Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Κρατούμενοι και πανδημία- Του Ερμή Παπουτσή

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

 

Σε λίγο μπαίνουμε στον 11ο μήνα μιας μετέωρης περιόδου κατά την οποία όλοι μας έχουμε αναγκαστεί να πατήσουμε παύση στην καθημερινή μας ρουτίνα και έχουμε προσαρμοστεί σε μια νέα. Αντισηπτικό, μάσκες, αποστάσεις και… καναπές. Θα έλεγε κανείς ότι κατ’ουσίαν ότι είμαστε όμηροι, φυλακισμένοι ενός ιού ο οποίος έχει επιβάλλει περιορισμό δικαιωμάτων και εν πολλοίς εγκλεισμό με συγεκριμένεςωρες “προαυλισμού”. Αυτό που θέλω να πω, με τον κοινότυπο αυτόν πρόλογο, είναι ότι έχουμε πάρει όλοι μια μικρή γεύση από της ζωή ενός έγκλειστου φυλακών. Έχει όμως πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δούμε πως έχει επηρεαστεί από την πανδημία η ζωή των πραγματικών κρατουμένων και συγκεκριμένα εκείνων που αναμένουν την εκδίκαση της υπόθεσής τους είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο βαθμό.

Ένα από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν για την αποφυγή μετάδοσης του κορωνοϊού στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά, αν και σήμερα σε πολλές χώρες έχουν τροποποιηθεί τα μέτρα, ήταν η αναστολή λειτουργίας των ποινικών δικαστηρίων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εκδικάζονται μόνο υποθέσεις με προσωρινά κρατούμενο ο οποίος συμπληρώνει το ανώτατο όριο κράτησης κατά περίπτωση και υποθέσεις οι οποίες είναι κοντά στην παραγραφή του αξιοποίνου. Κατά τους πρώτους μήνες μάλιστα δεν υπήρχε η δυνατότητα συζήτησης αιτήσεων αναστολής, ακύρωσης,μετατροπής ή δοσοποίησης οι οποίες κατά κανόνα διεξάγονται με έναν ή κανέναν μάρτυρα και κατά συνέπεια δεν αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης της ασθένειας.

Πρακτικά τι σημαίνει όμως αυτό για τους κρατούμενους; Στέρηση του φυσικού τους δικαστή και κατά συνέπεια στέρηση της ελπίδας. Από τον Μάρτιο όταν και ελήφθησαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα μέχρι και σήμερα χιλιάδες ποινικές υποθέσεις έχουν αποσυρθεί απο τα εκθέματα των δικαστηρίων και έχουν παραπεμφθεί στις καλένδες, δημιουργώντας ένα τεράστιο γραφειοκρατικό χάος στα δικαστήρια της επικράτειας και ένα αντίστοιχο χάος στα ήδη επιβαρυμένα καταστήματα κράτησης. Διότι μπορεί να μην αποτελούν πλέον “αποθήκες ψυχων”, όπως τα είχε χαρκτηρίσει σε παλαιότερη έκθεσή της η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά δεν παύουν να πάσχουν από υπερπληθυσμό, άθλιες υποδομές, κακή συντήρηση και υποτυπώδη υγειονομική περίθαψη. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα ήρθε να προστεθεί και η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ως μέτρο πρόληψης της μετάδοσης. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τη στιγμή αυτή (εξακολουθούν να) στοιβάζονται άνθρωποι στις φυλακές, σε άθλιες συνθήκες, αποκομμένοι από συγγενείς και φίλους και στερούμενοι το δικαίωμα ακρόασης σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό. Το αν η αποστέρηση του δικαιώματος αυτού είναι πρόσκαιρη δεν πρέπει να διαδραματίζει κανέναν ρόλο στη συζήτηση διότι όπως έχει γίνει πλεόν από όλους αντιληπτό, έστω και μια ημέρα εγκλεισμού παραπάνω (σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα) είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για τον ψυχισμό του ατόμου. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό μετά από αυτό της ζωής.

Με τη στάση που επιδεικνύει το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποσκάπτει ουσιαστικά τον ίδιο το θεσμό καθώς παραλείπει να λάβει τα ελάχιστα μέτρα τα οποία θα περισώσουν και το κύρος και τη λειτουργία αυτής. Και εδώ είναι που θα μπώ σε τεχνικά ζητήματα με την ελπίδα ότι θα βρω ευήκοα ώτα.

Είναι εξαιρετικά παράλογος ο όρος της συμπλήρωσης του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης καθώς η προσωρινή κράτηση αποτελεί το επαχθέστερο δικονομικό μέτρο καταναγκασμού το οποίο δυστυχώς δεν επιβάλλεται με τη φειδώ που θα έπρεπε. Στην πράξη κατηγορούμενοι των οποίων το δικαστήριο έχει προσδιοριστεί αλλά έχουν εκτίσει “μόνον” επτά ή οκτώ μήνες προσωρινής κράτησης θα πρέπει να αναμένουν άλλους τέσσερις ή πέντε μήνες προκειμένου να μπορέσουν να υπερασπισθούν εαυτόν ενώπιον του φυσικού τους Δικαστή. Το ακόμα πιο παράλογο είναι ότι σε πολλές από τις υποθέσεις στις οποίες έχει επιβληθεί προσωρινή κράτηση (ειδικότερα της αρμοδιότητας του Μονομελούς Εφετείου Κακ/των) καλέιται ένας μόνον μάρτυρας κατηγορίας και στο εδώλιο κάθεται ένας μόνον κατηγορούμενος, ήτοι κανένας συνωστισμός δεν δημιουργείται. Οι δε υποθέσεις αυτές δεν είναι παραπάνω από μία ή δύο ανά έκθεμα δικαστηρίου. Δεν υφίσταται δηλαδή κάποιος λόγος αναβολής των συγκεκριμένων υποθέσεων και υπερβαίνεται η εύλογη χρονική διάρκεια της διαδικασίας.

Περαιτέρω πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη για τους κρατούμενους οι οποίοι αναμένουν την εκδίκαση των υποθέσεών τους σε δεύτερο βαθμό. Σε όλες τις ΚΥΑ που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως σχετική πρόβλεψη με αποτέλεσμα κρατούμενοι οι οποίοι αναμένουν να διεκδικήσουν ότι τους αναλογεί σε δεύτερο βαθμό,να “βλέπουν” τις υποθέσεις τους να προσδιορίζονται προς εκδίκαση σχεδόν με καθυστέρηση ενός έτους.

Το έλλειμμα ασφάλειας δικαίου είναι τεράστιο. Στο θεωρητικό κατασκεύασμα στο οποίο δύο κατηγορούμενοι, ο Α και ο Β, έχουν διαπράξει το ίδιο αδίκημα, κάτω από τις ίδιες περιστάσεις και έχουν παρόμοια προσωπικότητα και εν τέλει τους επιβάλλεται η ίδια ποινή, με μόνη διαφορά ότι τον Α τον “προλαβαίνει” η περίοδος των μέτρων αναστολής ενώ τον Β όχι, ο Α θα έχει παραμείνει κρατούμενος τουλάχιστον ένα έτος περισσότερο. Η αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας έχει καταπατηθεί.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η λειτουργία των δικαστηρίων σε περίοδο κρίσης πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα. Και αν αυτό ακούγεται θεωρητικό, για τους κρατούμενους αποτελεί απτή πραγματικότητα και ζήτημα ζωτικής σημασίας για την πραγματικότητα την οποία βιώνουν. Το κράτος πρέπει να ικανοποιήσει την ελάχιστη απαίτηση των κρατουμένων. Να παρασταθούν ενώπιον του φυσικού τους δικαστή και να ακουστούν.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Αναδιοργάνωση του Πανεπιστημίου Πατρών Του Σπύρου Ν. Σκιαδαρέση (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

Συζητάμε αυτό το τόσο σημαντικό θέμα για τον Στρατηγικό Σχεδιασμό της Ακαδημαϊκής και Ερευνητικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Πατρών, ακριβώς πεντέμισι ώρες και αυτό που συμπεραίνω εγώ αλλά και όλοι οι παριστάμενοι, θέλω να πιστεύω, είναι η «εν ενί στόματι και μιάς καρδίας», αγωνίας, για το μέλλον του Πανεπιστημίου Πατρών και των Τμημάτων του στην ευρύτερη περιοχή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας (Ηλεία, Αιτωλοακαρνανία) εκτός της φυσικής έδρας του Πανεπιστημίου Πατρών.

Εκτιμώ ότι πρέπει να συνεχιστεί αυτός ο εποικοδομητικός διάλογος με το Πανεπιστήμιο Πατρών και παράλληλα όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, Πρώτος, Δεύτερος Βαθμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και οι εκπρόσωποι της Δυτικής Ελλάδας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, να ενισχύσουμε ΟΛΟΙ μας με κάθε τρόπο, τις ανάγκες του Πανεπιστημίου. Αφουγκράζομαι την αγωνία της Συγκλήτου, η οποία απ’ ό,τι κατάλαβα εδώ και πεντέμισι ώρες συζήτησης, είναι αγωνία όλων ημών. Προσωπικά είμαι αντίθετος και έξω από κάθε πολιτική σκοπιμότητα. Δεν δέχομαι στην πλάτη των Φοιτητών μας, να «παίζουν» ορισμένοι πολιτικά παιχνίδια βάζοντας εμπόδια στο μέλλον των νέων μας αλλά και του τόπου μας.
Το προτεινόμενο σχέδιο της απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου, βρίσκεται στον σωστό προσανατολισμό. Επιτρέψτε μου όμως να επισημάνω το εξής: όλοι μας επιθυμούμε και για τον λόγο αυτό άλλωστε βρισκόμαστε σήμερα εδώ: να διατηρήσουμε τα υπάρχοντα Τμήματα των Σχολών στον Πύργο και την Αιτωλοακαρνανία.
Κύριε Πρύτανη, εκλεκτά Μέλη της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Πατρών,
Να γνωρίζετε ότι θα είμαστε δίπλα σας, ενισχύοντας παράλληλα την βούληση και σχεδιασμό της Συγκλήτου, για ίδρυση νέων Σχολών, όπως με ικανοποίηση διαβάσαμε στον Στρατηγικό Σχεδιασμό του Πανεπιστημίου, της Γεωργικής και Οίνου και Αμπέλου Σχολών, εμπλουτίζοντας την πρότασή σας με την ίδρυση κι άλλων νέων Σχολών. Υπάρχουν ιδέες και πρόσφορο έδαφος σε όλη την Δυτική Ελλάδα.
Θέλουμε ένα Παν – επιστήμιο! Να περιέχει όσο το δυνατόν περισσότερες Σχολές. Έτσι νοείται, επιτρέψτε μου, ένα ολοκληρωμένο Πανεπιστήμιο. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η εκπεφρασμένη διεθνώς άποψη, ότι το Brand Name του Πανεπιστημίου Πατρών, κάτι το οποίο το γνωρίζετε εσείς «κάλλιον εμού», βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο.
Είμαι αισιόδοξος ότι το Πανεπιστήμιο Πατρών θα είναι ο «Φάρος» της Δυτικής Ελλάδας του οποίου οι ακτίνες θα αγγίζουν το σύνολο αυτής.

(*) Τοποθέτηση του Περιφερειακού Συμβούλου Π.Ε. Αχαϊας, Τομεάρχη Παιδείας, Θρησκευμάτων και Νεολαίας, της παράταξης του Απ. Κατσιφάρα στη συνεδρίαση του Π.Σ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Περί προκηρύξεων πρόσληψης προσωπικού-Του Γεωργίου Γκόλφη

Δημοσιεύθηκε

στις

Κατά την διαδικασία διενέργειας διαγωνισμών για την πρόσληψη προσωπικού όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, μέσω ΑΣΕΠ στο δημόσιο ή και σε άλλους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα , οι συμμετέχοντες υποψήφιοι, των προς πλήρωση θέσεων, καλούνται, πέραν των αιτήσεων εκδήλωσης ενδιαφέροντος να επισυνάψουν επιπροσθέτως και υπεύθυνες δηλώσεις, ανάλογα με τον φορέα και το είδος, νομικού περιεχομένου, όπως περί μη καταδίκης για συγκεκριμένα αδικήματα καθώς και άλλα νομικά κωλύματα περί διορισμού τους ή μη.

Η μη υποβολή από την πλευρά των υποψηφίων αυτού του είδους των υπεύθυνων δηλώσεων ή η λανθασμένη υποβολή, τους αποκλείει από την περαιτέρω συμμετοχή τους στην εξέλιξη του διαγωνισμού και στην διεκδίκηση της επιδιωκόμενης γι’ αυτούς θέσεως.
Προς τούτο θα μπορούσε κανείς να προτείνει την δημιουργία ενός ενιαίου κωδικοποιημένου εντύπου πολλαπλών ερωτήσεων, το οποίο θα μπορούσε να περιέχει το σύνολο των αποτρεπτικών νομικών κωλυμάτων για κάθε υποψήφιο και στο οποίο κάθε υποψήφιος υποχρεωτικά θα μπορούσε να συμπληρώνει τα ανάλογα πεδία ώστε να συμμετέχει στον κάθε διαγωνισμό απρόσκοπτα.
Κοινώς, ένα ενιαίο έντυπο για όλες τις προκηρύξεις σχετιζόμενο με νομικά κωλύματα διορισμού για το σύνολο των προκηρύξεων όλων των ειδών και όλων των φορέων.
Με την δημιουργία ενός τέτοιου εντύπου, καθίσταται πιο εύκολη η υποβολή της αίτησης για κάθε υποψήφιο, μειώνεται η γραφειοκρατία και κυρίως δεν αποκλείονται συμμετέχοντες από κάποιον διαγωνισμό λόγω λάθους ή άγνοιας περί της υποβολής των συγκεκριμένων υπεύθυνων δηλώσεων.
Έχει παρατηρηθεί πως ,σε κάθε διαγωνισμό για την πρόσληψη προσωπικού από κάποιον φορέα η συμμετοχή των πολιτών ανέρχεται σε πολύ υψηλά αριθμητικά επίπεδα λόγω των υψηλών ποσοστών ανεργίας αλλά και λόγω της εργασιακής ανασφάλειας του ιδιωτικού τομέα.
Ως εκ τούτου, όλο και περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν σε κάθε διαγωνισμό πρόσληψης προσωπικού, με την ελπίδα της εξεύρεσης μιας εργασίας ή αποσκοπώντας στην εξεύρεση μιας καλύτερης εργασίας για όσους ήδη εργάζονται.
Εξαιτίας όμως της πολυπλοκότητας κάποιων παραμέτρων κατά την υποβολή μιας αίτησης, όπως είναι τα προαναφερθέντα σχετικά με τις υπεύθυνες δηλώσεις, υποκρύπτεται το εξής: Κατά την διενέργεια ενός διαγωνισμού για την πρόσληψη μικρού αριθμού θέσεων η συμμετοχή, συνήθως, ανέρχεται σε επίπεδα χιλιάδων συμμετεχόντων- ενδιαφερομένων. Ολοκληρώνεται ο κάθε διαγωνισμός θεωρητικά ως επιτυχής και αναρτώνται οι πίνακες, διοριστέων, αποκλειομένων κτλ.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, κάλλιστα μπορούν να έχουν αποκλειστεί από λάθος στις υπεύθυνες δηλώσεις νομικού περιεχομένου, συμμετέχοντες οι οποίοι, υπολογιζομένων των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων τους θα βρίσκονταν εντός των πινάκων των τελικώς διορισθέντων.
Κατά συνέπεια η δημιουργία ενός τέτοιου ενιαίου και ίσως πιο απλοποιημένου εντύπου χειρόγραφου ή και ψηφιακού, μιας και βρισκόμαστε στο στάδιο ένταξης όλο και περισσότερων διαδικασιών στον ψηφιακό κόσμο, σχετιζόμενου με τις εν λόγω διαδικασίες, θα μπορούσε να αποτελεί, κάποιο δείγμα προόδου, εξέλιξης και αναβάθμισης σε σχέση με την έως τώρα πληθώρα υποβολών διαφορετικού τύπου και περιεχομένου, υπεύθυνων δηλώσεων του νόμου 1599/86.

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ι. ΓΚΟΛΦΗ
(ΛΟΓΙΣΤΗ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ)

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«ΜΗΔΕΙΑ»… και μια χρόνια παθογένεια- Της Κατερίνας Γρ. Σολωμού  

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ερίζουν στα «πόδια» της «Μήδειας» αναφορικά με το ποιός φορέας έχει την ευθύνη για την επί μακρόν διακοπή ηλεκτροδότησης χιλιάδων νοικοκυριών στη χώρα.

Η Μήδεια ανέδειξε ουσιαστικά μια χρόνια παθογένεια οργάνωσης, λειτουργίας και διανομής του συστήματος ηλεκτροδότησης.

Απαρχαιωμένα δίκτυα, χωρίς συντήρηση για τουλάχιστον μια δεκαετία όπως ανερυθρίαστα μας ενημέρωσαν, η μή ολοκλήρωση της υπογειοποίησης του δικτύου στις μεγάλες πόλεις που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από ετών και ταυτόχρονα η αδιαφορία των υπευθύνων για την μόνιμη αποψίλωση κοπή των δέντρων που βρίσκεται κατά μήκος του δικτύου με αρμοδιότητες που αλληλοσυγκρούονται, αναδεικνύει την έλλειψη σχεδιασμού υλοποίησης και συντήρησης εκ μέρους των εμπλεκόμενων φορέων.

Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται εάν ευθύνεται η ΔΕΗ, ο ΔΕΔΔΗΕ, οι Δήμοι, τα Υπουργεία.

Τον πολίτη τον ενδιαφέρει να έχει τις παροχές εκείνες, για τις οποίες αδρά πληρώνει -και μάλιστα ποιο ακριβά από άλλες χώρες της Ε.Ε. -και που ένα πολιτισμένο κράτος οφείλει να διασφαλίζει.

Πρέπει, λοιπόν, να επαναπροσδιοριστούν τα όρια ευθύνης του κάθε φορέα, πότε πρέπει να συνεργούν από κοινού, να απλοποιηθούν οι διαδικασίες καθαρισμού και αποψίλωσης κατά μήκος του δικτύου αλλά και να εκσυγχρονισθεί το δίκτυο ηλεκτροδότησης για να μην έχουμε τον επόμενο χρόνο ίδιες εικόνες και να αναρωτώμεθα πάλι «τις πταίει»…

 

 

(*) Η Κατερίνα Σολωμού, καθηγήτρια της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών και αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα