Σάββατο 8 Μαΐου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Η επιστήμη και η πολιτική είναι γένους θηλυκού;

Δημοσιεύθηκε

στις

*Της Αντωνίας Ρηγάτου

Η 8η Μαρτίου είναι η ημέρα των δικαιωμάτων για τις γυναίκες. Γυναίκες που παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούν στην χώρα εμμένουν και επιμένουν με πείσμα για την επίτευξη των στόχων τους είτε εργασιακών, είτε ακαδημαϊκών.

Για την ιστορία, το πρώτο κείμενο για την «Διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών» της Μαίρη Γουόλστονκραφτ (Heywood, 2007)γράφτηκε το 1792 με βάση το υπόβαθρο της Γαλλικής Επανάστασης. Από τα μέσα του 19ουαιώνα, το γυναικείο κίνημα είχε αποκτήσει έναν κεντρικό στόχο: την εκστρατεία για το γυναικείο δικαίωμα ψήφου.

Στην Ελλάδα το 2021, οι ανισότητες εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι γυναίκες είναι ελάχιστες στον ακαδημαϊκό χώρο και στην πολιτική.Στον ακαδημαϊκό χώρο παρατηρείται έλλειψη των γυναικών σε υψηλόβαθμες θέσεις. Οι γυναίκες πανεπιστημιακοί αποτελούν μειοψηφία τόσο στον διεθνή χώρο όσο και στην Ελλάδα και η πρόοδός τους στην επιστημονική σταδιοδρομία είναι πιο αργή από εκείνη των ανδρών μελών ΔΕΠ.Είναι χαρακτηριστικό, ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μόνο μια γυναίκα κατείχε καθηγητική έδρα στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Επίσης, στην περίπτωση των τμημάτων των Πανεπιστημίων Berkeley, Chicago, Columbia, Harvard και Michigan, που εξειδικεύονται στις κοινωνικές επιστήμες δεν υπήρχαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 γυναίκες ανάμεσα στα καθηγητικά τους μέλη.

Η  Σιμόν ντε Μποβουάρ υπογραμμίζει ότι σε κάθε μεγάλη κρίση τα πρώτα θύματα είναι οι γυναίκες και οι οικονομικά αδύναμοι γεγονός που επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά. Στον χώρο της πολιτικής η οικονομική κρίση επηρεάζει και την συμμετοχή των γυναικών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η λύση είναι η επίτευξη του στόχου της ίσης συμμετοχής των γυναικών και των ανδρών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, θα επιφέρει την ισορροπία, η οποία θα αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σύνθεση της κοινωνίας που είναι απαραίτητη, ώστε να ενδυναμωθεί η δημοκρατία και να προωθηθεί η ορθή λειτουργία της τελευταίας.

Καθόλου αμελητέο δεν θα πρέπει να είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα για πρώτη φορά έχει γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, όμως ο δρόμος είναι μεγάλος με δεδομένο, ότι στο Υπουργικό Συμβούλιο είναι λίγες οι γυναίκες. Άξιο αναφοράς είναι, πως οι σεξιστικές επιθέσεις εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου είναι σύνηθες φαινόμενο. Καθόλου τυχαία δεν είναι και τα διαρκή χτυπήματα κάτω από την μέση για τις γυναίκες που ανέλαβαν υπουργικές θέσεις είτε ανάλογα αξιώματα. Παραδείγματα αποτελούν η υπουργός Νίκη Κεραμέως αλλά και η βουλευτής Κατερίνα Μονογυιού.

Ο προορισμός στον δρόμο προς την ισότητα αργεί. Το ζήτημα είναι οι γυναίκες να μην σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματα αλλά και τα αξιώματα που τους αξίζουν ανάλογα με το βιογραφικό και την επαγγελματική τους εμπειρία.

 

*Η Αντωνία Ρηγάτου είναι Δημοσιογράφος και Αναλύτρια στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Αναλύσεων. Επίσης, είναι διπλωματούχος στη «Σύγχρονη Δημοσιογραφία» στο ΕΑΠ και πτυχιούχος «Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων» στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Τέλος, έχει βραβευτεί από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και έχει λάβει υποτροφίες Αριστείας.

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε-Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

Μετά το άνοιγμα των καταστημάτων εστίασης Cafe Bar restaurant μετά από έξι μήνες άλλαξε μερικώς προς το καλύτερο η καθημερινότητα μας. Αφού αυτοί οι χώροι είναι νησίδες χαλάρωσης ανεμελιάς και ψυχαγωγίας για όλους μας.

Είναι τα στέκια που συναντάς τους φίλους σου, τα αγαπημένα πρόσωπα και περνάς αρκετές ώρες ξενοιασιάς αφού η Ελλάδα είναι ένας ωραίος παράδεισος ιδιαίτερα τους καλοκαιρινους μήνες. Αλλά και το χειμώνα το ίδιο συμβαίνει με τους χώρους να διαμορφώνονται ανάλογα στους εξωτερικούς χώρους λόγω κορωνοϊού.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα ολόκληρες γειτονιές είχαν χάσει την ζωντάνια τους. Παρέμειναν βουβές και σκοτεινές για πολύ καιρό.
Οι ιδιοκτήτες βρέθηκαν σε αδιέξοδο αφού οι επιχειρήσεις τους για πολλά χρόνια είχαν δημιουργήσει μεγάλες υποχρεώσεις και εκκρεμότητες και τώρα ήλθε η ώρα να ξαναβάλουν νέους στόχους για την επόμενη μέρα. Ίσως πολλοί από αυτούς να μην μπορέσουν να ξανανοίξουν ποτέ. Κάποιοι άλλοι βλέποντας και κάνοντας ανάλογα την δραστηριότητα τους στους πρώτους μήνες λειτουργίας. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν “συνεταίρους” για να μοιραστούν το κόστος της επανεκκίνησης. Ο χρόνος θα δείξει.
Η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει και σύμφωνα με πληροφορίες της “Γ” η λύση βρίσκεται καθ οδόν και θα δοθεί από τις Βρυξέλλες με τους υπεύθυνους να πιέζουν να φθάσει η οικονομική βοήθεια όσο γίνεται γρηγορότερα για να ετοιμάσουν για την καλοκαιρινή περίοδο.
Τις πρώτες ημέρες επαναλειτουργίας της εστίασης είδα πρόσωπα χαρούμενα, με διάθεση για την ζωή μιας και η πανδημία είχε επηρεάσει τους πάντες ψυχολογικά.
Τα πρώτα προβλήματα ήδη παρουσιάστηκαν αφού οι ιδιοκτήτες πρέπει να κλείνουν τα μαγαζιά τους στις 11 το βράδυ μειώνοντας τον τζίρο τους. Λύση προς το παρόν δεν υπάρχει και όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη της πανδημίας. Εκείνο που πρέπει να επισημαίνουμε είναι πως μεγάλη ευθύνη έχουν αναλάβει ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, η οποία δεν είναι άλλη από την ασφάλεια των πελατών. Καλούνται να τηρούν ευλαβικά τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί, τις αποστάσεις και την διενέργεια self tests σύμφωνα με τα πρωτόκολλα που τους έχουν δοθεί.
Πρέπει να κερδίθει ξανά η εμπιστοσύνη μεταξύ των πελατων και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.
Για όλους τους καταναλωτές είναι μεγάλη η πρώτη προϋπόθεση όταν φθάσει σε κάποιο κατάστημα να νιώθει ασφάλεια. Και βεβαίως για τους εργαζόμενους που εξυπηρετούν τους πελάτες να σέβονται τις ανησυχίες τους
Γιατί η πανδημία είναι εδώ!
Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πρώτη προτεραιότητα είναι ο εμβολιασμός για να αποκτήσει η χώρα την ανοσία που χρειάζεται. Εκτιμώ ότι σε αυτή ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ προσπάθεια είμαστε όλοι μαζί

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Να αντισταθούμε στον εργασιακό Μεσαίωνα»

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Αγγελικής Τσονάκα

Ο φετινός εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς αποκτά έναν ισχυρότερο και πιο επίκαιρο από ποτέ συμβολισμό, ως μια δυναμική απάντηση της κοινωνίας στα σχέδια που απεργάζεται η κυβέρνηση των «αρίστων», υπηρετώντας πιστά τη σκληρή νεοφιλελεύθερη ατζέντα της, για την καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων και την επιβολή ενός προφανούς εργασιακού Μεσαίωνα.
Το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε, εν μέσω της κορύφωσης της πανδημίας, να κηρύξει τον πόλεμο στην εργασία, δηλαδή στην κοινωνική πλειοψηφία.
Ως ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, τασσόμαστε στο πλευρό των εργαζομένων, των υποαπασχολούμενων και των ανέργων. Η φυσική θέση μας είναι πλάι τους, σε έναν μεγάλο αγώνα, στον οποίο καμία και κανένας δεν περισσεύει.
Ενώνοντας τις δυνάμεις μας, ριχνόμαστε μαζικά και συντεταγμένα στη μάχη για να υπερασπιστούμε εργασιακές κατακτήσεις χρόνων, αδιαμφισβήτητες και αδιαπραγμάτευτες.
Καλούμαστε να παλέψουμε όλες και όλοι μαζί, για να υπερασπιστούμε το οχτάωρο, να υπερασπιστούμε τις συλλογικές συμβάσεις, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη καταγραφή και τη πληρωμή των υπερωριών, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εργασία. Εν τέλει, καλούμαστε να αγωνιστούμε για το δικαίωμα στη ζωή, για ένα δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο μέλλον.
Ο εργασιακός Μεσαίωνας που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με σκοπό να βάλει πλάτη στα συμφέροντα του κεφαλαίου, εις βάρος των εργαζομένων, εις βάρος της κοινωνίας, δεν πρέπει να περάσει. Και δεν θα περάσει….

ΣΣ: Η Αγγελική Τσονάκα είναι μέλος του Συντονιστικού Οργάνου της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Πάσχα στο χωριό

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου, προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδος

Στο χωριό μου, στο σπίτι των γονιών μου εκεί που είδα για πρώτη φορά τον ήλιο κι ακούστηκε το πρώτο μου κλαψούρισμα, φώλιαζε πάντα η χαρά.

Αν και το είχαν χτυπήσει τα δρολάπια και οι χειμώνες, αν και το είχε χιλιοραγίσει ο εγκέλαδος με το πέρασμά του, εκεί μαζευόμαστε μονιασμένοι κι αγαπημένοι να κλάψουμε για κάποια μικροατυχία αλλά και να χαρούμε για την ευτυχία και τις επιτυχίες που δοκιμάζαμε στη ζωή.

Περισσότερο γίνεται  αισθητή η θαλπωρή , η ζεστασιά και η οικογενειακή αγάπη στις  χρονιάρες μέρες.

Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα  στο πανηγύρι του χωριού.

Αυτές τις μέρες με τα ξεχωριστά τοπικά μας έθιμα ,οι  μέρες αυτές προξενούσαν ιδιαίτερη χαρά στον πατέρα και τη μητέρα, όταν όλοι μαζί πηγαίναμε νωρίς στην Εκκλησία στρώναμε το τραπέζι με τη γαλοπούλα ή το αρνί, χορεύαμε, τραγουδούσαμε και το σπίτι μας γέμιζε χαρούμενες φωνές ευτυχισμένων ανθρώπων.

Μα η μέρα της Λαμπρής είναι για το χωριό η μεγαλύτερη γιορτή.

Η Ανάσταση του Χριστού μας μα και κάθε Ανάσταση φέρνει τόση χαρά που νομίζει κανείς ότι παύει προς στιγμή να είναι άνθρωπος και μεταρσιώνεται τόσο πού  νιώθει πως γίνεται άγγελος, ειρήνης, χαράς και ευτυχίας.

Η Ανάσταση του γένους μας έγινε θρύλος. Γιορτάστηκε στο παρελθόν και θα γιορτάζεται και στο μέλλον με την ίδια πάντα μεγαλοπρέπεια, με την ίδια συγκίνηση και πάθος.

Η Ανάσταση του Χριστού που σήμανε και την  ανάσταση ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους αλήθεια πόσο μεγάλη χαρά προξενεί στον εορτάζοντα άνθρωπο!…

Η Μεγάλη βδομάδα περνούσε με τους πένθιμους ύμνους και με την αναπαράσταση των Παθών, της Σταύρωσης και της Ταφής του Χριστού μας.

Έρχεται σαν αναγκαία νομοτέλεια η μεγάλη ημέρα της Ανάστασης.

Στο πατρικό μου σπίτι η μητέρα μου από το πρωί του Μ. Σαββάτου έκανε τις ανάλογες προετοιμασίες. ΄Εβαφε κόκκινα αυγά και κεντούσε με αριστοτεχνικό τρόπο λογής-λογής φιγούρες, ακόμη και το όνομα του καθενός μας, έγραφε πάνω στα κόκκινα αυγά.

Έκανε λαμπριάτικες κουλούρες, κουλούρια και διάφορα άλλα γλυκίσματα που έδιναν ιδιαίτερη αίσθηση στη γιορτή.

Ο πατέρας μας πήγαινε στην αγορά και αγόραζε ότι ήταν αναγκαίο για το φαγητό, μα πρώτα –πρώτα  αγόρασε τις πασχαλιάτικες λαμπάδες.

Αγόραζε από μια για τον καθένα μας και μία επί πλέον την πιο μεγάλη, που άναβε ο ίδιος τη νύχτα της Αναστάσεως εμπρός στην εικόνα του Χριστού μας.

Έρχεται η σειρά του πασχαλιάτικου αρνιού.

Κάθε χρόνο τρέφαμε κι ένα αρνί για το Πάσχα. Το Μ. Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του.

Το φέρναμε αποβραδίς  από το λιβάδι κι αυτό βελάζοντας κοιτούσε συνεπώς πίσω τη μάνα του, χωρίς να ξέρει αν θα την ξαναδεί.

Ο  πατέρας μου τρόχιζε καλά το μαχαίρι, έφερνε το αρνί, έκανε το σταυρό του, έλεγε σ’ όλους μας χρόνια πολλά. Έκανε το σημείο του σταυρού πάνω στο αρνί με το μαχαίρι και στη συνέχεια προχωρούσε στη διαδικασία της θυσίας.

Εγώ εκείνη τη στιγμή σα μεγαλύτερος γιος έριχνα τρεις τουφεκιές , δείγμα χαράς για την αυριανή γιορτή της Αναστάσεως.

Τα μεσάνυχτα χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας μας και μας καλούσε να πάμε στολισμένοι στην Ανάσταση.

Φορούσαμε τα πιο καλά μας ρούχα και πηγαίναμε όλοι μαζί στην εκκλησία.

Στα σπίτια του χωριού αυτή την ώρα δεν έμενε κανείς. Εκείνη τη μέρα η εκκλησία μας ήταν γεμάτη κόσμο, μήλο δεν χωρούσε να ρίξεις.

Έρχονταν και η στιγμή που ο παπάς απ’ την ωραία πύλη με τα ολόλευκα και αστραφτερά του άμφια θα έδινε το φως της Αναστάσεως.

«Δεύτε λάβετε Φώς».

Οι αρχηγοί των οικογενειών με τις λαμπάδες στα χέρια πήγαιναν να πάρουν το φως και κάποιοι στριμώχνονταν για να πάρουν πρώτοι το φως από τη λαμπάδα.

 Θεωρούσαν ιδιαίτερα ευτυχές γι’ αυτόν που πρώτος θα έπαιρνε το άγιο φως από τη λαμπάδα του ιερέα.

Πολλές φορές δεν έλειπαν και τα μικροεπεισόδια.

Όταν άναβαν όλοι τις λαμπάδες τους ο πατέρας μου έρχονταν και μας μοίραζε στον καθένα τη λαμπάδα μας κι εμείς αφού την πέρναμε με του φιλούσαμε το χέρι και του ευχόμαστε χρόνια πολλά.

Όταν βγαίναμε όλοι έξω από το χώρο της εκκλησίας στο προαύλιο ο παπάς διάβαζε το ευαγγέλιο της Ανάστασης και αμέσως μετά με δυνατή φωνή έψαλε το Χριστός Ανέστη  ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα, και  την ατμόσφαιρα γέμιζαν χίλια χρώματα από τα βεγγαλικά φώτα, στρόμπες και χίλιοι  κρότοι  πυροτεχνημάτων έδιναν πανηγυρικό χαρακτήρα λες και έβλεπες μια όψη ψευτοπόλεμου που δεν διαρκούσε παρά λίγες ευχάριστες στιγμές ,ενός πολέμου εφήμερου, χωρίς θύματα, μα αντιθέτως με φωνές ενθουσιασμού χαράς και αγαλλιάσεως για τη λαμπροφόρο  μέρα της Ανάστασης του Κυρίου.

Η Εκκλησία καθ’ όλη τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ήταν φωτολουσμένη, όσοι άνθρωποι τόσα και τα φώτα.

Στα χείλη όλων φτερούγιζε το χαμόγελο..

Όταν τελείωνε η θεία λειτουργία ο ένας εύχονταν στον άλλον χρόνια πολλά, Χριστός ανέστη και ο άλλος απαντούσε: Αληθώς ανέστη.

Φιλιά ,χειραψίες, εγκάρδιοι χαιρετισμοί έκαναν την aατμόσφαιρα που θάλεγε κανείς ότι εάν όλες οι μέρες ,οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν όπως κατά τη  μέρα της ανάστασης η γη μας θα ήταν πραγματικά ένας παράδεισος.

Στο σπίτι μας περίμενε η μαγειρίτσα ,ένα φαγητό που πάντα συνηθίζεται να προσφέρεται στον τόπο μας μετά τη θεία λειτουργία.

Κι ύστερα το τσούγκρισμα των αυγών.

΄Οποιος κατορθώσει να σπάσει τα αυγά των άλλων θεωρείται νικητής της μέρας.

Το μεσημέρι καθόμαστε στο πασχαλιάτικο τραπέζι, με το καλοψημένο αρνί,  το καλοζυμωμένο  ψωμί και πίνουμε φρέσκο κρασί από το γιοματάρι.

Το τραγούδι κι ο χορός ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και ηλεκτρίζει τις καρδιές όλων.

Πώς αλήθεια μπορεί να απουσιάσει κανείς όσο μακριά κι αν βρίσκεται από μια παρόμοια οικογενειακή γιορτή.

Ο πατέρας και η μητέρα την περιμένουν κάθε χρόνο με τη χαρά να ζήσουν μια μέρα μαζί με τα παιδιά τους που συνήθως για διαφόρους λόγους βρίσκονται μακριά τους.

Αυτή τη μέρα  γεμίζει ξανά η άδεια χελιδονοφωλιά και αρχίζει το γλυκο κελάηδισμα η χελιδόνα με τα παιδιά της.

Γεμίζει η ατμόσφαιρα  από νότες, υπερκόσμιες νότες, αλλοτινού κόσμου, νότες  που μόνο τη μέρα της Ανάστασης τραγουδιούνταν.

Αλήθεια πόσο όμορφες στιγμές περνάει κανείς μέσα στη θαλπωρή της οικογενειακής στέγης μακριά από φροντίδες και ξένους επηρεασμούς, πρόσχαρος γεμάτος ικανοποίηση και χαρά για μια τόσο όμορφη συνάντηση με τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τους χωριανούς και για ένα τέτοιο συνεορτασμό της λαμπροφόρου Ανάστασης του Κυρίου!…

 

(Τρίπολη 7-4-1966 Μ. Πέμπτη.)

Περισσότερα
EKO
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Super market arapis
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα