Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2020
Connect with us

Συνεργασίες

Ιδιωτική Ασφάλιση: από την Ιδέα, στον Θεσμό και στον Σκοπό- Του Γιάννη Ρούντου

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η 11η Νοεμβρίου, «Ημέρα Ιδιωτικής Ασφάλισης», έγινε γιορτή ως μια απάντηση στον Φόβο. Στο ερώτημα: «Τί είναι Ασφάλεια;», έχω την πεποίθηση πως η σωστή απάντηση πρέπει να αναφέρεται σε ένα βαθύ αίσθημα βεβαιότητας, στη σιγουριά ότι τα πάντα τελούν σε τάξη πρόβλεψης, ελέγχου και προσδοκίας.

 

Ασφάλεια είναι να νιώθεις προετοιμασμένος για το πιθανό ή το αναμενόμενο. Τί κάνουμε για να ικανοποιήσουμε αυτό το αίσθημα βεβαιότητας, το τόσο σημαντικό για την ισορροπία της ζωής μας και της ζωής των οικείων μας; Κάνουμε Ασφάλιση, δηλαδή αγοράζουμε αυτή τη σιγουριά. Χάριν του υγιούς αισθήματος (Ασφάλεια) για μια καλύτερη ζωή, πράττουμε (Ασφάλιση), για τη θωράκιση ή/και την βελτίωση της επιθυμητής ποιότητας στη ζωή μας.

 

Η νοηματική αλληλουχία του αισθήματος και της πράξης αντιστοιχεί στην αδιαίρετη σχέση Ασφάλειας – Ασφάλισης. Είναι σχέση που υπερβαίνει το πεπερασμένο όριο των κατά συνθήκην αξιών, όπως είναι η οικονομία του χρήματος, καθώς αποτελεί ένα υπερυψούμενο αίτημα για κάθε άνθρωπο που ονειρεύεται, πάσχει και επιζητεί να φέρει τη ζωή του κοντά στην αριστοτελική ευδαιμονία – κι ας μην τη γνωρίζει φιλοσοφικά. Εκεί όπου, στο αιτιατό της ικανοποίησης, συνδέονται το υλικό στοιχείο -τέτοιο είναι η παροχή μιας υπηρεσίας ή μιας αποζημίωσης- με το πνευματικό στοιχείο, δηλαδή την ψυχική ισορροπία και διανοητική πλήρωση.

 

Μόνον ένας «θεός» ορίζει αυτή τη δυαδικότητα αισθήματος και πράξης, Ασφάλειας και Ασφάλισης. Είναι ο εγγενής «θεός» που βρίσκεται μέσα στον κάθε άνθρωπο και ορίζεται ως «ασφαλιστική συνείδηση», έχοντας τα άυλα, ευγενή χαρακτηριστικά της Ηθικής στη βάση τριών Αξιών: της Ευθύνης (ατομική και συλλογική, που προσδιορίζει την προσωπική ταυτότητα μέσα στο κοινωνικό σύνολο), της Πίστης (σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εταίρων – κοινωνών) και του  Έργου (δράση και απόδοση). Θεωρώ πως αυτή είναι η βάση των Αξιών του Σκοπού της Ασφάλισης.

 

Επειδή σε δύσκολους καιρούς κτυπούν καμπάνες και γεννώνται μεγάλα κινήματα, σημαία της εποχής μας -και όχι «σημαία ευκαιρίας» για τυχοδιώκτες και υποκριτές- είναι η ατζέντα των 17 Στόχων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Αυτό το σύγχρονο «ευαγγέλιο» με Σκοπό έναν καλύτερο κόσμο, έχει ένα πολύ δυναμικό χαρακτηριστικό: αποτελεί μια παγκόσμια συμφωνία, έναν «κοινό τόπο» αναφοράς και ως κοινή παραδοχή, η συμφωνία μπορεί να συγκεντρώσει κάθε θετική ενέργεια και για την προσέγγιση του Σκοπού της Ασφάλισης. Είναι Στόχοι που εμπεριέχονται, πιστεύω, στην ολοκληρωμένη, την ώριμη «ασφαλιστική συνείδηση».

 

Ας δούμε τί μπορεί να σημαίνουν οι 17 Στόχοι για τον Σκοπό -ή αλλιώς την Αποστολή– μιας ασφαλιστικής επιχείρησης όπως η INTERAMERICAN για την οποία εργάζομαι, που θέλει να είναι ένας οργανισμός «που βοηθά τους ανθρώπους να ζουν πιο ασφαλείς, περισσότερο και καλύτερα». Οι διαστάσεις των Στόχων στο σύνολό τους είναι πολλαπλές και χαρακτηρίζουν στη σύνθεσή τους την έννοια της ευκταίας ευημερίας:

  • της κοινωνικής δικαιοσύνης, για τη συνύπαρξη με ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην εργασία,
  • της χρηστής διακυβέρνησης, με ακεραιότητα, διαφάνεια και λειτουργία των θεσμών στις κοινότητες,
  • της ποιότητας στην καθημερινότητα, με την αντιμετώπιση της φτώχειας και τη μέριμνα για υγεία,
  • της αειφορίας, με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, της βιοποικιλότητας και με την αποκατάσταση της κλιματικής ισορροπίας,
  • της ανάπτυξης, με δημιουργική επιχειρηματικότητα που ενισχύει την πραγματική οικονομία και κατανέμει δίκαια τους πόρους, για όλες τις φάσεις της ζωής.

 

Η αυθυπονομευμένη από τις «τρύπες» του καιροσκοπισμού που στο παρελθόν βρήκαν έδαφος στον επιχειρηματικό χώρο της, Ιδιωτική Ασφάλιση, διαθέτει -όπως κάθε τομέας δραστηριότητας στο επιχειρείν, που αποδίδει οικονομική και κοινωνική αξία- αυτόν τον σαφή και ευρυφασματικό Οδηγό επαφής με ό,τι θα μπορούσε να της δώσει περιεχόμενο: μια σειρά Στόχων για να φωτίσει τον Σκοπό της. Ποιά είναι τα απλά και πρακτικά δομικά υλικά της Ιδιωτικής Ασφάλισης, σήμερα, στον τόπο μας ώστε να πείσει ότι μπορεί να συνεισφέρει στην ευημερία των πολιτών;

 

«Η διαύγεια είναι η δύναμη» (Yuval Noah Harari, 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα), πολύ περισσότερο τώρα, στο ταραχώδες πρώτο πέμπτο του αιώνα που ζούμε. Είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε, βιώνοντας πρωτοφανείς συνθήκες αβεβαιότητας και περιπλοκότητας, με τη βιασύνη μιας φρενήρους και συχνά βίαιης επιτάχυνσης, που επιδρά και στην ομαλότητα της διαδοχής και συνέχειας των γενεών, φέρνοντάς τες σχεδόν αντιμέτωπες. Τα πολύ μεγάλα πολιτικά, τεχνολογικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά ζητήματα της εποχής θέτουν αγωνιώδη υπαρξιακά ερωτήματα, αναδεικνύοντας τον νεολογισμό της «Βιωσιμότητας» (Sustainability).

 

Υπό τις συνθήκες αυτές η Ιδιωτική Ασφάλιση, στη γιορτή της, αξίζει και οφείλει να άρει την κάθε αμφισβήτηση για την αναγκαιότητά της σε μια ανοικτή οικονομία και κοινωνία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της πιο πρόσφατης έρευνας που διενεργεί ετησίως το ΙΟΒΕ (περυσινής, για το 2018), αφήνει ισχυρό αποτύπωμα:

  • συνεισφέροντας άμεσα στην Εθνική Οικονομία περί τα 2,4 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 1,3% του ΑΕΠ της Ελλάδος,
  • συμβάλλοντας, με έμμεση επίδραση, συνολικά στην Εθνική Οικονομία με 4,1 δισ. ευρώ ή 2,2% του ΑΕΠ,
  • απασχολώντας περισσότερους από 70 χιλιάδες εργαζομένους, εγκολπούται δηλαδή περί το 1,9% του απασχολουμένου δυναμικού στη χώρα μας,
  • δημιουργώντας έσοδα στο κράτος από φόρους και εισφορές, που εκτιμώνται σε 1,65 δισ. ευρώ.

 

Ωστόσο, η διείσδυση της Ιδιωτικής Ασφάλισης στην ελληνική κοινωνία παραμένει ρηχή σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με βάση την ίδια μελέτη, ως αιτίες αναφέρονται: η αντίληψη της κοινωνίας πως η ασφάλιση πρέπει να είναι αμιγώς «κρατική υπόθεση», η έλλειψη εφαρμογής φορολογικών κινήτρων, η μη υποχρεωτικότητα εκτός ασφάλισης αυτοκινήτων, η ανυπαρξία θεσμοθετημένης συμπληρωματικότητας μεταξύ κρατικής και ιδιωτικής ασφάλισης στο ασφαλιστικό σύστημα.

 

Στην κατακλείδα: ο σύγχρονος κόσμος της ασφαλιστικής αγοράς αξίζει και οφείλει να αποδεικνύει ότι Ημέρα της Ιδιωτικής Ασφάλισης είναι η κάθε ημέρα του χρόνου, η κάθε στιγμή. Να είναι, με άλλα λόγια, αδιάλειπτα κοντά στον ασφαλισμένο και στις ανάγκες του και να τροφοδοτεί διαρκώς την ικανοποίησή του. Ακόμη,  να πιστεύει σε μια, κατά τη γνώμη μου, αναντίρρητη αλήθεια: πως οι πελάτες της ασφαλιστικής επιχειρηματικής κοινότητας είναι οι πραγματικοί εργοδότες των εργαζομένων στη διοίκηση και τις πωλήσεις αυτής της αγοράς.

 

Γιάννης Ρούντος είναι Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων & Υπευθυνότητας του Ομίλου Εταιρειών INTERAMERICAN

 

Συνεργασίες

Η θέση της γυναίκας στην μετά COVID εποχή-Της Ολυμπίας Λόη*

Δημοσιεύθηκε

στις

Η βία κατά των γυναικών καταστρατηγεί τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη και η ισότητα.

Τα ποσοστά των γυναικών που έπεσαν θύματα σωματικής βίας είναι τόσο υψηλά που λαμβάνουν εφιαλτικές διαστάσεις. Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός σε συνδυασμό με την ψυχολογική επιβάρυνση από το στρες που έχει δημιουργήσει η πανδημία, οι απολύσεις, η οικονομική κρίση έχουν εκτοξεύσει την ενδοοικογενειακή βία.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανάγκη υποστήριξης γυναικών και παιδιών σε ολόκληρη την «πολιτισμένη» Ευρώπη είναι επιτακτική και απαιτούνται δραστικές λύσεις. Πολλά κράτη έχουν οδηγηθεί στην ανάληψη πρωτοβουλιών για την αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου και την απλοποίηση των διαδικασιών που αφορούν την αντιμετώπιση του φαινομένου αλλά τα ποσοστά δεν μειώνονται. Η έμφυλη βία σε όλες τις εκφάνσεις τις και ειδικότερα η ενδοοικογενειακή λαμβάνει χώρα σε ένα πλαίσιο ιδιωτικότητας. Αυτή η “κουλτούρα ανοχής” της βίας επηρεάζει τη συμπεριφορά των θυμάτων καθώς δυσκολεύονται στην καταγγελία τέτοιων περιστατικών και οδηγεί αναπόφευκτα σε δυσκολία καταγραφής της.
Και αν και αυτή η μορφή βίας είναι καταδικαστέα δυστυχώς δεν είναι η μόνη βία που ασκείται στο γυναικείο φύλο.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ
Οι ανισότητες στον εργασιακό τομέα οξύνθηκαν με την δεκαετή οικονομική κρίση στη χώρα μας και πολλαπλασιάζονται με την κρίση της πανδημίας. Η εργασία εξ αποστάσεως, χωρίς κανόνες, μας φέρνει πιο κοντά στην επιστροφή των γυναικών στο σπίτι οι οποίες καλούνται να αναλάβουν πολλαπλούς ρόλους. Μια παράμετρος είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες που έχουν οικογένεια υποχρεώνονται σε συνέχεια της διακοπής λειτουργίας των σχολείων και της εισαγωγής της τηλεεκπαίδευσης, να εργάζονται από το σπίτι προκειμένου ταυτόχρονα να προσέχουν τα παιδιά τους. Επιπλέον οι μητέρες με παιδιά με ειδικές ανάγκες που ζουν καθημερινά τον Γολγοθά τους φορτίζονται ακόμα περισσότερο λόγω του εγκλεισμού.
Ένας άλλος λόγος που οι γυναίκες μητέρες παραμένουν στο σπίτι είναι η μείωση των αποδοχών τόσο των ίδιων όσο και των νοικοκυριών γενικότερα. Έτσι στον οικογενειακό προγραμματισμό η πρώτη περικοπή που γίνεται είναι η εξωτερική επ’ αμοιβή βοήθεια προκειμένου η μητέρα να εργάζεται εκτός σπιτιού.
Οι γυναίκες μητέρες που δραστηριοποιούνται σε επαγγέλματα που απαιτούν εργασία σε βραδινές βάρδιες, εργασία το Σαββατοκύριακο, όπως η υγεία , ο τουρισμός, η εστίαση, και ήταν ήδη επιβαρυμένες, τώρα θα έρθουν ή έχουν ήδη έρθει αντιμέτωπες με την ανεργία στις επιχειρήσεις οι οποίες δεν θα ξανανοίξουν δεδομένων και των πρακτικών της Κυβέρνησης.
Η ανεργία θα εκτοξευθεί και δυστυχώς θα αφορά κυρίως τις γυναίκες, των οποίων η επιστροφή στο σπίτι θα γίνει μονόδρομος. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι στον τουρισμό στην εστίαση και γενικά στην παροχή υπηρεσιών ένα μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού κοντά στο 80% είναι γυναίκες.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η Ελλάδα έχει τα χαμηλότερα επίπεδα απασχόλησης στην Ε.Ε. τόσο στον συνολικό πληθυσμό όσο και στις γυναίκες και η διαφορά των εισοδημάτων από εργασία ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες στην Ελλάδα, ανέρχεται στο 49%. Πρόκειται για τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών και μια από τις χειρότερες συνολικά για τις χώρες του ΟΟΣΑ.
Επειδή η συσχέτιση μεταξύ της οικονομικής μεγέθυνσης και της ενεργής συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι προφανής και εμπειρικά αποδεδειγμένη, τα μέσα πολιτικής δράσης θα πρέπει να στοχεύουν στον περιορισμό των αντικινήτρων για τη γυναικεία εργασία και να έχουν θετικό αντίκτυπο και στην αντιμετώπιση του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού χάσματος μεταξύ των φύλων.

Ένα μέρος των χρημάτων του Ταμείου Ανάπτυξης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δώσει κίνητρα και υποστήριξη για τη συμμετοχή γυναικών στην αγορά εργασίας ακολουθώντας μια συνολική στρατηγική.
 Θέση παιδικής φροντίδας για κάθε παιδί,-ιδιαίτερα όσον αφορά το σύστημα εκπαίδευσης στις προσχολικές ηλικίες-, και μεταρρυθμίσεις για έναν πιο ισότιμο επιμερισμό των δικαιωμάτων άδειας για οικογενειακούς λόγους μεταξύ γυναικών και ανδρών
 Εξάλειψη των ανισοτήτων στις αμοιβές ώστε να μην αποτελεί αντικίνητρο για την αναζήτηση εργασίας
 Κίνητρα για την καταπολέμηση της απροθυμίας πρόσληψης γυναικών από την πλευρά των επιχειρήσεων.Είναι προφανώς εντελώς άδικο, οικονομικά αναποτελεσματικό και λογικά παράδοξο να “τιμωρούνται” οι γυναίκες γιατί τεκνοποιούν, ειδικά σε μια χώρα που πάσχει από σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα.
 Καταπολέμηση των στερεότυπων στη χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη, κυρίως στη Νότια, που θεωρεί ότι η επαγγελματική επιτυχία είναι πιο σπουδαία για έναν άνδρα παρά για μία γυναίκα
 Ρυθμίσεις μακροχρόνιας φροντίδας, αφού η δημογραφική γήρανση οδηγεί σε αύξηση της ζήτησης για υπηρεσίες και επηρεάζει αρνητικά τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας των ατόμων που παρέχουν φροντίδα σε μη επαγγελματική βάση.
 Ενίσχυση της γυναικείας επιχειρηματικότητας.
 Ιδιαίτερη έμφαση στις μονογονεϊκές οικογένειες.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο αγώνας δεν είναι σε καμία περίπτωση κατά των ανδρών που είναι οι πατεράδες μας, οι σύζυγοι μας οι γιοι μας, αλλά υπέρ των ίσων ευκαιριών ανθρώπων ίσων, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις στην σύγχρονη κοινωνία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Η πανδημία μας έφερε κοντά στο να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ώρα να δράσουμε συλλογικά για να ενδυναμώσουμε την ανθεκτικότητα τόσο την οικονομική όσο και την κοινωνική στην Ευρώπη στο σύνολό της. Επομένως απαιτείται από κοινού δράση για όλα τα θέματα που αφορούν την κοινωνική συνοχή, την εργασία και το δημογραφικό προκειμένου να είμαστε αποτελεσματικοί.
Είναι δεδομένο ότι μέχρι «χθες» τέτοιες προτάσεις θα έβρισκαν πολλά εμπόδια όμως σήμερα, μετά από τη σκιά που έχουν δημιουργήσει οι συνέπειες των lockdown, ήρθε στο φως η εύθραυστη ισορροπία του συστήματος υποστήριξης των ανθρώπων και των οικογενειών ειδικά στις περιπτώσεις που υπάρχουν μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι. Για αυτό το λόγο είναι μια μεγάλη ευκαιρία να βάλουμε σε τροχιά την μεταμόρφωση του. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βάσει των διεθνών δεδομένων, η επίτευξη τους στόχου της ισότητας αυξάνει την ανάπτυξη.

*Η Ολυμπία Λόη είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός MSc, Αναπληρώτρια Γραμματέας του Τομέα Τουρισμού ΚΙΝ.ΑΛ.

Περισσότερα

Συνεργασίες

Ενδοοικογενειακή βία:Lockdown με τον εχθρό μου-Της Κωνσταντίνας Κόλλια

Δημοσιεύθηκε

στις

Τα οικονομικά προβλήματα που ενδέχεται να ανακύψουν στον ατομικό προϋπολογισμό κάθε πολίτη είναι ένα ζήτημα που απασχολεί όλους μας με την πραγματοποίηση και του δεύτερου lockdown στη χώρα μας με τα τωρινά –τρομακτικά- νούμερα που σημειώνει η πανδημία στη χώρα μας.

Για πολλούς το lockdown συνοδεύεται από «first world problems” όπως η έλλειψη ελευθερίας κινήσεων, οι ατελείωτες ώρες μέσα στο σπίτι, η κοινωνική απομόνωση, η συνεχής αίσθηση οκνηρίας. Οι περισσότεροι λέμε πως θα βρούμε επιτέλους χρόνο να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, να περάσουμε στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους.

Τι συμβαίνει όμως με εκείνους τους ανθρώπους –κατά κύριο λόγο-, εκείνες τις γυναίκες για τις οποίες το σπίτι δεν είναι το καταφύγιό τους, αλλά το μέρος όπου κινδυνεύουν περισσότερο από ποτέ, όντας θύματα κακοποίησης;

Ατελείωτες ώρες ενός «αφόρητου μαζί», γυναίκες που γλιτώνουν από την πανδημία και αντιμετωπίζουν έναν ορατό εχθρό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Η καραντίνα, όπως μαρτυρούν ειδικοί έφερε ραγδαία αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, καθώς οι αφορμές για επιθέσεις προς τα θύματα πληθαίνουν όσο παραμένουν στον ίδιο χώρο με τον θύτη.

Τελευταίες μελέτες δίνουν στη χώρα μας και συγκεκριμένα στην Κρήτη τα υψηλότερα πανευρωπαϊκά ποσοστά κακοποίησης γυναικών, κυρίως εφήβων από άτομα «εξουσίας» είτε του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, είτε από άτομα άμεσης εξάρτησης όπως γιατρούς ή εργοδότες.

Το φάσμα των γυναικών που πέφτουν θύματα κακοποίησης, είναι ιδιαίτερα ευρύ τόσο ηλικιακά, όσο και αναφορικά με το μορφωτικό επίπεδο ή την επαγγελματική τους ιδιότητα, με πιο ευάλωτες τις άγαμες γυναίκες που δεν έχουν κάποια υποστήριξη, τις γυναίκες που δεν έχουν ανάλογη εμπειρία ή επαρκή ενημέρωση αλλά και τις γυναίκες με ανώτατη μόρφωση.

Η κακοποίηση χτυπάει παντού. Η ενδοοικογενειακή βία δεν ξεχωρίζει τις γυναίκες σύμφωνα με τις καταβολές ή το status τους. Μια ομάδα γυναικών εγκλωβισμένων σε μια εγκληματική, νοσηρή συμπεριφορά, άρρηκτη τώρα από την υποχρεωτικότητα του εγκλεισμού.

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας έχει δημιουργήσει μια ανοιχτή γραμμή καταγγελιών και υποστήριξης θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης και στο φως των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας ήδη από το πρώτο lockdown χρησιμοποιεί ως σύνθημα τη φράση «Μένουμε σπίτι, αλλά δε μένουμε σιωπηλές».

Μπορούμε όλοι μαζί να σπάσουμε την αλυσίδα της κακοποίησης, δίνοντας φωνή στα θύματα, μένοντας στο πλευρό τους. Βοηθώντας τα να ξεφύγουν απ’ τον εχθρό που συνήθως κοιμάται πλάι τους.

* Η κ. Κωνσταντίνα Κόλλια είναι Δικηγόρος, Διευθύντρια Γραφείου Τύπου ΟΝΝΕΔ

Περισσότερα

Συνεργασίες

To φωτεινό παράδειγμα του νοσηλευτικού προσωπικού- Της Ασπασίας Ρηγοπούλου     

Δημοσιεύθηκε

στις

Η άμεση ανταπόκριση, χωρίς δεύτερη σκέψη να μπουν στην πρώτη γραμμή της μάχης εθελοντικά δεκάδες νοσηλεύτριες της χώρας μας, δείχνει το μεγαλείο ψυχής που διαθέτουν αλλά και ότι το φιλότιμο δίνει πνοή στην ελληνική ψυχή.

Άλλωστε το φιλότιμο είναι αυτό που έσωσε τη χώρα μας σε όλες τις κρίσιμες καταστάσεις που βίωσε. Αυτό το φιλότιμο οφείλουμε να το τονίσουμε ακόμα περισσότερο σήμερα που γύρω μας όλα καταρρέουν.

Οι νοσηλεύτριες που μόλις άκουσαν τις εκκλήσεις για βοήθεια στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης ανταποκρίθηκαν χωρίς να το σκεφτούν μας δείχνουν τι έχει ανάγκη ο τόπος μας αυτή τη στιγμή. Αυτή η μάχη μας θέλει όλους στην ίδια πλευρά χωρίς αντιθέσεις, διαξιφισμούς και μουρμούρες. Μας θέλει σε ένα κοινό μέτωπο προσφοράς και αυτοθυσίας. Διότι οι νοσηλεύτριες που μετακινήθηκαν στη Βόρεια Ελλάδα έχουν βαθειά μέσα τους το αίσθημα της αυτοθυσίας.

Γνωρίζουν τους κινδύνους και ανθρωπίνως έχουν και φόβο. Αλλά δεν επιτρέπουν στις προσωπικές τους φοβίες να  υπερισχύσουν του υψηλού αισθήματος του καθήκοντος που διαθέτουν και φυσικά της εσωτερικής ανάγκης για προσφορά στον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Αυτό έμαθαν να κάνουν. Να σκύβουν στο προσκεφάλι του ασθενή και να του δίνουν ζωή. Αυτό κάνουν καθημερινά στα νοσοκομεία και σε όποιες άλλες δομές υγείας εργάζονται. Αυτό αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν και τώρα ανταποκρινόμενες στο κάλεσμα εθελοντών  για το δύσκολο μέτωπο της πανδημίας που εξελίσσεται στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό πρέπει να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς όλους μας και να μας θυμίσει το πραγματικό νόημα της ζωής αλλά και το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης και πατριωτισμού. Η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη σε αυτό το μέτωπο κι όποιος σπεύδει να την καλύψει είναι ένας σύγχρονος ήρωας. Ένας σύγχρονος πολεμιστής που κερδίζει τον σεβασμό μας, την εκτίμησή μας και το χειροκρότημά μας τα οποία δυστυχώς πολύ σύντομα σταματήσαμε να εκδηλώνουμε και να εκφράζουμε προς όλο τον υγειονομικό κόσμο.

Όχι ότι οι ίδιοι το έχουν ανάγκη. Με το ίδιο σθένος, πάθος και συνέπεια συνεχίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον πάσχοντα. Εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε ανάγκη να ενωθούμε γύρω από αυτούς και με το χειροκρότημά μας να σκορπίσουμε αισιοδοξία και δύναμη. Έχουμε μπροστά μας μία δύσκολη διαδρομή κι έναν Γολγοθά και η απώλεια της ελπίδας δεν θα μας βοηθήσει να τα καταφέρουμε.

Το φωτεινό παράδειγμα του νοσηλευτικού προσωπικού της χώρας μας αλλά και του ιατρικού, των τραυματιοφορέων και του άλλου βοηθητικού προσωπικού ας φωτίσει τις προσωπικές επιλογές του καθενός μας ώστε να βγούμε όρθιοι από αυτή τη δοκιμασία.

 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και δρ. της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Advertisement

Αυτή την εβδομάδα