμού των κλινών ΜΕΘ, εντούτοις θα έπρεπε να τύχει περαιτέρω ενίσχυσης και στελέχωσης, ενώ θα έπρεπε να είχαν  δημιουργηθεί περιφερειακές δομές υγείας (σε μικρά υπάρχοντα περιφερειακά νοσοκομεία ή δευτεροβάθμια) που θα δέχονταν ασθενείς πάσχοντες από  covid-19 που θα χρειάζονταν νοσηλεία, έτσι ώστε στα τριτοβάθμια νοσοκομεία να καταλήγουν μόνο όσοι εκ των ασθενών θα έπρεπε να νοσηλευτούν σε ΜΕΘ.

Ο κατάλογος των παραλήψεων είναι μακρύς. Αυτή την ώρα αυτό που προέχει είναι η μάχη κατά του κορωνοϊού την οποία οφείλουμε να δώσουμε από κοινού, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, όλοι οι φορείς, όλοι οι επιστήμονες, όλοι οι πολίτες.

Στο τέλος αυτής της καραντίνας όμως οι επιπτώσεις στην υγεία, στη ψυχολογία,  στην κοινωνία, στις επιχειρήσεις και στους εργαζόμενους θα είναι μεγάλες με μακροπρόθεσμες συνέπειες καθώς έρχονται να προστεθούν σωρευτικά στο ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον από τον κορωνοϊό και την προηγούμενη καραντίνα.

Απαιτούνται από τώρα επιπλέον γενναία και εξειδικευμένα μέτρα στήριξης όσων πλήττονται καίρια από την πανδημία, αλλά και επιπλέον μέτρα ενίσχυσης του ΕΣΥ ώστε να ανταπεξέλθει στις υγειονομικές πιέσεις.

Και τέλος, υπάρχει ακόμη χρόνος για ένα εθνικό σχέδιο στρατηγικής αντιμετώπισης της κατάστασης, για πλήρη καταγραφή των δεδομένων και σχεδιασμό που να μην ακολουθεί τα γεγονότα αλλά να τα προλαμβάνει. Μόνο έτσι θα νικήσουμε πραγματικά και όχι πλασματικά τον ιό και θα μείνει όρθια η οικονομία και η κοινωνία.

(*) Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πατρέων)

Άρθρα-Συνεργασίες

Tα παιδιά μας σε τι κόσμο θα ζήσουν;Tου Πέτρου Π. Γρουμπού-Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών.

Δημοσιεύθηκε

στις

Το ερώτημα αυτό, «Σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας;» είναι το κύριο ερώτημα που πρέπει να απασχολεί διαχρονικά τον πλανήτη, (πέραν του προσωρινού  προβλήματος COVID-19 που ταλανίζει τη σημερινή κοινωνία), είναι δε πιο επίκαιρο από ποτέ σήμερα, στην περιοχή των Βαλκανίων και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Το  έργο επικής διάστασης του Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη» σκιαγραφεί με πολλές λεπτομέρειες τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εξαιτίας της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία, περιγράφοντας συνάμα και το αντίκτυπο της εποχής του Ναπολέοντα στη Ρωσική κοινωνία. Μεγάλα τμήματα του έργου, ειδικά στα τελευταία κεφάλαια, είναι φιλοσοφική συζήτηση και όχι αφήγηση. Πολύ κατάλληλο για την εποχή μας.

Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα που βασανίζει την ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες ήταν και είναι ο σκοπός της ύπαρξης του ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό το ερώτημα σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Πολλές μελέτες, δια μέσου των αιώνων, έχουν διερευνήσει την ύπαρξη σκοπού στο κόσμο που μας περιβάλλει αλλά και την αναγκαιότητα δημιουργίας μιας ηθικής, μιας στάσης ζωής με αναφορά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους «άλλους», τον έμβιο και άβιο πλανήτη.

Και ποιος ο ρόλος των πολέμων σε όλα αυτά; Βέβαιο ότι, τα αποτελέσματα κάθε πολέμου είναι καταστροφικά για όλους τους εμπλεκόμενους, αν και ο Ηράκλειτος μας λέει «Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς πάντων, και άλλους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους κι άλλους ελεύθερους». Σήμερα, όμως, ο κόσμος είναι διαφορετικός και δεν θέλει θεούς, βασιλείς, σουλτάνους, δικτάτορες, λαοπλάνους πολιτικούς, δούλους, κράτη χωροφύλακες  κλπ. Οραματίζεται ένα νέο κόσμο βασισμένο στα νέα δεδομένα του σήμερα. Μάλλον πρέπει να ξεχάσουμε τα παραμύθια.

Μια φορά κι έναν καιρό, οι πόλεμοι γίνονταν για διασκέδαση και κέρδος. Όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία για τα ωραία μάτια της Ελένης, ή όταν η Ισπανία κατέκτησε το Περού, κίνητρο ήταν ο χρυσός και το ασήμι. Αυτό εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα. Διάφοροι εμφύλιοι, ιδιαίτερα συνηθισμένοι σε «φτωχές περιοχές του πλανήτη», γίνονται όπου υπάρχουν πόροι τους οποίους μπορεί να κλέψει κανείς, όπως για παράδειγμα τα διαμάντια. Άλλοι εμφύλιοι γίνονται βάσει «ιδεολογιών». Για τον ίδιο λόγο έγιναν και πολλές επαναστάσεις. Πέρασε ένας και πλέον αιώνας από την έναρξη του Α΄  Παγκοσμίου Πολέμου τον οποίον, τότε,  πολλοί είχαν χαρακτηρίσει «τον πόλεμο που θα έθετε τέλος σε όλους τους πολέμους». Και όμως ακολούθησε ο καταστροφικός Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Σήμερα όμως, εάν είσαι ένα σύγχρονο, πολιτισμένο και  ευκατάστατο κράτος, ο πόλεμος – ακόμη και αυτός που γίνεται εύκολα νικηφόρος – δεν αποδίδει. Αυτό ισχύει, δε, εδώ και πολύ καιρό. Σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο, ένας πόλεμος θα προκαλέσει σημαντική οικονομική ζημιά ακόμη και στον νικητή. Ακόμη, ο σύγχρονος πόλεμος είναι πολύ, πολύ ακριβός. Για παράδειγμα, το τελικό κόστος για τον πόλεμο του Ιράκ, περιλαμβανομένου και του κόστους περίθαλψης των βετεράνων, θα ξεπεράσει το 1.4 τρισεκατομμύριο δολάρια. Επομένως, έχουν όντως δίκιο όσοι λένε ότι,  τα σύγχρονα κράτη δεν μπορούν να γίνουν πλούσια κάνοντας πόλεμο.

Ωστόσο, πόλεμοι εξακολουθούν να γίνονται. Γιατί;  Φαίνεται ότι έχει έλθει η κατάλληλη ευκαιρία να αναρωτηθούμε το γιατί. Ή μάλλον,  γιατί να μην αναζητήσουμε τους λόγους  για τους οποίους η ειρήνη είναι η πιο καλή και ενδεδειγμένη λύση για τη δημιουργία ενός μόνιμου και ειρηνικού κόσμου;

Σε έναν ειρηνικό κόσμο:

– όλοι έχουν ίση μεταχείριση ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη θρησκευτική πίστη ή την αναπηρία τους

– έχει εξαλειφθεί η φτώχεια και αφιερώνεται χρόνος και πόροι για να φτάσουν τα επίπεδα αλφαβητισμού όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο 100%

– επικρατεί η κοινωνική ενσυναίσθηση, η υπεράσπιση των αδυνάμων στην κάθε εξουσία, η στήριξη των μειονοτήτων, η αντίσταση στην επίθεση κατά των εργασιακών/ανθρωπίνων κατακτήσεων-δικαιωμάτων

– πρέπει ΟΛΟΙ να επιλέξουμε να ζούμε ειρηνικά… ατομικά και για το καλό ΟΛΩΝ μακροπρόθεσμα.

– τα κράτη-έθνη σέβονται τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και  παύουν να ενοχλούν τα άλλα που επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών.

Για να τα επιτύχουμε αυτά πρέπει να ζήσουμε από την αγνότερη κατάσταση μέσα μας, επιτρέποντάς μας να δούμε το καλό ο ένας στον άλλον και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον ως αμοιβαίοι αδελφοί και αδελφές που είμαστε. Χρειάζεται πολύ δουλειά από πολλούς ανθρώπους που θα βάζουν το  «Εμείς πάνω από το Εγώ, το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο».

Σε έναν ειρηνικό κόσμο δεν θα υπάρχουν πόλεμοι και εχθροπραξίες μεταξύ κρατών ή και «ομάδων». Άρα δεν θα υπάρχουν και πρόσφυγες! Δεν θα υπάρχει ανάγκη για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Όλοι οι πόροι θα διατίθενται για ειρηνικούς σκοπούς και σε έργα για την υγεία και την παιδεία, για την έρευνα και καινοτομία, για την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας προς όφελος της κοινωνίας. Πάνω απ’ όλα η «ανθρωπότητα» θα κάνει πράξη τη ρήση του Πλάτωνα: «Πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, και ού σοφία φαίνεται».  Ή απλά,  «Κάθε επιστήμη, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή, γίνεται πανουργία κι όχι σοφία».  (Πλάτωνος, “ Μενέξενος”  347a)

Έτσι αντί τα κράτη να δημιουργούν drones για πολεμικές επιχειρήσεις (τελευταία έκανε η Τουρκία χρήση drones για να σκοτώνει αμάχους στη Σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ – Αρμενία) θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιούν για ειρηνικούς σκοπούς (γεωργία, περιβάλλον, μεταφορές, βοήθεια σε ΑΜΕΑ κ.α.). Έτσι Ελλάδα και Τουρκία δεν θα ξόδευαν  δις. Ευρώ για εξοπλισμούς αλλά για ανάπτυξη «τεχνολογιών» για τη λύση των προβλημάτων  των δύο λαών τους και όχι για να πλουτίζουν οι βιομηχανίες πολέμου. Θα εξέλιπαν οι απειλές και ανιστόρητες τοποθετήσεις της Τουρκικής ηγεσίας προς τη Δύση και κυρίως κατά της Ελλάδος.

Κανείς δεν  αμφιβάλλει  για τα πλεονεκτήματα της ειρηνικής συνύπαρξης. Όμως, η πραγματικότητα πολύ απέχει… Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει πολέμων. Αφορμή τους “το κέρδος, η εξουσία”. Κάποτε ήταν η εξασφάλιση  τροφής-νερού, καλλιεργήσιμης γης κ.ο.κ.  Μετά ήταν άλλα συμφέροντα για κέρδη-εξουσία.

Νομίζω ότι η προσγείωση στην πραγματικότητα πρέπει να γίνει ακολουθώντας το λατινικό ρητό  Si vis pacem, para bellum (εάν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο). Και εδώ πρέπει να τονίσω ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να «εξοπλίζετε στρατιωτικά». Η προετοιμασία δεν σημαίνει αποκλειστικά και μόνον την απόκτηση όπλων. Τα κράτη-έθνη οφείλουν να ενστερνισθούν την ανάγκη ειρήνης μεταξύ των και να την καλλιεργήσουνε μέσω της πρέπουσας παιδείας. Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να αναδειχθεί σε μία δυνατή και εύρωστη οικονομική και στρατιωτική δύναμη στα Βαλκάνια. Μπορεί να το πετύχει βασισμένη στις αξίες και αρχές του Ελληνικού πολιτισμού.

Σε έναν ειρηνικό κόσμο τα πολιτισμένα κράτη δεν θα είχαν επεκτατικές  και επιθετικές στρατηγικές αλλά θα επικέντρωναν  όλες τις προσπάθειες -δραστηριότητες για ένα καλύτερο αύριο για τις κοινωνίες τους. Θα επένδυαν τα πάντα στο Τρίγωνο της γνώσης:

Παιδεία + έρευνα-καινοτομία + επιχειρηματικότητα.

Η πρόοδος της γνώσης σε όλα τα επίπεδα είναι συνυφασμένη με την απελευθέρωση του ανθρώπου από την απανταχού παρουσία του σκοπού. Όμως ο άνθρωπος απαιτεί απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που τίθενται – ποια είναι η αρχή και το τέλος των πάντων; από πού ήρθαμε και πού πάμε; – και έτσι όλα απέκτησαν κάποιο σκοπό παράλληλα με την ερμηνεία τους. Άρα,  πώς ο άνθρωπος θα μπορέσει να διαμορφώσει την ηθική του, δηλαδή μια στάση ζωής απέναντι στους άλλους και στη φύση; Με ειρηνικό ή πολεμοχαρή τρόπο;           Δεν χρειάζεται να πω την προσωπική μου άποψη, και που είμαι σίγουρος συμπίπτει με τι δική σας. Θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε έναν ειρηνικό κόσμο.

Η Ελλάδα μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίτευξη αυτού του πολυπόθητου στόχου

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Συμβαίνει στην Αμερική»- Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Πτυχιούχος Φιλοσοφίας – Συγγραφέας

 

—Εξεγέρσεις, καταλήψεις, δολοφονίες, συλλήψεις. Ένας Πρόεδρος που αρνείται να παραιτηθεί κι ένας Πρόεδρος που μάλλον ετοιμάζει την αντιπρόεδρο για να κυβερνήσει. Η οποία μάλιστα έσπευσε να φωτογραφηθεί για το εξώφυλλο της «Vogue», που «φώτισε» το μελαμψό χρώμα της για να φαίνεται λευκότερο. Συμβαίνουν στις ΗΠΑ!

—Και – μοιραία – ένας λαός διχασμένος, όπως κάποτε, με τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική.

—Τότε, πίσω από την σφοδρή διένεξη Βορρά και Νότου ήταν σαφώς ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους. Προσχηματικά βέβαια οι Βόρειοι οίκτιραν τους Νότιους για την απάνθρωπη συμπεριφορά τους στους μαύρους δούλους τους, τους νέγρους, ενώ οι Νότιοι τούς αντιγύριζαν τις κατηγορίες, αναφερόμενοι στους «λευκούς είλωτες» στις βιομηχανίες του Βορρά. Τότε εμφανίστηκαν και οι διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Κου – Κλουξ – Κλαν και η Άσπρη Καμέλια.

—Ώσπου τον Ιούνιο του 1936 πρωτοκυκλοφόρησε το αριστούργημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα παίρνει ο άνεμος», που σ’ ένα εξάμηνο πούλησε μόνο στην Αμερική ένα εκατομμύρια αντίτυπα. Και ήταν τότε που ένας Αμερικανός κριτικός υποστήριξε πως το βιβλίο αυτό είναι «εθνικό κεφάλαιο» γιατί «αποκαλύφθηκε μπρος στα απορημένα μάτια των ξένων πως ο αμερικανικός λαός πάλλεται από τις γονιμότερες ευαισθησίες».

  • Βέβαια και τώρα είναι απορημένα τα μάτια των ξένων, αλλά για άλλους λόγους και με πάμπολλες απορίες, που οι περισσότερες αφορούν στον απερχόμενο Πρόεδρο Τραμπ.

—Τι είναι τελικά ο Τραμπ; – Η μετεμψύχωση του «Μέγα Μάγου» στρατηγού Φόρεστερ και αρχηγού της Κου – Κλουξ – Κλαν;  – Μια «επανεμφάνιση» του Μουσολίνι αλά αμερικανικά; Μήπως ένας «ξεμωραμένος» με συμπτώματα παλιμπαιδισμού, το παιδάκι δηλαδή που μουτρώνει και χτυπάει το πόδι κάτω γιατί του παίρνουν το παιγνίδι του;  Όλα αυτά μαζί ή μήπως τίποτα απ’ όλα αυτά;

—Η απάντηση είναι απλή: τον Τραμπ δεν τον θέλει πλέον το σύστημα. Είναι αυτές οι εταιρίες – κολοσσοί και βιομηχανίες που διαφεντεύουν την υφήλιο. Ο ίδιος το ξέρει και το πιθανότερο είναι ότι οι λόγοι του απευθύνονταν μάλλον σ’ αυτές και όχι στους ψηφοφόρους του.

—Οι πρώτες απορίες δημιουργήθηκαν στους οπαδούς του από το γεγονός ότι ξαφνικά, πριν τις εκλογές, παρουσιάστηκαν κάποιες σεξουαλικά παρενοχλημένες από αυτόν κυρίες, πριν 15 – 20 χρόνια, για να τον καταγγείλουν τώρα!  Επίσης, εντελώς συμπτωματικά όλες οι επιστολικές ψήφοι ήταν υπέρ του Μπάιντεν. Αλλά και εντελώς απρόσμενα και … δημοκρατικά το CNN κατέβασε τον διακόπτη αφαιρώντας στον αέρα τον λόγο από τον άνθρωπο που στο κάτω – κάτω ήταν επίσημα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

—Θα πει κάποιος ότι ο λόγος του ήταν εμπρηστικός. Κάποιος άλλος ότι τον ψήφισε ωστόσο η μισή Αμερική. Και κάποιος τρίτος πιθανόν να επικαλεσθεί τα λόγια του επιφανούς Γάλλου φιλοσόφου, εγκυκλοπαιδιστή και εκ των προπαρασκευαστών της Γαλλικής Επανάστασης Φραγκίσκου Βολταίρου:  «Δεν συμφωνώ με τις ιδέες σου, αλλά θα παλέψω έως θανάτου για να ακουστούν ελεύθερα»!!

—Ο απερχόμενος Τραμπ πολεμήθηκε για πολλά εκτός από ένα:  για το ότι δεν «δημιούργησε» πολεμική σύρραξη πουθενά!  Μήπως όλες οι φωναχτές κατηγορίες εναντίον του συμπυκνώνονται σ’ αυτήν την μία, την ανείπωτη;

—Το τραγικό γεγονός είναι ασφαλώς αυτοί οι νεκροί κατά την διάρκεια εισβολής στο Καπιτώλιο από εξαγριωμένους ψηφοφόρους του. Πού όμως πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες, ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός;  Ο Τραμπ ή το σύστημα;

—Ποιός είναι τελικά ο – απολύτως απολίτικος – Τραμπ, – Ένας παράφρων ή ένας ανυπάκουος, οικονομικά απολύτως ανεξάρτητος, καθότι δημιουργός της δικής του αυτοκρατορίας; Απίστευτα δημιουργική πάντως τέτοια παραφροσύνη!

—Κατά καιρούς έχει συζητηθεί η δηλωμένη ανοιχτά αδυναμία του για τον Ερντογάν, ο οποίος παρεπιπτόντως παίζει στα δάχτυλα του ενός χεριού του, όλη την Ευρώπη. Παρασκηνιακά ωστόσο ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι το αγαπημένο παιδί και της Γερμανίας. Αυτή είναι η αλήθεια, αμακιγιάριστη.

—Μέσα σε όλα τα τεκταινόμενα, τα συνήθως δραματικά, θα έπρεπε να απομονώσουμε ένα, κορυφαίας τραγικότητας, συμβάν:  την δολοφονία δύο γονέων από το ίδιο το παιδί τους, εξαιτίας της παρακολούθησης του εφήβου ενός παιγνιδιού στο διαδίκτυο!!  Η δολοφονία ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ και ύστερα ακολούθησε όπως πάντα η ροή της επικαιρότητας.

Και δεν ακούστηκε ως τώρα αν κάποιος απαγόρευσε το φονικό παιγνίδι! Αν ο διακόπτης έκλεισε δια παντός αυτό το αποτρόπαιο πρόσωπο του Internet!! Έτσι όπως έσπευσε να το κάνει στον Τραμπ, με το instagram και το twitter του.

Έτσι όπως «έκλεισε» τον δρόμο για την εξουσία στον Τραμπ ανοίγοντας την οδό για έναν νέο διχασμό της Αμερικής. Με …  δημοκρατικές διαδικασίες εννοείται.

—Μήπως τελικά πίσω από την υπερ – κραυγάζουσα δημοκρατικότητα, κρύβεται ο πιο ακραίος φασισμός; Με σκοπό πάντα το ατέρμονο κυνήγι της εξουσίας ή του υλιστικού κέρδους… Μήπως;

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

”Λιμνάζων”…φοιτητής ή λιμνάζουσα πολιτική;-Του Τάκη Γεωργακόπουλου

Δημοσιεύθηκε

στις

Κινδύνεψα κι εγώ κάποτε να χαρακτηριστώ ”λιμνάζων” φοιτητής, όχι επειδή βαρυόμουνα να διαβάσω και να περάσω μαθήματα στην Ιατρική αλλά επειδή χρειάστηκε από ένα σημείο και μετά, να εργαστώ παράλληλα με τις σπουδές μου.

Το ίδιο συμβαίνει και με όσους φοιτητές αναγκάζονται σε κάποια περίοδο της ζωής τους να καθυστερήσουν την παρακολούθηση αλλά και τις εξετάσεις στο πανεπιστήμιο επειδή αναγκάζονται να εργαστούν ή να τεθούν σε ”πανεπιστημιακή νάρκη” για λόγους είτε προσωπικούς, είτε καθαρά πανεπιστημιακούς.

Σήμερα, διαπιστώνεται πώς με νέο νομοσχέδιο επιχειρείται η ανακοπή του ρεύματος προς τα ΑΕΙ, με διάφορα προσχήματα που εξυπηρετούν το by pass των αποφοίτων Λυκείου σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, είτε Μεταλυκειακού τύπου, είτε Πανεπιστημιακού τύπου, Ελληνικής ή και ξενόφερτης υποστήριξης…

Η δικαιολογία του κράτους είναι η απόκρουση της ”αιωνιότητας” στην φοιτητική ιδιότητα. Καθαρά προσχηματική νομίζω.

Η πραγματικότητα είναι πως το κράτος επιχειρεί να υποβαθμίσει τις σπουδές ή και να ανακόψει την διάθεση των νέων για μόρφωση, ώστε αυτοί να στραφούν σε άλλους δρόμους ή ”ατραπούς”, όχι όμως στην Ανώτατη εκπαίδευση που μπορεί και να είναι όνειρο ζωής για τούς ίδιους ή και τους γονείς τους.

Ξεχνάμε όλοι και πολύ εύκολα θαρρώ, πώς το ”πέρασμα” σε μία πανεπιστημιακή σχολή έχει και κοινωνικές-ψυχολογικές ρίζες αλλά αποτελεί και σκοπό ζωής για τα περισσότερα παιδιά του Λυκείου. Η αποτυχία όμως στις εξετάσεις αλλά και η ”λευκή κόλλα” έχει αποδοθεί ως τώρα και στην ποιότητα της ίδιας της Λυκειακής εκπαίδευσης; Γιατί, απ’ότι διαβάζω και ακούω στα ΜΜΕ, όλοι συχτιρίζουν τα παιδιά που περνάνε ακόμη και με βαθμό κάτω από την βάση -λές κι η βάση συνδέεται αναγκαστικά με την μετέπειτα επιτυχία- και καθόλου δεν ασχολούνται με τις αιτίες που οδηγούν αυτά τα παιδιά να μην μπορούν να πιάσουν έστω την βάση…

Έχω αποφοιτήει αρκετά χρόνια από την ιατρική Σχολή της Αθήνας αλλά απ’όσο μπορώ να γνωρίζω, το διδιακτικό προσωπικό της στα περισσότερα μαθήματα -έδρες τα λέγαμε παλιότερα, αλλά οι έδρες καταργήθηκαν!- έχουν μειωθεί δραματικά και οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν συνταξιοδοτηθεί, δεν έχουν αναπληρωθεί.

Με τόσο ελλιπές προσωπικό, πώς να γίνει σωστή, ολοκληρωμένη διδασκαλία; Διότι (και ) το πανεπιστήμιο έχει ΚΑΙ παιδαγωγικό ρόλο, αλλά, δυστυχώς, λειτουργεί χωρίς παιδαγωγούς…
Αν θέλουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία πλούτο γνώσης, πρέπει να αναδείξουμε τον πλούτο των πτυχιούχων κι αυτός ο πλούτος ”κρύβεται” στα παιδιά του Λυκείου που πασχίζουν με κόπο, έξοδα και αγωνία να περάσουν σε μιά Πανεπιστημιακή σχολή.
Είναι πρέπον, είναι ανθρώπινο, αυτή την διάθεση να την ανακόψουμε με ανορθόδοξο τρόπο, με επιβολή κατασταλτικών μέτρων στην γνώση και στην διάθεση για περισσότερη γνώση των νέων μας;

(*) Γιατρός, Πνευμονολόγος ΜΕΘ Νοσοκομείου ”Αγ. Ανδρέας”

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα