Πέμπτη 15 Απριλίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Επιτέλους τέλος η βία και η ανομία…»-Του Ηλία Βαρδάκη

Δημοσιεύθηκε

στις

Τέλος στις εικόνες ντροπής στα ελληνικά Πανεπιστήμια , τέλος στο παρεμπόριο και στο εμπόριο ναρκωτικών μέσα στους χώρους εκπαίδευσής μας. Τέλος στη βία και στην ανομία που ταλανίζει την Ακαδημαϊκή κοινότητα. Επιτέλους!

Ήρθε η ώρα τα Πανεπιστήμια να επιστραφούν στους φοιτητές και στους Ακαδημαϊκούς, ήρθε η ώρα της δικαίωσης για όλους τους φοιτητές/καθηγητές που δέχθηκαν βίαιες επιθέσεις και τραμπουκισμούς μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων! Επιτέλους..

Δεν πρέπει να αφήσουμε μια “ηχηρή” μειοψηφία να μας πείσει για το αντίθετο. Μια μειοψηφία που οργανώνεται από εξωπανεπιστημιακούς και απαρτίζεται από αιώνιους φοιτητές. Εξάλλου, αυτοί είναι που ενοχλούνται πραγματικά από τη θέσπιση του ανώτατου ορίου φοίτησης. Προφανώς, λόγω προσωπικών συμφερόντων, είναι οι ίδιοι “φοιτητές” που κάνουν μέχρι και επινοικιάσεις σε δωμάτια εστιών που κρατούν αδίκως. Αυτοί είναι οι μόνοι που πλήττονται από το νέο νομοσχέδιο και απειλούνται με διαγραφή, καθώς προβλέπεται η επέκταση του ορίου φοίτησης για τους φοιτητές που είτε λόγω εργασίας ή θέματος υγείας, αδυνατούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στην ώρα τους.

Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων έρχεται να διορθώσει πολλές παθογένειες του παρελθόντος και να δώσει μεγαλύτερη αξία και προοπτική στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Πράγματα που σε άλλες χώρες θεωρούνται αυτονόητα, στην Ελλάδα κάποιοι δεν τα δέχονται εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα.

Όντας φοιτητής στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών χρειάστηκε στις πανελλήνιες να εξεταστώ στο μάθημα του Γραμμικού και του Ελεύθερου Σχεδίου.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή μου στη σχολή ήταν η βάση του 10. Πράγμα που ακούγεται λογικό, δεδομένου ότι η γνώση αυτή είναι προαπαιτούμενη για το επίπεδο σπουδών της σχολής μου, όπως αντίστοιχα και των περισσότερων σχολών. Αυτή την ελευθερία πρέπει να δώσουμε και στα υπόλοιπα τμήματα. Να διαμορφώσουν, δηλαδή, τα ίδια τα τμήματα, την βάση εισαγωγής τους καθώς και τη βαρύτητα των μαθημάτων εξέτασης των υποψηφίων φοιτητών, έτσι ώστε να διατηρηθεί το υψηλό επίπεδο σπουδών. Αυτό το μέτρο, σε συνδυασμό με τις περιορισμένες επιλογές στο μηχανογραφικό, θα έχουν ως αποτέλεσμα την καλύτερη κατανομή των υποψηφίων στις σχολές. Ο κάθε υποψήφιος θα διαλέγει τη σχολή που πραγματικά τον ενδιαφέρει και δεν θα καταλήγει τυχαία σε κάποιο τμήμα που δεν έχει σκοπό να φοιτήσει ποτέ, παίρνοντας ενδεχομένως και την θέση κάποιου άλλου ατόμου που το είχε ως πρώτη επιλογή.
Αυτές είναι μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα μας, έτσι ώστε να ανέλθει στον παγκόσμιο Ακαδημαϊκό χάρτη και να φτάσει εκεί που της αξίζει. Εκεί που πραγματικά αξίζει στα Πανεπιστήμια μας, στους καθηγητές μας και πάνω από όλα στους φοιτητές μας.
Για αρκετά χρόνια η πολιτεία σιώπησε και άφησε τα Πανεπιστήμια έρμαια των καταστάσεων και των συμφερόντων συγκεκριμένων ατόμων. Επιτέλους, τα Πανεπιστήμια μας θα γίνουν άσυλα ιδεών και όχι ανομίας, εξυπηρετώντας τον πραγματικό τους σκοπό! Επιτέλους, ήρθε η ώρα της αλλαγής!

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Φταίνε (πάντα…) όλοι, πλην της κυβέρνησης-Της Ολυμπίας Λόη

Δημοσιεύθηκε

στις

Διανύουμε μια περίοδο όπου (κατ’ ανάγκη) χρησιμοποιούνται από όλα τα κράτη αυταρχικές πολιτικές οι οποίες συχνά έρχονται σε σύγκρουση με τις αρχές της δημοκρατίας και καταλύουν ατομικές ελευθερίες και κεκτημένα δικαιώματα. Ο κίνδυνος εδραίωσης και μονιμοποίησης τέτοιων καταστάσεων πάντα ελλοχεύει και η μόνη ασπίδα προστασίας της δημοκρατίας είναι ο ενεργός και ενημερωμένος πολίτης, δηλαδή ο καθένας από εμάς.

Πέρασαν οι εποχές του «δεν ήξερα», του «δεν κατάλαβα». Και αυτό το στοίχημα το κέρδισε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, με πολύ κόπο και πολιτικό κόστος,καθιερώνοντας την «Διαύγεια». Με τον πιο απλό τρόπο μπορούμε να κρίνουμε που είναι η αλήθεια και που το ψέμα.
Η σωστή ενημέρωση δεν γίνεται ούτε από αναρτήσεις ανθρώπων που συχνά δεν γνωρίζουμε στο fb, ούτε από όσα εύπεπτα κάποιοι μας σερβίρουν. Και δεν πρέπει να φτάνουμε σε εύκολους αφορισμούς των ΜΜΕ, όπως μας έχει επιβάλλει η εποχή μας, αλλά ούτε και σε «κυνήγι μαγισσών» που μας πάει σε άλλες εποχές. Υπάρχει ακόμα σοβαρή μάχιμη δημοσιογραφία και πολλοί περισσότεροι έντιμοι δημοσιογράφοι που,όμως, πολλές φορές εκβιάζονται (όπως συμβαίνει σε πολλά επαγγέλματα), με τον πιο αισχρό τρόπο,την επιβίωσή τους .
Όμως, πέρα από τον Τύπο υπάρχει και το τρέχον νομοθετικό έργο που επιβάλλεται, ευτυχώς από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να τίθεται σε διαβούλευση. Σας προκαλώ να διαβάζετε τι ψηφίζεται για όλους εμάς και θα κατανοήσετε πολλά από αυτά που συμβαίνουν. Δεν είναι δύσκολο, στην ιστοσελίδα της Βουλής αναρτώνται τα σχέδια νόμου όπου αποτυπώνεται η πορεία της χώρας, βάσει των προτεραιοτήτων που θέτει η κυβέρνηση. Η μόνη ελπίδα για αυτό τον τόπο είναι οι ενημερωμένοι πολίτες και ειδικά οι νέοι που για δεύτερη γενιά χάνουν το τρένο. Με το μέλλον μας οφείλουμε να μην παίζουμε ρωσική ρουλέτα.
Το αίτημα της κοινωνίας στις τελευταίες εκλογές ήταν να σταματήσουν τα τοξικά φαινόμενα της πόλωσης και του διχασμού. Δυστυχώς, αυτό δεν επιτεύχθηκε. Η Νέα Δημοκρατίαέχει, μάλλον, διαφορετική προσέγγιση για τη δημοκρατία. Όσο διαρκεί η πανδημία μας κατέστησε κλέφτες δεδομένων αφού η πρόσβαση δεν ήταν εφικτή. Η αδιαφάνεια της, οι διχογνωμίες και η διαχείριση πινγκ-πονγκ των ευθυνών, μας έφερε στην απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης. Φταίνε οι πολίτες και όχι όλοι αλλά πάντα κάποιες ομάδες ανάλογα τη συγκυρία: οι νέοι, οι άνθρωποι του λιανεμπορίου, οι άνθρωποι της εστίασης, οι εκπαιδευτικοί, οι λοιμωξιολόγοι, οι αναρχικοί, η αντιπολίτευση. Ποτέ δεν φταίει η κυβέρνηση!
Και τώρα που έρχονται τα σκούρα, η κυβέρνηση που φθείρεται ψάχνει για αντιπάλους και πολιτικούς συνενόχους κινούμενη σε ένα χρόνο μέλλοντα, σε ένα χρόνο προεκλογικό άσχετα με τη χρονική στιγμή που θα οδηγηθούμε σε εκλογές. Με δοκιμασμένο όπλο την πόλωση επιλέγει τον ΣΥΡΙΖΑ ως αντίπαλο αφού αυτός συνεχώς καθηλώνεται. Όμως δε σταματά εκεί και το αμέσως επόμενο διάστημα έχουμε να δούμε πολλά αφού θα πρέπει να φιμώσει κάθε φωνή λογικής με οποιοδήποτε τρόπο. Και αν δεν φέρνει τη φωνή της λογικής στα νερά της μπορεί ανά πάσα στιγμή να πριμοδοτήσει τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσειςδημιουργώντας τους κατάλληλους συνένοχους προκειμένου να κερδίσει το στοίχημα: Να διαχειριστεί το σχεδιασμό της επόμενης μέρας για τη χώρα, υπονομεύοντας το μέλλον της αφού τα παιδιά από τις γαλάζιες λίστες ετοιμάζονται για «επιδρομή» στο κράτος. Απλά θα χρειαστεί να διευρύνει λίγο τη μοιρασιά.

*Η Ολυμπία Λόη είναι αρχιτέκτονας -μηχανικός, αναπληρώτρια Γραμματέας Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Το σύγχρονο «Σπήλαιο» του Πλάτωνα και η αρχαία γνώση- Του Αλέξανδρου Καλλέργη

Δημοσιεύθηκε

στις

 Υπάρχει μια όλο και πιο έντονη αίσθηση ότι στη σύγχρονή μας εποχή βιώνουμε μια έντονη εικονική πραγματικότητα. Ότι ζούμε σε μια εκδοχή της ιστορίας που θυμίζει κάτι από την ταινία matrix.

 

Κάτι που ωστόσο όχι μόνο είχε προβλεφθεί αλλά περιγραφεί με λεπτομέρειες από έναν από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της ανθρωπότητας. Ο Πλάτωνας, μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη, τον 3ο αιώνα π.Χ. γράφει για το περίφημο «Σπήλαιο». Μια έξοχη αλληγορική ιστορία για την εικονική πραγματικότητα, με όρους της εποχής του. Σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο, χωρίς να μπορούν να κοιτάξουν πίσω, δεξιά και αριστερά. Πίσω τους ωστόσο βρίσκεται μια αναμμένη φωτιά. Έτσι οτιδήποτε διαδραματίζεται πίσω από την πλάτη τους, αυτό αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Καθώς οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι αληθινές. Αν πάρετε έναν από αυτούς τους ανθρώπους και τον βγάλετε έξω, στο φως της μέρας, το φως θα τον τυφλώσει προσωρινά και δεν θα βλέπει τίποτα. Στη συνέχεια όμως θα κοιτάξει γύρω του, θα δει τον πραγματικό κόσμο, και μάλιστα θα δει και την πηγή του φωτός: τον Ήλιο. Αν όμως ο άνθρωπος αυτός γυρίσει πίσω στη σπηλιά και προσπαθήσει να εξηγήσει την αλήθεια στους κατοίκους της, όχι μόνο θα γελάσουν μαζί του αλλά και θα τον σκοτώσουν. Πέραν του προφανούς υπαινιγμού του Πλάτωνα για τον θάνατο του Σωκράτη και ίσως τον βασικό κινητήριο μοχλό για την «Πολιτεία» του, ενδέχεται να υπάρχει και ένα πιο βαθύ μήνυμα. Ένα μήνυμα που αφορά την αρχαία γνώση που ηθελημένα ή αθέλητα έχουμε χάσει. Μην πάει το μυαλό σας στους σύγχρονους του Πλάτωνα ή του Σωκράτη. Ο ίδιος ο Πλάτων μέσα από ένα άλλο έργο του μας λέει πόσο πίσω θα πρέπει να αναζητήσουμε την γνώση. Στο έργο του «Κριτίας», ο Πλάτων, αναφέρει μια ιστορία «απόλυτα αληθινή, όπως τη διηγήθηκε κάποτε ο Σόλωνας» στον προπάππου του. Αυτή την ιστορία ο Κριτίας την άκουγε από τον παππού του όταν ήταν ακόμη παιδί και την είχε απομνημονεύσει καλά. Ο Κριτίας, αναφέρει λοιπόν πως ο Σόλωνας είχε καταγράψει την ιστορία και «τα χειρόγραφα του, που βρίσκονταν στην κατοχή του παππού μου, είναι σήμερα στα χέρια μου και μπορώ να πω ότι τα έμαθα απ’ έξω όταν ήμουν μικρός». Ο Κριτίας ενημερώνει τους συνομιλητές του, ότι ο Σόλωνας είχε πάει ταξίδι την Αίγυπτο, σε μια περιοχή στην αρχή του Δέλτα του Νείλου, της οποίας η μεγαλύτερη πολιτεία είναι η Σάις. «Σύμφωνα με κείνους, ιδρυτής της πόλης ήταν μια θεά που στα Αιγυπτιακά ονομάζεται Νήιθ, και, όπως λένε οι ίδιοι, Αθηνά στα Ελληνικά. Οι κάτοικοι της αγαπούν πολύ τους Αθηναίους και ισχυρίζονται ότι, κατά κάποιο τρόπο, είναι συγγενείς τους.» Οι ναοί της Αιγύπτου φαίνεται να ήταν πολύ καλή πηγή πληροφοριών για προϊστορικά θέματα, αφού η γη τους δεν καταστρεφόταν από θεομηνίες, και η αρχαία γνώση μπορούσε να διατηρηθεί για καιρό. Σε αυτή την πόλη με τις ιδιαίτερες σχέσεις με την Αθήνα, ο Σόλωνας ζήτησε πληροφορίες για την αρχαία ιστορία από τους ιερείς, που κατ’ εξοχήν γνώριζαν αυτά τα πράγματα». Ο Σόλωνας άρχισε πρώτος να μιλά για την ιστορία όπως την ήξερε, θέλοντας να παρασύρει τους ιερείς σε συζήτηση σχετικά με την αρχαία ιστορία. Τότε ένας πολύ ηλικιωμένος ιερέας αρχίζει και διηγείται στον Σόλωνα την παρακάτω ιστορία: “Κάποτε, Σόλωνα, πριν από την μέγιστη υδάτινη καταστροφή, η πόλη – που σήμερα είναι των Αθηναίων – ξεχώριζε ως άριστη στον πόλεμο και η περισσότερο ευνοούμενη σε όλα. Γι ΄αυτήν λέγεται ότι πραγματοποίησε τα ωραιότερα έργα και τα ωραιότερα πολιτεύματα απ’ όλα όσα εμείς ακούσαμε να υπάρχουν κάτω από τον ουρανό.” Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο Σόλων έμεινε έκθαμβος και παρακάλεσε του ιερείς να του διηγηθούν στην συνέχεια, με ακρίβεια, τα πάντα για τους παλαιούς πολίτες της χώρας μας. Ο ιερέας αποκρίθηκε: “Δεν θα σου τα αρνηθώ, Σόλωνα αλλά θα τα πω για χάρη σου και για χάρη της πόλης σας και μάλιστα για χάρη της Θεάς, η οποία ανέλαβε και ανέθρεψε και εκπαίδευσε την πόλη σας και την δική μας – πρώτα την δική σας, χίλια χρόνια νωρίτερα, παραλαμβάνοντας το σπέρμα σας από την Γη και τον Ήφαιστο, και ύστερα την δική μας. Για την μέχρι σήμερα πορεία μας στον κόσμο, οι ιερές γραφές δίνουν τον αριθμό των οχτώ χιλιάδων ετών. Θα σου μιλήσω λοιπόν για τους συμπολίτες σου, που εμφανίστηκαν προ εννέα χιλιάδων ετών, θα σου μιλήσω για το ωραιότερο έργο απ’ όσα έπραξαν. Πολλά και μεγάλα έργα της πόλης σας είναι εδώ καταγεγραμμένα και θαυμάζονται, αλλά ένα απ’ όλα υπερέχει σε μέγεθος και αρετή. Λένε οι γραφές οτι η πόλη σας κάποτε κατανίκησε μια πολύ μεγάλη δύναμη που πορευόταν υβριστικά εναντίον ολόκληρης της Ευρώπης και της Ασίας, ορμώντας έξω από το Ατλαντικό πέλαγος. Τότε ήταν πορεύσιμο το εκεί πέλαγος. Εμπρός από το στόμιό του – το οποίο, όπως λέτε, ονομάζεται Στήλες Ηρακλέους – είχε νησί. Και το νησί αυτό ήταν μεγαλύτερο από την Λιβύη και την Ασία μαζί. Περνώντας από αυτό, πορεύονταν προς τα άλλα νησιά και από αυτά τα νησιά σε όλη την αντικρινή ήπειρο, που περιβάλει εκείνον τον αληθινό πόντο. Αυτά λοιπόν που βρίσκονται εντός του στομίου, για το οποίο λέμε, φαίνονταν σαν λιμάνι που έχει μια στενή είσοδο. Εκείνο όμως ήταν όντως πέλαγος και η γη που το περιέβαλλε ορθότατα θα ονομαζόταν ήπειρος, παντελώς και αληθώς. Σ’ αυτή λοιπόν την νήσο Ατλαντίδα υπήρχε μεγάλη και θαυμαστή βασιλική δύναμη, που επικρατούσε σε όλο το νησί, καθώς και σε πολλά άλλα νησιά και μέρη της ηπείρου. Επιπλέον, στα δικά μας μέρη, ήταν άρχοντες στην Λιβύη, μέχρι την Αίγυπτο και στην Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνία. Όλη αυτή η δύναμη, συναθροισμένη σε ένα στράτευμα, επιχείρησε κάποτε να υποδουλώσει με ορμή τον δικό σας και τον δικό μας και κάθε τόπο εντός του στομίου. Τότε λοιπόν Σόλωνα, η δύναμη της πόλης σας έγινε εμφανής σε άπαντες τους ανθρώπους, ως προς την αρετή και την ρώμη της, γιατί πρωτοστάτησε ενώπιον όλων με ευψυχία και με όσες πολεμικές τέχνες κατείχε, αρχικά ως ηγεμόνας των Ελλήνων κ’ έπειτα – εξ’ ανάγκης απομονωμένη, όταν οι άλλοι αποστάτησαν – φτάνοντας στους έσχατους κινδύνους, νίκησε τους επιδρομείς κ’ έστησε τρόπαιο, αποτρέποντας την υποδούλωση των μη υπόδουλων και ελευθερώνοντας μεγαλόκαρδα όλους τους άλλους, όσους κατοικούμε εντός των ορίων των Ηρακλείων Στηλών. Σε κατοπινούς χρόνους, όταν έγιναν φοβεροί σεισμοί και κατακλυσμοί, μέσα σε μία ημέρα και μία νύχτα τρομερή, όλοι οι μαχητές σας χάθηκαν άθροοι μέσα στην γη και η νήσος Ατλαντίδα αφανίστηκε, παρομοίως βυθισμένη στην θάλασσα. Γι’ αυτό και τώρα έγινε απροσπέλαστο και αδιερεύνητο το εκεί πέλαγος, αφού εμποδίζει ο εντελώς βαθύς πηλός, τον οποίο άφησε το νησί καθώς καταποντιζόταν”. Μιλώντας στον Σόλωνα, ο Αιγύπτιος ιερέας, του ανέφερε ότι σύγχρονοί τους άνθρωποι, μπροστά στην αρχαία γνώση (που όπως περιγράφει, είχε φτάσει στο απόγειό της πριν από 9.000 χρόνια, άρα είναι ακόμα προγενέστερη), είναι βρέφη. Με τα δύο αυτά έργα του Πλάτωνα, γίνεται κατανοητό ότι η κατοχή της γνώσης, συνιστά μέγιστη ευθύνη και είναι φυσικό να τρομάζει πολλούς. Στην πλειοψηφία των ανθρώπων (κάτι που είναι προφανές ότι έχει γίνει κατανοητό από τους τυράννους κάθε εποχής) φαντάζει πολύ πιο εύκολο να ζουν μια ζωή προκαθορισμένη και ορισμένη από άλλους. Μέσα στο «Σπήλαιο» μακριά από τον ζωογόνο ήλιο, φοβισμένοι και σκλάβοι. Και εχθρικοί απέναντι στην κληρονομιά της αρχαίας γνώσης και όσων διψούν για αυτή… Ο Πλάτωνας έχει δώσει όλες τις απαντήσεις!

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Το Δικαιϊκό Πλαίσιο πριν και κατά την Ελληνική Επανάσταση-Του Άγγελου Μπαρμπούνη

Νομικού-ΜSc Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

 

Kατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης διαμορφώθηκαν τρείς αντιλεγόμενες μεταξύ τους δικαιοταξίες. Το επίσημο δίκαιο, ήτοι το οθωμανικό, το βυζαντινό και το λαϊκό εθιμικό. Φορέας του πρώτου ήταν ο τούρκος δυνάστης, που αντικατέστησε το δημόσιο δίκαιο των βυζαντινών και το επέβαλε δια των ιεροδικείων. Φορέας της δεύτερης δικαιοταξίας ήταν ο κλήρος που εφάρμοζε με τα προνόμια που δόθηκαν από τον κατακτητή, ουσιαστικά το βυζαντινό-ρωμαικό δίκαιο στις ιδιωτικές διαφορές, με όργανο τα εκκλησιαστικά δικαστήρια .Και ο τρίτος φορέας του άγραφου λαϊκού-εθιμικού δικαίου ήταν οι διάφορες κοινωνικές συσσωματώσεις (κοινότητες, συντεχνίες) των Ελλήνων με όργανο επιβολής τα λαϊκά δικαστήρια

Το λαϊκό, ως ζωντανό δίκαιο εξέφρασε μια δυναμική και βασιζόμενο πάνω στις γενικές ρήτρες της επιείκειας, της καλοπιστίας και δια της αιρετοκρισίας, απέσπασε και από την Εκκλησία σταδιακά και σε πολλές περιπτώσεις και αστικές διαφορές που υπάγονταν σ΄ αυτή και εξελίχθηκε κωδικοποιημένο πολλές φορές, κυρίως στη περιφέρεια των νήσων του Αιγαίου, όπου στην εξέλιξη του συμπεριέλαβε στοιχεία και αλλοδαπού δικαίου, όπως τον γαλλικό εμπορικό κώδικα  .

Με το ανεπανάληπτο αυτό φαινόμενο παράλληλων δικαστικών μηχανισμών των υποδούλων Ελλήνων στα πλαίσια του Οθωμανικού κράτους ,εξελίχθηκε μεταξύ αυτών των δικαιοταξιών μια αντιπαράθεση για την επικράτηση της μιας, απέναντι στις άλλες, μέσα στο πλαίσιο του πολυκρατισμού που κυριάρχησε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, η οποία έφτασε μέχρι τα χρόνια της Επανάστασης και δυσχέρανε τις προσπάθειες για συγκρότηση ενιαίου κράτους και ενιαίου δικαίου ως ζητούμενο των εξεγερθέντων ελλήνων.

Οι επαναστατικές συνελεύσεις των Ελλήνων επηρεασμένες από το πνεύμα του διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης διακήρυξαν στα καταστατικά τους κείμενα, με τρόπο πανηγυρικό, τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος, καθώς και την διασφάλιση τους. Αυτό προϋπόθετε την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας .Η εκτελεστική όμως εξουσία, τόσο στα τοπικά πολιτεύματα, όσο και στην Ελληνική πολιτεία, επενέβαιναν στην λειτουργία της δικαιοσύνης και σε πολλές περιπτώσεις την υποκαθιστούσαν, με κύριο στόχο την πολιτική επικράτηση .

Αναποτελεσματικά υπήρξαν και τα νομοθετικά μέτρα που ελήφθησαν για την οργάνωση της δικαιοσύνης και για λόγους αντικειμενικούς ,όπως η διεξαγωγή του πολέμου ,αλλά και οι ελλείψεις της απαραίτητης υποδομής (δικαστές και διαμορφωμένο δικαιϊκό πεδίο).

Οι πολίτες εθισμένοι στην επίλυση των διαφορών τους από τους δικαστικούς μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν στην τουρκοκρατία, στα πλαίσια του κοινοτικού και εκκλησιαστικού περιβάλλοντος ,δυσφορούσαν στην προοπτική της ετερόνομης ρύθμισης των συμφερόντων τους, μέσω των δικαστικών επιτροπών και των έκτακτων δικαστηρίων που συγκροτήθηκαν από τα κυβερνητικά όργανα.

Με την έλευση του Καποδίστρια και την συγκρότηση ενιαίου κυβερνητικού σχήματος, έγινε απόπειρα άσκησης νομοθετικής πολιτικής για την οργάνωση της δικαιοσύνης στο πλαίσιο που καθόρισαν οι διατάξεις των τριών συνταγμάτων της Επανάστασης. Οι προσπάθειες αυτές αντιμετώπισαν πολλά εμπόδια, από τις δυνάμεις που έβλεπαν στις ενέργειες αυτές, πρόθεση να περιοριστεί η πολιτική τους επιρροή.

Ιδιαίτερα την δεύτερη καποδιστριακή περίοδο συνεχίστηκε η έντονη νομοθετική δραστηριότητα που είχε προοδευτικό πρόσημο και στόχευση στην προσαρμογή της δικαιοσύνης σε ευρωπαϊκά πρότυπα, όμως για να αντιμετωπιστεί η αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων της καποδιστριακής διακυβέρνησης ,ασκήθηκε δυναμική πολιτική με σκοπό την υπαγωγή της δικαστικής λειτουργίας κάτω από κυβερνητική εποπτεία.

Η πολιτική αυτή έχει την ερμηνεία της στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν στην καθημαγμένη από τον πόλεμο χώρα και στις πολιτικές καταστάσεις ανωμαλίας που παρήγαγε ο φατριασμός της πολιτικής ζωής. Συνεπώς υπό το πρίσμα αυτό πρέπει να αξιολογηθούν τα βασικά νομοθετήματα της περιόδου αυτής, όπως ο διοργανισμός των δικαστηρίων (152 ψήφισμα της 15 Αυγούστου 1830) και η Πολιτική και Εγκληματική διαδικασία  που εκδόθηκαν ταυτόχρονα.

Διαπιστώνουμε επίσης ότι η αιρετοκρισία αργά αλλά σταθερά αναγνωρίζεται ως μέσο επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών, από την νομοθεσία τόσο των επαναστατικών συνελεύσεων, όσο και της καποδιστριακής περιόδου ,παρά τις τάσεις να ακολουθηθούν παλαιά, όπως οι νόμοι των αυτοκρατόρων  και ξένα πρότυπα, όπως το γαλλικό δίκαιο.

Το κράτος υπεισήλθε στη διαδικασία αυτή της αυτόνομης δικαιοσύνης, που πολλοί έλληνες και κυρίως οι Μανιάτες θεωρούσαν νομικό τους φέουδο ,σαν διαιτητής κυρίως στο κλειστό πλαίσιο των αντιδικιών που προέρχονταν από ανθρωποκτονίες .Η διείσδυση αυτή ήταν δυσχερής γιατί δεν επρόκειτο για ζήτημα δικαίου, όπως πράγματι ήταν, αλλά για πρόβλημα τιμής που βασίζονταν στο κριτήριο του κοινωνικού ελέγχου και ιδιαίτερα στη Μάνη, που η τιμή ήταν πρώτη στο κώδικα της κοινωνικής συμπεριφοράς ,εν αντιθέσει με την αντίληψη του νομοθέτη που προέτασσε την ασφάλεια και τη ζωή, έναντι της τιμής. Υπό το πρίσμα αυτό αποτιμάται η προσπάθεια που έγινε για την παγίωση της ιδέας της δικαιοσύνης, μέσα από την νομοθετική πολιτική του Καποδίστρια.

Συμπερασματικά το σύνολο των νόμων για τη δικαιοσύνη στα πρώτα χρόνια της επανάστασης αποσκοπούσε στην οργάνωση σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους ,στόχος που τελικώς δεν επιτεύχθηκε ,αφού ο κύκλος που άρχισε με την πρώτη εθνοσυνέλευση και ολοκληρώθηκε με την πέμπτη δεν επέφερε σημαντική πρόοδο στην αποτελεσματική οργάνωση του δικαίου, ιδιαίτερα δε, μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη και τα νομοθετικά μέτρα που ελήφθησαν, τα γεγονότα αυτά, απέδειξαν το πισωγύρισμα στις συνθήκες που επικρατούσαν με το ξεκίνημα της εθνικής προσπάθειας.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα