Δευτέρα 14 Ιουνίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Φύλο και κοινωνικά μέσα δικτύωσης: η περίπτωση της Παπαρίζου- Της Αντωνίας Ρηγάτου

Δημοσιεύθηκε

στις

 

antoniarigatou[email protected]gmail.com

Τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» γνωστά σε όλους με τον αγγλικό όρο «social media», αποτελούν κάτι περισσότερο από μία μόδα. Στην πραγματικότητα είναι ένα φαινόμενο, μια επανάσταση που αλλάζει ριζικά τον τρόπο επικοινωνίας. Η δημοφιλία τους βασίζεται στο γεγονός ότι η αλληλεπίδραση μεταξύ των χρηστών δημιουργεί προϋποθέσεις επί της ουσίας έναν χώρο συμμετοχικής ανταλλαγής πληροφοριών κάθε είδους (σχόλια, αντιδράσεις, βίντεο, φωτογραφίες και κείμενα).

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να αναρωτηθούμε το εξής: διαχειριζόμαστε σωστά τα «κοινωνικά μέσα δικτύωσης»; Απαντάμε ορθά στο ερώτημα, όταν προσδιορίσουμε τον σκοπό που τα χειριζόμαστε. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα μειονεκτήματα στην λανθασμένη χρήση των μέσων αυτών αυξάνονται αισθητά σαν μια βόμβα έτοιμη να σκάσει.

Στο twitter ξεχώρισε προ ημερών ως θέμα επικαιρότητας το όνομα της διαγωνιζόμενης της χώρας μας που έφερε την πρώτη θέση με το μουσικό κομμάτι «my Number one» στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό μουσικής. Οι χρήστες του «κοινωνικού μέσου» σχολίασαν αρνητικά τα κιλά της διαγωνιζόμενης με αφορμή την παρουσία της στο φετινό διαγωνισμό. Η ίδια σε πρόσφατη συνέντευξή της έδειξε να μην την απασχολεί το θέμα και έδωσε την βαρύτητα που έπρεπε ως επαγγελματίας στις απαντήσεις των κακεντρεχών σχολιασμών που έκαναν οι χρήστες των «κοινωνικών μέσων».

Η διαχείριση της Έλενας Παπαρίζου ήταν σωστή για δύο λόγους. Ο ένας λόγος ανήκει στον επαγγελματισμό της. Ένας επαγγελματίας ποτέ δεν θα σταθεί στην εικόνα που φέρουν τα κοινωνικά μέσα για αυτόν, αλλά θα επικεντρωθεί στο έργο του. Δεύτερον, τα πρότυπα που αυτός διαμορφώνει. Η πραγματικότητα και η ουσία είναι ότι δεν αφορά κανέναν ποιο είναι το φύλο του, πόσα κιλά είναι.  Αυτό που πρέπει να απασχολεί είναι το έργο του καθενός στον τομέα του, η πορεία του και η εξέλιξή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το ζητούμενο είναι η πρώτη θέση που έφερε η καλλιτέχνιδα στο ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού με μια εξαιρετική ερμηνεία.

 Να σημειωθεί ότι οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στο να στοχοποιούνται στα «κοινωνικά μέσα» αλλά και στην κοινωνία ευρύτερα. Κάνοντας μια σύντομη αναζήτηση στην Google θα ανατρέξετε σε δημοσιεύματα από τα «κοινωνικά μέσα» αλλά και από τα Μέσα ενημέρωσης, τα  οποία στοχοποιούν κατά καιρούς γυναίκες από τον πολιτικό και καλλιτεχνικό χώρο.  Σε αυτό το θολό τοπίο που δημιουργείται οι γυναίκες καλούνται να έρχονται αντιμέτωπες με σημεία και τέρατα ακόμα και όταν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων κάνουν καλά την δουλειά τους.

Σύμφωνα με την κρατούσα άποψη και τάση της κοινωνίας, στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» δεν χάνεται μόνο το μέτρο, αλλά τίθεται εν αμφιβόλω το ζήτημα της ποιότητας των απόψεων, της αντικειμενικότητας των καταστάσεων καθώς και η κατάχρηση της ελευθερίας που μας δίνουν τα μέσα αυτά. Πολύ εύκολα μπορούν να καταπατήσουν τις ελευθερίες του άλλου φτάνοντας σε σημείο να δημιουργούν διακρίσεις και να τις διογκώνουν. Όπως πολύ εύστοχα υποστηρίζει η βρετανίδα συγγραφέας Caroline Criado Perez,  όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά (πανδημία), όλα τα συνήθη κενά δεδομένων που έχουν εντοπιστεί μεγεθύνονται και πολλαπλασιάζονται.

Πηγή βιβλίου:  Perez  C. (2019). «ΑΟΡΑΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ». Αθήνα, Μεταίχμιο.

*Η Αντωνία Ρηγάτου είναι δημοσιογράφος, επικοινωνιολόγος, αναλύτρια στο Κέντρο Στρατηγικών Αναλύσεων και αριστούχος του μεταπτυχιακού στο αντικείμενο της «Σύγχρονης Δημοσιογραφίας».

Άρθρα-Συνεργασίες

«Προσωπείο ή προσωπικότητα;»-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Αναμφισβήτητα, η εποχή που διανύουμε περικυκλώνεται από στερεότυπα και εγκαθιδρυμένες πεποιθήσεις.

Το πολύ θετικό του ζητήματος αυτού αποτελεί ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια των πολιτών για την κατάρριψη τους.
Αφύσικα πρότυπα ομορφιάς, κατευθυνόμενοι τρόποι έκφρασης, αδιανόητη ομοιομορφία σκέψης, μαζοποιημένη αλλά φαινομενικά προσωπική επιλογή για την εξωτερική εικόνα και συμπεριφορά.

Τα έγκλειστα κοινωνικά σύνδρομα λαμβάνουν ισχυρή θέση στην κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής τεχνολογικοποιημένης Ελλάδας.

Πρόσφατα, με αφορμή ένα βίντεο που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας προκλήθηκαν ισχυρές αντιδράσεις από τις φαντομικές κοινότητες. Πιο αναλυτικά, το θέμα που θίγεται στο βίντεο αποτελεί: Τα εγκαθιδρυμένα πρότυπα ομορφιάς που σταδιακά χάνουν την ισχύ τους συνάμα με τον παράλληλη αυξητική τάση για την αποδοχή της φυσικής ατέλειας της ανθρώπινης φύσης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση του διαδικτυακού κοινού. Οι δηλώσεις περί απέχθειας και ντροπής για τις φυσικές ατέλειες του ανθρώπινου σώματος ,όπως ραγάδες ή κυτταρίτιδα, ή η αποδοχή και ο πλήρης ενστερνισμός της υπερπροσπάθειας για την φροντίδα της εξωτερικής εμφάνισης προκάλεσαν αρνητικά έως και εξεγερτικά αισθήματα.
Με μια σύντομη κοινωνιολογική προσέγγιση ανάγονται δύο βασικά ζητήματα. Αφενός, η πολλή μεγάλη και ταυτόχρονα πανίσχυρη δύναμη διάδοσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αφετέρου, η κατά πλειοψηφία κοινωνική συνειδητοποίηση του εύθραυστου που χαρακτηρίζει το σώμα του ανθρώπου αλλά και η καταβολή του αγώνα υπεράσπισης του.
Η ισχύς των μέσων δικτύωσης αποτελεί μια πραγματικότητα με διφορούμενο νόημα. Είναι θετική ή αρνητική; Πηγάζει και ενεργοποιείται από την ανθρώπινη βούληση ή μεγιστοποιείται και κινεί την συμπεριφορά του δίχως να συναινεί;
Κατά τον Mάρσαλ Μακλούαν ‘’το μέσο είναι το μήνυμα’’. Παρόλο που η ρήση αυτή γίνεται γνωστή την εποχή της 5ης Βιομηχανικής Επανάστασης, σήμερα έχει ανυπέρβλητη δυναμική. Τα μέσα δικτύωσης αποτελούν το μήνυμα και την πραγματικότητα. Ακριβώς, η άμεση και πανελλαδική διάδοση του παραπάνω μηνύματος αποδεικνύει την ισχύ τους. Η έκρηξη αντιδράσεων και η διαδικτυακή καταδίκη των δηλώσεων αυτών πραγματοποιείται χάρη στη δύναμη του μέσου.
Το κρίσιμο σημείο έγκειται στην αντίληψη της δυνατότητας καθορισμού ή και περιορισμού της δυναμικής μόνο από την ανθρώπινη βούληση. Το μέσο είναι το μήνυμα και η ανθρώπινη σκέψη και πρακτική ο παράγοντας για την μεγιστοποίηση ή την σμίκρυνση δύναμης.
Παρακάτω, προχωρώντας τον προβληματισμό που αναδείχθηκε, παρατηρείται η κατάρριψη των στερεοτυποιημένων επί χρόνια στεγανών ομορφιάς-κατά βάση εξωτερικής- από την πλειοψηφία των Ελλήνων/Ελληνίδων. Η αφύσικη επιδίωξη της τελειότητας, η περιθωριοποίηση όσων δεν την επιδιώκουν, η δημιουργία συμπλεγμάτων κατωτερότητας εξαιτίας της διαφοροποίησης από το μαζικό κοινό ή η μαζοποίηση σκέψης και δράσης φαίνεται να χάνουν έδαφος στην σημερινή ανθρώπινη σκέψη.
Η θύελλα αντιδράσεων υποδεικνύει τα καταπιεσμένα αισθήματα για την ελεύθερη έκφραση ως προς την εξωτερική εικόνα. Ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια για την υπεράσπιση του ελευθερίας έκφρασης καθιστούν το ελληνικό κοινό μια συλλογικότητα με κοινό στόχο: Την απόσπαση από τα κοινωνικά καλούπια και το κυνήγι της πολιτισμικής εξέλιξης μέσα από την προσωπική αλλά ταυτόχρονα κοινή συλλογική δράση.
Ίσως η δυναμική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συμβάλλει στην κατάρριψη των στεγανών. Η προσωπική ελευθερία αποτελεί κοινωνικό μήνυμα που δύναται να σταθεί αξιοπρεπώς στην μάχη με τα υπαρξιακά σύνδρομα. Η επιδίωξη της ελευθερίας έκφρασης αναδεικνύει και ενδυναμώνει την προσωπικότητα αλλά και καταρρίπτει τα κατευθυνόμενα, περιορισμένα, επιβαλλόμενα κοινωνικά προσωπεία. Επόμενος προβληματισμός;
Προσωπείο ή προσωπικότητα;
*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Επάρκεια αίματος, ο πολυπόθητος στόχος-Της Κατερίνας Γ. Σολωμού

Δημοσιεύθηκε

στις

Τιμούμε σήμερα, 14 Ιουνίου, τον ανώνυμο εθελοντή αιμόδοτη που απλώνει το χέρι του και χαρίζει ζωή!

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι μια πράξη αλτρουισμού, υπέρτατης αγάπης προς τον συνάνθρωπο και έκφραση κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η σημερινή ημέρα που έχει καθιερωθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη έχει ως το κεντρικό μήνυμα: «Δώσε αίμα. Κράτα τον κόσμο ζωντανό» («Give blood and keep the world beating»). Μήνυμα που εστιάζει στην ενέργεια που φέρνουν οι νέοι στις κοινότητες που ζουν και επισημαίνει τον τρόπο με τον οποίο οι εθελοντές αιμοδότες κρατούν τον κόσμο ζωντανό και κάνουν τις καρδιές να χτυπούν.
Ακολουθώντας το μήνυμα αυτό, οφείλουμε όλοι να ευαισθητοποιηθούμε και να προσφέρουμε λίγο από το χρόνο μας και μια μικρή ποσότητα από το αίμα μας, συμβάλλοντας στην προσπάθεια για την κάλυψη των μεγάλων αναγκών σε αίμα που υπάρχουν στη χώρα μας.
Ιδίως, φέτος, που λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού τα αποθέματα σε φιάλες εθελοντικού προσφερόμενου αίματος λιγόστεψαν σημαντικά, καλούμαστε όλοι μας να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι και να πράξουμε το χρέος μας απέναντι στην κοινωνία.
Αξίζουν πράγματι την ευγνωμοσύνη μας όλοι εκείνοι οι εθελοντές αιμοδότες που με την πράξη τους στις δύσκολες και πρωτόγνωρες για όλους μας συνθήκες, έδειξαν με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, την ευαισθησία τους και την ευσυνειδησία τους, στηρίζοντας και τους συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη αλλά και το σύστημα υγείας.
Πρέπει να τους μιμηθούμε όλοι μας. Εξάλλου, το να υπηρετεί κανείς τις υψηλές αξίες του εθελοντισμού αποτελεί δείκτη πολιτισμού για μια χώρα και πρέπει να «επενδύσουμε» σε αυτό.
Οφείλει, όμως, η κεντρική εξουσία να μην στηρίζεται μόνον στους εθελοντικούς συλλόγους και στους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας που αιμοδοτούν τακτικά καλύπτοντας έτσι τα κενά της πολοτείας.
Πρέπει, επιτέλους, να καταρτίσει ειδικό σχέδιο δράσης για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος, δηλαδή η κάλυψη των αναγκών της Ελλάδας σε αίμα κατά 100% από εθελοντική αιμοδοσία, χωρίς να χρειάζεται να εισάγουμε ακόμα και σήμερα φιάλες αίματος από την Ελβετία.
Μέσα από ένα πλέγμα στοχευμένων δράσεων και πρωτοβουλιών, μπορεί να ενισχυθεί η ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας, να μεγαλώσει η «δεξαμενή» των εθελοντών που θα προσφέρου το δώρο ζωής, δίνοντας ένα τέλος στο ατέρμονο κηνύγι για μια φιάλη ζωής από τους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη…

(*) Η Κατερίνα Σολωμού είναι καθηγήτρια Ιατρικής του Παν/μίου Πατρών, υπεύθυνη υγείας του ΚΙΝ.ΑΛ. στη Δυτ. Ελλάδα, αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η σεξουαλική βία, ο στιγματισμός και η σιωπή

Δημοσιεύθηκε

στις

ΑΡΘΡΟ του Άγγελου Τσιγκρή, Διδάκτορα Εγκληματολογίας – Βουλευτή Αχαΐας – πρώην γενικού γραμματέα Αντεγκλημετικής Πολιτικής

 

Ο βιασμός είναι το μοναδικό έγκλημα βίας που το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από το δράστη: Οι μητέρες δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίξουν με παιδί θύμα βιασμού, οι γείτονες και οι φίλοι συχνά σχολιάζουν αρνητικά το θύμα, ακόμη και οι γιατροί και ιατροδικαστές μπορεί να κατηγορήσουν τα θύματα για το βιασμό τους.

Η κοινωνική απόρριψη που βιώνει το θύμα με τόσο έντονο τρόπο, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γενικευμένου κλίματος σιωπής και απροθυμίας για καταγγελία.

Έχει αποδειχθεί ότι κάθε χρόνο διαπράττονται στην Ελλάδα περίπου 4.500 βιασμοί, από τους οποίους μόνο 270 (6%) καταγγέλλονται στην Αστυνομία, μόνο 183 καταλήγουν σε σύλληψη κάποιου υπόπτου, μόνο 47 φτάνουν στο ακροατήριο για να εκδικασθούν, μόνο 20 καταλήγουν σε καταδικαστική απόφαση και τελικά μόνο σε λιγότερους από 10 βιαστές επιβάλλεται κάθειρξη, δηλαδή στερητική της ελευθερία ποινή άνω των 5 ετών (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Βιασμός: Το αθέατο έγκλημα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 1996).

Έχει παρατηρηθεί ότι το κάθε έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος -εκτός από το έγκλημα του βιασμού- είναι εξίσου έγκλημα και εξίσου αποτρόπαιο, ότι ώρα και αν γίνει ή οπουδήποτε στη γη και αν τελεστεί.

Οι πλατιά διαδεδομένες αντιλήψεις σχετικά με την παθητικότητα και την προκλητικότητα της γυναίκας και τη σεξουαλική παρορμητικότητα και επιθετικότητα του άνδρα, έχουν οδηγήσει στο παράδοξο φαινόμενο της ενοχοποίησης των θυμάτων βιασμού, τόσο από τα άτομα του ευρύτερου κοινού, όσο και από τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου του εγκλήματος.

Το όλο κλίμα της δυσπιστίας με την οποία αντιμετωπίζονται τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων, τους δημιουργεί συναισθήματα αυτο-ενοχοποίησης.

Έξι (6) στα δέκα (10) θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση που δέχθηκαν. Το παραπάνω αποτέλεσμα -αν συνδυαστεί με το 35% των θυμάτων που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει το βιασμό τους αν είχαν συμπεριφερθεί διαφορετικά- οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων αυτο-ενοχοποιούνται (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Τα Σεξουαλικά Εγκλήματα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 2000).

Η αυτοενοχοποίηση του θύματος οδηγεί στη μερική έως και την ολοκληρωτική αποενοχοποίηση του δράστη και οδηγεί -στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων- στη σιωπή και την ατιμωρησία._

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα