Σάββατο 8 Μαΐου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Το «μπράβο» που δεν ειπώθηκε ποτέ-Γράφει η Αμαλία Γ. Κουσαδιανού- Διδάχου

Πτυχιούχος Φιλοσοφίας- Συγγραφέας

Δημοσιεύθηκε

στις

Βρισκόμαστε στην δίνη καταγγελιών και αποκαλύψεων για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βιασμούς από ηθοποιούς κυρίως, που εφ’ όσον αποδειχθούν και δικαστικά και όχι από τις παντός είδους τηλε- εκπομπές θα τους μετονομάσουμε σε ανηθικοποιούς. Εννοείται ότι δεν τίθεται καν θέμα σχολιασμού για το ειδεχθέστερο έγκλημα της παιδεραστίας, της ασυζητητί καταδικαστέας.

Με αφορμή όλα αυτά, παρουσιάζεται ταυτόχρονα μία χρυσή ευκαιρία για «εθνική περισυλλογή» επειδή παρόμοιες νοσηρές καταστάσεις, ιδιαίτερα όσες αφορούν σε νεαρά άτομα, φέρνουν στην επιφάνεια και αναδεικνύουν την σημασία και επίδραση της οικογενειακής αγωγής, αλλά και της επαγρύπνησης, η οποία δυστυχώς έχει βαφτιστεί ως «καταπίεση». Και αυτό, προς χάριν μιας ελευθερίας που μεταλλάχτηκε σε ελευθεριότητα. Κι ας θυμηθούμε εδώ το προ πολλού αμερικανόφερτο «be your self» -να είσαι ο εαυτός σου- με αναπάντεχα αποτελέσματα σε περιπτώσεις διαστρέβλωσής του.

Καταλυτικός είναι και ο ρόλος της παιδείας και εκπαίδευσης, αλλά και επιτακτική η ανάγκη για την διατήρηση και ενδυνάμωση αξιών και αρχών, που κι αυτές δυστυχώς έχουν περιβληθεί μάλλον με γραφικότητα. Και βέβαια σημαντικός είναι ο ρόλος της ιδιοσυγκρασίας.

Όλοι οι παραπάνω παράγοντες σφυρηλατούν την προσωπικότητα του ανθρώπου. Και από αυτήν εξαρτάται η δύναμη ή η αδυναμία του καθενός για την αντιμετώπιση αντιξοοτήτων στην πορεία της ζωής του.

Είναι όμως κρίμα που στην παρακμιακή αυτή ατμόσφαιρα, καταπνίγηκαν οι τοποθετήσεις κάποιων ηθοποιών, που θα άξιζαν έναν έπαινο. Ένα «μπράβο» που όμως δεν ειπώθηκε ποτέ! Καμία εκπομπή και κανένα δημόσιο πρόσωπο δεν αναφέρθηκε και στην «άλλη όψη» του νομίσματος. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι οφείλουμε να την αναδείξουμε.

Η Βάνα Μπάρμπα, νεαρή τότε, εγκατέλειψε την Αμερική όπου της ανοιγόταν δρόμος διεθνούς καριέρας, επειδή της ζητούσαν επίμονα να δειπνήσει με τον παραγωγό. Προφανώς κατάλαβε περί ποιου «φαγητού» επρόκειτο, αρνήθηκε, αποχαιρέτησε το χολιγουντιανό όνειρό της και επέστρεψε στην Ελλάδα. Μπράβο κυρία Μπάρμπα!!

Η επίσης ηθοποιός, Άννα Τσουκαλά, που μεσουρανούσε πριν χρόνια σε τηλεοπτικές σειρές αποκάλυψε ότι, τελειόφοιτη μόλις της Σχολής Κουν και αναζητώντας δουλειά, έπεφτε στα χέρια διεστραμμένων. «Τα παράτησα όλα, έφυγα για την Αμερική, δούλεψα ως οικιακή βοηθός, έπλενα ακόμη και σκάλες», είπε. Τώρα, παντρεμένη στην Αμερική, έχει μια λαμπρή καριέρα. Μπράβο κυρία Τσουκαλά!!

Η Κατερίνα Διδασκάλου, η «μεγάλη κυρία» του θεάτρου και της τηλεόρασης, μια γυναίκα υψηλού μορφωτικού επιπέδου και σπάνιας ευαισθησίας (μόλις πρόσφατα αποκάλυψε για την εδώ και χρόνια έμπρακτη στήριξή της σε άστεγο), αναφέρθηκε στην δική της εμπειρία και αντίδραση: «ναι, έχω παρενοχληθεί σεξουαλικά στο παρελθόν, αλλά πήγα αμέσως εκεί που έπρεπε, τον «κανόνισα» και το θέμα έληξε». Μπράβο κυρία Διδασκάλου!!

Αν λοιπόν, πρέπει να συμπονούμε τους ενήλικες εκείνους που κυνηγώντας το όνειρό τους στο σανίδι, τον στίβο κι όπου αλλού, βίωσαν τραυματικές καταστάσεις λόγω της αδυναμίας τους για πρόβλεψη ή έλεγχο ή αποφυγή της «ενέδρας», αν πρέπει να τους εγκωμιάζουμε για το θάρρος τους να σπάσουν την μακρόχρονη σιωπή τους, πρέπει να μπορούμε και να υποκλινόμαστε στην δύναμη και το «μεγάλο όχι» όσων προχώρησαν αλώβητοι ως άνθρωποι αφού κατάφεραν να μην παγιδευτούν σ’ αυτό το ίδιο όνειρό τους.

Καλή η λάμψη και οι προβολείς, καλή η δόξα και η πρωτιά, αρκεί οι διακαείς πόθοι γι’ αυτά να μην καταλήξουν σε δεσμώτες και καταντήσουν εφιάλτες.

Φθάσαμε στο τέλος της ενδεικτικής αναφοράς μας στην αγνοημένη πλευρά, στην «άλλη όψη» του νομίσματος, στον αντίποδα του «me-too», όπου ανήκουν οι τρεις κυρίες και όλες σαν αυτές. Οι άξιες ως πρότυπα! Τους καταθέτω το προσωπικό μου «μπράβο». Και υποκλίνομαι! Τόσο απλά!

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε-Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

Μετά το άνοιγμα των καταστημάτων εστίασης Cafe Bar restaurant μετά από έξι μήνες άλλαξε μερικώς προς το καλύτερο η καθημερινότητα μας. Αφού αυτοί οι χώροι είναι νησίδες χαλάρωσης ανεμελιάς και ψυχαγωγίας για όλους μας.

Είναι τα στέκια που συναντάς τους φίλους σου, τα αγαπημένα πρόσωπα και περνάς αρκετές ώρες ξενοιασιάς αφού η Ελλάδα είναι ένας ωραίος παράδεισος ιδιαίτερα τους καλοκαιρινους μήνες. Αλλά και το χειμώνα το ίδιο συμβαίνει με τους χώρους να διαμορφώνονται ανάλογα στους εξωτερικούς χώρους λόγω κορωνοϊού.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα ολόκληρες γειτονιές είχαν χάσει την ζωντάνια τους. Παρέμειναν βουβές και σκοτεινές για πολύ καιρό.
Οι ιδιοκτήτες βρέθηκαν σε αδιέξοδο αφού οι επιχειρήσεις τους για πολλά χρόνια είχαν δημιουργήσει μεγάλες υποχρεώσεις και εκκρεμότητες και τώρα ήλθε η ώρα να ξαναβάλουν νέους στόχους για την επόμενη μέρα. Ίσως πολλοί από αυτούς να μην μπορέσουν να ξανανοίξουν ποτέ. Κάποιοι άλλοι βλέποντας και κάνοντας ανάλογα την δραστηριότητα τους στους πρώτους μήνες λειτουργίας. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν “συνεταίρους” για να μοιραστούν το κόστος της επανεκκίνησης. Ο χρόνος θα δείξει.
Η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει και σύμφωνα με πληροφορίες της “Γ” η λύση βρίσκεται καθ οδόν και θα δοθεί από τις Βρυξέλλες με τους υπεύθυνους να πιέζουν να φθάσει η οικονομική βοήθεια όσο γίνεται γρηγορότερα για να ετοιμάσουν για την καλοκαιρινή περίοδο.
Τις πρώτες ημέρες επαναλειτουργίας της εστίασης είδα πρόσωπα χαρούμενα, με διάθεση για την ζωή μιας και η πανδημία είχε επηρεάσει τους πάντες ψυχολογικά.
Τα πρώτα προβλήματα ήδη παρουσιάστηκαν αφού οι ιδιοκτήτες πρέπει να κλείνουν τα μαγαζιά τους στις 11 το βράδυ μειώνοντας τον τζίρο τους. Λύση προς το παρόν δεν υπάρχει και όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη της πανδημίας. Εκείνο που πρέπει να επισημαίνουμε είναι πως μεγάλη ευθύνη έχουν αναλάβει ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, η οποία δεν είναι άλλη από την ασφάλεια των πελατών. Καλούνται να τηρούν ευλαβικά τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί, τις αποστάσεις και την διενέργεια self tests σύμφωνα με τα πρωτόκολλα που τους έχουν δοθεί.
Πρέπει να κερδίθει ξανά η εμπιστοσύνη μεταξύ των πελατων και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.
Για όλους τους καταναλωτές είναι μεγάλη η πρώτη προϋπόθεση όταν φθάσει σε κάποιο κατάστημα να νιώθει ασφάλεια. Και βεβαίως για τους εργαζόμενους που εξυπηρετούν τους πελάτες να σέβονται τις ανησυχίες τους
Γιατί η πανδημία είναι εδώ!
Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πρώτη προτεραιότητα είναι ο εμβολιασμός για να αποκτήσει η χώρα την ανοσία που χρειάζεται. Εκτιμώ ότι σε αυτή ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ προσπάθεια είμαστε όλοι μαζί

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Να αντισταθούμε στον εργασιακό Μεσαίωνα»

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Αγγελικής Τσονάκα

Ο φετινός εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς αποκτά έναν ισχυρότερο και πιο επίκαιρο από ποτέ συμβολισμό, ως μια δυναμική απάντηση της κοινωνίας στα σχέδια που απεργάζεται η κυβέρνηση των «αρίστων», υπηρετώντας πιστά τη σκληρή νεοφιλελεύθερη ατζέντα της, για την καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων και την επιβολή ενός προφανούς εργασιακού Μεσαίωνα.
Το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε, εν μέσω της κορύφωσης της πανδημίας, να κηρύξει τον πόλεμο στην εργασία, δηλαδή στην κοινωνική πλειοψηφία.
Ως ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, τασσόμαστε στο πλευρό των εργαζομένων, των υποαπασχολούμενων και των ανέργων. Η φυσική θέση μας είναι πλάι τους, σε έναν μεγάλο αγώνα, στον οποίο καμία και κανένας δεν περισσεύει.
Ενώνοντας τις δυνάμεις μας, ριχνόμαστε μαζικά και συντεταγμένα στη μάχη για να υπερασπιστούμε εργασιακές κατακτήσεις χρόνων, αδιαμφισβήτητες και αδιαπραγμάτευτες.
Καλούμαστε να παλέψουμε όλες και όλοι μαζί, για να υπερασπιστούμε το οχτάωρο, να υπερασπιστούμε τις συλλογικές συμβάσεις, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη καταγραφή και τη πληρωμή των υπερωριών, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εργασία. Εν τέλει, καλούμαστε να αγωνιστούμε για το δικαίωμα στη ζωή, για ένα δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο μέλλον.
Ο εργασιακός Μεσαίωνας που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με σκοπό να βάλει πλάτη στα συμφέροντα του κεφαλαίου, εις βάρος των εργαζομένων, εις βάρος της κοινωνίας, δεν πρέπει να περάσει. Και δεν θα περάσει….

ΣΣ: Η Αγγελική Τσονάκα είναι μέλος του Συντονιστικού Οργάνου της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Πάσχα στο χωριό

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου, προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδος

Στο χωριό μου, στο σπίτι των γονιών μου εκεί που είδα για πρώτη φορά τον ήλιο κι ακούστηκε το πρώτο μου κλαψούρισμα, φώλιαζε πάντα η χαρά.

Αν και το είχαν χτυπήσει τα δρολάπια και οι χειμώνες, αν και το είχε χιλιοραγίσει ο εγκέλαδος με το πέρασμά του, εκεί μαζευόμαστε μονιασμένοι κι αγαπημένοι να κλάψουμε για κάποια μικροατυχία αλλά και να χαρούμε για την ευτυχία και τις επιτυχίες που δοκιμάζαμε στη ζωή.

Περισσότερο γίνεται  αισθητή η θαλπωρή , η ζεστασιά και η οικογενειακή αγάπη στις  χρονιάρες μέρες.

Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα  στο πανηγύρι του χωριού.

Αυτές τις μέρες με τα ξεχωριστά τοπικά μας έθιμα ,οι  μέρες αυτές προξενούσαν ιδιαίτερη χαρά στον πατέρα και τη μητέρα, όταν όλοι μαζί πηγαίναμε νωρίς στην Εκκλησία στρώναμε το τραπέζι με τη γαλοπούλα ή το αρνί, χορεύαμε, τραγουδούσαμε και το σπίτι μας γέμιζε χαρούμενες φωνές ευτυχισμένων ανθρώπων.

Μα η μέρα της Λαμπρής είναι για το χωριό η μεγαλύτερη γιορτή.

Η Ανάσταση του Χριστού μας μα και κάθε Ανάσταση φέρνει τόση χαρά που νομίζει κανείς ότι παύει προς στιγμή να είναι άνθρωπος και μεταρσιώνεται τόσο πού  νιώθει πως γίνεται άγγελος, ειρήνης, χαράς και ευτυχίας.

Η Ανάσταση του γένους μας έγινε θρύλος. Γιορτάστηκε στο παρελθόν και θα γιορτάζεται και στο μέλλον με την ίδια πάντα μεγαλοπρέπεια, με την ίδια συγκίνηση και πάθος.

Η Ανάσταση του Χριστού που σήμανε και την  ανάσταση ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους αλήθεια πόσο μεγάλη χαρά προξενεί στον εορτάζοντα άνθρωπο!…

Η Μεγάλη βδομάδα περνούσε με τους πένθιμους ύμνους και με την αναπαράσταση των Παθών, της Σταύρωσης και της Ταφής του Χριστού μας.

Έρχεται σαν αναγκαία νομοτέλεια η μεγάλη ημέρα της Ανάστασης.

Στο πατρικό μου σπίτι η μητέρα μου από το πρωί του Μ. Σαββάτου έκανε τις ανάλογες προετοιμασίες. ΄Εβαφε κόκκινα αυγά και κεντούσε με αριστοτεχνικό τρόπο λογής-λογής φιγούρες, ακόμη και το όνομα του καθενός μας, έγραφε πάνω στα κόκκινα αυγά.

Έκανε λαμπριάτικες κουλούρες, κουλούρια και διάφορα άλλα γλυκίσματα που έδιναν ιδιαίτερη αίσθηση στη γιορτή.

Ο πατέρας μας πήγαινε στην αγορά και αγόραζε ότι ήταν αναγκαίο για το φαγητό, μα πρώτα –πρώτα  αγόρασε τις πασχαλιάτικες λαμπάδες.

Αγόραζε από μια για τον καθένα μας και μία επί πλέον την πιο μεγάλη, που άναβε ο ίδιος τη νύχτα της Αναστάσεως εμπρός στην εικόνα του Χριστού μας.

Έρχεται η σειρά του πασχαλιάτικου αρνιού.

Κάθε χρόνο τρέφαμε κι ένα αρνί για το Πάσχα. Το Μ. Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του.

Το φέρναμε αποβραδίς  από το λιβάδι κι αυτό βελάζοντας κοιτούσε συνεπώς πίσω τη μάνα του, χωρίς να ξέρει αν θα την ξαναδεί.

Ο  πατέρας μου τρόχιζε καλά το μαχαίρι, έφερνε το αρνί, έκανε το σταυρό του, έλεγε σ’ όλους μας χρόνια πολλά. Έκανε το σημείο του σταυρού πάνω στο αρνί με το μαχαίρι και στη συνέχεια προχωρούσε στη διαδικασία της θυσίας.

Εγώ εκείνη τη στιγμή σα μεγαλύτερος γιος έριχνα τρεις τουφεκιές , δείγμα χαράς για την αυριανή γιορτή της Αναστάσεως.

Τα μεσάνυχτα χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας μας και μας καλούσε να πάμε στολισμένοι στην Ανάσταση.

Φορούσαμε τα πιο καλά μας ρούχα και πηγαίναμε όλοι μαζί στην εκκλησία.

Στα σπίτια του χωριού αυτή την ώρα δεν έμενε κανείς. Εκείνη τη μέρα η εκκλησία μας ήταν γεμάτη κόσμο, μήλο δεν χωρούσε να ρίξεις.

Έρχονταν και η στιγμή που ο παπάς απ’ την ωραία πύλη με τα ολόλευκα και αστραφτερά του άμφια θα έδινε το φως της Αναστάσεως.

«Δεύτε λάβετε Φώς».

Οι αρχηγοί των οικογενειών με τις λαμπάδες στα χέρια πήγαιναν να πάρουν το φως και κάποιοι στριμώχνονταν για να πάρουν πρώτοι το φως από τη λαμπάδα.

 Θεωρούσαν ιδιαίτερα ευτυχές γι’ αυτόν που πρώτος θα έπαιρνε το άγιο φως από τη λαμπάδα του ιερέα.

Πολλές φορές δεν έλειπαν και τα μικροεπεισόδια.

Όταν άναβαν όλοι τις λαμπάδες τους ο πατέρας μου έρχονταν και μας μοίραζε στον καθένα τη λαμπάδα μας κι εμείς αφού την πέρναμε με του φιλούσαμε το χέρι και του ευχόμαστε χρόνια πολλά.

Όταν βγαίναμε όλοι έξω από το χώρο της εκκλησίας στο προαύλιο ο παπάς διάβαζε το ευαγγέλιο της Ανάστασης και αμέσως μετά με δυνατή φωνή έψαλε το Χριστός Ανέστη  ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα, και  την ατμόσφαιρα γέμιζαν χίλια χρώματα από τα βεγγαλικά φώτα, στρόμπες και χίλιοι  κρότοι  πυροτεχνημάτων έδιναν πανηγυρικό χαρακτήρα λες και έβλεπες μια όψη ψευτοπόλεμου που δεν διαρκούσε παρά λίγες ευχάριστες στιγμές ,ενός πολέμου εφήμερου, χωρίς θύματα, μα αντιθέτως με φωνές ενθουσιασμού χαράς και αγαλλιάσεως για τη λαμπροφόρο  μέρα της Ανάστασης του Κυρίου.

Η Εκκλησία καθ’ όλη τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ήταν φωτολουσμένη, όσοι άνθρωποι τόσα και τα φώτα.

Στα χείλη όλων φτερούγιζε το χαμόγελο..

Όταν τελείωνε η θεία λειτουργία ο ένας εύχονταν στον άλλον χρόνια πολλά, Χριστός ανέστη και ο άλλος απαντούσε: Αληθώς ανέστη.

Φιλιά ,χειραψίες, εγκάρδιοι χαιρετισμοί έκαναν την aατμόσφαιρα που θάλεγε κανείς ότι εάν όλες οι μέρες ,οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν όπως κατά τη  μέρα της ανάστασης η γη μας θα ήταν πραγματικά ένας παράδεισος.

Στο σπίτι μας περίμενε η μαγειρίτσα ,ένα φαγητό που πάντα συνηθίζεται να προσφέρεται στον τόπο μας μετά τη θεία λειτουργία.

Κι ύστερα το τσούγκρισμα των αυγών.

΄Οποιος κατορθώσει να σπάσει τα αυγά των άλλων θεωρείται νικητής της μέρας.

Το μεσημέρι καθόμαστε στο πασχαλιάτικο τραπέζι, με το καλοψημένο αρνί,  το καλοζυμωμένο  ψωμί και πίνουμε φρέσκο κρασί από το γιοματάρι.

Το τραγούδι κι ο χορός ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και ηλεκτρίζει τις καρδιές όλων.

Πώς αλήθεια μπορεί να απουσιάσει κανείς όσο μακριά κι αν βρίσκεται από μια παρόμοια οικογενειακή γιορτή.

Ο πατέρας και η μητέρα την περιμένουν κάθε χρόνο με τη χαρά να ζήσουν μια μέρα μαζί με τα παιδιά τους που συνήθως για διαφόρους λόγους βρίσκονται μακριά τους.

Αυτή τη μέρα  γεμίζει ξανά η άδεια χελιδονοφωλιά και αρχίζει το γλυκο κελάηδισμα η χελιδόνα με τα παιδιά της.

Γεμίζει η ατμόσφαιρα  από νότες, υπερκόσμιες νότες, αλλοτινού κόσμου, νότες  που μόνο τη μέρα της Ανάστασης τραγουδιούνταν.

Αλήθεια πόσο όμορφες στιγμές περνάει κανείς μέσα στη θαλπωρή της οικογενειακής στέγης μακριά από φροντίδες και ξένους επηρεασμούς, πρόσχαρος γεμάτος ικανοποίηση και χαρά για μια τόσο όμορφη συνάντηση με τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τους χωριανούς και για ένα τέτοιο συνεορτασμό της λαμπροφόρου Ανάστασης του Κυρίου!…

 

(Τρίπολη 7-4-1966 Μ. Πέμπτη.)

Περισσότερα
EKO
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Super market arapis
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα