Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ο κόσμος μετά τον Τραμπ- Άρθρο του Νίκου Ανδρουλάκη

Δημοσιεύθηκε

στις

Η εκλογή Μπάιντεν με 306 εκλέκτορες έναντι 232 του Τραμπ ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο μετά την οδυνηρή εμπειρία της Προεδρίας του δεύτερου. Είναι μία ευκαιρία για την μεταβολή της γενικευμένης ατμόσφαιρας ανασφάλειας και αστάθειας που κυριάρχησε επί μακρόν τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο διεθνές περιβάλλον.

Ήδη πριν από τις εκλογές, ήταν διάχυτη η παραδοχή ότι αυτές οι προεδρικές εκλογές ήταν ιδιαίτερα σημαντικές, το αποτέλεσμα των οποίων θα καθόριζε τον κόσμο όχι μόνο για τα επόμενα 4 χρόνια αλλά και αρκετά περισσότερο. Το εξώφυλλο του περιοδικού ΤΙΜΕ που άλλαξε για πρώτη φορά το λογότυπό του σε VOTE, τονίζοντας την σημασία των εκλογών αλλά και η πολύ αυξημένη συμμετοχή, η οποία ξεπέρασε κάθε προσδοκία αποτελούν κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα της ελπίδας που είχε δημιουργηθεί.

Σήμερα, με την εκλογή του Μπάιντεν να αποτελεί γεγονός, τίθεται το ερώτημα. Μπορεί ο ερχομός του να εισαγάγει ένα νέο ύφος και ήθος στη διεθνή πολιτική σκηνή; Μπορεί δηλαδή σε μία οδυνηρή συγκυρία για την ανθρωπότητα να σηματοδοτήσει μία προοδευτική στροφή, σβήνοντας το διχαστικό εθνικιστικό αποτύπωμα του Τραμπ;

Το δημόσιο ύφος του Τραμπ χαρακτηρίστηκε από ναρκισιστικό κυνισμό και διχαστικό λόγο. Συχνά, εξέπεμψε σκεπτικισμό απέναντι στην επιστήμη φλερτάροντας με τη συνωμοσιολογία, κάτι που έγινε ορατό στην καταστροφική διαχείριση της πανδημίας, αλλά και στην άρνηση του να αποδεχθεί το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής. Πρόκρινε την όξυνση των αντιπαραθέσεων μετά τις διαμαρτυρίες κατά της αστυνομικής βίας από το κίνημα Black Lives Matter, προσπαθώντας αντί να ενώσει τη χώρα, να εκμεταλλευθεί τη σύγκρουση για το μικροπολιτικό του συμφέρον.

Τελικά, οι Αμερικανοί εξέλεξαν το ακριβώς αντίθετό του, τον ορθολογικό και μετριοπαθή Δημοκρατικό Μπάιντεν πιστεύοντας ότι μπορεί να ενώσει τη χώρα ξανά, επιλέγοντας πολιτικές κοινωνικής συνοχής και άμβλυνσης των ανισοτήτων. Στο εσωτερικό της χώρας, προτίθεται να ενισχύσει την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και ασφάλειας, ώστε η κάλυψή του να φτάσει στο 97% των πολιτών, χωρίς όμως να υιοθετεί την πρόταση του Γερουσιαστή Σάντερς για τη δημιουργία ενός αποκλειστικά δημόσιου συστήματος ασφάλισης. Ταυτόχρονα έχει προαναγγείλει ότι θα καταργήσει τις φορολογικές περικοπές που πέρασε ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος, ώστε ακόμα και «οι πλουσιότεροι Αμερικανοί να πληρώσουν το μερίδιο που δίκαια τους αναλογεί».

Αν και πάντα πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι σχετικά με τις προσδοκίες που μπορεί να έχει κάποιος από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η εκλογή του πρώην Αντιπροέδρου, είναι ένα σημάδι επιστροφής σε μία κανονικότητα στις διεθνείς σχέσεις.  Ενώ μέχρι τώρα μείζονες αποφάσεις λαμβάνονταν βάσει των προσωπικών συμφερόντων του Προέδρου Τραμπ και ανακοινώνονταν από το Twitter, ο Μπάιντεν αναμένεται να ακολουθήσει μία πιο παραδοσιακή τακτική, ακολουθώντας το δρόμο της διαλεκτικής και της συνεννόησης.

Ένα αρκετά ελπιδοφόρο μήνυμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι ότι μία από τις πρώτες αποφάσεις της νέας κυβέρνησής θα είναι η επαναφορά των ΗΠΑ  στη Συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή. Ενδιαφέρεται ακόμα να αποκαταστήσει τη σχέση των ΗΠΑ με διεθνής οργανισμούς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, και επιθυμεί την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης με τους συμμάχους της Αμερικής.  Παράλληλα, επικρίνει το Brexit πιστεύοντας στη δύναμη της Ενωμένης Ευρώπης και φαίνεται να ασκεί οξεία κριτική στους χειρισμούς της βρετανικής κυβέρνησης και την πρόθεσή της να παραβιάσει τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής που έφερε την ειρήνευση στο νησί της Ιρλανδίας. Παράλληλα, υιοθετεί νέα τακτική όσον αφορά τις εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, χωρίς να τής δίνει άφεση αμαρτιών, αλλά επιδιώκοντας να επενδύσει στη νομιμότητα.

Όσον αφορά την περιοχή μας, στην Ανατολική Μεσόγειο, διαφαίνεται μία προοπτική αλλαγής πολιτικής των ΗΠΑ στην ελληνοτουρκική διένεξη, που μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της εκτόνωσης της έντασης. Μέχρι στιγμής ο Τραμπ είχε επιλέξει το ρόλο αμέτοχου παρατηρητή, ενώ δεν έχει κρύψει το θαυμασμό του για το πρόσωπο του Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον «ηγέτη παγκοσμίου εμβέλειας» και προσωπικό του φίλο. Άλλωστε αν αληθεύουν όσα είχε πει ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του, ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε απευθείας πρόσβαση στον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο όποτε επιθυμούσε. Αντιθέτως, ο Μπάιντεν έχει αναπτύξει διαύλους επικοινωνίας με την ελληνική ομογένεια και σε παρέμβασή του, μέσω της εφημερίδας «Εθνικός Κήρυκας» της Νέας Υόρκης, είχε ζητήσει από την κυβέρνηση Τραμπ να ασκήσει πίεση στην Τουρκία, ώστε να σταματήσει τις παράνομες προκλήσεις της έναντι της Ελλάδας. Κατέκρινε τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ενώ πολλές φορές σε δηλώσεις του αναφέρθηκε στο δίκαιο της θάλασσας, υποστηρίζοντας τις ελληνικές θέσεις.

Βέβαια δεν θα πρέπει να έχουμε αυταπάτες ότι ξαφνικά η πολιτική των ΗΠΑ θα αλλάξει άρδην, ή ότι ο Λευκός Οίκος θα παρέμβει δυναμικά για την υποστήριξη των Ελληνικών θέσεων. Σίγουρα θα υπάρχουν αλλαγές και αυτές φαίνεται να είναι θετικές. Όμως ο Μπάιντεν, όπως και κάθε άλλος Αμερικανός Πρόεδρος θα προτάξει τα αμερικανικά συμφέροντα. Άλλωστε, μπορεί ο Τραμπ να φεύγει σε περίπου δύο μήνες, αλλά όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των εκλογών, ο λαϊκισμός και ο απομονωτισμός που εξέφραζε παραμένουν ισχυροί εντός των ΗΠΑ. Ένα πρώτο τεστ για την ανθεκτικότητα του «τραμπισμού» θα αποτελέσουν και οι επαναληπτικές εκλογικές αναμετρήσεις στις 5 Ιανουαρίου στη Τζόρτζια για τον έλεγχο της Γερουσίας στο Κογκρέσο. Σήμερα, όμως, ας σταθούμε στο μεγάλο γεγονός: Η νίκη του Μπάιντεν συνοδεύεται και από την ελπίδα επικράτησης ενός νέου κλίματος στις διεθνείς σχέσεις που τέσσερα χρόνια είχαμε ξεχάσει. Είναι η ευκαιρία μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο των δύο παιχτών που βρίσκονται στις δύο όχθες του Ατλαντικού να ενισχυθεί η πολυμερής συνεργασία και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου που τόσο έχει ανάγκη η ανθρωπότητα και ιδιαίτερα οι πιο αδύνατοι, σε μία εποχή τεκτονικών αλλαγών.

 

(*Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα “Το Καρφί”)

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Άρθρα-Συνεργασίες

Κόντρα στην κουλτούρα του βιασμού-Του Διονύση Γράψα

Δημοσιεύθηκε

στις

Πιο παλιά ήταν η Μυρτώ. Μετά ήταν η Ελένη. Τώρα είναι η Σοφία. Η αναγνωρισμένη Κεφαλονίτισα πρωταθλήτρια.

Που πήρε το θάρρος να μιλήσει για κάτι που έγινε στα βάθη του χρόνου. Τότε που η καριέρα της συνεχώς γνώριζε δόξες και τιμές σε μια εποχή που η Ελλάδα «φούσκωνε» από υπερηφάνεια για τις ολυμπιακές τις επιδόσεις. Και κρατούσε την ανάσα της μπροστά στα νέα κατορθώματα των παιδιών της.
Οι εποχές αυτές-από πολλές απόψεις- έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Και τα πράγματα αισίως έχουν αλλάξει. Σχεδόν σύσσωμη η κοινωνία συντάσσεται με τις γυναίκες που εκφράζονται για την βιωματική πληγή της εξουσιομανούς και υδροκέφαλης ανδρικής βίας. Ευτυχώς θα πεί κανείς. Άραγε αναλογιζόμαστε τι θα γινόταν άλλοτε; Τέτοιες πράξεις θα έμεναν αφανείς, προκειμένου «να μην ξεσπάσει σκάνδαλο»… Διαπομπεύοντας το θύμα, μέσα σε έναν κυκεώνα αμφιβολιών και κατασυκοφάντησης, αφήνοντας ταυτόχρονα ανεξέλεγκτο τον θύτη.

Αλίμονο, πόσες τέτοιες ανάλογες επιθέσεις μένουν και σήμερα στην σιωπή;
Πόσο αυτό το «πείραγμα που πειράζει» μένει μέσα σε τέσσερις τοίχους; Είτε οι θύτες είναι δημοφιλείς είτε όχι. Και αυτό γιατί στον κόσμο των καθημερινών ανθρώπων τα «θύματα» νιώθουν πολύ περισσότερο αδύναμα μπροστά στην εκδικητική μανία των αντίποινων του «δράστη».

Η κουλτούρα του βιασμού ίσως έχει έρθει η ώρα να αντιμετωπιστεί ως κοινωνική μάστιγα και όχι ως ένα απλό «πρόβλημα» διαπροσωπικών σχέσεων. Ως μια παγιωμένη εξουσιαστική αντίληψη «δυνατών-αδυνάτων» και όχι σαν μια συγκυριακή λανθάνουσα κατάσταση στην οποία μπορεί να έφταιγαν τα προκλητικά ντυσίματα ή το αλκοόλ.

Η δημόσια τοποθέτηση αφανών ή επιφανών θυμάτων είναι μια καλή αρχή.
(*) Ιστορικός και εργάζεται στην δευτεροβάθμια ιδιωτική εκπαίδευση

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Κρατούμενοι και πανδημία- Του Ερμή Παπουτσή

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

 

Σε λίγο μπαίνουμε στον 11ο μήνα μιας μετέωρης περιόδου κατά την οποία όλοι μας έχουμε αναγκαστεί να πατήσουμε παύση στην καθημερινή μας ρουτίνα και έχουμε προσαρμοστεί σε μια νέα. Αντισηπτικό, μάσκες, αποστάσεις και… καναπές. Θα έλεγε κανείς ότι κατ’ουσίαν ότι είμαστε όμηροι, φυλακισμένοι ενός ιού ο οποίος έχει επιβάλλει περιορισμό δικαιωμάτων και εν πολλοίς εγκλεισμό με συγεκριμένεςωρες “προαυλισμού”. Αυτό που θέλω να πω, με τον κοινότυπο αυτόν πρόλογο, είναι ότι έχουμε πάρει όλοι μια μικρή γεύση από της ζωή ενός έγκλειστου φυλακών. Έχει όμως πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δούμε πως έχει επηρεαστεί από την πανδημία η ζωή των πραγματικών κρατουμένων και συγκεκριμένα εκείνων που αναμένουν την εκδίκαση της υπόθεσής τους είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο βαθμό.

Ένα από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν για την αποφυγή μετάδοσης του κορωνοϊού στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά, αν και σήμερα σε πολλές χώρες έχουν τροποποιηθεί τα μέτρα, ήταν η αναστολή λειτουργίας των ποινικών δικαστηρίων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εκδικάζονται μόνο υποθέσεις με προσωρινά κρατούμενο ο οποίος συμπληρώνει το ανώτατο όριο κράτησης κατά περίπτωση και υποθέσεις οι οποίες είναι κοντά στην παραγραφή του αξιοποίνου. Κατά τους πρώτους μήνες μάλιστα δεν υπήρχε η δυνατότητα συζήτησης αιτήσεων αναστολής, ακύρωσης,μετατροπής ή δοσοποίησης οι οποίες κατά κανόνα διεξάγονται με έναν ή κανέναν μάρτυρα και κατά συνέπεια δεν αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης της ασθένειας.

Πρακτικά τι σημαίνει όμως αυτό για τους κρατούμενους; Στέρηση του φυσικού τους δικαστή και κατά συνέπεια στέρηση της ελπίδας. Από τον Μάρτιο όταν και ελήφθησαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα μέχρι και σήμερα χιλιάδες ποινικές υποθέσεις έχουν αποσυρθεί απο τα εκθέματα των δικαστηρίων και έχουν παραπεμφθεί στις καλένδες, δημιουργώντας ένα τεράστιο γραφειοκρατικό χάος στα δικαστήρια της επικράτειας και ένα αντίστοιχο χάος στα ήδη επιβαρυμένα καταστήματα κράτησης. Διότι μπορεί να μην αποτελούν πλέον “αποθήκες ψυχων”, όπως τα είχε χαρκτηρίσει σε παλαιότερη έκθεσή της η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά δεν παύουν να πάσχουν από υπερπληθυσμό, άθλιες υποδομές, κακή συντήρηση και υποτυπώδη υγειονομική περίθαψη. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα ήρθε να προστεθεί και η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ως μέτρο πρόληψης της μετάδοσης. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τη στιγμή αυτή (εξακολουθούν να) στοιβάζονται άνθρωποι στις φυλακές, σε άθλιες συνθήκες, αποκομμένοι από συγγενείς και φίλους και στερούμενοι το δικαίωμα ακρόασης σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό. Το αν η αποστέρηση του δικαιώματος αυτού είναι πρόσκαιρη δεν πρέπει να διαδραματίζει κανέναν ρόλο στη συζήτηση διότι όπως έχει γίνει πλεόν από όλους αντιληπτό, έστω και μια ημέρα εγκλεισμού παραπάνω (σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα) είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για τον ψυχισμό του ατόμου. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό μετά από αυτό της ζωής.

Με τη στάση που επιδεικνύει το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποσκάπτει ουσιαστικά τον ίδιο το θεσμό καθώς παραλείπει να λάβει τα ελάχιστα μέτρα τα οποία θα περισώσουν και το κύρος και τη λειτουργία αυτής. Και εδώ είναι που θα μπώ σε τεχνικά ζητήματα με την ελπίδα ότι θα βρω ευήκοα ώτα.

Είναι εξαιρετικά παράλογος ο όρος της συμπλήρωσης του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης καθώς η προσωρινή κράτηση αποτελεί το επαχθέστερο δικονομικό μέτρο καταναγκασμού το οποίο δυστυχώς δεν επιβάλλεται με τη φειδώ που θα έπρεπε. Στην πράξη κατηγορούμενοι των οποίων το δικαστήριο έχει προσδιοριστεί αλλά έχουν εκτίσει “μόνον” επτά ή οκτώ μήνες προσωρινής κράτησης θα πρέπει να αναμένουν άλλους τέσσερις ή πέντε μήνες προκειμένου να μπορέσουν να υπερασπισθούν εαυτόν ενώπιον του φυσικού τους Δικαστή. Το ακόμα πιο παράλογο είναι ότι σε πολλές από τις υποθέσεις στις οποίες έχει επιβληθεί προσωρινή κράτηση (ειδικότερα της αρμοδιότητας του Μονομελούς Εφετείου Κακ/των) καλέιται ένας μόνον μάρτυρας κατηγορίας και στο εδώλιο κάθεται ένας μόνον κατηγορούμενος, ήτοι κανένας συνωστισμός δεν δημιουργείται. Οι δε υποθέσεις αυτές δεν είναι παραπάνω από μία ή δύο ανά έκθεμα δικαστηρίου. Δεν υφίσταται δηλαδή κάποιος λόγος αναβολής των συγκεκριμένων υποθέσεων και υπερβαίνεται η εύλογη χρονική διάρκεια της διαδικασίας.

Περαιτέρω πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη για τους κρατούμενους οι οποίοι αναμένουν την εκδίκαση των υποθέσεών τους σε δεύτερο βαθμό. Σε όλες τις ΚΥΑ που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως σχετική πρόβλεψη με αποτέλεσμα κρατούμενοι οι οποίοι αναμένουν να διεκδικήσουν ότι τους αναλογεί σε δεύτερο βαθμό,να “βλέπουν” τις υποθέσεις τους να προσδιορίζονται προς εκδίκαση σχεδόν με καθυστέρηση ενός έτους.

Το έλλειμμα ασφάλειας δικαίου είναι τεράστιο. Στο θεωρητικό κατασκεύασμα στο οποίο δύο κατηγορούμενοι, ο Α και ο Β, έχουν διαπράξει το ίδιο αδίκημα, κάτω από τις ίδιες περιστάσεις και έχουν παρόμοια προσωπικότητα και εν τέλει τους επιβάλλεται η ίδια ποινή, με μόνη διαφορά ότι τον Α τον “προλαβαίνει” η περίοδος των μέτρων αναστολής ενώ τον Β όχι, ο Α θα έχει παραμείνει κρατούμενος τουλάχιστον ένα έτος περισσότερο. Η αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας έχει καταπατηθεί.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η λειτουργία των δικαστηρίων σε περίοδο κρίσης πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα. Και αν αυτό ακούγεται θεωρητικό, για τους κρατούμενους αποτελεί απτή πραγματικότητα και ζήτημα ζωτικής σημασίας για την πραγματικότητα την οποία βιώνουν. Το κράτος πρέπει να ικανοποιήσει την ελάχιστη απαίτηση των κρατουμένων. Να παρασταθούν ενώπιον του φυσικού τους δικαστή και να ακουστούν.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

To λάθος μήνυμα του κ. Τσίπρα-Του Αντώνη Κουνάβη

Δημοσιεύθηκε

στις

Η επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Αλέξη Τσίπρα, στην Πάτρα, αποτελεί ένα ατράνταχτο δείγμα ατομικής και πολιτικής ανευθυνότητας.

Σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται σκληρά από τις υγειονομικές και οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, ο κ. Τσίπρας, συνοδευόμενος από πολυπληθή κουστωδία, επιδόθηκε σε ένα κακόγουστο επικοινωνιακό σόου, φθηνού εντυπωσιασμού, ακόμη και στο κέντρο της πόλης.

Μη τηρώντας καν τις ενδεδειγμένες αποστάσεις, ο πρώην πρωθυπουργός έστειλε ένα μήνυμα πολιτικού ωχαδερφισμού, καταστρατηγώντας τα αναγκαία μέτρα προστασίας στο βωμό της δημιουργίας εντυπώσεων, εν προκειμένω της εικόνας του δήθεν λαοφιλούς ηγέτη.

Ωστόσο, οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι, όντας στριμωγμένος στο πολιτικό σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία από τα μαλλιά του επιχειρεί να πιαστεί και να σωθεί.

Και στην προσπάθεια του αυτή, εκτός του ότι ασκεί μια ανεύθυνη και δημαγωγική αντιπολίτευση που δεν συνάδει με τον θεσμικό ρόλο του, δεν διστάζει, εν μέσω πανδημίας, να καταπατήσει ακόμη και τα υγειονομικά πρωτόκολλα.
Με άλλα λόγια, αυτοί που ξιφούλκησαν και ξιφουλκούν ακόμη και εναντίον της Εκκλησίας, που θέλησε να πράξει το αυτονόητο εορτάζοντας τα Θεοφάνια, υπερασπιζόμενοι δήθεν τη δημόσια Υγεία, την αγνοούν επιδεικτικά μπροστά στις μικροκομματικές επιδιώξεις τους.

Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, η κοινωνία έχει μάτια και βλέπει, αποδίδοντας τους αυτό που τους αναλογεί. Όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τη χαμηλή εκτίμηση του εκλογικού σώματος για τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και προσωπικά για τον κ. Τσίπρα.

Ως εκ τούτου, στις κάλπες, όποτε κι αν στηθούν αυτές , η λαϊκή ετυμηγορία θα είναι ίδια και απαράλλαχτη με την αντίστοιχη των εκλογών του 2019.

ΣΣ: Ο λαλίστατος δημοτικός σύμβουλος, ο οποίος ομιλεί άπταιστα τα «γαλλικά» κάνοντας χρήση τους και πρόσφατα διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ορίστηκε εργάσιμη μέρα και ώρα, δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα το πρωί της Τετάρτης να τρέχει πίσω από τον αρχηγό του. Αναμφίβολα, τα σχόλια και η κρίση ανήκουν στην τοπική κοινωνί

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα