Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020
Connect with us

Ποδόσφαιρο

Ελλάδα-Κύπρος 2-1: Χαμόγελα για τους νέους και ευκαιρίες για μεγαλύτερο σκορ

Δημοσιεύθηκε

στις

Πολλές υποσχέσεις άφησε σήμερα (11/11) η Εθνική μας ομάδα, με γνώμονα την εικόνα της στο φιλικό με την Κύπρο.

Όχι μόνο γιατί κέρδισε με 2-1, αλλά κυρίως επειδή ήταν αρκετά καλή, έβγαλε πολλές φάσεις, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, και το τελικό σκορ την αδικεί.

Ο Τζον Φαν’τ Σχιπ παρέταξε τον Μπάρκα κάτω από τα γκολπστ, τους Μαυρία, Κουρμπέλη, Μιχαηλίδη (πρώτη φορά βασικός), Τσιμίκα στην άμυνα από δεξιά προς αριστερά, τον Ζέκα «6άρι», τους Μπακασέτα, Φορτούνη εσωτερικούς, τους Χατζηγιοβάνη (ντεμπούτο), Τζόλη (πρώτη φορά βασικός) στα άκρα και τον Γιακουμάκη (ντεμπούτο) στην κορυφή της επίθεσης.

ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ, ΜΕ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟΥΣ

Η «γαλανόλευκη» λοιπόν με ένα 4-1-4-1 επί της ουσίας ήθελε να ανεβάζει πολλούς παίκτες στα αντίπαλα καρέ και τα κατάφερε. Από το πρώτο κιόλας λεπτό έδωσε το «στίγμα» της, αφού ο Τζόλης γίνονταν συχνά πυκνά δεύτερος φορ και έδινε όλη την αριστερή πλευρά στον Τσιμίκα, οι Φορτούνης, Μπακασέτας τόσο «έφτιαχναν» παιχνίδι από τον χώρο άμυνας όσο και «πατούσαν» στα αντίπαλα καρέ (μάλιστα εναλλάσονταν δεξιά-αριστερά αλλά και «φόρτωναν» την ίδια πλευρά, συνήθως τη δεξιά) και ο Κουρμπέλης που «μετατοπίστηκε» στα στόπερ ανέβαινε ψηλά και «έψαχνε» με 30αρες μπαλιές τους ακραίους ή τον Γιακουμάκη (έπαιζε πολύ στο χώρο) στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας, αφού διαθέτει «καλά» πόδια και ήθελε να το εκμεταλλευτεί.

Η ομάδα είχε κίνηση με και χωρίς την μπάλα, ενέργεια και έβγαζε στο χορτάρι συνδιασμούς.

Αυτά με τη γενική εικόνα του πρώτου 45λεπτου, όπου η Ελλάδα ήταν πολύ καλή και το 2-0 υπέρ της που πήγε στα αποδυτήρια ίσως και να την αδικεί. Το σκορ άνοιξε μόλις στο 8′ ο Τζόλης από θέση «9», όταν ο νεαρός στράικερ πήρε το «ριμπάουντ» μετά την απόκρουση του Δημητρίου στο σουτ του Γιακουμάκη, φάση που ξεκίνησε από έξυπνη/ωραία κάθετη του Μπακασέτα στον Φορτούνη και ωραίο «κόψιμο» της μπάλας του δεύτερου στον φορ Φένλο. Λίγο αργότερα (17′) ο Κουρμπέλης βρήκε όμορφα τον Γιακουμάκη στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας, ο 26χρονος φορ απέφυγε δύο αντιπάλους του και πλάσαρε εύστοχα. Μάλιστα και οι δύο σκόρερ της «γαλανόλευκης» βρήκαν για πρώτη φορά δίχτυα με την Εθνική μας ομάδα.

Όμως όπως αναφέραμε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αδικείται από το αποτέλεσμα του πρώτου μισού, καθώς απώλεσε αρκετές ευκαιρίες. Ο Φορτούνης μόλις στο 3′ απείλησε με σουτ, ενώ εκείνος με έξυπνη μπαλιά έβγαλε στο 4′ τον Τσιμίκα σε θέση βολής για τη 2η καλή στιγμή της Ελλάδας στο ματς. Ακολούθησε το γκολ του Τζόλη και στο 15′ ο Γιακουμάκης πήρε την κεφαλιά μετά από σέντρα του Τσιμίκα, όμως η μπάλα κόντραρε και αλλοιώθηκε η πορεία της προς το τέρμα.

Στο 17′ έγινε το 2-0, στο 31′ ο Μπακασέτας κινήθηκε έξυπνα και σούταρε άουτ και στο 33′ είδαμε τον Τσιμίκα να κάνει μία πολύ όμορφη κούρσα (ο Τζόλης «τράβηξε» τους αντίπαλους αμυντικούς και του έδωσε χώρο), αλλά το σουτ του πέρασε λίγο άουτ.

Στο 39′ ο Κουρμπέλης «έψαξε» τον Γιακουμάκη σε μία φάση «καρμπόν» του 17′ που όμως δεν είχε ανάλογα αποτελέσματα, ενώ για να μην στεκόμαστε μόνο στο επιθετικό σκέλος, αξίζει να ειπωθεί και το εξής για το ανασταλτικό.

Η Ελλάδα δεν δέχθηκε φάσεις, οι των «μετόπισθεν»… καθάριζαν τα πάντα και η πιο καλή στιγμή των φιλοξενουμένων δεν ήταν τελική, όταν στο 43′ ο Μαυρίας έδιωξε σε κόρνερ την παράλληλη του Πίττα.

5 ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ+2 ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ, ΤΟ «ΣΥΝΟΛΟ» 7

Σέντρα στο δεύτερο μισό και ο Ολλανδός κόουτς προχώρησε σε 5 αλλαγές, ενώ εκ των υπόλοιπων 6 μόνο οι Μπάρκας, Μαυρίας, Γιακουμάκης, Μιχαηλίδης έμειναν στην ίδια θέση, καθώς οι Κουρμπέλης, Χατζηγιοβάννης μετατοπίστηκαν.Πιο συγκεκριμένα η Εθνική μας βρέθηκε στη σέντρα με τον Μπάρκα στο τέρμα, τους Μαυρία, Μιχαηλίδη, Λαμπρόπουλο, Λυκογιάννη στην άμυνα από τα δεξιά προς τα αριστερά, τον Κουρμπέλη στο «6», τους Μπουχαλάκη, Πέλκα δημιουργικούς χαφ. τον Χατζηγιοβάννη αριστερά, τον Λημνιό δεξιά και «9άρι» τον Γιακουμάκη.

Επί της ουσίας η διάταξη της «γαλανόλευκης» μπορεί να θεωρηθεί και 4-2-3-1, καθώς ο Πέλκας πολλές φορές ανέβαινε στο ίδιο ύψος με τον Γιακουμάκη.

Εύλογα με τόσες αλλαγές ήταν λογικό να επηρεαστεί ο ρυθμός που είχε αποκτήσει η Ελλάδα, ενώ πάντα στην «εξίσωση» μίας ομάδας μπαίνει ο παράγοντας «ομοιογένεια». Η Εθνική μας συνέχισε να ελέγχει τον αγώνα, έμενε ψηλά και πρέσαρε, αλλά πλέον με αναπτύσσονταν κυρίως από τα άκρα, αφού και ο Λημνίος έπαιζε στο «φτερό». Τόσο εκείνος, αλλά ιδιαίτερα ο Χατζηγιοβάννης ήταν αρκετά δραστήριοι, όμως στο δεύτερο μισό η ομάδα δεν έβγαλε τόσες πολλές φάσεις όσο στο πρώτο.

Μάλιστα στο 58′ οι Κύπριοι μείωσαν σε 2-1 όταν ο Ηλία έγινε αποδέκτης της μπάλας ύστερα από σουτ του Αντωνίου και πλάσαρε εύστοχα από κοντά, αν και το γκολ του δεν έπρεπε να μετρήσει καθώς ήταν σε θέση οφ σάιντ, ενώ στο 65′ «φλέρτραραν» με την ισοφάριση σε φάση διαρκείας και σουτ του Κάστανου, που όμως κόντραρε πάνω στα σώματα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Ωστόσο η Ελλάδα παρέμενε η καλύτερη ομάδα μέσα στο γήπεδο και είχε εκ’ νέου ευκαιρίες για να διευρύνει το προβάδισμά της. Κυριότερη όλων ήταν το δοκάρι σε κεφαλιά του Κουρμπέλη στο 67′, ενώ και ο Λυκογιάννης «φλέρταρε» με το γκολ στο 74′, όταν ο Δημητρίου απέκρουσε σε κόρνερ την εκτέλεση φάουλ του.

Την ίδια στιγμή ο Λημνιός πλαγικόπησε έξυπνα στο 48′ αλλά ο Πέλκας δεν κατάφερε να φανεί απειλητικός, ενώ ο ίδιος είχε ένα καλό σουτ στο 74′. Αυτά από τα δεξιά, καθώς από τα αριστερά ο Χατζηγιοβάννης είχε μία ωραία κούρσα στο 76′ που τελείωσε ο ίδιος αφού συνέκλινε αλλά η μπάλα πέρασε άουτ, ενώ ο νεαρός ακραίος έγινε δις αποδέκτης όμορφων και έξυπνων κάθετων μεταβιβάσεων του Μπουχαλάκη, στο 66′ και το 86′.

Στην πρώτη περίπτωση «έκοψε» αμέσως για τον Γιακουμάκη που ήταν σε θέση βολής αλλά ο Σιελής πρόλαβε και απομάκρυνε με υπερένταση, ενώ στη δεύτερη απώλεσε το κοντρόλ απέναντι στον γκολκίπερ των φιλοξενουμένων. Γενικότερα ο 23χρονος «έψαξε» αρκετές φορές τον Γιακουμάκη και στις λεπτομέρειες δεν βγήκε «καθαρή» φάση.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο τέλος, όπου η «γαλανόλευκη» πιστώνεται μία πολύ καλή εμφάνιση που μπορεί να αποτελέσει «οδηγό» ενόψει των κρίσιμων αγώνων της με Μολδαβία και Σλοβενία, που θα κρίνουν την τύχη του ομίλου της στο Nations League.

ΕΛΛΑΔΑ: Μπάρκας, Μαυρίας (69′ Ρότα), Κουρμπέλης, Μιχαηλίδης, Τσιμίκας (46′ Λυκογιάννης), Ζέκα (46′ Μπουχαλάκης), Μπακασέτας (46′ Λαμπρόπουλος), Φορτούνης (46′ Πέλκας), Χατζηγιοβάνης, Τζόλης (46′ Λημνιός), Γιακουμάκης.

ΚΥΠΡΟΣ: Δημητρίου, Χ.Κυριάκου, Χ.Σιέλης, Ιωάννου, Κατελάρης, Χάμπος, Αντωνίου, Γκόγκιτς, Αρτυματάς, Πίττας, Ηλία

Πηγή:www.gazzetta.gr

Ποδόσφαιρο

“Πελέ η Μαραντόνα-;”-Τι απάντησαν οι ίδιοι

Δημοσιεύθηκε

στις

«Ο Θεός είναι νεκρός» έγραψε η γαλλική εφημερίδα Equipe ενστερνιζόμενη την άποψη ότι ο Μαραντόνα υπήρξε ο Θεός του ποδοσφαίρου.

Η Εquipe για τον θάνατο του Μαραντόνα

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μονοθεϊστική θρησκεία,  μήπως το αξίωμα «Ο Μαραντόνα είναι ο Θεός του ποδοσφαίρου» απαντά και στο αιώνιο ερώτημα για το ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ποδοσφαίρου: «ο Πελέ ή οΜαραντόνα»;

Μεξικό ‘86

Το ερώτημα αυτό «γεννήθηκε» κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ 1986 στο Μεξικό, όταν ο 26χρονος τότε Μαραντόνα, αφήνοντας τον πλανήτη με το στόμα ανοιχτό, οδήγησε την εθνική ομάδα της Αργεντινής στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

«ΤΑ ΝΕΑ», 1.7.1986, Ιστορικό Αρχείο, «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

«Το χέρι του θεού» και «το γκολ του αιώνα» στο ίδιο ματς

Το μουντιάλ του ’86, ήταν ένα θεατρικό ποδοσφαιρικό δράμα, με πρωταγωνιστή τον  Μαραντόνα, που τα είχε όλα.  Μάχες σώμα με σώμα για τη νίκη και τη δόξα και φυσικά έγκλημα.

Για την ακρίβεια, το μουντιάλ αυτό είχε ένα από τα μεγαλύτερα «εγκλήματα» στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: Το γκολ που έβαλε ο Μαραντόνα έναντι της Αγγλίας χρησιμοποιώντας το χέρι του, «το χέρι του θεού», όπως δήλωσε ο ίδιος.

«ΤΑ ΝΕΑ», 24.6.1986, Ιστορικό Αρχείο, «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Στον ίδιο αγώνα όμως, ο Μαραντόνα πέτυχε το γκολ που ονομάστηκε «το γκολ του αιώνα»

 O Πελέ για τον Μαραντόνα

Τις ημέρες εκείνες του Μουντιάλ, τα«ΝΕΑ» δημοσίευαν κατ’ αποκλειστικότητα άρθρα του σπουδαίου βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή Πελέ, που είχε εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο από το 1977, και σχολίαζε όσα συνέβαιναν στο Μεξικό. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην σχολιάσει και το νέο φαίνομενο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

«ΤΑ ΝΕΑ», 27.6.1986, Ιστορικό Αρχείο, «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Γράφει ο Πελέ, μετά τη νίκη της Αργεντινής επί του Βελγίου στον ημιτελικό της διοργάνωσης:

«Είδα Βραζιλιάνους, να σηκώνονται και να επευφημούν το δεύτερο γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα εναντίον του Βελγίου. Το εξυμνώ κι εγώ. Και φυσικά για ένα Βραζιλιανό θα πρέπει να υπάρχει πολύ ειδικός λόγος για να επευφημήσει κάποιον Αργεντινό.

»Η παρουσία του Μαραντόνα κατά την άποψή μου, μπορεί να κρίνει τον τελικό, αφού αυτή την εποχή είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου»

Ο Ζαγκάλο για το «Πελέ ή Μαρντονά»

Ο βραζιλιάνος Μάριο Ζαγκάλο, παλαιός συμπαίκτης του Πελέ και ο πρώτος στην ιστορία του ποδοσφαίρου που κατακτούσε το Μουντιάλ και ως παίκτης (1958, 1962) και ως προπονητής (1970) μιλώντας στον απεσταλμένο των «ΝΕΩΝ» στο Μεξικό, Μανώλη Μαυρομάτη, απαντώντας στο ερώτημα «Πελέ ή Μαραντόνα» δήλωσε:

«Συγκρίνοντας τους Μαραντόνα και Πελέ, είναι σαν να λες ότι ο Μότσαρτ ήταν μεγαλύτερη μεγαλοφυία από τον Μπεντόβεν». Οι δυό τους χάραξαν τ’ όνομά τους στα Μουντιάλ, με 16 χρόνια διαφορά.

19 Μαΐου 1979, οι πρώτες (λανθασμένες) αναφορές στον Ντιέγκο…Μαραντόνια

»Ο Πελέ ωφελήθηκε γιατί έπαιζε σε μια ομάδα με πολλούς καλούς παίκτες, την εποχή που το ποδόσφαιρο δεν είχε γίνει ακόμα ‘κυνικό’. Ο Μαραντόνα έκανε τις θαυμάσιες παραστάσεις του με συνηθισμένους σκληρούς συμπαίκτες, σε μια εποχή που οι αντίπαλοι δεν παραχωρούν σπιθαμή εδάφους.

»Παρακολουθώντας τον Πελέ, ήταν σαν να έβλεπες σάμπα στο ποδόσφαιρο.Το έμφυτο χάρισμα, η ξαφνική επιτάχυνση, το δούλεμα των ποδιών του, η ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, η αντίληψη του χώρου τον έκαναν κορυφαίο στο είδος του.

»Αντίθετα, ο Μαραντόνα κινείται με πιο δυναμικό ρυθμό. Με το μικρό του ανάστημα (1.66μ.) και το καλό μυικό σύστημα ξεπερνά τους αμυντικούς, χρησιμοποιώντας την ικανότητά του ν’ αλλάζει κατευθύνσεις με καταπληκτική ταχύτητα».

Ο Μαραντόνα για τον Πελέ

Λίγες ώρες πριν τον μεγάλο τελικό του Μουντιάλ του 1986, ο Μαραντόνα απάντησε για τον αν ήταν αυτός που θα διαδεχόταν τον Πελέ.

«ΤΑ ΝΕΑ», 28.6.1986, Ιστορικό Αρχείο, «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

«Πολλοί έσπευσαν να με αποκαλέσουν Πελέ. Εγώ δεν θέλω να είμαι ο δεύτερος Πελέ, αλλά ο πρώτος Μαραντόνα.

»Ο Πελέ είχε τη δική του προσωπικότητα. Είχε το δικό του όνομα, τη δική του ιστορία στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εγώ γράφω τώρα μιαν άλλη ιστορία. Είμαι ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Αργεντινός κι όχι Βραζιλιάνος. Ξεκίνησα κι εγώ πολύ μικρός το ποδόσφαιρο.

4 Ιουνίου 1979, Τα πρώτα δείγματα του ταλέντου του Μαραντόνα

»Πέρασα και εγώ τις φουρτούνες που πέρασε ο Πελέ, μέχρι να γίνει ο μεγάλος Πελέ, που όλοι μας σεβόμαστε και όλοι μας μιλάμε σήμερα για κείνον. Όμως εγώ έχω κάτι ανάλογο. Έκανα μεγάλες θυσίες για να φτάσω μέχρι εδώ που έφτασα. Δεν νομίζω πως πέτυχα μόνο από τύχη, αυτό που είμαι τώρα. Ο Θεός είναι μαζί μου κι εγώ τον ευχαριστώ»

Αντίο

Ήταν καλοκαίρι του 1986, ο Μαραντόνα είχε κατακτήσει με την Αργεντινή το Παγκόσμιο Κύπελλο και λίγους μήνες αργότερα θα χάριζε στη Νάπολι το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της (1986 – 1987).

Στην πόλη της Νάπολη αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, τον λάτρευαν σαν Θεό, οι δαίμονές του όμως σύντομα θα θέριευαν.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η χρήση κοκαΐνης και άλλων απαγορευμένων ουσιών θα οδηγούσαν την καριέρα του σε συντριβή.

Ο Μαραντόνα ήταν ένας ποδοσφαιριστής γεμάτος πάθος για τη νίκη και μίσος για την ήττα, παράφορος, ανάλαφρος αλλά και σκληροτράχηλος, ευαίσθητος αλλά και άδικος. Ήταν γεμάτος απ’ όσα είναι γεμάτο το ποδόσφαιρο. Δν ήταν απλώς ο Θεός του ποδοσφαίρου, ήταν το ίδιο το ποδόσφαιρο.

www.in.gr

Περισσότερα

Ποδόσφαιρο

Περικλής Δημητρόπουλος: Ο μοναδικός Πατρινός που πήρε συνέντευξη από τον Ντιέγκο

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ Χ. ΚΟΓΚΟΥ

Δεν είναι μικρό πράγμα να παίρνεις συνέντευξη από τον θεό του ποδόσφαιρου, τον Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος δεν είναι πια κοντά μας. Βρίσκεται πλέον στα γήπεδα του ουρανού για να μαγέψει και εκεί με την μπάλα όπως έκανε και στη γη.

Η «Γ» έψαξε, ρώτησε και έμαθε πως ο μοναδικός Πατρινός που είχε καταφέρει να πάρει συνέντευξη από τον Αργεντινό σταρ -και μάλιστα στα ντουζένια του και λίγο πριν οδηγήσει τη Νάπολι στο πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της, ήταν ο Περικλής Δημητρόπουλος ο οποίος τότε ήταν αθλητικός συντάκτης και συνεργαζόταν με την «Αθλητική Ηχώ».
Η «Γ» μίλησε χθες με τον Περικλή Δημητρόπουλο ο οποίος μας εξιστόρησε πώς κατάφερε να πάρει συνέντευξη από τον Μαραντόνα τον Ιανουάριο του 1987 και πώς ήταν από κοντά ο θεός της μπάλας…
«Τότε σπούδαζα στην Ρώμη της Ιταλίας, ήμουν αθλητικός συντάκτης και συνεργαζόμουν με την «Αθλητική Ηχώ». Ήταν πραγματικά από τα σπουδαιότερα πράγματα που έκανα στο διάστημα της δημοσιογραφικής μου καριέρας» είπε αρχικά ο Περικλής Δημητρόπουλος και πρόσθεσε: «Το πάλεψα αρκετό καιρό για να κλείσω τη συνέντευξη, ήμουν σε επικοινωνία με τον υπεύθυνο τύπου της Νάπολι ο οποίος με ενημέρωσε πως τελικά θα έδινε συνέντευξη ο Ντιέγκο μια συγκεκριμένη ημερομηνία μετά το τέλος της προπόνησης.
Εκείνο το βράδυ από την αγωνία μου να πάνε όλα καλά κοιμήθηκα ελάχιστα, έφυγα από την Ρώμη νωρίς το πρωί με το γρήγορο τρένο, πήγα στη Νάπολι και από εκεί με ταξί στην περιοχή Σοκαβό που ήταν η περιοχή του προπονητικού κέντρου της ιταλικής ομάδας.
Με τη συνοδεία πολλών αστυνομικών και αρκετών άλλων συναδέλφων μετά το τέλος της προπόνησης, μπήκαμε στα αποδυτήρια και κατάφερα να μιλήσω για λίγα λεπτά μαζί του, ήταν δύσκολος τύπος, δεν άφηνε περιθώρια για πολλά-πολλά. Όμως μου έδωσε συνέντευξη και ήμουν ο μοναδικός Έλληνας δημοσιογράφος που μίλησα μαζί του, εκείνη την εποχή».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ»
Μάλιστα την επόμενη μέρα η «Αθλητική Ηχώ» δημοσίευσε τη μεγάλη συνέντευξη που έδωσε ο Ντιεγκίτο στον συμπολίτη μας και ήταν ένα από τα μεγάλα θέματα της εφημερίδας.
Στη συνέντευξη εκείνη είχε γίνει αναφορά στον Ρότσα που τότε είχε πάρει μεταγραφή στον ΠΑΟ αλλά και στην Ελλάδα.
Μέρος της συνέντευξης:
Το μεγαλύτερο αστέρι στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, παγκόσμιος πρωταθλητής στο Μεξικό, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο «Θεός» όπως αποκαλείται στη Νάπολι, έδωσε συνέντευξη στα στενά αποδυτήρια του γηπέδου Σοκάβο, όπου προετοιμάζεται η Νάπολι και το οποίο απέχει 14 χιλιόμετρα από την έδρα της. Ο Ντιέγκο είχε πολιορκηθεί στην κυριολεξία από 60 Ιταλούς δημοσιογράφους, οι οποίοι του απεύθυναν βροχή ερωτήσεων σχετικά με τις φήμες που κυκλοφορούν τελευταία στην Ιταλία ότι δηλαδή τον απειλεί η Μαφία κ.τ.λ. Ο αρχηγός της Νάπολι λίγο πριν από το παιχνίδι με την Μπρέσια είπε ότι δεν έχει τίποτα με την Μαφία, δεν την φοβάται, ότι είχε μόνο φίλους στην Νάπολι που τον αγαπούν και τον προσέχουν. Ακόμη ότι θα προσπαθήσει να δώσει φέτος στην ομάδα του τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της κ.τ.λ. Στα μικρά αποδυτήρια του γηπέδου Σοκάβο εκτός από τους εκπροσώπους του τύπου ήταν και πλήθος αστυνομικών οι οποίοι προστάτευαν τον αρχηγό της Νάπολι.
ΕΡ. Ντιέγκο, τι γνωρίζεις για την Ελλάδα και το ποδόσφαιρό της;
ΑΠ. Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολύ όμορφη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σκέπτομαι σύντομα να έλθω για διακοπές. Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν το γνωρίζω αλλά ξέρω ότι στην χώρα σας έχουν παίξει αρκετοί συμπατριώτες μου που είχαν διακριθεί και μείνει πολύ ευχαριστημένοι.
ΕΡ. Μήπως μπορείς να ξεχωρίσεις κανέναν από αυτούς;
Τον μέσο του Παναθηναϊκού Χουάν Ρότσα που είναι και πατριώτης, με τον πατέρα μου κατάγονται από το ίδιο χωριό. Είναι λίγα χρόνια μεγαλύτερός μου και θυμάμαι που έπαιζε στην Μπόκα Τζούνιορ, ήταν φόβος των αντιπάλων. Πρόκειται για σπουδαίο μπαλαδόρο και τρομερό σε οργάνωση παιχνιδιού. Πήρα στην Μπόκα Τζούνιορ την φανέλα με το «10» που φορούσε. Έχω μάθει ότι στον Παναθηναϊκό πηγαίνει πολύ καλά και θα ήθελα να του διαβιβάσετε τους χαιρετισμούς μου και όπως το 1987 είναι μια υγιής και ευτυχισμένη χρονιά γι’ αυτόν».
ΕΡ. Αν ο Παναθηναϊκός σου έκανε πρόταση να αγωνιστείς τι θα έκανες;
ΑΠ. Όχι βέβαια για ποδόσφαιρο χωρίς βέβαια να παρεξηγηθώ διότι δεν θα με ικανοποιούσε μια τέτοια πρόταση όταν μάλιστα θα είχα παρέα και έναν συμπατριώτη μου. Αυτή την στιγμή δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ και να απαντήσω σε μια τέτοια πρόταση, ίσως στο μέλλον τα ξαναπούμε.

 

Περισσότερα

Αθλητισμός

Είναι και εκείνο το χαμόγελο που δεν ξεχνιέται-Τρία χρόνια χωρίς το Σπύρο Αβράμη

Δημοσιεύθηκε

στις

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια,  στις 26 Νοεμβρίου του 2017, ο Σπύρος Αβράμης, ο Σπυράκος του τοπικού ποδοσφαίρου, πέταξε ψηλά και ταξίδεψε για τα γήπεδα του ουρανού, βυθίζοντας σε βαρύ πένθος την οικογένειά του, τους φίλους και συμπαίκτες του, αλλά και όλους όσοι των γνώρισαν.

Εξαιρετικός αθλητής, μα πάνω από όλα σπουδαίος άνθρωπος. Ένα νέο παιδί, δραστήριο, δημιουργικό με σημαντική προσφορά στην κοινωνία και τον αθλητισμό.

Όλα ξεκίνησαν τις πρώτες ημέρες του Νοέμβρη μετά το παιχνίδι κυπέλλου του ΑΠΣ Πάτραι με τον Ατρόμητο(το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο του.

Ο Σπύρος ανέβασε πυρετό, ο οποίος δεν υποχωρούσε… Παραμονή του αγώνα του Πάτραι με τον Μέγα Δικέφαλο, επικοινωνεί με διοίκηση και προπονητή γνωστοποιώντας πως ο πυρετός δεν πέφτει και ως εκ τούτου δεν  θα καταφέρει να αγωνιστεί. Μάλιστα μετά τη λήξη του αγώνα συνομιλεί μέσω διαδικτύου με τους συμπαίκτες του για να ενημερωθεί για την έκβαση του αγώνα, τονίζοντας πως το συντομότερο δυνατό θα επιστρέψει στις προπονήσεις. Την επομένη, Δευτέρα 6/11 μετέβη στο νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας,  όπου κρίθηκε απαραίτητη από τους γιατρούς η διασωλήνωσή του και η διακομιδή του στο ΠΓΝΠ, όπου και εισήχθη εσπευσμένα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Η ποδοσφαιρική και όχι μόνο κοινωνία κλονίστηκε, μηνύματα συμπαράστασης κατέκλυσαν τον διαδίκτυο και άπαντες προσεύχονταν ο Σπύρος να γυρίσει στο φυσικό του χώρο νικητής. «Η φανέλα με το νούμερο 7 σε περιμένει», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο ΑΠΣ Πάτραι όμως μετά από γενναία μάχη 20 ημερών στη ΜΕΘ, ο Σπύρος Αβράμης δεν τα κατάφερε φεύγοντας τόσο άδικα και τόσο νωρίς.

Η είδηση κυκλοφορεί μέσω του διαδικτύου με την πατραϊκή κοινωνία να θρηνεί για το γελαστό παιδί.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέα, κατακλύζεται από κόσμο στο τελευταίο αντίο. Στην κατάμεστη εκκλησία σύμβολο της πόλης, αποτυπώνεται η σφραγίδα που έχει αφήσει παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Σπυράκος, όπως όλοι τον αποκαλούν. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν η φανέλα της αγαπημένης του «ΝΑΠΟΛΗ» και του Πάτραι, που αποτέλεσε τον τελευταίο ποδοσφαιρικό του σταθμό.

Ο Σπύρος Αβράμης τρία χρόνια μετά το φευγιό του εμπνέει τους επιστήθιους φίλους του, που κρατούν το δημιούργημά του τη ΝΑΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ ψηλά οδηγώντας την σε διεθνείς διακρίσεις. Το πρώτο γήπεδο beach soccer που δημιουργήθηκε στις εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ φέρει το όνομά του, τιμώντας με αυτό τον τρόπο την σπουδαία προσφορά του στο άθλημα.

Ο πόνος της οικογένειάς, παραμένει μεγάλος, ωστόσο άπαντες είναι υπερήφανοι για τον «άγγελό» τους που από εκεί ψηλά δεν σταματά στιγμή να τους χαμογελά…

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Advertisement

Αυτή την εβδομάδα