Δευτέρα 14 Ιουνίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ακρόπολη, διατήρηση πνεύματος ή πρωτοπορία εποχής;»-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Πολλά είναι τα δείγματα της ελληνικής πολιτισμικής συνέχειας κατά μήκος του ελλαδικού χώρου. Άλλες εποχές και άλλες δεκαετίες αποτυπώνονται σε μνημεία τα οποία ταυτόχρονα λειτουργούν ως αποδείξεις της ελληνικής αλλά και παγκόσμιας πολιτισμικής ιδέας.

Η Ελλάδα το 1981 υπογράφει την συνθήκη της UNESCO σύμφωνα με την οποία μνημεία που πληρούν τα κριτήρια για να ενταχθούν στην παγκόσμια πολιτισμική κληρονομιά και πνευματική περιουσία, πρέπει να διατηρούνται και να προστατεύονται από κάθε είδους φθορά. Το μνημείο της Ακρόπολης ,που απεικονίζει την πνευματική άνθηση της κλασσικής Ελληνικής περιόδου, εντάσσεται στα μνημεία που κληροδοτούνται ένδοξα στις επόμενες γενιές της παγκόσμιας ολότητας.
Πρόσφατα, έγινε γνωστή η πρόθεση του ελληνικού κυβερνητικού χώρου να επιτρέψει σε πολύ διάσημο οίκο μόδας να διεξάγει φωτογραφίσεις στο μνημείο της Ακρόπολης. Το βασικό επιχείρημα βασίζεται στην πρόθεση γνωστοποίησης της ελληνικότητας , του πολιτισμικού κάλλους , της πνευματικής μεστότητας ήδη από την αρχαιότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Οι αντιπαραθέσεις κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι έντονες ενώ δημοσιεύσεις με ειρωνικό ύφος και καυστική χροιά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως το twitter ή με ελληνικούς όρους κελάηδισμα, από τη μία και την άλλη πλευρά μονοπωλούν σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Το βασικό και πολύ σαφές ερώτημα που ανάγεται έπειτα από αυτή την απόφαση έχει ως εξής: Η διατήρηση και η προστασία του πολιτισμού συνάδει με την πρωτοποριακή και ραγδαία τάση της εποχής; Ή καλύτερα η άρνηση της κοινής πορείας μεταξύ πολιτισμού και πρωτοπορίας , αυτόματα επισημαίνει επιστροφή στην παρωχημένη και έγκλειστη σκέψη;
Πράγματι , η εμβέλεια της φήμης του οίκου μόδας σε συνδυασμό με το χρηματικό αντίκρισμα που θα καταβάλλει είναι πολύ υψηλά. Η ιστορία του μετρά από το 1950 ενώ το κοινό ,στο οποίο απευθύνονται τα παραγώμενα προϊόντα του, παρουσιάζει οικονομική ευχέρεια. Το πάντρεμα του πολιτισμού με την επιταγή της μόδας αποτελεί μια κίνηση με βαθιά επικοινωνιακούς στόχους. Θυμίζει την προσπάθεια γνωστής εταιρείας ανθρακούχου αναψυκτικού το 2019 να επικοινωνήσει το προϊόν της με την πνευματική σύγκριση της σπουδαιότητας του μνημείου της Ακρόπολης και του γνωστού αναψυκτικού. Οι αντιπαραθέσεις και πάλι υφίσταντο και η διαφημιστική καμπάνια αποσύρθηκε.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η έννοια της πρωτοποριακής σκέψης και προσπάθειας. Η χρησιμοποίηση, και όχι η χρήση , του πολιτισμικού παρόντος και παρελθόντος για την επικοινωνιακή αυξητική τάση και επιθυμία.
Η σπουδαιότητα μιας ιστορικής και πνευματικής ιδέας αποπνέει την σημαντικότητα της από την ίδια της την ουσία. Η ελληνικότητα, η ομορφιά, η διατήρηση, η ευστροφία, η άνθηση αλλά και η ωριμότητα αποτελούν ιδέες και συναισθήματα που αποτυπώνονται στον Παρθενώνα, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και τον ναό της Αθηνάς Νίκης. Η σπουδαιότητα του πνεύματος δεσπόζει στο αστικό κέντρο της Ελλάδας και γίνεται ένα με τον γαλάζιο ορίζοντα της.
Η ιστορία και το πνεύμα δεν στηρίζονται σε επικοινωνιακές τεχνικές και μεθοδικά κόλπα. Η σημαντικότητα τους απαιτεί την καθορισμένη γνωστοποίηση στο παγκόσμιο κοινό μέσα από κινήσεις που προωθούν τις ιδέες που πρεσβεύουν τα ίδια τα μνημεία. Την ελευθερία, την επιβλητικότητα, την δικαιοσύνη και το κάλλος, αισθητικό και κυρίως πνευματικό.
Η διατήρηση και η προστασία από πιθανές φθορές , όπως επισημαίνει η συνθήκη της UNESCO , αναφέρεται και στην προστασία της σημασιολογίας των μνημείων. Η σφαγή των ιδεών και της πολιτισμικής συνέχειας στον βωμό της εμπορευματοποίησης υπό το πρίσμα της παγκοσμιοποίησης διαβάλλει την φήμη της Ακρόπολης.
Ένα μνημείο που πρεσβεύει την Δημοκρατία, την φωνή του λαού, την ελληνικότητα.

*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

Άρθρα-Συνεργασίες

«Προσωπείο ή προσωπικότητα;»-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Αναμφισβήτητα, η εποχή που διανύουμε περικυκλώνεται από στερεότυπα και εγκαθιδρυμένες πεποιθήσεις.

Το πολύ θετικό του ζητήματος αυτού αποτελεί ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια των πολιτών για την κατάρριψη τους.
Αφύσικα πρότυπα ομορφιάς, κατευθυνόμενοι τρόποι έκφρασης, αδιανόητη ομοιομορφία σκέψης, μαζοποιημένη αλλά φαινομενικά προσωπική επιλογή για την εξωτερική εικόνα και συμπεριφορά.

Τα έγκλειστα κοινωνικά σύνδρομα λαμβάνουν ισχυρή θέση στην κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής τεχνολογικοποιημένης Ελλάδας.

Πρόσφατα, με αφορμή ένα βίντεο που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας προκλήθηκαν ισχυρές αντιδράσεις από τις φαντομικές κοινότητες. Πιο αναλυτικά, το θέμα που θίγεται στο βίντεο αποτελεί: Τα εγκαθιδρυμένα πρότυπα ομορφιάς που σταδιακά χάνουν την ισχύ τους συνάμα με τον παράλληλη αυξητική τάση για την αποδοχή της φυσικής ατέλειας της ανθρώπινης φύσης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση του διαδικτυακού κοινού. Οι δηλώσεις περί απέχθειας και ντροπής για τις φυσικές ατέλειες του ανθρώπινου σώματος ,όπως ραγάδες ή κυτταρίτιδα, ή η αποδοχή και ο πλήρης ενστερνισμός της υπερπροσπάθειας για την φροντίδα της εξωτερικής εμφάνισης προκάλεσαν αρνητικά έως και εξεγερτικά αισθήματα.
Με μια σύντομη κοινωνιολογική προσέγγιση ανάγονται δύο βασικά ζητήματα. Αφενός, η πολλή μεγάλη και ταυτόχρονα πανίσχυρη δύναμη διάδοσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αφετέρου, η κατά πλειοψηφία κοινωνική συνειδητοποίηση του εύθραυστου που χαρακτηρίζει το σώμα του ανθρώπου αλλά και η καταβολή του αγώνα υπεράσπισης του.
Η ισχύς των μέσων δικτύωσης αποτελεί μια πραγματικότητα με διφορούμενο νόημα. Είναι θετική ή αρνητική; Πηγάζει και ενεργοποιείται από την ανθρώπινη βούληση ή μεγιστοποιείται και κινεί την συμπεριφορά του δίχως να συναινεί;
Κατά τον Mάρσαλ Μακλούαν ‘’το μέσο είναι το μήνυμα’’. Παρόλο που η ρήση αυτή γίνεται γνωστή την εποχή της 5ης Βιομηχανικής Επανάστασης, σήμερα έχει ανυπέρβλητη δυναμική. Τα μέσα δικτύωσης αποτελούν το μήνυμα και την πραγματικότητα. Ακριβώς, η άμεση και πανελλαδική διάδοση του παραπάνω μηνύματος αποδεικνύει την ισχύ τους. Η έκρηξη αντιδράσεων και η διαδικτυακή καταδίκη των δηλώσεων αυτών πραγματοποιείται χάρη στη δύναμη του μέσου.
Το κρίσιμο σημείο έγκειται στην αντίληψη της δυνατότητας καθορισμού ή και περιορισμού της δυναμικής μόνο από την ανθρώπινη βούληση. Το μέσο είναι το μήνυμα και η ανθρώπινη σκέψη και πρακτική ο παράγοντας για την μεγιστοποίηση ή την σμίκρυνση δύναμης.
Παρακάτω, προχωρώντας τον προβληματισμό που αναδείχθηκε, παρατηρείται η κατάρριψη των στερεοτυποιημένων επί χρόνια στεγανών ομορφιάς-κατά βάση εξωτερικής- από την πλειοψηφία των Ελλήνων/Ελληνίδων. Η αφύσικη επιδίωξη της τελειότητας, η περιθωριοποίηση όσων δεν την επιδιώκουν, η δημιουργία συμπλεγμάτων κατωτερότητας εξαιτίας της διαφοροποίησης από το μαζικό κοινό ή η μαζοποίηση σκέψης και δράσης φαίνεται να χάνουν έδαφος στην σημερινή ανθρώπινη σκέψη.
Η θύελλα αντιδράσεων υποδεικνύει τα καταπιεσμένα αισθήματα για την ελεύθερη έκφραση ως προς την εξωτερική εικόνα. Ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια για την υπεράσπιση του ελευθερίας έκφρασης καθιστούν το ελληνικό κοινό μια συλλογικότητα με κοινό στόχο: Την απόσπαση από τα κοινωνικά καλούπια και το κυνήγι της πολιτισμικής εξέλιξης μέσα από την προσωπική αλλά ταυτόχρονα κοινή συλλογική δράση.
Ίσως η δυναμική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συμβάλλει στην κατάρριψη των στεγανών. Η προσωπική ελευθερία αποτελεί κοινωνικό μήνυμα που δύναται να σταθεί αξιοπρεπώς στην μάχη με τα υπαρξιακά σύνδρομα. Η επιδίωξη της ελευθερίας έκφρασης αναδεικνύει και ενδυναμώνει την προσωπικότητα αλλά και καταρρίπτει τα κατευθυνόμενα, περιορισμένα, επιβαλλόμενα κοινωνικά προσωπεία. Επόμενος προβληματισμός;
Προσωπείο ή προσωπικότητα;
*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Επάρκεια αίματος, ο πολυπόθητος στόχος-Της Κατερίνας Γ. Σολωμού

Δημοσιεύθηκε

στις

Τιμούμε σήμερα, 14 Ιουνίου, τον ανώνυμο εθελοντή αιμόδοτη που απλώνει το χέρι του και χαρίζει ζωή!

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι μια πράξη αλτρουισμού, υπέρτατης αγάπης προς τον συνάνθρωπο και έκφραση κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η σημερινή ημέρα που έχει καθιερωθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη έχει ως το κεντρικό μήνυμα: «Δώσε αίμα. Κράτα τον κόσμο ζωντανό» («Give blood and keep the world beating»). Μήνυμα που εστιάζει στην ενέργεια που φέρνουν οι νέοι στις κοινότητες που ζουν και επισημαίνει τον τρόπο με τον οποίο οι εθελοντές αιμοδότες κρατούν τον κόσμο ζωντανό και κάνουν τις καρδιές να χτυπούν.
Ακολουθώντας το μήνυμα αυτό, οφείλουμε όλοι να ευαισθητοποιηθούμε και να προσφέρουμε λίγο από το χρόνο μας και μια μικρή ποσότητα από το αίμα μας, συμβάλλοντας στην προσπάθεια για την κάλυψη των μεγάλων αναγκών σε αίμα που υπάρχουν στη χώρα μας.
Ιδίως, φέτος, που λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού τα αποθέματα σε φιάλες εθελοντικού προσφερόμενου αίματος λιγόστεψαν σημαντικά, καλούμαστε όλοι μας να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι και να πράξουμε το χρέος μας απέναντι στην κοινωνία.
Αξίζουν πράγματι την ευγνωμοσύνη μας όλοι εκείνοι οι εθελοντές αιμοδότες που με την πράξη τους στις δύσκολες και πρωτόγνωρες για όλους μας συνθήκες, έδειξαν με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, την ευαισθησία τους και την ευσυνειδησία τους, στηρίζοντας και τους συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη αλλά και το σύστημα υγείας.
Πρέπει να τους μιμηθούμε όλοι μας. Εξάλλου, το να υπηρετεί κανείς τις υψηλές αξίες του εθελοντισμού αποτελεί δείκτη πολιτισμού για μια χώρα και πρέπει να «επενδύσουμε» σε αυτό.
Οφείλει, όμως, η κεντρική εξουσία να μην στηρίζεται μόνον στους εθελοντικούς συλλόγους και στους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας που αιμοδοτούν τακτικά καλύπτοντας έτσι τα κενά της πολοτείας.
Πρέπει, επιτέλους, να καταρτίσει ειδικό σχέδιο δράσης για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος, δηλαδή η κάλυψη των αναγκών της Ελλάδας σε αίμα κατά 100% από εθελοντική αιμοδοσία, χωρίς να χρειάζεται να εισάγουμε ακόμα και σήμερα φιάλες αίματος από την Ελβετία.
Μέσα από ένα πλέγμα στοχευμένων δράσεων και πρωτοβουλιών, μπορεί να ενισχυθεί η ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας, να μεγαλώσει η «δεξαμενή» των εθελοντών που θα προσφέρου το δώρο ζωής, δίνοντας ένα τέλος στο ατέρμονο κηνύγι για μια φιάλη ζωής από τους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη…

(*) Η Κατερίνα Σολωμού είναι καθηγήτρια Ιατρικής του Παν/μίου Πατρών, υπεύθυνη υγείας του ΚΙΝ.ΑΛ. στη Δυτ. Ελλάδα, αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η σεξουαλική βία, ο στιγματισμός και η σιωπή

Δημοσιεύθηκε

στις

ΑΡΘΡΟ του Άγγελου Τσιγκρή, Διδάκτορα Εγκληματολογίας – Βουλευτή Αχαΐας – πρώην γενικού γραμματέα Αντεγκλημετικής Πολιτικής

 

Ο βιασμός είναι το μοναδικό έγκλημα βίας που το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από το δράστη: Οι μητέρες δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίξουν με παιδί θύμα βιασμού, οι γείτονες και οι φίλοι συχνά σχολιάζουν αρνητικά το θύμα, ακόμη και οι γιατροί και ιατροδικαστές μπορεί να κατηγορήσουν τα θύματα για το βιασμό τους.

Η κοινωνική απόρριψη που βιώνει το θύμα με τόσο έντονο τρόπο, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γενικευμένου κλίματος σιωπής και απροθυμίας για καταγγελία.

Έχει αποδειχθεί ότι κάθε χρόνο διαπράττονται στην Ελλάδα περίπου 4.500 βιασμοί, από τους οποίους μόνο 270 (6%) καταγγέλλονται στην Αστυνομία, μόνο 183 καταλήγουν σε σύλληψη κάποιου υπόπτου, μόνο 47 φτάνουν στο ακροατήριο για να εκδικασθούν, μόνο 20 καταλήγουν σε καταδικαστική απόφαση και τελικά μόνο σε λιγότερους από 10 βιαστές επιβάλλεται κάθειρξη, δηλαδή στερητική της ελευθερία ποινή άνω των 5 ετών (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Βιασμός: Το αθέατο έγκλημα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 1996).

Έχει παρατηρηθεί ότι το κάθε έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος -εκτός από το έγκλημα του βιασμού- είναι εξίσου έγκλημα και εξίσου αποτρόπαιο, ότι ώρα και αν γίνει ή οπουδήποτε στη γη και αν τελεστεί.

Οι πλατιά διαδεδομένες αντιλήψεις σχετικά με την παθητικότητα και την προκλητικότητα της γυναίκας και τη σεξουαλική παρορμητικότητα και επιθετικότητα του άνδρα, έχουν οδηγήσει στο παράδοξο φαινόμενο της ενοχοποίησης των θυμάτων βιασμού, τόσο από τα άτομα του ευρύτερου κοινού, όσο και από τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου του εγκλήματος.

Το όλο κλίμα της δυσπιστίας με την οποία αντιμετωπίζονται τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων, τους δημιουργεί συναισθήματα αυτο-ενοχοποίησης.

Έξι (6) στα δέκα (10) θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση που δέχθηκαν. Το παραπάνω αποτέλεσμα -αν συνδυαστεί με το 35% των θυμάτων που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει το βιασμό τους αν είχαν συμπεριφερθεί διαφορετικά- οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων αυτο-ενοχοποιούνται (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Τα Σεξουαλικά Εγκλήματα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 2000).

Η αυτοενοχοποίηση του θύματος οδηγεί στη μερική έως και την ολοκληρωτική αποενοχοποίηση του δράστη και οδηγεί -στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων- στη σιωπή και την ατιμωρησία._

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα