Πέμπτη 29 Ιουλίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Προσωπείο ή προσωπικότητα;»-Γράφει η Αγγελική Παπαγεωργίου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Αναμφισβήτητα, η εποχή που διανύουμε περικυκλώνεται από στερεότυπα και εγκαθιδρυμένες πεποιθήσεις.

Το πολύ θετικό του ζητήματος αυτού αποτελεί ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια των πολιτών για την κατάρριψη τους.
Αφύσικα πρότυπα ομορφιάς, κατευθυνόμενοι τρόποι έκφρασης, αδιανόητη ομοιομορφία σκέψης, μαζοποιημένη αλλά φαινομενικά προσωπική επιλογή για την εξωτερική εικόνα και συμπεριφορά.

Τα έγκλειστα κοινωνικά σύνδρομα λαμβάνουν ισχυρή θέση στην κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής τεχνολογικοποιημένης Ελλάδας.

Πρόσφατα, με αφορμή ένα βίντεο που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας προκλήθηκαν ισχυρές αντιδράσεις από τις φαντομικές κοινότητες. Πιο αναλυτικά, το θέμα που θίγεται στο βίντεο αποτελεί: Τα εγκαθιδρυμένα πρότυπα ομορφιάς που σταδιακά χάνουν την ισχύ τους συνάμα με τον παράλληλη αυξητική τάση για την αποδοχή της φυσικής ατέλειας της ανθρώπινης φύσης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση του διαδικτυακού κοινού. Οι δηλώσεις περί απέχθειας και ντροπής για τις φυσικές ατέλειες του ανθρώπινου σώματος ,όπως ραγάδες ή κυτταρίτιδα, ή η αποδοχή και ο πλήρης ενστερνισμός της υπερπροσπάθειας για την φροντίδα της εξωτερικής εμφάνισης προκάλεσαν αρνητικά έως και εξεγερτικά αισθήματα.
Με μια σύντομη κοινωνιολογική προσέγγιση ανάγονται δύο βασικά ζητήματα. Αφενός, η πολλή μεγάλη και ταυτόχρονα πανίσχυρη δύναμη διάδοσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αφετέρου, η κατά πλειοψηφία κοινωνική συνειδητοποίηση του εύθραυστου που χαρακτηρίζει το σώμα του ανθρώπου αλλά και η καταβολή του αγώνα υπεράσπισης του.
Η ισχύς των μέσων δικτύωσης αποτελεί μια πραγματικότητα με διφορούμενο νόημα. Είναι θετική ή αρνητική; Πηγάζει και ενεργοποιείται από την ανθρώπινη βούληση ή μεγιστοποιείται και κινεί την συμπεριφορά του δίχως να συναινεί;
Κατά τον Mάρσαλ Μακλούαν ‘’το μέσο είναι το μήνυμα’’. Παρόλο που η ρήση αυτή γίνεται γνωστή την εποχή της 5ης Βιομηχανικής Επανάστασης, σήμερα έχει ανυπέρβλητη δυναμική. Τα μέσα δικτύωσης αποτελούν το μήνυμα και την πραγματικότητα. Ακριβώς, η άμεση και πανελλαδική διάδοση του παραπάνω μηνύματος αποδεικνύει την ισχύ τους. Η έκρηξη αντιδράσεων και η διαδικτυακή καταδίκη των δηλώσεων αυτών πραγματοποιείται χάρη στη δύναμη του μέσου.
Το κρίσιμο σημείο έγκειται στην αντίληψη της δυνατότητας καθορισμού ή και περιορισμού της δυναμικής μόνο από την ανθρώπινη βούληση. Το μέσο είναι το μήνυμα και η ανθρώπινη σκέψη και πρακτική ο παράγοντας για την μεγιστοποίηση ή την σμίκρυνση δύναμης.
Παρακάτω, προχωρώντας τον προβληματισμό που αναδείχθηκε, παρατηρείται η κατάρριψη των στερεοτυποιημένων επί χρόνια στεγανών ομορφιάς-κατά βάση εξωτερικής- από την πλειοψηφία των Ελλήνων/Ελληνίδων. Η αφύσικη επιδίωξη της τελειότητας, η περιθωριοποίηση όσων δεν την επιδιώκουν, η δημιουργία συμπλεγμάτων κατωτερότητας εξαιτίας της διαφοροποίησης από το μαζικό κοινό ή η μαζοποίηση σκέψης και δράσης φαίνεται να χάνουν έδαφος στην σημερινή ανθρώπινη σκέψη.
Η θύελλα αντιδράσεων υποδεικνύει τα καταπιεσμένα αισθήματα για την ελεύθερη έκφραση ως προς την εξωτερική εικόνα. Ο αγώνας και η αγωνιώδης προσπάθεια για την υπεράσπιση του ελευθερίας έκφρασης καθιστούν το ελληνικό κοινό μια συλλογικότητα με κοινό στόχο: Την απόσπαση από τα κοινωνικά καλούπια και το κυνήγι της πολιτισμικής εξέλιξης μέσα από την προσωπική αλλά ταυτόχρονα κοινή συλλογική δράση.
Ίσως η δυναμική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συμβάλλει στην κατάρριψη των στεγανών. Η προσωπική ελευθερία αποτελεί κοινωνικό μήνυμα που δύναται να σταθεί αξιοπρεπώς στην μάχη με τα υπαρξιακά σύνδρομα. Η επιδίωξη της ελευθερίας έκφρασης αναδεικνύει και ενδυναμώνει την προσωπικότητα αλλά και καταρρίπτει τα κατευθυνόμενα, περιορισμένα, επιβαλλόμενα κοινωνικά προσωπεία. Επόμενος προβληματισμός;
Προσωπείο ή προσωπικότητα;
*Η Αγγελική Παπαγεωργίου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο Α.Π.Θ.

Άρθρα-Συνεργασίες

Αυτή η φλόγα που καίει…

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Πέτρου Ψωμά, επικεφαλής σπιράλ

Αυτή η φλόγα που καίει στο βωμό του Ολυμπιακού Σταδίου στο Τόκιο άναψε με τη χρήση υδρογόνου, για πρώτη φορά στην Ιστορία του θεσμού. Μία καινοτομία που σηματοδοτεί την τάση για μια πιο «πράσινη» αντιμετώπιση του πλανήτη, με σαφή πρόθεση αύξησης της ευαισθητοποίησης της υφηλίου σε περιβαλλοντικά θέματα.

Αυτή η φλόγα που καίει στο Τόκιο από την περασμένη Παρασκευή, είναι μια φλόγα ελπίδας, αλληλεγγύης και συναδέλφωσης. Πέρα από τα διαχρονικά και πανανθρώπινα μηνύματα του Ολυμπισμού, στην εποχή του covid-19 η φλόγα αυτή καλείται να συμφιλιώσει, να ενώσει και να εμπνεύσει.
Αυτή η φλόγα που καίει άναψε στην Αρχαία Ολυμπία στις 12 Μαρτίου 2020, στις πρώτες μέρες της πανδημίας και της τοπικής μας καραντίνας. Ύστερα ταξίδεψε –έστω δύσκολα, έστω διαφορετικά- μέχρι την Ιαπωνία, ανέμεινε στωικά επί ένα χρόνο και από τις 23 Ιουλίου πήρε τη θέση της στο βωμό.
Αυτή η φλόγα ανάβει στο αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας από το 1936, όταν πρωτο-καθιερώθηκε η Τελετή Αφής. Εννέα Ελληνίδες έχουν υποδυθεί ως σήμερα το ρόλο της Πρωθιέρειας στη σχετική τελετή. Πρώτη στην ιστορία η Κούλα Πράτσικα, η πρωτοπόρος του κλασικού χορού στη χώρα, γεννημένη στην Πάτρα στα 1899.
Αυτή η φλόγα που καίει κατά τη διάρκεια όλων των σύγχρονων Ολυμπιάδων αποτελεί έκτοτε ένα από τα σύμβολα των Αγώνων, όπως το λογότυπο με τους πέντε κύκλους, όπως ο Ολυμπιακός Ύμνος του Κωστή Παλαμά. Ο πατρινός ποιητής τον έγραψε για την Ολυμπιάδα του 1896 και από το 1960 αποτελεί τον επίσημο ύμνο του Ολυμπιακού Κινήματος.
Αυτή η φλόγα είναι και η ασίγαστη συντροφιά των αθλητών που συμμετέχουν κάθε φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αθλητές από 206 αποστολές φέτος, μία εκ των οποίων και η ελληνική, με μια αντιπροσωπεία 83 αθλητών ανάμεσα τους η Νόρα Δράκου και ο Χριστόφορος Κολόμβος από την Πάτρα. Τέσσερις Ολυμπιονίκες έχει γεννήσει η πόλη μας ως σήμερα, μακάρι στο μέλλον να αυξηθούν.
Αυτή η φλόγα που θα καίει ως τη λήξη των Αγώνων δεν πέρασε ποτέ από την Πάτρα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η πατρινή γη -του Παλαμά, της Πράτσικα, της Δράκου, του Κολόμβου- δεν διασχίσθηκε το 2020 από λαμπαδηδρόμους. Η ευθύνη αυτής της ντροπιαστικής παράλειψης βαραίνει αποκλειστικά τον Δήμαρχο Πατρέων που πολιτικοποιώντας την υποδοχή της φλόγας το 2018 –στη διαδρομή της για τη Νότια Κορέα- ανάγκασε την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή να εξαιρέσει την Πάτρα από την πορεία της φλόγας του 2020.
Αυτή η φλόγα θα μας θυμίζει πλέον πως όταν η πολιτική ασκείται με όρους φανατισμού, εμμονών και μικροπρέπειας, η περιοχή που υπηρετείς ηττάται (στερούμενη τη δάδα, χάνοντας τουριστική προβολή, υποχωρώντας στην εκτίμηση της διεθνούς κοινότητας κλπ), ενώ όταν υπάρχει στρατηγική, σχέδιο και θετικές πρωτοβουλίες, στέλνεις στην οικουμένη από τον τόπο σου Πράτσικες, Παλαμάδες και Ολυμπιονίκες, που με το έργο, τη δουλειά και τον ιδρώτα τους σε προβάλουν, ως πόλη, διεθνώς.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Εορτή Αποκατάστασης της Δημοκρατίας-Του Παναγιώτη Παπαγιαβή

Δημοσιεύθηκε

στις

«Ξεφυλλίζοντας» μία ηλεκτρονική εφημερίδα είδα ένα τίτλο της, «Αποκατάσταση της Δημοκρατίας – Ποιοι έχουν προσκληθεί»
Διάβασα λοιπόν ότι έχουν προσκληθεί περί τα 130 άτομα.

Κάποιοι ως προσωπικότητες, άλλοι για τις πραγματικά εντυπωσιακές επιτυχίες τους, άλλοι για τους κοινωνικούς τους αγώνες, εκπρόσωποι μειοψηφιών, ηθοποιοί, αθλητές, αριστούχοι μαθητές, πρωταγωνιστές στη μάχη του κορωνοιού και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, όπου αναφέρονται ονόματα από κάποιους φορείς για κάποιο σημαντικό έργο.
Με έκπληξη όμως δεν είδα καμία λίστα αντιστασιακών. Συμπτωματικά εκείνη τα στιγμή μου τηλεφώνησε (για κάποιο θέμα δικό μας) ο προσωπικός μου φίλος Στάθης Παναγούλης ( πέντε χρόνια φυλακή στα κολαστήρια του Μπογιάτι και του ΕΑΤ-ΕΣΑ – αδελφός του αείμνηστου Αλέκου). Στο τέλος της συνομιλίας μας του ευχήθηκα «άντε καλά να περάσεις αύριο με την Πρόεδρο».
Μου απάντησε «δεν είμαι καλεσμένος , όπως και άλλοι. Έχει καλέσει με ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ δυο-τρία άτομα από τους αντιστασιακούς»
Έμεινα έκπληκτος. Τι σόι γιορτή ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ της Δημοκρατίας είναι όταν δεν παρευρίσκονται αυτοί, που τρόπο τινά βοήθησαν στην ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της;
Αν εξαιρέσουμε αυτούς που με το θείο ταλέντο και την εργασία τους (καθηγητής ΜΙΤ κ. Δασκαλάκης – Αντετοκούνμπο κ.α.) λαμπρύνουν την Ελλάδα, έχω την απορία αν «οι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών» – όπως αποκαλούνται από το συντάκτη – θα είχαν αναδείξει τις ικανότητες τους, μέσα από μαζικούς τους φορείς, οι μειοψηφίες θα είχαν αποκτήσει δικαιώματα, εάν δεν είχαμε σήμερα Δημοκρατία και εξακολουθούσε η δικτατορία? Κατ΄ εμένα σίγουρα όχι.
Έτσι η εορτή, στις 24/7, που γίνεται από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το τίτλο» ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της Δημοκρατίας, κατά τη γνώμη πρέπει να αλλάξει τίτλο ΣΕ «ΕΟΡΤΗ της ΔΗΜΙΟΚΡΑΤΙΑΣ», όπου θα παρευρίσκονται όλοι εκείνοι που με αγώνες και προσπάθειες επέτυχαν στους στόχους τους εντός του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Στην επέτειο, στις 24/7, για την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ πρέπει να καλούνται ΠΡΩΤΑ αυτοί που συνέβαλαν στην αποκατάσταση. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί εν ζωή, και τους ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ, αλλά, ηθελημένα τους αγνοείτε. Και εάν κάποιοι έφυγαν, μερικοί μάλιστα από τα βασανιστήρια της χούντας που τους άφησαν υπολείμματα υπάρχουν οι σύντροφοι τους, (χήρα ΜΟΥΣΤΑΚΛΗ, χήρα ΜΗΝΗ κ.α.)

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια βόλτα του Τσίπρα στην Μύκονο

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Μια βόλτα στη Μύκονο, μετά την αναγγελία της προσεχούς επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νησί, κρίθηκε ότι ήταν η χρυσή ευκαιρία για τον Τσίπρα, προκειμένου να συνεχίσει την προσπάθειά του να πείσει την κοινή γνώμη ότι, κάθε τι που σκέπτεται και διαλαλεί σχετικά με τον κορονοϊό, υποδηλώνει την επιτυχία που θα είχε η μάχη κατά της πανδημίας αν ήταν ο ίδιος πρωθυπουργός!

Ο άνθρωπος που τον περασμένο Νοέμβριο δήλωνε ότι δεν θα υπάρξει σύντομα εμβόλιο για τον θανατηφόρο ιό, ο ίδιος άνθρωπος που μίλησε στην Βουλή για «ξεστοκάρισμα» των εμβολίων, παραμένει ό ίδιος άνθρωπος που προσδοκά και εύχεται την κυβερνητική αποτυχία στην αντιμετώπιση της πανδημίας, με την ελπίδα ότι αυτή θα του αποφέρει την προσωπική και κομματική του πολιτική ανάκαμψη!
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο αντίκτυπος από την «εκδρομή» στην Μύκονο δεν θα μπορούσε παρά να επικεντρωθεί στον διάλογο που είχε με τον παλιό του συμμαθητή, από το πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων της Αθήνας, που τον περίμενε «αραχτός» σε μια καφετέρια του νησιού, όπου και ακούγεται ο Τσίπρας να λέει με το γνωστό άνετο –«μάγκικο» και ολίγον «αλανιάρικο» ύφος του: «Εσύ δεν άλλαξες καθόλου ρε π….στη»! Προφανώς ο «π…στης» ενθουσιάστηκε από την προσφώνηση, όποτε οι δυο παλιοί συμμαθητές αναπόλησαν το ένδοξο παρελθόν τους, που, βέβαια, περιελάμβανε και τις γνωστές καταλήψεις, όπου «δοξάστηκε» ο Τσίπρας…. Αλλά η χαρά του Τσίπρα από αυτή την απρόσμενη συνάντηση τον οδήγησε σε μια ακόμη «ηρωική» ανάμνηση: Θυμήθηκε την πενταήμερη σχολική εκδρομή στην Ρόδο όπου, όπως είπε ο ίδιος με καμάρι, «έφευγαν καρέκλες στην πισίνα»!…
Αν συνδυάσει κανείς τι καταλήψεις, τις «καρέκλες που έφευγαν στην πισίνα», την «στροφή των 360ο », με την οποία ήθελε να δηλώσει την αλλαγή άποψης χωρίς να καταλαβαίνει ότι απλώς επιστρέφει στην ίδια θέση, την άγνοιά του ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος βρίσκονται στο ίδιο νησί, την διάσημη πλέον «kolotumba» μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 και την περιλάλητη 17ωρη διαπραγμάτευση, τα «οξφορδιανά» αγγλικά, με τα οποία αδυνατούσε να συγκρατήσει τα γέλια του ο Κλίντον και την οδύνη του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην σωρό του αδίστακτου δικτάτορα της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, τότε έχουμε την πλήρη εικόνα ενός «τυχερού» ανθρώπου που ο λαός τον έφθασε τόσο ψηλά, όσο ασήμαντη, περιθωριακή και γραφική είναι η πραγματική του εικόνα…
Πράγματι, είναι αδιανόητο πως αντιλαμβάνεται την ιδιότητά του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο άνθρωπος που μόνον με το επίπεδο του Πολάκη θα μπορούσε να συγκριθεί… Από την άλλη βέβαια πλευρά είναι προφανές ότι η ανοχή, η κατανόηση και η κάλυψη που ο Τσίπρας προσφέρει στον Πολάκη απλώς αναδεικνύουν την πλήρη ταύτισή τους σε διανοητικό, ηθικό και πολιτικό επίπεδο, γεγονός που εξηγεί απόλυτα την άνεση με την οποία ο Πολάκης επιβεβαιώνει, σχεδόν σε καθημερινή βάση, την «μοναδικότητα» της προσωπικότητάς του!…
Θα μπορούσε να αντιλέξει κάποιος: Μα δεν δικαιούται ένας πρώην πρωθυπουργός να έχει μια «προσωπική» στιγμή μ έναν παλιό του φίλο και να εκφραστεί με την «αργκό», που αποτελεί συνήθη τρόπο έκφρασης μεταξύ μιας μερίδας, τουλάχιστον, της νεολαίας;
Απάντηση: Αν ο «περίπατος» στην Μύκονο είχε ιδιωτικό χαρακτήρα, θα μπορούσε να ανεχθεί κανείς την γραφικότητα της αθυροστομίας, έστω και αν, ακόμη και σ’ αυτήν την περίπτωση, ένας πρώην πρωθυπουργός, ακόμη και αν λέγεται Τσίπρας, οφείλει να συμπεριφέρεται, στις δημόσιες εμφανίσεις του, με μέτρο, περίσκεψη και ευπρέπεια, χωρίς να ξεχνά την ιδιότητά του… Αλλά όταν πηγαίνεις στην Μύκονο δήθεν για να συζητήσεις με την τοπική κοινωνία και τους τοπικούς επιχειρηματίες τα προβλήματα που προκαλεί η πανδημία, αλλά κυρίως για να καταδικάσεις την κυβέρνηση που δεν έχει επιδείξει την δική σου «ετοιμότητα» – όπως αυτή που επέδειξε ο μεγάλος τιμονιέρης του ΣΥΡΙΖΑ στην τραγωδία της Ανατολικής Αττικής – τότε οι προσφωνήσεις, όπως αυτή προς τον «παλιό συμμαθητή» και η ανάμνηση από τις «καρεκλιές στην πισίνα» απλώς αποδεικνύουν ότι, ο «χαβαλές» και η «ψευτομαγκιά» κυριαρχούν στην σκέψη και στην συμπεριφορά του άλλοτε πρωθυπουργού, ακόμη και όταν καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να φανεί ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα σημερινά καθήκοντά του….

GOODYS

Περισσότερα
GOODYS
ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα