Σάββατο 21 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Οι επιλογές της καθημερινότητας μας- Της Ασπασίας Ρηγοπούλου

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Τον τελευταίο χρόνο είναι γεγονός ότι έχουμε χάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον έλεγχο της ζωής μας. Το αν θα βγούμε και πώς από το σπίτι μας. Το που θα πάμε και το με το ποιον επιτρέπεται να συναντηθούμε, είναι θέματα που τα καθορίζει ο κορωνοϊός.

Όπως όλα δείχνουν θα υπάρχει στη ζωή μας για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα.

Εμείς αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να βάζουμε στην άκρη την κούρασή μας, τον θυμό μας και να προτάσσουμε τη ζωή. Κι αυτή μόνον εμείς μπορούμε να την προστατεύσουμε με τις επιλογές που κάνουμε στην καθημερινότητά μας.

Ωστόσο δεν θα πρέπει στις συνθήκες αυτές, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να βλέπουμε μόνο αυτά που αφορούν τη δική μας ζωής.

Διαβάζοντας στον τοπικό Τύπο την ανακοίνωση του Ιδρύματος «Κιβωτός της Αγάπης», με την οποία ζητάει να συμβάλλουμε στην κάλυψη τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης αισθάνθηκα ότι αποτελεί μια καλή αφορμή για να βγούμε από τον πανδημικό κλοιό.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η πανδημία έχει πλήξει τα Ιδρύματα, τους εθελοντικούς φορείς και συλλόγους που στηρίζουν πάσχοντες, οικογένειες και καλύπτουν πολλές άλλες ανάγκες της κοινωνίας.

Είναι μία καλή ευκαιρία να βγούμε από τον μικρόκοσμό μας, από τη μονοτονία της ενασχόλησής μας με την πανδημία και να γεμίσουμε την ψυχή μας με κάτι που πραγματικά αξίζει.

Ο καθένας μας ανάλογα με τις δυνατότητές του, να φροντίσει να ενισχύσει τα ιδρύματα και του συλλόγους της πόλης μας. Ακόμα και μερικά κουτιά γάλα αποτελούν για τους χώρους αυτούς πολύ μεγάλη ανακούφιση.

Οι ανάγκες των συνανθρώπων μας, όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά έχουν πολλαπλασιαστεί την περίοδο αυτή.

Μεμονωμένα αλλά και μέσα από το οικογενειακό μας και φιλικό μας περιβάλλον μπορούμε να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Να ενεργοποιήσουμε τα παιδιά μας που φέτος δεν μπόρεσαν μέσα από τα σχολεία τους, τα οποία είναι κλειστά, να διδαχτούν την αλληλεγγύη και την προσφορά. Πέραν της ανακούφισης που θα προσφέρουμε σε όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, θα δώσουμε την ευκαιρία και σ’ εμάς τους ίδιους να πράξουμε κάτι ουσιαστικό και να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και τον φόβο που έχει απλώσει παντού γύρω μας η πανδημία.

 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και δρ. της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Τα 300 δις δεν θα λύσουν το πρόβλημα της Ευρώπης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει να «πέσουν» 300 δισ. ευρώ για να απεξαρτηθεί η Ευρώπη από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες και να αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία, όμως όσα περιγράφονται στο σχέδιο, ούτε εύκολα, ούτε και πολύ γρήγορα μπορούν να γίνουν, ειδικά εάν λογαριάσουμε την ευρω-γραφειοκρατία και τους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται αξιωματούχοι και στελέχη στις Βρυξέλλες. Κυρίως όμως, έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι κάτι που είναι πιο εύκολο να γίνει σε μία χώρα, είναι πολύ δύσκολο σε κάποια άλλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, ούτε όλες οι χώρες και όλες οι κοινωνίες είναι ίδιες, ούτε οι συνθήκες είναι κοινές. Για παράδειγμα, τα φωτοβολταϊκά στις στέγες ίσως είναι μια κάποια λύση για την Ελλάδα και για χώρες με αρκετά μεγάλη ηλιοφάνεια όπως η Ελλάδα. Τι μπορούν να προσφέρουν όμως στις πιο βόρειες χώρες;

Γι’ αυτό, παρά τις προσπάθειες που δεδομένα θα γίνουν προκειμένου η Ευρώπη να μπει σε μία νέα ενεργειακή εποχή, στην πραγματικότητα η Ευρώπη θα έχει πάντοτε ανάγκη τη Ρωσία, όπως και η Ρωσία θα έχει ανάγκη την Ευρώπη.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν ότι η Δύση – και ειδικά η Ευρώπη – οφείλει να δει μελλοντικά τη Ρωσία ως αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής ασφάλειας και ευημερίας της ηπείρου μας.

Γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να λέγεται και να γράφεται τη στιγμή που εξελίσσεται μία μεγάλη και άδικη αιματοχυσία στην Ουκρανία, που περνάει ολοένα και μεγαλώνει ένα χάσμα μίσους μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων, που όλο και περισσότερο απομονώνεται η Ρωσία από την Ευρώπη.

Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να τελειώσει το συντομότερο αυτός ο πόλεμος. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αυτή τη στιγμή, καθώς ούτε η Ρωσία, ούτε η Ουκρανία (και η Δύση) θέλουν να βγουν ηττημένες. Είναι απόλυτη ανάγκη όμως να βρεθεί ένας οδικός χάρτης εξόδου από την κρίση. Ένας τρόπος που θα βοηθήσει όλους να καθίσουν σε ένα τραπέζι…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς- Ο ρόγχος της μεταμέλειας 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

“Σκοπός της ζωής  δεν είναι να εξυπηρετεί την κατώτερη ζωική φύση,  αλλά τη φωτεινή δύναμη  πού βρίσκεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και η οποία βοηθάει τον άνθρωπο, να αναγνωρίσει το αγαθό”. Leo Tolstoy.

Φαίνεται ότι το μόνο πράγμα που μπορεί με βεβαιότητα να μας διδάξει ο θάνατος είναι ότι δεν πρέπει να αναβάλουμε ούτε ένα λεπτό τη ζωή, αλλά όχι οποιαδήποτε ζωή αλλά την πραγματική. Η «πτώση» του δικαστή επιδείνωσε την ήδη βεβαρημένη υγεία του και τον οδηγεί αργά και βασανιστικά στο επέκεινα χωρίς αμφιβολία και με απλές, αναγκαίες καθυστερήσεις. Αναγκαίες για να προλάβει ο δικαστής να αναμετρηθεί με τον πρότερο βίο του, να ζυγίσει τις βαθιές επιθυμίες του, να αναλογιστεί τον χαμένο χρόνο, να υπολογίσει τις αμέτρητες σπαταλημένες στιγμές που χάθηκαν βουτηγμένες υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό και την κενότητα.

-Το θέμα της – η εξιστόρηση του τέλος ενός δικαστή- ο Τολστόι το καθορίζει σαν «περιγραφή του απλού θανάτου ενός απλού ανθρώπου». Το βασικό νόημα του έργου βρίσκεται στους συλλογισμούς που κάνει ο άρρωστος πάνω σ΄ όλη την περασμένη ζωή, καθώς και το συμπέρασμά του πως η «ευπρεπής, εύθυμη ευχάριστη ζωή» είναι χειρότερη κι’ από τη φρίκη του θανάτου. Οι κοινωνικοί θεσμοί, που τυλίγουν σαν ιστός αράχνης τη ζωή τού Ιβάν Ιλίτς με την υποκρισία και την ψευτιά, ξεριζώνοντας από μέσα του καθετί το ανθρώπινο, αποτελούν την αιτία του δράματος που ζει στις στερνές του μέρες ο άρρωστος. Σ΄ αυτή τη στέρεα, τη συγκεκριμένη και σ΄ όλο το βάθος τοποθέτηση του ζητήματος, βρίσκεται η γενικότερη σημασία της νουβέλας, που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα της παγκόσμιας ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  (Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ (1958)

Το γελοίο εμπεριέχεται στο τραγικό και τανάπαλιν, ένα σχεδόν αστείο ατύχημα του δικαστή και η πτώση του πάνω σ’ ένα πόμολο είναι η αρχή όλων και η μακρά και αγωνιώδης πορεία του Ιβάν Ιλίτς προς τον θάνατο. Αυτό το μικρό ατύχημα του δικαστή είναι ικανό να τον οδηγήσει στο επέκεινα αλλά  και την αυτογνωσία, ένας επιπόλαιος τραυματισμός τον στέλνει στην μέγγενη του ανίκητου πόνου αλλά και στο μακρύ και επίπονο ταξίδι  προς την αυτοσυνειδησία και τον πνευματικό λυτρωμό. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον θάνατο. Κάποιοι μπορεί, επειδή ζουν μέσα στις εύφορες κοιλάδες της ζωής, να τον ξεχνούν, κάποιοι άλλοι επειδή, είναι πολύ «απασχολημένοι» μπορεί να τον λησμονούν, κάποιοι τρίτοι επειδή έχουν την ευχέρεια να βουλιάζουν στις ψευδαισθήσεις  τον παρακάμπτουν, αλλά όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου ο εναγκαλισμός είναι εξίσου επώδυνος για όλους πλούσιους και φτωχούς, ευφυείς και ανόητους, όλα αυτά τα κοινωνικά στάνταρ χλωμιάζουν και εξαϋλώνονται μπροστά στην αχανή έρημο της μοναξιάς που οδηγεί στην επώδυνη κλίνη του θανάτου. Ο Λέων Τολστόι δεν εφευρίσκει τυχαία το πόμολο για να δημιουργήσει το απαραίτητο μικροατύχημα που οδηγεί στα όρια του πνευματικά, ψυχικά και σωματικά τον ήρωα του, το εύρημα του πόμολου είναι η ειρωνεία απέναντι στο διηνεκές, είναι το λιμάρισμα του βασικού ιστού  του αιώνιου που οι άνθρωποι νομίζουμε όταν είμαστε υγιείς και ανθεκτικοί για πάντα θα μας συντροφεύει, με το εύρημα του πόμολου ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει πως ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να γκρεμιστούν, χωρίς φανερή αιτία και αφορμή, σαν το απρόσεκτο σαρκίο  του Ιβάν Ιλίτς και να χαθούν μέσα στην ερημία του τέλους.

Ο θάνατος είναι λοιπόν το θέμα του συγγραφέα, ο αλλοπρόσαλλα τυχαίος, ο γελοία απρόσμενος, ο απάνθρωπα επιπόλαιος θάνατος, σε αντίστιξη με την κενή, μέσα στον καθωσπρεπισμό, τη σαθρότητα και τις συμβάσεις, ζωής του ήρωα. Ένα δεύτερο θέμα που πραγματεύεται ο Λέων Τολστόι  αλλά δεν επισημαίνεται όσο του αναλογεί, είναι ο πόνος. Δεν θα μπορούσε να λάβει τις διαστάσεις που θα έπρεπε ο θάνατος του Ιλίτς, αν ο πόνος δεν τον έσερνε ως άλλο Έκτορα γύρω από τα τείχη του άλγους και του αφανισμού. Ένας θάνατος  σύντομος, χωρίς αφόρητο πόνο, χωρίς τη βαθιά οδύνη, χωρίς την αρρώστια, είναι πιο διαχειρίσιμος. Αυτό που εξουθενώνει τον ήρωα μας, μαζί με την αναμονή του θανάτου, είναι το μαρτύριο της κεντιάς, ο ανυπόφορος πόνος. 

Η παράσταση είναι αλήθεια ότι αρπάζει τον θεατή, μετά τα αστεία της αρχής, τους χλευασμούς της συνέχειας και τον βάζει με έναν εκπληκτικό τρόπο, σωματοποιημένο, στο αβάσταχτο τρενάκι του πόνου και δεν βγαίνει από κει παρά μόνο μόλις σβήσουν τα φώτα της παράστασης και καλέσει τους ηθοποιούς, τον  Γιώργο Γαλίτη και τον Θανάση Κουρλαμπά να τους δείξει με το χειροκρότημά του την ευγνωμοσύνη για αυτό που επί μιάμιση ώρα του προσέφεραν.

Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη πλάθει το έργο, το μεταπλάθει και μας το παρουσιάζει  γύρω από μια πολυθρόνα γραφείου chesterfield, λίγα φώτα και ελάχιστους αναγκαίους ήχους, ολόφρεσκο και σφριγηλό. Η όμορφη μουσική είναι  του Γιάννη Οικονόμου,  τα κοστούμια και το σκηνικό του  Νίκου Κασαπάκη, να επισημάνουμε ότι έχει γίνει σπουδαία δουλειά στην   κίνηση των ηθοποιών στους διάφορους ρόλους, την οποία «χορογραφεί» η Χριστίνα Φωτεινάκη. Ο δικαστής, οι φίλοι και οι γνωστοί του, το αδιάφορο υπηρετικό προσωπικό, η στιβαρή σύζυγος, η «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» κόρη και ο συμπονετικός υπηρέτης περιστρέφουν τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις εντάσεις τους γύρω από αυτήν την πολυθρόνα με τους υπέροχους Γαλίτη και Κουρλαμπά να αποδίδουν όλους τους παραπάνω ρόλους συν αυτόν του αφηγητή, με καταπληκτική αμεσότητα, με εντυπωσιακές εναλλαγές και ασύλληπτη μαεστρία. Οι δυο ηθοποιοί κατορθώνουν να «λιώσουν» τον ένα χαρακτήρα μέσα στον άλλον, με έναν μαγικό τρόπο, ο οποίος μοιάζει με το κινηματογραφικό dissolve, το οποίο επιτυγχάνεται με  το σβήσιμο του τέλους του πρώτου πλάνου μέσα στην αρχή του επόμενου. 

«Κατρακυλούσα ολοένα  κι εγώ είχα την εντύπωση πως σκαρφαλώνω, πως καταχτάω τη ζωή! Ναι, για την κοινή γνώμη ανέβαινα, μα στη πραγματικότητα η ζωή γλιστρούσε κάτω από τα πόδια μου… Και τώρα, ξόφλησα! Τώρα- ο θάνατος!» ακούμε μέσα σε έναν επιθανάτιο ρόγχο που μπαίνει από τα νύχια μας κι αφού διατρέξει όλο το  κορμί μας,   χάνεται στα κατάβαθα της ύπαρξης μας, χάριν της σκληρής εργασίας και της  δεινότητας των δυο πολύ καλών ηθοποιών του Γιώργου Γαλίτη και του Θανάση Κουρλαμπά.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Εξοπλιστικά προγράμματα ή επεκτατισμός και αναθεωρητισμός- Γράφει ο Κώστας Σβόλης (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ακούω και διαβάζω αρνητικές κριτικές για την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Λανθασμένες σκέψεις, αν αποδεχτούμε ότι τα σημαντικά θέματα συζητούνται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες δεν θεωρούνται κριτήριο αποδοχής των Ελληνικών θεμάτων αλλά το καλό κλίμα είναι επιβεβλημένο και  προαπαιτούμενο, αν στοχεύεις σε στήριξη από τη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη.

Ακούω και διαβάζω αρνητικά σχόλια για το εξοπλιστικό πρόγραμμα των F-35. Προφανώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ζούμε δίπλα σε γείτονα χώρα που επιβουλεύεται τα εδάφη μας και δεν διστάζει να ανοίγει πολλά και διαφορετικά πολεμικά μέτωπα.

Η χώρα μας έχει αμυντικούς και όχι επιθετικούς σκοπούς. Η διασφάλιση της ισορροπίας των οπλικών συστημάτων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και  ει δυνατόν η υπεροχή μας έχει αποτρεπτικό σκοπό και θα αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε που αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Οι χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρό οπλοστάσιο και δεν προστατεύονται από σύμμαχα κράτη, κάτω από την ομπρέλα διεθνών συμφωνιών, είναι οι πλέον ευάλωτες για τις ορέξεις όσων έχουν επεκτατικούς σκοπούς.

Η Ελλάδα δεν ανήκει στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ας το καταλάβουν οι φίλοι μας που ασπάζονται τη μαρξιστική και άλλες παρεμφερείς ιδεολογίες. Τα εξοπλιστικά προγράμματα ασφαλώς και είναι κοστοβόρα και αφαιρούν χρήματα από δράσεις που θα βοηθούσαν την κοινωνία να ανακάμψει από τις οικονομικές δυσκολίες. Όμως, δυστυχώς, η ιστορία απέδειξε  ότι όποιος θεωρεί εαυτόν ισχυρότερο του άλλου τότε καθίσταται και επικίνδυνος όταν διακατέχεται από μη δημοκρατικά ιδεώδη.

Η ισορροπία δυνάμεων καθιστά απίθανη την εμπλοκή μεταξύ  των μεγάλων δυνάμεων  που έχουν τη δυνατότητα της χρησιμοποίησης πυρηνικών όπλων. Σε αντίθεση με τους προηγηθέντες παγκόσμιους πολέμους όπου υπήρχε στο τέλος νικητής και ηττημένος, αν εμπλακούν οι μεγάλες δυνάμεις δεν θα υπάρχει νικητής. Θα είναι όλοι ηττημένοι.

 

 

(*) Ο Κωνσταντίνος Σβόλης είναι γιατρός- καρδιολόγος, δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Νίκου Παπαδημάτου «Πάτρα Ενωμένη»

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα