Κυριακή 20 Ιουνίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Τ. Παπαδόπουλος: Να τροποποιηθούν στο άμεσο μέλλον οι αποφάσεις

Δημοσιεύθηκε

στις

Του προέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας Τάκης Παπαδόπουλος 
Όλοι συμφωνούμε ότι οφείλουμε να σεβόμαστε και να τηρούμε τις συμβουλές των ιατρών και τις αποφάσεις της επιτροπής των ειδικών σε σχέση με τα επιβαλλομενα μέτρα λόγω covid.
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα, με μικρές αποκλίσεις, η επιβολή των μέτρων ήταν και αναγκαία και ανάλογη με την πορεία της πανδημίας.
📌 Η  απόφαση της Παρασκευής για την περαιτέρω αναστολή λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων της πόλης μας γεννά προβληματισμό, όσον αφορά την τήρηση των ανωτέρω προϋποθέσεων της αναγκαιότητας και αναλογικότητας, όταν σε άλλες περιοχές με αντίστοιχη σχεδόν υγειονομική επιβάρυνση με την δική μας, τα εμπορικά καταστήματα θα λειτουργήσουν κανονικά (με τις αναγκαίες προφυλάξεις και τήρηση κανόνων υγιεινής).
📌 Επίσης η επί μακρόν αναστολή λειτουργίας των δικαστηρίων κλονίζει τους θεσμούς αφού η απρόσκοπτη παροχή δικαστικής προστασίας στους πολίτες αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό ενός κράτους δικαίου και κάθε δημοκρατικής και ευνομούμενης πολιτείας.
Το ότι τα δικαστήρια όλης της Ελλάδας παραμένουν ουσιαστικά κλειστά μέχρι σήμερα οφείλεται στην μη αποτελεσματική αποσαφήνιση της θέσης των δικηγόρων από την συνδικαλιστική μας ηγεσία προς την κυβέρνηση αλλά και σε ατολμία όσων έπρεπε να λάβουν την απόφαση επαναλειτουργίας τους.
🔹 Από την Δευτέρα θα υπάρχει πανελλαδικά χαλάρωση των μέτρων που είχαν επιβληθεί και πολλές επαγγελματικές δραστηριότητες θα ξεκινήσουν να λειτουργούν.
Οι διαφοροποιήσεις σε ορισμένες περιοχές, όπως της Αχαΐας, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση και εξήγηση των αποφάσεων στους πολίτες, αλλά και η διαφαινόμενη εξαίρεση της επαναλειτουργιας των δικαστηρίων της χώρας δημιουργεί ερωτηματικά, δεν συμβάλλει στην κοινή προσπάθεια για την αναγκαιότητα τήρησης των υγειονομικών μέτρων και προκαλεί σε πολίτες και επαγγελματίες αίσθημα αδικίας.
📌 Δεν είναι αργά να αποσαφηνιστούν πλήρως οι λόγοι της εξαίρεσης, να εξεταστούν εκ νέου οι δυνατότητες και ενδεχομένως να τροποποιηθούν στο άμεσο μέλλον οι αποφάσεις.

Άρθρα-Συνεργασίες

«Το αλλιώτικο και το απ’ αλλού φερμένο»-Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

Δημοσιεύθηκε

στις

«Δολοφονημένος από λεβέντες». Τρεις λέξεις βαμμένες με μαύρη μπογιά που όμως χαράζουν τη ψυχή λες και στην λαξεύουν με καλέμι. Δίπλα τους ζωγραφισμένο το πορτραίτο ενός νέου, μετέφηβου αγοριού, ήρεμου με αποτυπωμένο ένα αδιόρατο χαμόγελο.

Είναι το πρόσωπου του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Αν ζούσε σήμερα, ίσως τα χαρακτηριστικά του να είχαν σκληρύνει, από τη συνεχή μάχη που θα συνέχιζε να δίνει, την ίδια μάχη που έδινε όσο πρόλαβε να ζήσει. Δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Μέχρι σήμερα ο πατέρας του αυτή η μειλίχια, στωική φιγούρα, συνεχίζει να δίνει τον αγώνα για τη δικαίωση του παιδιού του, και να παραδίδει μαθήματα ήθους σε εμάς τους υπόλοιπους, μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Σε ποιον γονιό αλήθεια αρμόζει τέτοια τύχη; Οι γονείς όταν πηγαίνουν στο νοσοκομείο για χάρη του παιδιού τους, πρέπει να πηγαίνουν στο μαιευτήριο και όχι στο νεκροτομείο.
Στο νεκροτομείο εκλήθησαν πριν από λίγες ημέρες και οι συγγενείς μιας άλλης κατατρεγμένης ψυχής, της Δημήτρη της Λέσβου. Η προσφώνηση ξενίζει, όμως λόγω αυτού του φόβου που έχει το αλλιώτικο σήμερα ο άνθρωπος αυτός δεν είναι μαζί μας, και γι’αυτό θα μου επιτρέψετε να την αναφέρω όπως επιθυμούσε. Γεννήθηκε στη Λέσβο ως Δημήτρης, στα16 της χρόνια αποκάλυψε ότι θέλει να ζει ως γυναίκα και κάπου εκεί ξεκίνησε ο Γολγοθάς της. Οι γονείς της έριχναν χάπια στο φαγητό για να την κάνουν «καλά», αναγκάζοντάς την στα 20 χρόνια της να κοιμάται στα παγκάκια στην Αθήνα. Και στα 63 της χρόνια όμως, επειδή δε χώραγε στα κουτάκια που έχουμε τακτοποιήσει τη ζωή μας ως κοινωνίασυνέχιζε να δέχεται παρενοχλήσεις και τραμπουκισμούς, το 2019 μάλιστα από μικρά παιδιά που εισέβαλαν στο σπίτι της και βιντεοσκόπησαν τις αποτρόπαιες πράξεις τους. Κάποια χρόνια πριν, το 2016 είχε προλάβει να φροντίσει αρκετούς από τους πρόσφυγες που έφταναν κατά εκατοντάδες με τις βάρκες. Κι ας είχε πάρει ελάχιστα από τους συνανθρώπους της, βρήκε απόθεμα στην ψυχή της για να δώσει. Την ίδια ώρα κάποιοι άλλοι έσπρωχναν βάρκες με εγκύους πίσω στη θάλασσα, υπό τις επευφημίες του πλήθους. Λογικό που η Δημήτρης δεν άντεξε να είναι μαζί μας.
Αγάπη χρειάζεται, ή μάλλον διαχρονικά χρειαζόταν, αυτός ο κόσμος. Αγάπη, δόσιμο και Δον Κιχώτες που δε θα σταματάνε να κυνηγούν αυτούς τους όμορφους ανεμόμυλους. Δεν είναι πολλοί μα μας είναι πολύτιμοι, και ας τους κοιτάμε με μισό μάτι. Γιατί όπως έχει πει κι ο Ποιητής: «Να μυρίζω από σένα και ν’αγριεύουν οι άνθρωποι. Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’αλλού φερμένο δεν τ’αντέχουν οι άνθρωποι».

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα παιδιά του «θέλω» και του «πρέπει»

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ Γ. ΚΟΥΣΑΔΙΑΝΟΥ-ΔΙΔΑΧΟΥ
Πτυχιούχος Φιλοσοφίας – Συγγραφέας

Αντί για ακατανόητους αλαλαγμούς για ένα σποτ στην τηλεόραση, αντί για σάλο στο διαδίκτυο – που σε κάποιους προκαλεί θυμηδία – και αντί για πολιτειακές παρεμβάσεις και αποσύρσεις της αιγίδας υπό την οποία θα ετελείτο το συνέδριο γονιμότητας, θα ήταν χρήσιμη μια εμβάθυνση στον αντίποδα της ρηχότητας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας.

Οι αντιδράσεις εναντίον του, ακριβώς όπως και κάποιο άλλο επί καραντίνας, με τον ηθοποιό Χρήστο Λούλη, μας γύρισαν στην μακρινή εποχή του φεμινιστικού κινήματος, τότε που η γυναίκα πάλευε δίκαια για την ισότιμη θέση της στην κοινωνία. Κατάφερε έτσι να φθάσει σήμερα σε υψηλότατα σημεία κατάκτησης και θαυμάζεται για την αξιοσύνη της στις πολλαπλές ευθύνες της, οι οποίες με την σειρά τους είναι το τίμημα της επιθυμίας της για ισότητα.

Προς τι επομένως τέτοιες εμμονές περί προσβολής της προσωπικότητάς της μέσω ενός σποτ και γιατί τέτοιες συμπλεγματικές αντιδράσεις και ανούσια πισωγυρίσμστα; Γιατί πρέπει οι γυναίκες τώρα πια να εφορμούν με το παραμικρό ως «θηλυκοί Ακρίτες» των φεμινιστικών συνόρων, προκειμένου να «βγάλουν από τη μύγα ξίγκι»;

Ως γυναίκα-που αντιπαρατάχθηκα συχνά με το κατεστημένο της εποχής μου, δεν βρήκα τίποτα το επιλήψιμο στο σποτ. Πού έκανε λάθος η αντίληψή μου; (!) Το φιλμάκι δείχνει ότι η σημερινή γυναίκα επιλέγει πρώτα τις σπουδές, έπειτα την καριέρα και αργότερα σκέφτεται την δημιουργία οικογένειας και φυσικά την μητρότητα. Αυτά δηλαδή που αντικατοπτρίζουν το σύγχρονο «γίγνεσθαι».

Θα έπρεπε επίσης να θεωρείται αυτονόητο ότι η μορφωμένη και καταρτισμένη γυναίκα του ανεπτυγμένου κόσμου, έχει πλήρη γνώση των συνεπειών μιας αργοπορημένης εγκυμοσύνης. Πιθανόν όμως το συνέδριο να σκόπευε στην επιστημονική ενημέρωση για το χρόνο σύλληψης που υπόκειται σε ορισμένους νόμους, που δεν είναι άλλοι από τους νόμους της φύσης. Να στήσουμε τώρα τη φύση στο εδώλιο; Επειδή δεν μας κάνει τη χάρη να ακολουθεί τις επιλογές μας;

Γνωρίζουμε βέβαια την πρόοδο της επιστήμης όπου μέσω της τεχνητής γονιμοποίησης έγιναν γονείς ακόμη και υπερήλικες! Επειδή ήθελαν ένα παιδί, το οποίο όμως ταυτόχρονα θα τους ενέτασσε στο κοινωνικό πρότυπο που προβάλλει η σύγχρονη κοινωνία. Διότι σ’ αυτήν, ο άτεκνος θεωρείται μισός κι ανολοκλήρωτος! (Στην Κίνα αντίθετα θα σάρωνε τα βραβεία!)
Έτσι, ακόμα και η πιο επιτυχημένη γυναίκα καριέρας, αλλά άγαμη και άτεκνη, αντιμετωπίζεται μάλλον βλοσυρά από μια κοινωνία που και η ίδια αγωνίστηκε να δημιουργήσει, να ενσωματωθεί και στο τέλος να απελευθερωθεί τόσο, ώστε αυτές οι κατακτήσεις να της γυρίζουν σε «μπούμερανγκ»!!
Και δυσφορεί τώρα με το σποτ, που είναι απλά η αμείλικτη φωνή της επιστήμης με όργανό της το εκάστοτε συνέδριο.
Ας μιλήσουμε όμως και για το ένστικτο της μητρότητας, το βασικότερο για την διαιώνιση του είδους. Η μεν Ψυχολογία θεωρεί ότι ανταποκρίνεται στον ψυχικό κόσμο του ατόμου, η δε Βιολογία το αποδίδει στην μηχανική λειτουργία των ενδοκρινών αδένων με προεξάρχουσα την ορμόνη προλακτίνη. Το βέβαιο είναι ότι όσο ανώτερος είναι ο βαθμός εξέλιξης του όντος – η ευφυΐα, η ικανότητα αντίληψης κ.λπ. – τόσο περιορισμένος εμφανίζεται ο ρόλος του ενστίκτου.
Γίνεται επομένως αντιληπτό ότι η καλπάζουσα εξέλιξη έχει αποδυναμώσει και το ένστικτο της μητρότητας. Και υπάρχει τραγικά μεγάλη απόσταση από το «θέλω να κάνω ένα παιδί» έως το «πρέπει να κάνω ένα παιδί».
Αν λοιπόν θεωρήθηκε ότι η γυναίκα προσβάλλεται από τους ιθύνοντες του συνεδρίου που της υπενθυμίζουν ότι μπαίνει στα 41 χρόνια δίχως να έχει τεκνοποιήσει, στην πραγματικότητα πιέζεται – όπως τονίσαμε – από την κοινωνία, το μοντέλο της οποίας και η ίδια δημιούργησε και ως άτεκνη την κάνει να αισθάνεται ενοχές.
Αν όμως η γυναίκα του σποτ μοιάζει να βρίσκεται υπό πίεση με όλα αυτά, σημαίνει ότι μάλλον το «πρέπει να κάνω ένα παιδί» υπερισχύει στο μυαλό της!
Για κλείσιμο, μόνο αυτό: αλλοίμονο αν τα σημερινά παιδιά είναι παιδιά του «πρέπει». Γιατί η δικιά μου γενιά – αλλά και κάποιες μετέπειτα – χωρίς συνέδρια και σποτ και διαδίκτυα, χωρίς ενοχές και αντεγκλήσεις, ήξερε μονάχα τα παιδιά του «θέλω», ως καρπούς του έρωτα και της αγάπης!! Και αυτά έκανε!

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Τέχνη είναι δρόμος…στον Παναγιώτη Πολύταρχο-Του ΅Ελισαίου Βγενόπουλου

Δημοσιεύθηκε

στις

Είναι μπερδεμένη η Τέχνη φτιαγμένη από πέτρες και διαμάντια, από  λάσπη και χρυσό, με κύριο συστατικό τη διφορούμενη μαγεία! Αν καταργηθεί το διφορούμενο και η πολυσημία, θα χαθεί  η μαγεία και το μυστήριο και αν χαθούν αυτά δεν θα υπάρχει τέχνη.

Η Τέχνη δεν πάσχει από καμιά αρρώστια, όπως ‘’διαπίστωναν’’ παντού και πάντα όλοι οι ολοκληρωτισμοί, είναι ολόκληρη όπως πρέπει, με τα σκοτάδια και την λαμπρότητα της, με τις αδυναμίες και τους θριάμβους της.

Είναι σαν την ανθρώπινη φύση γεμάτη ένδοξες αδυναμίες, σαθρές βεβαιότητες και ανεπανάληπτες θριαμβευτικές συνθηκολογήσεις.

Δεν μπορούμε να την σώσουμε από τα τραύματά της, τις αδυναμίες και τις αποτυχίες της. Αλλά ξέρουμε ότι το ίαμα των πληγών της είναι η ίδια η φύση της, το διφορούμενο, οι πολυσημίες  και οι αμφισημίες της που μας οδηγούν σε μεγάλες και μακρινές διαδρομές του μυαλού και της ψυχής.

Η Τέχνη είναι ένα μακρύ όμορφο ταξίδι. Αλλά και ένα ταξίδι μπορεί να γίνει  εξαίσιο έργο τέχνης, με την ανάλογη φροντίδα, την δέουσα προσοχή και πάνω απ’ όλα με τον χρόνο και τον κόπο που απαιτούν όλα τα όμορφα πράγματα στον βίο μας.

Μέσα από την Τέχνη ζητάμε συγχώρεση οι άνθρωποι για τα κρίματά μας. Πρώτα οι καλλιτέχνες δημιουργώντας τα έργα τους δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πέφτουν στα γόνατα και να ψιθυρίζουν ‘’έλεος άνθρωπε’’.

Αλλά και οι επισκέπτες σ’ ένα μουσείο, οι θεατές μιας όπερας,  την απελπισμένη ζητούν ταπεινά συγγνώμη για τα βάσανα που προκαλούν στους συνανθρώπους τους, για τη δοκιμασία που υποχρεώνουν τη φύση, για την ταλαιπωρία που επιβάλλουν ακόμα και τον εαυτό τους.

Εκεί που συναντιέται ο νους και η ψυχή του ανθρώπου εκεί ανθίζει η πιο όμορφη Τέχνη.

στο δρόμους της Τέχνης

ντύθηκε κατάσαρκα

ένα όνειρο

από τον τελευταίο του ύπνο

φόρεσε δυο ασφαλτοστρωμένους δρόμους

για παπούτσια

έσιαξε τη γραβάτα της σκέψης

στο στήθος μιας επισφαλούς απόφασης

έριξε τα χέρια στις τσέπες

σαν δυο ρόπτρα σκουριασμένα

και πήρε την ανηφόρα της μέρας

 

αθ’ οδόν  προσπάθησε

να εφαρμόσει στην παλάμη

της πραγματικότητας

κάτι μισοτελειωμένες

ανεφάρμοστες ιδέες

και κείνες λιώνανε

χωνεμένα κάρβουνα

 

στους δρόμους αριστερά και δεξιά

κάπνιζαν αποκαΐδια

από των άλλων τα όνειρα

 

έτσι πεταγόταν  από τον ύπνο του

μέσα στη νύχτα

με μισοφορεμένο κάποιον εφιάλτη

κι ένα δρόμο γεμάτο αδιέξοδα

αντί για παπούτσια

 

 

Διατηρώντας την ομορφιά  στα καλοφτιαγμένα έργα του ανθρώπου προετοιμάζουμε την ημέρα της αναγέννησης, όπου ο πολιτισμός θα βάλει στο κέντρο της σκέψης του, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τις ανάγκες, τους πόθους και τα οράματά του.

Η Τέχνη και τα ταξίδια χρωματίζουν τα συναισθήματα, απλώνουν μέχρι πέρα τα άκρα της φαντασίας, κάνουν πιο ευαίσθητες τις χορδές της συμπόνιας και μπολιάζουν το μέλλον με την  ανάγκη του όμορφου, την ακαταμάχητη επιθυμία για το ωραίο, την επιτακτική θέληση για το αρμονικό.

‘’Έργο του καλλιτέχνη σήμερα είναι να βρει μια καινούργια έκφραση που να συνθέτει τα συντρίμμια’’, έγραφε ο  Μπέκετ.

Δουλειά δική μας είναι μέσω της τέχνης να τακτοποιήσουμε, να ταξινομήσουμε και να ημερέψουμε το χάος που υπάρχει στη ζωή μας.

 

Διατηρώντας την ομορφιά, δίνουμε χρόνο στις αισθήσεις μας να ζυγίζουν τα πράγματα γύρω μας και ν’ αποφαίνονται ότι οι ημέρες μπορούν να διάγονται απείρως πιο ανάλαφρα, ποικιλοτρόπως πιο ανήσυχα και μετά βεβαιότητος πιο μεστά.

 

Ζυγίζοντας τις εικόνες, τους ήχους και τα χρώματα, βεβαιωνόμαστε κάθε μέρα ότι η τέχνη είναι ένα ζήτημα τόσο σημαντικό για τους ενήλικες όσο το παιχνίδι για τα παιδιά.

‘’Η ωριμότητα του ανθρώπου είναι να ξαναβρεί τη σοβαρότητα με την οποία έπαιζε όταν ήταν παιδί’’  έγραφε ο   Νίτσε, μου φαίνεται ότι η Τέχνη έρχεται να βοηθήσει τον άνθρωπο σ’ αυτήν του τη διαδρομή.

Τέχνη και παιδί όμως είναι το θέμα του επόμενου ταξιδιού μας

 

https://www.youtube.com/watch?v=ovmlaGTa0Us

https://www.youtube.com/watch?v=0weRwl4sxtI&t=15s

 

 

 

 

 

 

Περισσότερα
ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα