Δευτέρα 14 Ιουνίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΚΙΝ.ΑΛ. :Αλλαγή σελίδας!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Με ενδιαφέρον παρακολουθούν τα συμβαίνοντα στο ΚΙΝ.ΑΛ. όσοι ενδιαφέρονται για τις κομματικές διεργασίες εν όψει του Συνεδρίου για την αλλαγή ηγεσίας.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μεγάλη κινητικότητα, συζητήσεις, συμφωνίες για στήριξη υποψηφίων, για αλλαγές (δραστικές ή μη) αλλά και για διατήρηση του STATUS QUO. Αυτά όλα είναι βέβαια μία εσωκομματική υπόθεση των πολιτικών στελεχών του ΚΙΝ.ΑΛ. και των οπαδών του.

Όμως, θα αναφερθώ σε κάτι που θεωρώ – κατά την γνώμη μου- στρατηγικό λάθος της ηγεσίας του ΚΙΝ.ΑΛ. Η αντιπολιτευτική τακτική της κ. Γεννηματα και των συνεργατών της προς την Κυβέρνηση, ο ισαποστακισμός της είναι για μένα ένας βασικός λόγος για την δημοσκοπική καθήλωση του κόμματος τα τελευταία χρόνια.

Δεν βρισκόμαστε πια στην δεκαετία του ‘80 – ‘90 όταν “εχθρός” τους ήταν η “επάρατη Δεξιά”.

Δεν υπάρχουν πια μπλε και πράσινα καφενεία. Θα έλεγα δε πως η Ν.Δ. βλέπει με συμπάθεια τις προσπάθειες του ΚΙΝ.ΑΛ. να ανακάμψει. Και τούτο διότι το κόμμα αυτό, παρα τις λίγες παραφωνίες, αποτελεί έναν γνήσιο εκπρόσωπο της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Είναι ένα Αστικό κόμμα και, μαζί με την Κεντροδεξιά της Ν.Δ., αποτελεί τον έτερο βασικό πυλώνα της αστικής μας δημοκρατίας. Κανείς δεν λέει να μην ασκεί αντιπολίτευση το ΚΙΝ.ΑΛ.

Πρέπει, όμως, η ηγεσία του να αντιληφθεί πως “εχθρός” δεν είναι η Κεντροδεξιά και οι πολιτικές της αλλά ο λαϊκισμός του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ πού άκριτα στηρίζει κάθε είδους κινητοποίηση ακόμα και υπέρ ενός διαβόητου δολοφόνου. Και μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατ΄ επανάληψη έχει θέσει σε κίνδυνο το δημοκρατικό πολίτευμα. Να θυμηθούμε μονάχα τα όσα συνέβησαν το 2015 (επιδιωκόμενος διχασμός της κοινωνίας, δημοψήφισμα, δηλώσεις για Νομισματοκοπείο, για Στρατό στους δρόμους κλπ.).

Ας ελπίσουμε πως η ευγενής άμιλλα για εκλογή νέας ηγεσίας θα φέρει και ωριμότερες σκέψεις ως προς την στρατηγική που πρέπει να ακολουθείται.

Το ΚΙΝ.ΑΛ. έχει μία μοναδική ευκαιρία να ανακάμψει και να βρει το δρόμο του μετά τα λάθη των τελευταίων ετών.

Έχει ξεφορτωθεί -σχεδόν- όλα τα παλαιοκομματικά βαρίδια, όλους τους θεσιθήρες πού έχουν μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι λοιπόν μία εκπληκτική ευκαιρία για ανάκαμψη και ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Είθε να την εκμεταλευτούν. ΙΔΩΜΕΝΕΝ!!

 

Άρθρα-Συνεργασίες

«Προσωπείο ή προσωπικότητα;»-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Αναμφισβήτητα, η εποχή που διανύουμε περικυκλώνεται από στερεότυπα και εγκαθιδρυμένες πεποιθήσεις.

Το πολύ θετικό του ζητήματος αυτού αποτελεί ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια των πολιτών για την κατάρριψη τους.
Αφύσικα πρότυπα ομορφιάς, κατευθυνόμενοι τρόποι έκφρασης, αδιανόητη ομοιομορφία σκέψης, μαζοποιημένη αλλά φαινομενικά προσωπική επιλογή για την εξωτερική εικόνα και συμπεριφορά.

Τα έγκλειστα κοινωνικά σύνδρομα λαμβάνουν ισχυρή θέση στην κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής τεχνολογικοποιημένης Ελλάδας.

Πρόσφατα, με αφορμή ένα βίντεο που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας προκλήθηκαν ισχυρές αντιδράσεις από τις φαντομικές κοινότητες. Πιο αναλυτικά, το θέμα που θίγεται στο βίντεο αποτελεί: Τα εγκαθιδρυμένα πρότυπα ομορφιάς που σταδιακά χάνουν την ισχύ τους συνάμα με τον παράλληλη αυξητική τάση για την αποδοχή της φυσικής ατέλειας της ανθρώπινης φύσης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση του διαδικτυακού κοινού. Οι δηλώσεις περί απέχθειας και ντροπής για τις φυσικές ατέλειες του ανθρώπινου σώματος ,όπως ραγάδες ή κυτταρίτιδα, ή η αποδοχή και ο πλήρης ενστερνισμός της υπερπροσπάθειας για την φροντίδα της εξωτερικής εμφάνισης προκάλεσαν αρνητικά έως και εξεγερτικά αισθήματα.
Με μια σύντομη κοινωνιολογική προσέγγιση ανάγονται δύο βασικά ζητήματα. Αφενός, η πολλή μεγάλη και ταυτόχρονα πανίσχυρη δύναμη διάδοσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αφετέρου, η κατά πλειοψηφία κοινωνική συνειδητοποίηση του εύθραυστου που χαρακτηρίζει το σώμα του ανθρώπου αλλά και η καταβολή του αγώνα υπεράσπισης του.
Η ισχύς των μέσων δικτύωσης αποτελεί μια πραγματικότητα με διφορούμενο νόημα. Είναι θετική ή αρνητική; Πηγάζει και ενεργοποιείται από την ανθρώπινη βούληση ή μεγιστοποιείται και κινεί την συμπεριφορά του δίχως να συναινεί;
Κατά τον Mάρσαλ Μακλούαν ‘’το μέσο είναι το μήνυμα’’. Παρόλο που η ρήση αυτή γίνεται γνωστή την εποχή της 5ης Βιομηχανικής Επανάστασης, σήμερα έχει ανυπέρβλητη δυναμική. Τα μέσα δικτύωσης αποτελούν το μήνυμα και την πραγματικότητα. Ακριβώς, η άμεση και πανελλαδική διάδοση του παραπάνω μηνύματος αποδεικνύει την ισχύ τους. Η έκρηξη αντιδράσεων και η διαδικτυακή καταδίκη των δηλώσεων αυτών πραγματοποιείται χάρη στη δύναμη του μέσου.
Το κρίσιμο σημείο έγκειται στην αντίληψη της δυνατότητας καθορισμού ή και περιορισμού της δυναμικής μόνο από την ανθρώπινη βούληση. Το μέσο είναι το μήνυμα και η ανθρώπινη σκέψη και πρακτική ο παράγοντας για την μεγιστοποίηση ή την σμίκρυνση δύναμης.
Παρακάτω, προχωρώντας τον προβληματισμό που αναδείχθηκε, παρατηρείται η κατάρριψη των στερεοτυποιημένων επί χρόνια στεγανών ομορφιάς-κατά βάση εξωτερικής- από την πλειοψηφία των Ελλήνων/Ελληνίδων. Η αφύσικη επιδίωξη της τελειότητας, η περιθωριοποίηση όσων δεν την επιδιώκουν, η δημιουργία συμπλεγμάτων κατωτερότητας εξαιτίας της διαφοροποίησης από το μαζικό κοινό ή η μαζοποίηση σκέψης και δράσης φαίνεται να χάνουν έδαφος στην σημερινή ανθρώπινη σκέψη.
Η θύελλα αντιδράσεων υποδεικνύει τα καταπιεσμένα αισθήματα για την ελεύθερη έκφραση ως προς την εξωτερική εικόνα. Ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια για την υπεράσπιση του ελευθερίας έκφρασης καθιστούν το ελληνικό κοινό μια συλλογικότητα με κοινό στόχο: Την απόσπαση από τα κοινωνικά καλούπια και το κυνήγι της πολιτισμικής εξέλιξης μέσα από την προσωπική αλλά ταυτόχρονα κοινή συλλογική δράση.
Ίσως η δυναμική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συμβάλλει στην κατάρριψη των στεγανών. Η προσωπική ελευθερία αποτελεί κοινωνικό μήνυμα που δύναται να σταθεί αξιοπρεπώς στην μάχη με τα υπαρξιακά σύνδρομα. Η επιδίωξη της ελευθερίας έκφρασης αναδεικνύει και ενδυναμώνει την προσωπικότητα αλλά και καταρρίπτει τα κατευθυνόμενα, περιορισμένα, επιβαλλόμενα κοινωνικά προσωπεία. Επόμενος προβληματισμός;
Προσωπείο ή προσωπικότητα;
*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Επάρκεια αίματος, ο πολυπόθητος στόχος-Της Κατερίνας Γ. Σολωμού

Δημοσιεύθηκε

στις

Τιμούμε σήμερα, 14 Ιουνίου, τον ανώνυμο εθελοντή αιμόδοτη που απλώνει το χέρι του και χαρίζει ζωή!

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι μια πράξη αλτρουισμού, υπέρτατης αγάπης προς τον συνάνθρωπο και έκφραση κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η σημερινή ημέρα που έχει καθιερωθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη έχει ως το κεντρικό μήνυμα: «Δώσε αίμα. Κράτα τον κόσμο ζωντανό» («Give blood and keep the world beating»). Μήνυμα που εστιάζει στην ενέργεια που φέρνουν οι νέοι στις κοινότητες που ζουν και επισημαίνει τον τρόπο με τον οποίο οι εθελοντές αιμοδότες κρατούν τον κόσμο ζωντανό και κάνουν τις καρδιές να χτυπούν.
Ακολουθώντας το μήνυμα αυτό, οφείλουμε όλοι να ευαισθητοποιηθούμε και να προσφέρουμε λίγο από το χρόνο μας και μια μικρή ποσότητα από το αίμα μας, συμβάλλοντας στην προσπάθεια για την κάλυψη των μεγάλων αναγκών σε αίμα που υπάρχουν στη χώρα μας.
Ιδίως, φέτος, που λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού τα αποθέματα σε φιάλες εθελοντικού προσφερόμενου αίματος λιγόστεψαν σημαντικά, καλούμαστε όλοι μας να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι και να πράξουμε το χρέος μας απέναντι στην κοινωνία.
Αξίζουν πράγματι την ευγνωμοσύνη μας όλοι εκείνοι οι εθελοντές αιμοδότες που με την πράξη τους στις δύσκολες και πρωτόγνωρες για όλους μας συνθήκες, έδειξαν με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, την ευαισθησία τους και την ευσυνειδησία τους, στηρίζοντας και τους συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη αλλά και το σύστημα υγείας.
Πρέπει να τους μιμηθούμε όλοι μας. Εξάλλου, το να υπηρετεί κανείς τις υψηλές αξίες του εθελοντισμού αποτελεί δείκτη πολιτισμού για μια χώρα και πρέπει να «επενδύσουμε» σε αυτό.
Οφείλει, όμως, η κεντρική εξουσία να μην στηρίζεται μόνον στους εθελοντικούς συλλόγους και στους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας που αιμοδοτούν τακτικά καλύπτοντας έτσι τα κενά της πολοτείας.
Πρέπει, επιτέλους, να καταρτίσει ειδικό σχέδιο δράσης για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος, δηλαδή η κάλυψη των αναγκών της Ελλάδας σε αίμα κατά 100% από εθελοντική αιμοδοσία, χωρίς να χρειάζεται να εισάγουμε ακόμα και σήμερα φιάλες αίματος από την Ελβετία.
Μέσα από ένα πλέγμα στοχευμένων δράσεων και πρωτοβουλιών, μπορεί να ενισχυθεί η ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας, να μεγαλώσει η «δεξαμενή» των εθελοντών που θα προσφέρου το δώρο ζωής, δίνοντας ένα τέλος στο ατέρμονο κηνύγι για μια φιάλη ζωής από τους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη…

(*) Η Κατερίνα Σολωμού είναι καθηγήτρια Ιατρικής του Παν/μίου Πατρών, υπεύθυνη υγείας του ΚΙΝ.ΑΛ. στη Δυτ. Ελλάδα, αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η σεξουαλική βία, ο στιγματισμός και η σιωπή

Δημοσιεύθηκε

στις

ΑΡΘΡΟ του Άγγελου Τσιγκρή, Διδάκτορα Εγκληματολογίας – Βουλευτή Αχαΐας – πρώην γενικού γραμματέα Αντεγκλημετικής Πολιτικής

 

Ο βιασμός είναι το μοναδικό έγκλημα βίας που το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από το δράστη: Οι μητέρες δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίξουν με παιδί θύμα βιασμού, οι γείτονες και οι φίλοι συχνά σχολιάζουν αρνητικά το θύμα, ακόμη και οι γιατροί και ιατροδικαστές μπορεί να κατηγορήσουν τα θύματα για το βιασμό τους.

Η κοινωνική απόρριψη που βιώνει το θύμα με τόσο έντονο τρόπο, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γενικευμένου κλίματος σιωπής και απροθυμίας για καταγγελία.

Έχει αποδειχθεί ότι κάθε χρόνο διαπράττονται στην Ελλάδα περίπου 4.500 βιασμοί, από τους οποίους μόνο 270 (6%) καταγγέλλονται στην Αστυνομία, μόνο 183 καταλήγουν σε σύλληψη κάποιου υπόπτου, μόνο 47 φτάνουν στο ακροατήριο για να εκδικασθούν, μόνο 20 καταλήγουν σε καταδικαστική απόφαση και τελικά μόνο σε λιγότερους από 10 βιαστές επιβάλλεται κάθειρξη, δηλαδή στερητική της ελευθερία ποινή άνω των 5 ετών (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Βιασμός: Το αθέατο έγκλημα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 1996).

Έχει παρατηρηθεί ότι το κάθε έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος -εκτός από το έγκλημα του βιασμού- είναι εξίσου έγκλημα και εξίσου αποτρόπαιο, ότι ώρα και αν γίνει ή οπουδήποτε στη γη και αν τελεστεί.

Οι πλατιά διαδεδομένες αντιλήψεις σχετικά με την παθητικότητα και την προκλητικότητα της γυναίκας και τη σεξουαλική παρορμητικότητα και επιθετικότητα του άνδρα, έχουν οδηγήσει στο παράδοξο φαινόμενο της ενοχοποίησης των θυμάτων βιασμού, τόσο από τα άτομα του ευρύτερου κοινού, όσο και από τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου του εγκλήματος.

Το όλο κλίμα της δυσπιστίας με την οποία αντιμετωπίζονται τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων, τους δημιουργεί συναισθήματα αυτο-ενοχοποίησης.

Έξι (6) στα δέκα (10) θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση που δέχθηκαν. Το παραπάνω αποτέλεσμα -αν συνδυαστεί με το 35% των θυμάτων που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει το βιασμό τους αν είχαν συμπεριφερθεί διαφορετικά- οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων αυτο-ενοχοποιούνται (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Τα Σεξουαλικά Εγκλήματα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 2000).

Η αυτοενοχοποίηση του θύματος οδηγεί στη μερική έως και την ολοκληρωτική αποενοχοποίηση του δράστη και οδηγεί -στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων- στη σιωπή και την ατιμωρησία._

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement
Coffe Island

Αυτή την εβδομάδα