Τρίτη 9 Μαρτίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Συμβαίνει στην Αμερική»- Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού – Διδάχου

Πτυχιούχος Φιλοσοφίας – Συγγραφέας

 

—Εξεγέρσεις, καταλήψεις, δολοφονίες, συλλήψεις. Ένας Πρόεδρος που αρνείται να παραιτηθεί κι ένας Πρόεδρος που μάλλον ετοιμάζει την αντιπρόεδρο για να κυβερνήσει. Η οποία μάλιστα έσπευσε να φωτογραφηθεί για το εξώφυλλο της «Vogue», που «φώτισε» το μελαμψό χρώμα της για να φαίνεται λευκότερο. Συμβαίνουν στις ΗΠΑ!

—Και – μοιραία – ένας λαός διχασμένος, όπως κάποτε, με τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική.

—Τότε, πίσω από την σφοδρή διένεξη Βορρά και Νότου ήταν σαφώς ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους. Προσχηματικά βέβαια οι Βόρειοι οίκτιραν τους Νότιους για την απάνθρωπη συμπεριφορά τους στους μαύρους δούλους τους, τους νέγρους, ενώ οι Νότιοι τούς αντιγύριζαν τις κατηγορίες, αναφερόμενοι στους «λευκούς είλωτες» στις βιομηχανίες του Βορρά. Τότε εμφανίστηκαν και οι διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Κου – Κλουξ – Κλαν και η Άσπρη Καμέλια.

—Ώσπου τον Ιούνιο του 1936 πρωτοκυκλοφόρησε το αριστούργημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα παίρνει ο άνεμος», που σ’ ένα εξάμηνο πούλησε μόνο στην Αμερική ένα εκατομμύρια αντίτυπα. Και ήταν τότε που ένας Αμερικανός κριτικός υποστήριξε πως το βιβλίο αυτό είναι «εθνικό κεφάλαιο» γιατί «αποκαλύφθηκε μπρος στα απορημένα μάτια των ξένων πως ο αμερικανικός λαός πάλλεται από τις γονιμότερες ευαισθησίες».

  • Βέβαια και τώρα είναι απορημένα τα μάτια των ξένων, αλλά για άλλους λόγους και με πάμπολλες απορίες, που οι περισσότερες αφορούν στον απερχόμενο Πρόεδρο Τραμπ.

—Τι είναι τελικά ο Τραμπ; – Η μετεμψύχωση του «Μέγα Μάγου» στρατηγού Φόρεστερ και αρχηγού της Κου – Κλουξ – Κλαν;  – Μια «επανεμφάνιση» του Μουσολίνι αλά αμερικανικά; Μήπως ένας «ξεμωραμένος» με συμπτώματα παλιμπαιδισμού, το παιδάκι δηλαδή που μουτρώνει και χτυπάει το πόδι κάτω γιατί του παίρνουν το παιγνίδι του;  Όλα αυτά μαζί ή μήπως τίποτα απ’ όλα αυτά;

—Η απάντηση είναι απλή: τον Τραμπ δεν τον θέλει πλέον το σύστημα. Είναι αυτές οι εταιρίες – κολοσσοί και βιομηχανίες που διαφεντεύουν την υφήλιο. Ο ίδιος το ξέρει και το πιθανότερο είναι ότι οι λόγοι του απευθύνονταν μάλλον σ’ αυτές και όχι στους ψηφοφόρους του.

—Οι πρώτες απορίες δημιουργήθηκαν στους οπαδούς του από το γεγονός ότι ξαφνικά, πριν τις εκλογές, παρουσιάστηκαν κάποιες σεξουαλικά παρενοχλημένες από αυτόν κυρίες, πριν 15 – 20 χρόνια, για να τον καταγγείλουν τώρα!  Επίσης, εντελώς συμπτωματικά όλες οι επιστολικές ψήφοι ήταν υπέρ του Μπάιντεν. Αλλά και εντελώς απρόσμενα και … δημοκρατικά το CNN κατέβασε τον διακόπτη αφαιρώντας στον αέρα τον λόγο από τον άνθρωπο που στο κάτω – κάτω ήταν επίσημα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

—Θα πει κάποιος ότι ο λόγος του ήταν εμπρηστικός. Κάποιος άλλος ότι τον ψήφισε ωστόσο η μισή Αμερική. Και κάποιος τρίτος πιθανόν να επικαλεσθεί τα λόγια του επιφανούς Γάλλου φιλοσόφου, εγκυκλοπαιδιστή και εκ των προπαρασκευαστών της Γαλλικής Επανάστασης Φραγκίσκου Βολταίρου:  «Δεν συμφωνώ με τις ιδέες σου, αλλά θα παλέψω έως θανάτου για να ακουστούν ελεύθερα»!!

—Ο απερχόμενος Τραμπ πολεμήθηκε για πολλά εκτός από ένα:  για το ότι δεν «δημιούργησε» πολεμική σύρραξη πουθενά!  Μήπως όλες οι φωναχτές κατηγορίες εναντίον του συμπυκνώνονται σ’ αυτήν την μία, την ανείπωτη;

—Το τραγικό γεγονός είναι ασφαλώς αυτοί οι νεκροί κατά την διάρκεια εισβολής στο Καπιτώλιο από εξαγριωμένους ψηφοφόρους του. Πού όμως πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες, ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός;  Ο Τραμπ ή το σύστημα;

—Ποιός είναι τελικά ο – απολύτως απολίτικος – Τραμπ, – Ένας παράφρων ή ένας ανυπάκουος, οικονομικά απολύτως ανεξάρτητος, καθότι δημιουργός της δικής του αυτοκρατορίας; Απίστευτα δημιουργική πάντως τέτοια παραφροσύνη!

—Κατά καιρούς έχει συζητηθεί η δηλωμένη ανοιχτά αδυναμία του για τον Ερντογάν, ο οποίος παρεπιπτόντως παίζει στα δάχτυλα του ενός χεριού του, όλη την Ευρώπη. Παρασκηνιακά ωστόσο ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι το αγαπημένο παιδί και της Γερμανίας. Αυτή είναι η αλήθεια, αμακιγιάριστη.

—Μέσα σε όλα τα τεκταινόμενα, τα συνήθως δραματικά, θα έπρεπε να απομονώσουμε ένα, κορυφαίας τραγικότητας, συμβάν:  την δολοφονία δύο γονέων από το ίδιο το παιδί τους, εξαιτίας της παρακολούθησης του εφήβου ενός παιγνιδιού στο διαδίκτυο!!  Η δολοφονία ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ και ύστερα ακολούθησε όπως πάντα η ροή της επικαιρότητας.

Και δεν ακούστηκε ως τώρα αν κάποιος απαγόρευσε το φονικό παιγνίδι! Αν ο διακόπτης έκλεισε δια παντός αυτό το αποτρόπαιο πρόσωπο του Internet!! Έτσι όπως έσπευσε να το κάνει στον Τραμπ, με το instagram και το twitter του.

Έτσι όπως «έκλεισε» τον δρόμο για την εξουσία στον Τραμπ ανοίγοντας την οδό για έναν νέο διχασμό της Αμερικής. Με …  δημοκρατικές διαδικασίες εννοείται.

—Μήπως τελικά πίσω από την υπερ – κραυγάζουσα δημοκρατικότητα, κρύβεται ο πιο ακραίος φασισμός; Με σκοπό πάντα το ατέρμονο κυνήγι της εξουσίας ή του υλιστικού κέρδους… Μήπως;

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Μαρία Θεοδοσοπούλου «Η Γυναίκα αστυνομικός αγωνίζεται καθημερινά»

Δημοσιεύθηκε

στις

Ημέρα τιμής και έντονου προβληματισμού χαρακτηρίζει την σημερινή 8 η Μαρτίου η αναπληρώτρια γενική γραμματέας και οργανωτική γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Ν. Αχαΐας, Μαρία Θεοδοσοπούλου.

«Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Θεσπίστηκε για πρώτη φορά το 1977, με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ για να αναδείξει τα προβλήματα και να προωθήσει τα δικαιώματα της γυναίκας.
Ημέρα τιμής, αλλά και έντονου προβληματισμού για την «ισότιμη» παρουσία της γυναίκας στην εργασία, στο σπίτι, στις ίσες ευκαιρίες και της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.  Η Γυναίκα αποτελούσε ανέκαθεν το θεμέλιο λίθο της οικογένειας. Τα τελευταία χρόνια όμως, τα πράγματα έχουν μεταβληθεί και η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει
άρδην πάνω στην κοινωνική σκακιέρα.
Η Γυναίκα σήμερα διεκδικεί ισότιμα τον ενεργό της ρόλο και τα έχει καταφέρει. Είναι μητέρα, γιαγιά, κόρη, αδερφή και σύζυγος. Είναι εργαζόμενη και μάλιστα σκληρά, με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της. Κατέχει σημαντικά αξιώματα και συμμετέχει ισότιμα στα κοινά, επιβάλλοντας την παρουσία της μέσα από σκληρή δουλειά.
Η Γυναίκα αστυνομικός αγωνίζεται καθημερινά να ανταποκριθεί στους πολλαπλούς αυτούς ρόλους που κατέχει και να κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ του υπηρεσιακού καθήκοντος, της οικογενείας αλλά και της προσωπικής της ιδιοσυγκρασίας που προστάζει η ηθικής της και η κοινωνία.
Το μεγαλείο και την προσφορά όλων αυτών των γυναικών, τα αναγνωρίζουμε και εκφράζουμε όχι μόνο τον σεβασμό και την εκτίμησή μας, αλλά και τον θαυμασμό για όσα πετυχαίνουν καθημερινά, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο και στην πράξη την ισότητα των δύο φύλλων.
Εξάλλου: Η αγάπη, η ευτυχία, η καλοσύνη, η αξιοπρέπεια, η φιλία, η παιδεία και ό,τι ομορφαίνει καθημερινά τη ζωή μας είναι γένους θηλυκού!»

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η επιστήμη και η πολιτική είναι γένους θηλυκού;

Δημοσιεύθηκε

στις

*Της Αντωνίας Ρηγάτου

Η 8η Μαρτίου είναι η ημέρα των δικαιωμάτων για τις γυναίκες. Γυναίκες που παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούν στην χώρα εμμένουν και επιμένουν με πείσμα για την επίτευξη των στόχων τους είτε εργασιακών, είτε ακαδημαϊκών.

Για την ιστορία, το πρώτο κείμενο για την «Διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών» της Μαίρη Γουόλστονκραφτ (Heywood, 2007)γράφτηκε το 1792 με βάση το υπόβαθρο της Γαλλικής Επανάστασης. Από τα μέσα του 19ουαιώνα, το γυναικείο κίνημα είχε αποκτήσει έναν κεντρικό στόχο: την εκστρατεία για το γυναικείο δικαίωμα ψήφου.

Στην Ελλάδα το 2021, οι ανισότητες εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι γυναίκες είναι ελάχιστες στον ακαδημαϊκό χώρο και στην πολιτική.Στον ακαδημαϊκό χώρο παρατηρείται έλλειψη των γυναικών σε υψηλόβαθμες θέσεις. Οι γυναίκες πανεπιστημιακοί αποτελούν μειοψηφία τόσο στον διεθνή χώρο όσο και στην Ελλάδα και η πρόοδός τους στην επιστημονική σταδιοδρομία είναι πιο αργή από εκείνη των ανδρών μελών ΔΕΠ.Είναι χαρακτηριστικό, ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μόνο μια γυναίκα κατείχε καθηγητική έδρα στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Επίσης, στην περίπτωση των τμημάτων των Πανεπιστημίων Berkeley, Chicago, Columbia, Harvard και Michigan, που εξειδικεύονται στις κοινωνικές επιστήμες δεν υπήρχαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 γυναίκες ανάμεσα στα καθηγητικά τους μέλη.

Η  Σιμόν ντε Μποβουάρ υπογραμμίζει ότι σε κάθε μεγάλη κρίση τα πρώτα θύματα είναι οι γυναίκες και οι οικονομικά αδύναμοι γεγονός που επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά. Στον χώρο της πολιτικής η οικονομική κρίση επηρεάζει και την συμμετοχή των γυναικών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η λύση είναι η επίτευξη του στόχου της ίσης συμμετοχής των γυναικών και των ανδρών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, θα επιφέρει την ισορροπία, η οποία θα αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σύνθεση της κοινωνίας που είναι απαραίτητη, ώστε να ενδυναμωθεί η δημοκρατία και να προωθηθεί η ορθή λειτουργία της τελευταίας.

Καθόλου αμελητέο δεν θα πρέπει να είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα για πρώτη φορά έχει γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, όμως ο δρόμος είναι μεγάλος με δεδομένο, ότι στο Υπουργικό Συμβούλιο είναι λίγες οι γυναίκες. Άξιο αναφοράς είναι, πως οι σεξιστικές επιθέσεις εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου είναι σύνηθες φαινόμενο. Καθόλου τυχαία δεν είναι και τα διαρκή χτυπήματα κάτω από την μέση για τις γυναίκες που ανέλαβαν υπουργικές θέσεις είτε ανάλογα αξιώματα. Παραδείγματα αποτελούν η υπουργός Νίκη Κεραμέως αλλά και η βουλευτής Κατερίνα Μονογυιού.

Ο προορισμός στον δρόμο προς την ισότητα αργεί. Το ζήτημα είναι οι γυναίκες να μην σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματα αλλά και τα αξιώματα που τους αξίζουν ανάλογα με το βιογραφικό και την επαγγελματική τους εμπειρία.

 

*Η Αντωνία Ρηγάτου είναι Δημοσιογράφος και Αναλύτρια στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Αναλύσεων. Επίσης, είναι διπλωματούχος στη «Σύγχρονη Δημοσιογραφία» στο ΕΑΠ και πτυχιούχος «Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων» στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Τέλος, έχει βραβευτεί από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και έχει λάβει υποτροφίες Αριστείας.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος έφερε την… χολέρα που έπληξε Αθήνα και Πειραιά το 1854-Τα μέτρα για την επιδημία

Δημοσιεύθηκε

στις

Η σύγχρονη πανδημία μας προσφέρει μιαν ευκαιρία να μεταφερθούμε σε μιαν ανάλογη επιδημία τού 19ου αιώνα και να διαπιστώσουμε πώς αντιμετωπίστηκε από τις αρμόδιες αρχές τής εποχής, αλλά και από τον απλό κόσμο.

Συγκεκριμένα το 1854 επιδημία χολέρας έπληξε κυρίως τον Πειραιά και την Αθήνα. Η χολέρα είναι ένα νόσημα που προκαλείται από το βακτήριο δονάκιο (vibrio cholerae) και χαρακτηρίζεται από έντονη διάρροια, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αφυδάτωση. Οφείλεται στην κατανάλωση νερού, γάλακτος ή τροφών που έχουν μολυνθεί εξαιτίας των ανθυγιεινών τρόπων λειτουργίας των συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης.
Η επιδημία προέκυψε ως εξής: Στο πλαίσιο τού Κριμαϊκού Πολέμου, τον Μάιο τού 1854 Άγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στον Πειραιά και τον κατέλαβαν, με στόχο να ξεκαθαρίσουν στο παλάτι ότι πρέπει να σταματήσουν την δράση τους οι Έλληνες αντάρτες στην Θεσσαλία και την Ήπειρο, που τις κατείχαν ακόμη οι Τούρκοι.
Αυτό γιατί κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο η Ρωσία πολεμούσε εναντίον τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία συνέδραμαν Βρετανία και Γαλλία. Η παραμονή των ξένων στον Πειραιά, που αριθμούσε 25.000 κατοίκους περίπου, δεν έφερε μόνο πολιτική ταπείνωση και πίεση, αλλά και χολέρα. Μια φονική επιδημία που εξαπλώθηκε και στην Αθήνα.
Τα πρώτα κρούσματα τής ασθένειας εμφανίστηκαν στον Πειραιά τον Ιούνιο, σε μέλη τού αγγλογαλλικού πληρώματος. Γι’ αυτό η συγκεκριμένη επιδημία ονομάστηκε «η Ξένη τού 1854». Αρχικώς η κατάσταση υποτιμήθηκε. Ο Γάλλος διοικητής δεν ενέκρινε να τεθεί ο Πειραιάς σε καραντίνα ούτε την δημιουργία ειδικής ζώνης που θα απέκλειε τον Πειραιά από την Αθήνα. Οι τοπικές αρχές αδράνησαν. Μόνο όταν έγιναν γνωστοί οι πρώτοι θάνατοι, ο Πειραιάς τέθηκε σε καραντίνα.
Ο Δήμαρχος Πειραιά Πέτρος Σκυλίτσης (1784-1872) θεωρήθηκε υπεύθυνος και επαύθη από τα καθήκοντά του, ενώ οι αρχές στην Αθήνα τέθηκαν σε επιφυλακή. Ωστόσο το έργο τους ήταν δύσκολο, γιατί οι ξένοι στρατιώτες παρέβαιναν τον αποκλεισμό τού Πειραιά και επισκέπτονταν την Αθήνα.
Εν τω μεταξύ οι Πειραιώτες εγκατέλειπαν μαζικά τα σπίτια τους για να μην κολλήσουν χολέρα. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στα νησιά τού Αργοσαρωνικού, ενώ οι πιο πλούσιοι έφτασαν μέχρι την Σύρο και το Ναύπλιο. Η πρώτη φάση τής εξάπλωσης περιορίστηκε στον Πειραιά και διήρκεσε μέχρι τον Αύγουστο τού 1854, οπότε επανήλθε και η επικοινωνία Αθήνας – Πειραιά.
Έτσι δεν είναι απολύτως σαφές πώς έφτασε η ασθένεια στην Αθήνα. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι ήλθε μέσω Σύρου με τα εμπορικά πλοία και διήρκεσε από τον Οκτώβριο ώς τον Δεκέμβριο. Οι κάτοικοι τής πρωτεύουσας αντιμετώπισαν την επιδημία όπως και οι Πειραιώτες, με μαζική φυγή. Το Μαρούσι, η Κηφισιά, η Χασιά και τα Καλύβια ήσαν οι πιο δημοφιλείς σωτήριοι προορισμοί!
Στην Αθήνα παρέμειναν οι φτωχότεροι, ενώ υπολογίζεται ότι από τον πληθυσμό τής πόλεως, περίπου 30.000, χάθηκαν σχεδόν 3.000 ψυχές.
Αμέσως ελήφθησαν μέτρα από τις Αρχές για τον καθαρισμό των αγορών (κρεοπωλείων, οπωροπωλείων), που θεωρούνταν εστίες μόλυνσης. Οι ειδικοί συμβούλευαν τον κόσμο να αποφεύγει το κρύο, τον αέρα και την υγρασία, καθώς συντελούσαν στην επιδείνωση τής νόσου. Τα σχολεία έκλεισαν, καθώς και τα καταστήματα, όπου μπορούσε να επικρατήσει συνωστισμός, όπως μαγειρεία και οινοπωλεία.
Σύντομα η κατάσταση έγινε έκρυθμη, αφού Υπουργοί, δημόσιοι υπάλληλοι, ο ίδιος ο Δήμαρχος εγκατέλειψαν την θέση τους, η διοικητική μηχανή εξαρθρώθηκε, η αγορά παρέλυσε και η κερδοσκοπία οργίαζε. Αν δεν υπήρχε ισχυρή φρουρά και αν δεν παρέμεναν οι Βασιλείς Όθων και Αμαλία, οι οποίοι με καθημερινές εμφανίσεις σε διάφορα μέρη τής πόλης έδειχναν την αλληλεγγύη τους, σίγουρα θα είχαν γίνει πολλές εξεγέρσεις και λεηλασίες.
Σύμφωνα με τις γλαφυρές περιγραφές τού Εμμανουήλ Λυκούδη, ο οποίος τιμήθηκε αργότερα με το αξίωμα τού Νομικού Συμβούλου τού Κράτους, οι γιατροί τής εποχής «υπήρξαν ήρωες, γεμάτοι αφοσίωσι, θάρρος, αφιλοκέρδεια. Ένας εξ αυτών, εργαζόμενος άνευ αμοιβής, ο Σταυρίδης, έδωκε και την ζωή του την πολύτιμη».

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΣΑΚΕΙΟ

Ο Μητροπολίτης Αθηνών Νεόφυτος έκλεισε τους ναούς, ενώ πολλοί ιερείς δεν δέχονταν καν να θάψουν τους νεκρούς, αλλά ο λαός ζητούσε να γίνουν λιτανείες για να εκλείψει το κακό. Η επίσημη Εκκλησία που απέδωσε την χολέρα στην απομάκρυνση τού ανθρώπου από τον Θεό, συνέστησε μετάνοια, ενώ εδέχθη να διοργανώσει λιτανείες για να σωθεί ο κόσμος. Δεν έλειπαν βέβαια και τότε οι ζηλωτές ιερείς που αντιδρούσαν στο κλείσιμο των εκκλησιών και διαμαρτύρονταν εντόνως…
Η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία με την διαχρονική προσφορά στην Παιδεία τού Έθνους, κλήθηκε λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της (1836) να διαχειριστεί την επιδημία, προκειμένου να προστατεύσει τις μαθήτριες που διέμεναν στο οικοτροφείο της. Βέβαια τα σχολεία έκλεισαν και οι περισσότερες μαθήτριες είχαν ακολουθήσει τους δικούς τους στα γύρω χωριά. Όμως οι εσωτερικές μαθήτριες είχαν αποκλεισθεί στο Εκπαιδευτήριο, το οποίο με δυσκολίες φρόντιζε για την διατροφή, την καθαριότητα και την υγεία των μαθητριών. Σημειώνεται ότι η Φ.Ε. έχασε τρία ιδρυτικά μέλη της ως απώλειες τής επιδημίας: Τον Διδάσκαλο τού Γένους Γεώργιο Γεννάδιο, τον αγωνιστή και Πρόεδρο τού Αρείου Πάγου Ιωάννη Σωμάκη και τον αγωνιστή Ιωάννη Ζαφειρόπουλο. Μάλιστα ο Γεννάδιος και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, επίσης θύμα τής επιδημίας, υπήρξαν και ιδρυτικά μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
Το πλέον αξιοπερίεργο είναι ότι η επιδημία φαίνεται ότι στέρησε μιαν τελευταία ευκαιρία να επισκεφθεί την Αθήνα ο Ευεργέτης Απόστολος Αρσάκης. Το Σχολείο είχε εγκατασταθεί στο νέο μεγαλοπρεπές κτήριο από τον Νοέμβριο τού 1852 . Επειδή δεν κατέστη τότε δυνατόν να παρευρεθεί ο Αρσάκης, αποφασίστηκε η επίσημη τελετή να γίνει μαζί με τα θυρανοίξια τού ναού, τα οποία κατόπιν αναβολών ορίστηκαν στις 22 Μαΐου 1855. Ούτε και τότε όμως ήλθε ο Αρσάκης λόγω «των πολιτικών περιστάσεων». Εννοούσε προφανώς τον Κριμαϊκό Πόλεμο στον οποίο είχε εμπλακεί η Ελλάδα, αλλά και τις συνέπειες τη οδυνηρής επιδημίας που είχε πλήξει την χρονιά εκείνη την χώρα…

 

Περισσότερα
Advertisement
Advertisement
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα