Πέμπτη 22 Απριλίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Κρατούμενοι και πανδημία-Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

Δημοσιεύθηκε

στις

Σε λίγο μπαίνουμε στον 11ο μήνα μιας μετέωρης περιόδου κατά την οποία όλοι μας έχουμε αναγκαστεί να πατήσουμε παύση στην καθημερινή μας ρουτίνα και έχουμε προσαρμοστεί σε μια νέα.

Αντισηπτικό, μάσκες, αποστάσεις και… καναπές. Θα έλεγε κανείς ότι κατ’ουσίαν ότι είμαστε όμηροι, φυλακισμένοι ενός ιού ο οποίος έχει επιβάλλει περιορισμό δικαιωμάτων και εν πολλοίς εγκλεισμό με συγεκριμένεςωρες “προαυλισμού”. Αυτό που θέλω να πω, με τον κοινότυπο αυτόν πρόλογο, είναι ότι έχουμε πάρει όλοι μια μικρή γεύση από της ζωή ενός έγκλειστου φυλακών. Έχει όμως πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δούμε πως έχει επηρεαστεί από την πανδημία η ζωή των πραγματικών κρατουμένων και συγκεκριμένα εκείνων που αναμένουν την εκδίκαση της υπόθεσής τους είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο βαθμό.
Ένα από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν για την αποφυγή μετάδοσης του κορωνοϊού στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά, αν και σήμερα σε πολλές χώρες έχουν τροποποιηθεί τα μέτρα, ήταν η αναστολή λειτουργίας των ποινικών δικαστηρίων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εκδικάζονται μόνο υποθέσεις με προσωρινά κρατούμενο ο οποίος συμπληρώνει το ανώτατο όριο κράτησης κατά περίπτωση και υποθέσεις οι οποίες είναι κοντά στην παραγραφή του αξιοποίνου. Κατά τους πρώτους μήνες μάλιστα δεν υπήρχε η δυνατότητα συζήτησης αιτήσεων αναστολής, ακύρωσης,μετατροπής ή δοσοποίησης οι οποίες κατά κανόνα διεξάγονται με έναν ή κανέναν μάρτυρα και κατά συνέπεια δεν αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης της ασθένειας.
Πρακτικά τι σημαίνει όμως αυτό για τους κρατούμενους; Στέρηση του φυσικού τους δικαστή και κατά συνέπεια στέρηση της ελπίδας. Από τον Μάρτιο όταν και ελήφθησαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα μέχρι και σήμερα χιλιάδες ποινικές υποθέσεις έχουν αποσυρθεί απο τα εκθέματα των δικαστηρίων και έχουν παραπεμφθεί στις καλένδες, δημιουργώντας ένα τεράστιο γραφειοκρατικό χάος στα δικαστήρια της επικράτειας και ένα αντίστοιχο χάος στα ήδη επιβαρυμένα καταστήματα κράτησης. Διότι μπορεί να μην αποτελούν πλέον “αποθήκες ψυχων”, όπως τα είχε χαρκτηρίσει σε παλαιότερη έκθεσή της η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά δεν παύουν να πάσχουν από υπερπληθυσμό, άθλιες υποδομές, κακή συντήρηση και υποτυπώδη υγειονομική περίθαψη. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα ήρθε να προστεθεί και η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ως μέτρο πρόληψης της μετάδοσης. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τη στιγμή αυτή (εξακολουθούν να) στοιβάζονται άνθρωποι στις φυλακές, σε άθλιες συνθήκες, αποκομμένοι από συγγενείς και φίλους και στερούμενοι το δικαίωμα ακρόασης σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό. Το αν η αποστέρηση του δικαιώματος αυτού είναι πρόσκαιρη δεν πρέπει να διαδραματίζει κανέναν ρόλο στη συζήτηση διότι όπως έχει γίνει πλεόν από όλους αντιληπτό, έστω και μια ημέρα εγκλεισμού παραπάνω (σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα) είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για τον ψυχισμό του ατόμου. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό μετά από αυτό της ζωής.
Με τη στάση που επιδεικνύει το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποσκάπτει ουσιαστικά τον ίδιο το θεσμό καθώς παραλείπει να λάβει τα ελάχιστα μέτρα τα οποία θα περισώσουν και το κύρος και τη λειτουργία αυτής. Και εδώ είναι που θα μπώ σε τεχνικά ζητήματα με την ελπίδα ότι θα βρω ευήκοα ώτα.
Είναι εξαιρετικά παράλογος ο όρος της συμπλήρωσης του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης καθώς η προσωρινή κράτηση αποτελεί το επαχθέστερο δικονομικό μέτρο καταναγκασμού το οποίο δυστυχώς δεν επιβάλλεται με τη φειδώ που θα έπρεπε. Στην πράξη κατηγορούμενοι των οποίων το δικαστήριο έχει προσδιοριστεί αλλά έχουν εκτίσει “μόνον” επτά ή οκτώ μήνες προσωρινής κράτησης θα πρέπει να αναμένουν άλλους τέσσερις ή πέντε μήνες προκειμένου να μπορέσουν να υπερασπισθούν εαυτόν ενώπιον του φυσικού τους Δικαστή. Το ακόμα πιο παράλογο είναι ότι σε πολλές από τις υποθέσεις στις οποίες έχει επιβληθεί προσωρινή κράτηση (ειδικότερα της αρμοδιότητας του Μονομελούς Εφετείου Κακ/των) καλέιται ένας μόνον μάρτυρας κατηγορίας και στο εδώλιο κάθεται ένας μόνον κατηγορούμενος, ήτοι κανένας συνωστισμός δεν δημιουργείται. Οι δε υποθέσεις αυτές δεν είναι παραπάνω από μία ή δύο ανά έκθεμα δικαστηρίου. Δεν υφίσταται δηλαδή κάποιος λόγος αναβολής των συγκεκριμένων υποθέσεων και υπερβαίνεται η εύλογη χρονική διάρκεια της διαδικασίας.
Περαιτέρω πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη για τους κρατούμενους οι οποίοι αναμένουν την εκδίκαση των υποθέσεών τους σε δεύτερο βαθμό. Σε όλες τις ΚΥΑ που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως σχετική πρόβλεψη με αποτέλεσμα κρατούμενοι οι οποίοι αναμένουν να διεκδικήσουν ότι τους αναλογεί σε δεύτερο βαθμό,να “βλέπουν” τις υποθέσεις τους να προσδιορίζονται προς εκδίκαση σχεδόν με καθυστέρηση ενός έτους.
Το έλλειμμα ασφάλειας δικαίου είναι τεράστιο. Στο θεωρητικό κατασκεύασμα στο οποίο δύο κατηγορούμενοι, ο Α και ο Β, έχουν διαπράξει το ίδιο αδίκημα, κάτω από τις ίδιες περιστάσεις και έχουν παρόμοια προσωπικότητα και εν τέλει τους επιβάλλεται η ίδια ποινή, με μόνη διαφορά ότι τον Α τον “προλαβαίνει” η περίοδος των μέτρων αναστολής ενώ τον Β όχι, ο Α θα έχει παραμείνει κρατούμενος τουλάχιστον ένα έτος περισσότερο. Η αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας έχει καταπατηθεί.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η λειτουργία των δικαστηρίων σε περίοδο κρίσης πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα. Και αν αυτό ακούγεται θεωρητικό, για τους κρατούμενους αποτελεί απτή πραγματικότητα και ζήτημα ζωτικής σημασίας για την πραγματικότητα την οποία βιώνουν. Το κράτος πρέπει να ικανοποιήσει την ελάχιστη απαίτηση των κρατουμένων. Να παρασταθούν ενώπιον του φυσικού τους δικαστή και να ακουστούν.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Περιμετρική Πάτρας: Στο ίδιο έργο θεατές-Του Σπύρου Ν. Σκιαδαρέση

Δημοσιεύθηκε

στις

Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τα «εγκαίνια» τής περίφημης Περιμετρικής τής Πάτρας.

Σαν χθες θυμάμαι ένα απόγευμα Παρασκευής που κατέβαινα από την Αθήνα όπου εργαζόμουν τότε, για Σαββατοκύριακο στην Πάτρα και είχα την ανυπομονησία να περάσω κι εγώ για πρώτη φορά την Περιμετρική τής πόλης μου! Από μικρό παιδί άκουγα για την «Περιμετρική τής Πάτρας»! Έργα παρατηρούσα να γίνονται στα Ανατολικά τής πόλης, μάλιστα σε κάποια σημεία που είχαν πραγματοποιηθεί κάποια έργα, πολλοί «έμπαιναν» με τα οχήματά τους ή τις μηχανές τους για να «δοκιμάσουν» τον νέο δρόμο, κ.ά. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να φθάσουμε στο μακρινό – από το 1982 -, Νοέμβριο τού 2002 και τα «εγκαίνια» αυτής. Από τότε έως σήμερα έχουν περάσει σχεδόν άλλα 20 χρόνια και δυστυχώς είμαστε καθημερινά «στο ίδιο έργο θεατές», όπως λέει χαρακτηριστικά το γνωστό τραγούδι των Νταλάρα – Παπακωνσταντίνου. Στο ίδιο έργο θεατές ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ θα πρόσθετα εγώ!

Αλήθεια ποιος κάτοικος τής πόλης μας ή και διερχόμενος μέσω τής Περιμετρικής οδού αυτής, εδώ και 20 χρόνια δεν είναι αυτόπτης μάρτυρας καθημερινών έργων και στα δύο ρεύματα κατεύθυνσης προς Αθήνα και προς Πύργο;
Αλήθεια ποιος δεν έχει δει κώνους ρύθμισης κυκλοφορίας επάνω στο οδόστρωμα;
Αλήθεια ποιος δεν έχει δει την χαρακτηριστική φωτεινή ένδειξη «ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ ΣΕ ΜΗΚΟΣ 3 χλμ»;
Αλήθεια ποιος δεν έχει παρακάμψει τής πορείας του για «ΕΡΓΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ» τού δρόμου;
Αλήθεια ποιος δεν έχει αγανακτήσει με έργα που χρονίζουν, όπως τού τελευταίου χρόνου περίπου στην έξοδο τού τελευταίου τούνελ στην κατεύθυνση προς Αθήνα και συγκεκριμένα πάνω στην γέφυρα στην αρχή τής Περιμετρικής;

Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι εργασίες έκτακτες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Καθαρισμός χόρτων περιμετρικά ή και στο κέντρο τής νησίδας ή εργασίες ασφαλτόστρωσης ή φωτισμού λόγου χάρη. Όμως υπάρχουν και κάποιες εργασίες που θεωρώ ότι γίνονται μια φορά και απλά στην πορεία να υπάρχουν τυχόν μικρό βελτιώσεις. Δεν έχω παρατηρήσει επί παραδείγματι τόσα βελτιωτικά έργα, στην εδώ και 17 χρόνια εγκαινιασθείσα Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Ένα έργο ξένων εταιρειών…

Επιτέλους θα πρέπει κάποια στιγμή να υπάρξει μια επίσημη ανακοίνωση από την κατασκευάστρια Εταιρεία «ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ», η οποία θα εξηγεί τους λόγους τής ταλαιπωρίας των οδηγών και παράλληλα ένα χρονοδιάγραμμα των έργων και ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ παράδοσης αυτών και όχι να «κρύβεται» πίσω από πινακίδες «ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΕΡΓΩΝ» και κώνους ρύθμισης κυκλοφορίας, ζητώντας την κατανόηση όλων!
Ερωτάται το αρμόδιο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών εάν ελέγχει τις όποιες εργασίες συντήρησης από την εν λόγω Εταιρεία η οποία πρόκειται να αναλάβει και την κατασκευή τής «Πατρών – Πύργου». Ελπίζουμε όχι με τα ίδιο χρόνια αποτελέσματα τής Περιμετρικής Πάτρας…
Αλήθεια τελικά που βρίσκεται η «αλήθεια» και που το «ψέμα» στην συντήρηση – κατασκευή τής Περιμετρικής τής Πάτρας; Αλήθεια πότε έγιναν ή θα γίνουν τα πραγματικά εγκαίνια αυτής;
Αναμένουμε δημόσια απάντηση από τους υπευθύνους.
Εκτός από την βιβλική «Ιώβεια υπομονή», αποκτήσαμε και την «ΟΛΥΜΠΙΑ υπομονή»!
Οψόμεθα….
(*) Περιφερειακός Σύμβουλος, Π.Ε. Αχαϊας Τομεάρχεη Παιδείας, Θρησκευμάτων και Νεολαίας Παράταξης «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ»

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Όλες και όλοι, μαζί, μπορούμε να τελειώσουμε την πανδημία-Του Αντώνη Κουνάβη

Δημοσιεύθηκε

στις

Το προσεκτικό άνοιγμα του τουρισμού είναι, αν μη τι άλλο, μια θετική εξέλιξη, ένα προμήνυμα ότι επανερχόμαστε σταδιακά σε συνθήκες κανονικότητας, πλησιάζοντας στο τέλος μιας μεγάλης, μακροχρόνιας, περιπέτειας.

Όμως, προσοχή. Η πανδημία δεν έφυγε. Παραμένει εδώ. Και χωρίς να λέει να το βάλει κάτω επανέρχεται δριμύτερη, επιδεικνύοντας το σκληρό πρόσωπο της.

Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε προσεκτικοί, έναντι εαυτών και αλλήλων. Αν χαλαρώσουμε πολύ και αφεθούμε σαν να πιστεύουμε ότι ο ιός δεν υφίσταται πια, το τίμημα θα είναι βαρύ και θα βυθιστούμε πάλι στη δίνη του, σε έναν φαύλο, αδυσώπητο, κύκλο που τροφοδοτεί και η δική μας ανευθυνότητα.
Όλα δείχνουν ότι το φετινό Πάσχα θα το γιορτάσουμε υπό καλύτερες συνθήκες, συγκριτικά με πέρυσι. Ακόμη κι αν δεν πάμε τελικά στα χωριά μας, το βέβαιο είναι ότι θα εκκλησιαστούμε, ενδεχομένως να κάνουμε και (κανονικά) Ανάσταση, έστω και με τα επιβαλλόμενα περιοριστικά μέτρα.

Στο πλαίσιο αυτό, ως δημοτικός σύμβουλος, ως επιχειρηματίας που έχει βιώσει τις επιπτώσεις της πανδημίας στην πραγματική οικονομία, κυρίως όμως ως ένας άνθρωπος που γεννήθηκε, μεγάλωσε, δραστηριοποιείται και διαμένει με την οικογένεια του στην Πάτρα, θα ήθελα να απευθύνω έκκληση στους συμπολίτες μου να είναι εγκρατείς. Μακριά από απερισκεψίες, που θα ακυρώσουν τις θυσίες που έχουμε κάνει έως σήμερα και θα μάς οδηγήσουν σε ένα ανεπιθύμητο πισωγύρισμα, να κάνουμε το τελευταίο, αποφασιστικό, βήμα για να κερδίσουμε ολοκληρωτικά τις ζωές μας.
Να συνεχίσουμε να τηρούμε τα μέτρα, να παραμείνουμε ασφαλείς και να προφυλάξουμε, όσο μπορούμε, τόσο τους εαυτούς μας όσο και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η πανδημία δεν τελείωσε ακόμη, όμως μπορούμε όλες και όλοι, μαζί, να την τελειώσουμε, οριστικά και αμετάκλητα!

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Στοιχειώδης υποχρέωση προς τον κόσμο της Παράταξης- Tου Ιωάννη Χ. Χριστόπουλου

(ΕΚΔΟΤΗ ΤΗΣ «Γ»)

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο σχολιασμός, από τον βουλευτή Αχαΐας Ανδρέα Κατσανιώτη, παλαιοτέρων αναρτήσεων της νυν κυβερνητικής εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας Αριστοτελίας Πελώνη, με τις οποίες «χλευάζει πατρίδα, Ορθοδοξία, παράταξη, πρώην πρωθυπουργούς κλπ.)» έθεσε επί τάπητος ένα σοβαρό ζήτημα με δύο τουλάχιστον παραμέτρους:

Η πρώτη έχει σχέση με την συνέπεια των λόγων των πολιτικών προσώπων και με την μεταστροφή των απόψεών τους, ως παρεπόμενη της ένταξης τους σε έναν πολιτικό χώρο, στον οποίον άλλοτε δεν ανήκαν. Ουδείς μπορεί να κατηγορήσει κάποιον, αν αυτή η μεταστροφή είναι ειλικρινής απόρροια σταδιακής μετεξέλιξης, που έρχεται μαζί με την διεύρυνση της γνώσης, την εμπειρία της ζωής, την μεταβολή των συνθηκών και την ιδεολογική  και γενικότερη πνευματική ωρίμανση. Εκείνο που ενοχλεί είναι η εντύπωση ότι, αυτή η μεταστροφή δεν είναι αποτέλεσμα  των προαναφερόμενων φυσιολογικών εξελικτικών διαδικασιών, αλλά  συμπίπτει με την αιφνίδια ανάληψη κάποιου αξιώματος, που, εκ των πραγμάτων υπαγορεύει την συνήθως σιωπηρή «προσαρμογή» στα νέα δεδομένα που επιβάλλουν τα νέα καθήκοντα…

Στην περίπτωση της κυβερνητικής εκπροσώπου, η αντίδρασή της στο σχόλιο του Ανδρέα Κατσανιώτη έχει δύο σκέλη: Κατ’ αρχήν είναι ορθή η επισήμανση ότι «τότε» δεν λειτουργούσε ως κυβερνητική εκπρόσωπος αλλά ως δημοσιογράφος. Επειδή όμως τα αρνητικά σχόλια της ήταν χλευαστικά και ειρωνικά θεσμών, αξιών και συγκεκριμένων προσώπων, με βάση την ιδεολογική αντίθεσή της και όχι απλά την ανάγκη διατύπωσης μιας δημοσιογραφικής άποψης, θα περίμενε κανείς ότι η κυβερνητική εκπρόσωπος θα αισθανόταν την ανάγκη να αιτιολογήσει, έστω υποτυπωδώς, την σημερινή μεταστροφή της και όχι  να ομιλεί για «ιερά εξέταση», «φθηνή τακτική» και την «απελπισία κάποιων»…

Δεν το έκανε, με αποτέλεσμα να ενισχύονται, αντί να καταλαγιάζουν ο προβληματισμός και τα ερωτηματικά για τυχόν «ευκαιριακή» και όχι ειλικρινή μεταστροφή…

Η δεύτερη παράμετρος έχει σχέση με την συνείδηση της Παράταξης. Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα φιλελεύθερο, δημοκρατικό, πατριωτικό κόμμα, που στηρίζεται στην εθνική, ορθόδοξη και ευρωπαϊκή συνείδηση των φίλων της, οι οποίοι στήριξαν και στηρίζουν όλες τις μεγάλες επιλογές της εκάστοτε ηγεσίας της, με κοινό παρονομαστή την ασφάλεια της χώρας και την ευημερία των πολιτών της.

Ο ιδρυτής του κόμματος, ο αείμνηστος Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, δύο φορές έκανε διεύρυνση του δυναμικού της Παράταξης με την προσχώρηση φιλελευθέρων βουλευτών, στα μέσα της δεκαετίας του ’50 (μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Αβέρωφ, αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος) και μετά την μεταπολίτευση, στο τέλος της δεκαετίας του ’70, με την προσχώρηση κεντρώων βουλευτών, μεταξύ των οποίων και ο  μετέπειτα ηγέτης του κόμματος και πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Η προσχώρησή τους όμως δεν ερμηνεύθηκε ποτέ από την κομματική βάση ως συνέπεια καιροσκοπικής επιλογής, διότι αυτό το «νέο αίμα» ταυτίστηκε με την Παράταξη και την ιστορία της και μίλησε και μάλιστα με πάθος, στην ψυχή και στην καρδιά των οπαδών της.

Έχει, συνεπώς, ιδιαίτερη σημασία να αισθάνεται ο κόσμος της Παράταξης ότι οι ανοικτές πόρτες της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι για εκείνους που απλά και μόνον ορέγονται τη νομή της εξουσίας, την αναρρίχηση σε αξιώματα και την απόλαυση της κυβερνητικής διαχείρισης.

Γι’ αυτό και η επιθυμία εκείνων των περισσότερο ή λιγότερο  επωνύμων, που αποφασίζουν ξαφνικά να ενδυθούν το περίβλημα της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς, ταυτόχρονα, να το «λέει και η καρδιά» τους, θα έπρεπε να ελέγχεται και να «ξεσκονίζεται» με περισσότερη φροντίδα και περίσκεψη.

Για λόγους σεβασμού της συνείδησης της Παράταξης και της αξιοπρέπειας των οπαδών και των φίλων της, που δεν ανέχονται να προσβάλλονται από τον καιροσκοπισμό,  την αμετροέπεια και την εξουσιαστική βουλιμία κάποιων…

Οι οποίοι, μάλιστα, δεν υπερτερούν σε ήθος και ποιότητα έναντι παραδοσιακών και συνεπών στελεχών της Παράταξης.-

 

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα