Σάββατο 8 Μαΐου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

‹‹Σαν τη μύγα μες το γάλα››-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας ή αλλιώς η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μια νομοθετική εφαρμογή που προάγει και συνάμα προασπίζει την αξία του κάθε φύλου. Η Σύμβαση αυτή, στοχεύει στην εξάλειψη της βίας σε βάρος γυναικών, σε μεγαλύτερο ποσοστό, ανδρών , παιδιών και ηλικιωμένων.

Με στατιστικούς όρους , το γυναικείο φύλο ευτελίζεται και αντικειμενοποιείται. Βίαιες συμπεριφορές, επιβολή αμβλώσεων, βιασμοί , ακρωτηριασμοί γεννητικών οργάνων , λεκτικές/ψυχολογικές επιθέσεις καθιστούν μέχρι σήμερα το γυναικείο φύλο σε κατάσταση βασανισμού. Οι κακοποιητικές συμπεριφορές εντοπίζονται τόσο στο οικογενειακό όσο και στο εργασιακό περιβάλλον. Την θετική νότα στην κοινωνική αυτή παράνοια δίνει το κίνημα #Metoo με στάση συμπαράστασης και υποστήριξης καθώς έχει φέρει στο φως , σε υπερεθνικό επίπεδο , πάμπολλες κακοποιητικές περιπτώσεις σε βάρος γυναικών. Ο δρόμος παρά τις δυσκολίες βρίσκει υποστήριξη.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ αντιφατική. Αφενός ,έχουμε μια Σύμβαση που βασικός στόχος της αποτελεί η εξάλειψη της βίας κι αφετέρου καθημερινά γίνονται αποκαλύψεις περιπτώσεων βίας και κακοποίησης. Αφενός , οι υπαίτιοι/θύτες εντοπίζονται και αποκαλύπτονται κι αφετέρου εγκλήματα παραγράφονται ή ίσως αγνοούνται. Στα πλαίσια της ευρωπαϊκής συνεργασίας και επικοινωνίας ,από τη μία έχουμε την συμμετοχή των Ευρωπαϊκών Κρατών στην Σύμβαση και από την άλλη η Τουρκία αποφασίζει να αποσυρθεί από το συγκεκριμένο διάταγμα.
Ας εστιάσουμε το συγγραφικό φακό στην περίπτωση της Τουρκίας. Ως βαθιά συντηρητικό κράτος με τάσεις και βλέψεις εθνικού ιμπεριαλισμού με γνώμονα την απομόνωση αλλά κα την επιβολή, η Τουρκία αποχωρεί από μια Σύμβαση που προασπίζει και προστατεύει την αξία του φύλου. Η απόφαση αυτή , που λήφθηκε από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ,έχει ως βασικό επιχείρημα την ήδη υπάρχουσα κάλυψη των δικαιωμάτων των γυναικών από μια εθνική νομοθεσία. Ακόμα, η Σύμβαση αναφερόμενη σε ζητήματα έμφυλης ισότητας μάλλον αντιτάσσεται στον υπερσυντηρισμό που χαρακτηρίζει την τουρκική κοινότητα. Η απόφαση για την αποχώρηση μέσα στο τουρκικό κράτος βρίσκει υποστηρικτές και μαχητές. Διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις , περισσότερο με γυναικείο στίγμα , πραγματοποιήθηκαν έπειτα από την ανακοίνωση της απόφασης.
Το πιο ανησυχητικό ζήτημα που ανάγεται εδώ, βρίσκεται στους υποστηρικτές πολίτες της απόφασης αυτής. Επιχειρήματα σχετικά με τον υποβιβασμό των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών , η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας τοποθετούνται στον πυρήνα της σκέψης. Άραγε , για πόσο ακόμα η έμφυλη ανισότητα , η απόρριψη και η ενοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας , η φαλκίδευση της ίδιας της ανθρώπινης αξίας θα αποτελούν θέματα προς συζήτηση και αιτίες σύγκρουσης; Άραγε , για τι είδους ελευθερία και δημοκρατισμό μιλάμε; Άραγε , τι σημαίνει να είσαι γυναίκα αλλά να υποφέρεις εξαιτίας των κοινωνικών στεγανών; Άραγε, τι σημαίνει να είσαι ομοφυλόφιλος/η, αμφιφυλόφιλος/η , διεμφυλικός/η και νιώθεις ένοχος/η για την ίδια σου την ύπαρξη;
Πόσα ζητήματα και πόσα ερωτήματα δημιουργούνται μέσα από την απαρχαιωμένη κίνηση της Τουρκίας. Η κίνηση αυτή θα έπρεπε να είναι καταδικαστέα από κάθε πλευρά , εθνική και υπερεθνική. Τα ζητήματα βίας όταν αυτή ασκείται με έμφυλα κίνητρα δεν περιορίζονται πλέον στο ατομικό και στενό περιβάλλον, αφορούν όλη την κοινότητα . Η ανθρώπινη αξία, ασχέτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, κατανόηση και αίσθημα αποδοχής. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξίας αποτελεί θεμέλιο για την κοινωνική ισορροπία, εξέλιξη , ισότητα ενώ η βία αποτελεί στοιχείο ενοχοποιητικό , καταδικαστέο και άξιο επιβολής κυρώσεων.
Η απόφαση της Τουρκίας υποδεικνύει οπισθοδρομική και ακρωτηριασμένη σκέψη. Κοινωνία που αποδέχεται την έμφυλη ανισότητα στο όνομα της παραδοσιακής πίστης , που νομιμοποιεί τις κακοποιητικές συμπεριφορές για λόγους φύλου αποτελεί κοινωνία με βαθιά κοινωνικά στερεοτυπικά στεγανά που δεν μπορεί να εντάσσεται στην παγκόσμια ολότητα. Κοινωνία που προσωποποιείται σε έναν παρωχημένο , προκλητικό με τάσεις μοναρχισμού ηγέτη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Είναι σχεδόν επικίνδυνη.

*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε-Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

Μετά το άνοιγμα των καταστημάτων εστίασης Cafe Bar restaurant μετά από έξι μήνες άλλαξε μερικώς προς το καλύτερο η καθημερινότητα μας. Αφού αυτοί οι χώροι είναι νησίδες χαλάρωσης ανεμελιάς και ψυχαγωγίας για όλους μας.

Είναι τα στέκια που συναντάς τους φίλους σου, τα αγαπημένα πρόσωπα και περνάς αρκετές ώρες ξενοιασιάς αφού η Ελλάδα είναι ένας ωραίος παράδεισος ιδιαίτερα τους καλοκαιρινους μήνες. Αλλά και το χειμώνα το ίδιο συμβαίνει με τους χώρους να διαμορφώνονται ανάλογα στους εξωτερικούς χώρους λόγω κορωνοϊού.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα ολόκληρες γειτονιές είχαν χάσει την ζωντάνια τους. Παρέμειναν βουβές και σκοτεινές για πολύ καιρό.
Οι ιδιοκτήτες βρέθηκαν σε αδιέξοδο αφού οι επιχειρήσεις τους για πολλά χρόνια είχαν δημιουργήσει μεγάλες υποχρεώσεις και εκκρεμότητες και τώρα ήλθε η ώρα να ξαναβάλουν νέους στόχους για την επόμενη μέρα. Ίσως πολλοί από αυτούς να μην μπορέσουν να ξανανοίξουν ποτέ. Κάποιοι άλλοι βλέποντας και κάνοντας ανάλογα την δραστηριότητα τους στους πρώτους μήνες λειτουργίας. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν “συνεταίρους” για να μοιραστούν το κόστος της επανεκκίνησης. Ο χρόνος θα δείξει.
Η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει και σύμφωνα με πληροφορίες της “Γ” η λύση βρίσκεται καθ οδόν και θα δοθεί από τις Βρυξέλλες με τους υπεύθυνους να πιέζουν να φθάσει η οικονομική βοήθεια όσο γίνεται γρηγορότερα για να ετοιμάσουν για την καλοκαιρινή περίοδο.
Τις πρώτες ημέρες επαναλειτουργίας της εστίασης είδα πρόσωπα χαρούμενα, με διάθεση για την ζωή μιας και η πανδημία είχε επηρεάσει τους πάντες ψυχολογικά.
Τα πρώτα προβλήματα ήδη παρουσιάστηκαν αφού οι ιδιοκτήτες πρέπει να κλείνουν τα μαγαζιά τους στις 11 το βράδυ μειώνοντας τον τζίρο τους. Λύση προς το παρόν δεν υπάρχει και όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη της πανδημίας. Εκείνο που πρέπει να επισημαίνουμε είναι πως μεγάλη ευθύνη έχουν αναλάβει ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, η οποία δεν είναι άλλη από την ασφάλεια των πελατών. Καλούνται να τηρούν ευλαβικά τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί, τις αποστάσεις και την διενέργεια self tests σύμφωνα με τα πρωτόκολλα που τους έχουν δοθεί.
Πρέπει να κερδίθει ξανά η εμπιστοσύνη μεταξύ των πελατων και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.
Για όλους τους καταναλωτές είναι μεγάλη η πρώτη προϋπόθεση όταν φθάσει σε κάποιο κατάστημα να νιώθει ασφάλεια. Και βεβαίως για τους εργαζόμενους που εξυπηρετούν τους πελάτες να σέβονται τις ανησυχίες τους
Γιατί η πανδημία είναι εδώ!
Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πρώτη προτεραιότητα είναι ο εμβολιασμός για να αποκτήσει η χώρα την ανοσία που χρειάζεται. Εκτιμώ ότι σε αυτή ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ προσπάθεια είμαστε όλοι μαζί

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Να αντισταθούμε στον εργασιακό Μεσαίωνα»

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Αγγελικής Τσονάκα

Ο φετινός εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς αποκτά έναν ισχυρότερο και πιο επίκαιρο από ποτέ συμβολισμό, ως μια δυναμική απάντηση της κοινωνίας στα σχέδια που απεργάζεται η κυβέρνηση των «αρίστων», υπηρετώντας πιστά τη σκληρή νεοφιλελεύθερη ατζέντα της, για την καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων και την επιβολή ενός προφανούς εργασιακού Μεσαίωνα.
Το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε, εν μέσω της κορύφωσης της πανδημίας, να κηρύξει τον πόλεμο στην εργασία, δηλαδή στην κοινωνική πλειοψηφία.
Ως ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, τασσόμαστε στο πλευρό των εργαζομένων, των υποαπασχολούμενων και των ανέργων. Η φυσική θέση μας είναι πλάι τους, σε έναν μεγάλο αγώνα, στον οποίο καμία και κανένας δεν περισσεύει.
Ενώνοντας τις δυνάμεις μας, ριχνόμαστε μαζικά και συντεταγμένα στη μάχη για να υπερασπιστούμε εργασιακές κατακτήσεις χρόνων, αδιαμφισβήτητες και αδιαπραγμάτευτες.
Καλούμαστε να παλέψουμε όλες και όλοι μαζί, για να υπερασπιστούμε το οχτάωρο, να υπερασπιστούμε τις συλλογικές συμβάσεις, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη καταγραφή και τη πληρωμή των υπερωριών, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εργασία. Εν τέλει, καλούμαστε να αγωνιστούμε για το δικαίωμα στη ζωή, για ένα δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο μέλλον.
Ο εργασιακός Μεσαίωνας που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με σκοπό να βάλει πλάτη στα συμφέροντα του κεφαλαίου, εις βάρος των εργαζομένων, εις βάρος της κοινωνίας, δεν πρέπει να περάσει. Και δεν θα περάσει….

ΣΣ: Η Αγγελική Τσονάκα είναι μέλος του Συντονιστικού Οργάνου της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Πάσχα στο χωριό

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου, προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδος

Στο χωριό μου, στο σπίτι των γονιών μου εκεί που είδα για πρώτη φορά τον ήλιο κι ακούστηκε το πρώτο μου κλαψούρισμα, φώλιαζε πάντα η χαρά.

Αν και το είχαν χτυπήσει τα δρολάπια και οι χειμώνες, αν και το είχε χιλιοραγίσει ο εγκέλαδος με το πέρασμά του, εκεί μαζευόμαστε μονιασμένοι κι αγαπημένοι να κλάψουμε για κάποια μικροατυχία αλλά και να χαρούμε για την ευτυχία και τις επιτυχίες που δοκιμάζαμε στη ζωή.

Περισσότερο γίνεται  αισθητή η θαλπωρή , η ζεστασιά και η οικογενειακή αγάπη στις  χρονιάρες μέρες.

Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα  στο πανηγύρι του χωριού.

Αυτές τις μέρες με τα ξεχωριστά τοπικά μας έθιμα ,οι  μέρες αυτές προξενούσαν ιδιαίτερη χαρά στον πατέρα και τη μητέρα, όταν όλοι μαζί πηγαίναμε νωρίς στην Εκκλησία στρώναμε το τραπέζι με τη γαλοπούλα ή το αρνί, χορεύαμε, τραγουδούσαμε και το σπίτι μας γέμιζε χαρούμενες φωνές ευτυχισμένων ανθρώπων.

Μα η μέρα της Λαμπρής είναι για το χωριό η μεγαλύτερη γιορτή.

Η Ανάσταση του Χριστού μας μα και κάθε Ανάσταση φέρνει τόση χαρά που νομίζει κανείς ότι παύει προς στιγμή να είναι άνθρωπος και μεταρσιώνεται τόσο πού  νιώθει πως γίνεται άγγελος, ειρήνης, χαράς και ευτυχίας.

Η Ανάσταση του γένους μας έγινε θρύλος. Γιορτάστηκε στο παρελθόν και θα γιορτάζεται και στο μέλλον με την ίδια πάντα μεγαλοπρέπεια, με την ίδια συγκίνηση και πάθος.

Η Ανάσταση του Χριστού που σήμανε και την  ανάσταση ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους αλήθεια πόσο μεγάλη χαρά προξενεί στον εορτάζοντα άνθρωπο!…

Η Μεγάλη βδομάδα περνούσε με τους πένθιμους ύμνους και με την αναπαράσταση των Παθών, της Σταύρωσης και της Ταφής του Χριστού μας.

Έρχεται σαν αναγκαία νομοτέλεια η μεγάλη ημέρα της Ανάστασης.

Στο πατρικό μου σπίτι η μητέρα μου από το πρωί του Μ. Σαββάτου έκανε τις ανάλογες προετοιμασίες. ΄Εβαφε κόκκινα αυγά και κεντούσε με αριστοτεχνικό τρόπο λογής-λογής φιγούρες, ακόμη και το όνομα του καθενός μας, έγραφε πάνω στα κόκκινα αυγά.

Έκανε λαμπριάτικες κουλούρες, κουλούρια και διάφορα άλλα γλυκίσματα που έδιναν ιδιαίτερη αίσθηση στη γιορτή.

Ο πατέρας μας πήγαινε στην αγορά και αγόραζε ότι ήταν αναγκαίο για το φαγητό, μα πρώτα –πρώτα  αγόρασε τις πασχαλιάτικες λαμπάδες.

Αγόραζε από μια για τον καθένα μας και μία επί πλέον την πιο μεγάλη, που άναβε ο ίδιος τη νύχτα της Αναστάσεως εμπρός στην εικόνα του Χριστού μας.

Έρχεται η σειρά του πασχαλιάτικου αρνιού.

Κάθε χρόνο τρέφαμε κι ένα αρνί για το Πάσχα. Το Μ. Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του.

Το φέρναμε αποβραδίς  από το λιβάδι κι αυτό βελάζοντας κοιτούσε συνεπώς πίσω τη μάνα του, χωρίς να ξέρει αν θα την ξαναδεί.

Ο  πατέρας μου τρόχιζε καλά το μαχαίρι, έφερνε το αρνί, έκανε το σταυρό του, έλεγε σ’ όλους μας χρόνια πολλά. Έκανε το σημείο του σταυρού πάνω στο αρνί με το μαχαίρι και στη συνέχεια προχωρούσε στη διαδικασία της θυσίας.

Εγώ εκείνη τη στιγμή σα μεγαλύτερος γιος έριχνα τρεις τουφεκιές , δείγμα χαράς για την αυριανή γιορτή της Αναστάσεως.

Τα μεσάνυχτα χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας μας και μας καλούσε να πάμε στολισμένοι στην Ανάσταση.

Φορούσαμε τα πιο καλά μας ρούχα και πηγαίναμε όλοι μαζί στην εκκλησία.

Στα σπίτια του χωριού αυτή την ώρα δεν έμενε κανείς. Εκείνη τη μέρα η εκκλησία μας ήταν γεμάτη κόσμο, μήλο δεν χωρούσε να ρίξεις.

Έρχονταν και η στιγμή που ο παπάς απ’ την ωραία πύλη με τα ολόλευκα και αστραφτερά του άμφια θα έδινε το φως της Αναστάσεως.

«Δεύτε λάβετε Φώς».

Οι αρχηγοί των οικογενειών με τις λαμπάδες στα χέρια πήγαιναν να πάρουν το φως και κάποιοι στριμώχνονταν για να πάρουν πρώτοι το φως από τη λαμπάδα.

 Θεωρούσαν ιδιαίτερα ευτυχές γι’ αυτόν που πρώτος θα έπαιρνε το άγιο φως από τη λαμπάδα του ιερέα.

Πολλές φορές δεν έλειπαν και τα μικροεπεισόδια.

Όταν άναβαν όλοι τις λαμπάδες τους ο πατέρας μου έρχονταν και μας μοίραζε στον καθένα τη λαμπάδα μας κι εμείς αφού την πέρναμε με του φιλούσαμε το χέρι και του ευχόμαστε χρόνια πολλά.

Όταν βγαίναμε όλοι έξω από το χώρο της εκκλησίας στο προαύλιο ο παπάς διάβαζε το ευαγγέλιο της Ανάστασης και αμέσως μετά με δυνατή φωνή έψαλε το Χριστός Ανέστη  ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα, και  την ατμόσφαιρα γέμιζαν χίλια χρώματα από τα βεγγαλικά φώτα, στρόμπες και χίλιοι  κρότοι  πυροτεχνημάτων έδιναν πανηγυρικό χαρακτήρα λες και έβλεπες μια όψη ψευτοπόλεμου που δεν διαρκούσε παρά λίγες ευχάριστες στιγμές ,ενός πολέμου εφήμερου, χωρίς θύματα, μα αντιθέτως με φωνές ενθουσιασμού χαράς και αγαλλιάσεως για τη λαμπροφόρο  μέρα της Ανάστασης του Κυρίου.

Η Εκκλησία καθ’ όλη τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ήταν φωτολουσμένη, όσοι άνθρωποι τόσα και τα φώτα.

Στα χείλη όλων φτερούγιζε το χαμόγελο..

Όταν τελείωνε η θεία λειτουργία ο ένας εύχονταν στον άλλον χρόνια πολλά, Χριστός ανέστη και ο άλλος απαντούσε: Αληθώς ανέστη.

Φιλιά ,χειραψίες, εγκάρδιοι χαιρετισμοί έκαναν την aατμόσφαιρα που θάλεγε κανείς ότι εάν όλες οι μέρες ,οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν όπως κατά τη  μέρα της ανάστασης η γη μας θα ήταν πραγματικά ένας παράδεισος.

Στο σπίτι μας περίμενε η μαγειρίτσα ,ένα φαγητό που πάντα συνηθίζεται να προσφέρεται στον τόπο μας μετά τη θεία λειτουργία.

Κι ύστερα το τσούγκρισμα των αυγών.

΄Οποιος κατορθώσει να σπάσει τα αυγά των άλλων θεωρείται νικητής της μέρας.

Το μεσημέρι καθόμαστε στο πασχαλιάτικο τραπέζι, με το καλοψημένο αρνί,  το καλοζυμωμένο  ψωμί και πίνουμε φρέσκο κρασί από το γιοματάρι.

Το τραγούδι κι ο χορός ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και ηλεκτρίζει τις καρδιές όλων.

Πώς αλήθεια μπορεί να απουσιάσει κανείς όσο μακριά κι αν βρίσκεται από μια παρόμοια οικογενειακή γιορτή.

Ο πατέρας και η μητέρα την περιμένουν κάθε χρόνο με τη χαρά να ζήσουν μια μέρα μαζί με τα παιδιά τους που συνήθως για διαφόρους λόγους βρίσκονται μακριά τους.

Αυτή τη μέρα  γεμίζει ξανά η άδεια χελιδονοφωλιά και αρχίζει το γλυκο κελάηδισμα η χελιδόνα με τα παιδιά της.

Γεμίζει η ατμόσφαιρα  από νότες, υπερκόσμιες νότες, αλλοτινού κόσμου, νότες  που μόνο τη μέρα της Ανάστασης τραγουδιούνταν.

Αλήθεια πόσο όμορφες στιγμές περνάει κανείς μέσα στη θαλπωρή της οικογενειακής στέγης μακριά από φροντίδες και ξένους επηρεασμούς, πρόσχαρος γεμάτος ικανοποίηση και χαρά για μια τόσο όμορφη συνάντηση με τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τους χωριανούς και για ένα τέτοιο συνεορτασμό της λαμπροφόρου Ανάστασης του Κυρίου!…

 

(Τρίπολη 7-4-1966 Μ. Πέμπτη.)

Περισσότερα
EKO
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Super market arapis
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα