Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2021
Connect with us

Πολιτισμός

«Δρόμοι Ζωής – Στα χνάρια του Νίκου Καζαντζάκη 1989-2019»-Το βιβλίο του Γιώργου Στασινάκη κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική

Δημοσιεύθηκε

στις

Τριάντα χρόνια περιπέτειας και δράσης του Γιώργου Στασινάκη στις πέντε ηπείρους για να κάνει γνωστές τις ποικίλες μορφές του τεράστιου έργου του μεγάλου Δάσκαλου, του Νίκου Καζαντζάκη, να μοιραστεί το διαρκές ενδιαφέρον που του ασκεί, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του που αντιστέκεται στον χρόνο. Ήταν στιγμές που τον σημάδεψαν και που θα του μείνουν αξέχαστες…

Από το 1989 έως το 2019 ο Γιώργος Στασινάκης, ως πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, μίλησε σε δεκάδες εκδηλώσεις σε πόλεις, συνοικίες, χωριά, σχολεία, πανεπι-στήμια, πολιτιστικά, φιλοσοφικά και εκπαιδευτικά κέντρα-ινστιτούτα, ναούς, συλλόγους, φυλακές, που έλαβαν χώρα σε 101 χώρες, ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες, ελεύθερες και μη ελεύθερες, όλες πλούσιες σε ιστορία και πολιτισμό.

Το 2018, ακολουθώντας τις παροτρύνσεις των φίλων του, άρχισε να γράφει το βιβλίο «Δρόμοι Ζωής – Στα χνάρια του Νίκου Καζαντζάκη 1989-2019» ως μια ένδειξη σεβασμού στον μεγάλο Δάσκαλο και ως μια μαρτυρία των περιπλανήσεών του στις πέντε ηπείρους.

Σε αυτό, αναπολεί με συγκίνηση τις συναντήσεις με μελετητές και ομιλητές, εξαιρετικούς διανοούμενους, νέους, Έλληνες της Διασποράς και φιλέλληνες, καλλιτέχνες, τις επισκέψεις σε μέ-ρη σχεδόν έναν αιώνα μετά το πέρασμα του Καζαντζάκη από εκεί (Αλμάτι, Τασκένδη, Σαμαρκάνδη, Μπουχάρα, Ασκαμπάτ, Μπακού, Τιφλίδα, Ζυρίχη, Λουγκάνο, Σιγκαπούρη, Gottesgab-Bozi Dar, Kyoto, Νάξο, Στούπα, Λευκωσία, Λουμπλιάνα…) και σε πολλές χώρες που για πρώτη φορά άκουγαν για τον μεγάλο Κρητικό (Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική).

Σπάνια ένας επιστήμονας, όπως ο Γιώργος Στασινάκης, αφιέρωσε ανιδιοτελώς ένα μεγάλο μέρος της ζωής του παγκοσμίως στην προώθηση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη και γενικά του Ελληνικού Πολιτισμού.

Ο περίπλους του δεν τελειώνει εδώ. Το πάθος του για τον μεγάλο Κρητικό παραμένει αμείωτο, γιατί, όπως γράφει Max Tau, συγγραφέας και πιστός φίλος του Καζαντζάκη: «Οι μεγάλοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Μας εγκαταλείπουν μονάχα. Ο Καζαντζάκης θα ζει πάντα ανάμεσά μας. Χρέος μας είναι να ξαναζωντανεύουμε με τις πράξεις μας την παρουσία του».

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Γιώργος Στασινάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1941 και φοίτησε στο Γαλλικό Κολλέγιο Δελασάλ «Άγιος Παύλος» στον Πειραιά. Σπούδασε στο Μπορντό της Γαλλίας Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά και Δημόσιο Δίκαιο. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου εργάστηκε αρχικά ως βοηθός Αντιπροσώπου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, στη συνέχεια ως βοηθός Κοσμήτορα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης και τέλος ως ανώτερο διοικητικό και νομικό στέλεχος του CERN (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών) μέχρι τον Δεκέμβριο του 2005, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Έχει λάβει έως σήμερα τρεις σημαντικές τιμητικές διακρίσεις: Ιππότης του Εθνικού Τάγματος Αξίας (1996) από τη Γαλλική Δημοκρατία, Πρεσβευτής Ελληνισμού (2008) από την Ελληνική Πολιτεία και Επίτιμος Δημότης (2007) του Δήμου “Νίκος Καζαντζάκης”. Είναι ιδρυτής και πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ), ενώ κατέχει επίσης τη θέση του αρχισυντάκτη της ετήσιας επιθεώρησης Le Regard cretois και του ενημερωτικού δελτίου Synthesis, που αποτελούν εκδόσεις της ΔΕΦΝΚ. Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Γαλλόφωνου Τύπου και ένας από τους σημαντικούς δωρητές του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη στη Μυρτιά της Κρήτης. Έχει δώσει πολλές διαλέξεις και έχει ταξιδέψει με δικά του έξοδα σε ενενήντα έξι χώρες για τη διάδοση του έργου και της σκέψης του Καζαντζάκη σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

 

 

Πολιτισμός

«Ο Μίκης ήταν φαινόμενο»-Ο δημοσιογράφος και βιογράφος του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη, Γιώργος Λογοθέτης είχε δώσει συνέντευξη στον Αχιλλέα Παπαδιονυσίου

Δημοσιεύθηκε

στις

Μπορεί να πέρασαν αρκετές ημέρες από την είδηση του θανάτου του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη, Μίκη Θεοδωράκη, ωστόσο, τα τραγούδια και η μουσική του θα συνεχίσουν να συνοδεύουν την Ελλάδα ανά τους αιώνες.

Ένας από τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν με τον Μίκη Θεοδωράκη, γράφοντας μάλιστα και τη βιογραφία του, ο γνωστός δημοσιογράφος, Γιώργος Λογοθέτης είχε μιλήσει στον Αχιλλέα Παπαδιονυσίου για την γνωριμία του με τον μουσικοσυνθέτη. Ο Γιώργος Λογοθέτης εργάστηκε στην Σουηδική Ραδιοφωνία – Τηλεόραση ως δημοσιογράφος και παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών επί σχεδόν 20 χρόνια. Για την Σουηδική Τηλεόραση και στην συνέχεια για την ΕΡΤ 3 στην Θεσσαλονίκη όπου κλήθηκε να βοηθήσει στην οργάνωση του νέου τηλεοπτικού καναλιού ΕΡΤ3 ως διευθυντής τηλεόρασης, έχει δημιουργήσει πολλές εκπομπές για τον Μίκη Θεοδωράκη και το έργο του.
Παραθέτουμε σήμερα μέρος αυτής της συνέντευξης.

ΕΡ.: Πείτε μας τι σας οδήγησε στη συγγραφή του βιβλίου για τον Μίκη Θεοδωράκη και την παραγωγή του DVD που έχει το Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού.

Με τον Μίκη Θεοδωράκη συναντηθήκαμε το 1962, εγώ τότε 17 χρονών. Ήρθα στην Αθήνα, δούλευα, το βράδυ πήγαινα στο νυχτερινό γυμνάσιο και κάποια στιγμή ένας
φίλος λέει πάμε σε ένα θέατρο, σε μια παράσταση. Εγώ δεν τον ήξερα,
ακούγαμε βέβαια τη μουσική αλλά ποιος ήταν ο Θεοδωράκης δεν το ήξερα, πάμε στο θέατρο Καλουτά το 1962 και βλέπω μια ατμόσφαιρα απίστευτη. Γεμάτο το θέατρο, ενθουσιασμός και ανεβαίνει στη σκηνή ένα θηρίο για τα δικά μου τα μάτια, σηκώνει τα χέρια του και αρχίζει να ανεμίζει. Από εκείνη την στιγμή κάτι έγινε μέσα μου, σαν
κάτι να με τσίμπησε και με έπιασε ένα πάθος για τον άνθρωπο και το έργο του. Από το ‘62 μέχρι σήμερα παρακολουθώ στενά, έχω γίνει η σκιά του και καμιά φορά τσακώνομαι και με την γυναίκα μου γιατί λέει ότι ασχολείσαι περισσότερο με τον Θεοδωράκη παρά με την οικογένεια… έχουμε κάνει μαζί 12 ωριαία ντοκιμαντέρ,
πολλά άρθρα, πολλές εκπομπές για τη σουηδική και την ελληνική τηλεόραση. Στο βιβλίο μου «Θρησκεία μου είναι η Ελλάδα» όλα αυτά τα χρόνια κατέγραψα εμπειρίες, ντοκουμέντα, στοιχεία, τα πάντα και κάποια στιγμή ήθελα αυτά τα στοιχεία να τα βγάλω στην επιφάνεια αλλά εγώ δεν ήθελα να κάνω μια απλή περιγραφή του Θεοδωράκη ή μια συνέντευξη μαζί του, εγώ ήθελα να μπω στην ψυχή
του έργου του δηλαδή να ανακαλύψω ποιος πραγματικά είναι ο Θεοδωράκης, γιατί κάνει αυτά που κάνει, ποιες δυνάμεις τον ωθούν, τι κρύβεται πίσω από την παγκόσμια προσωπικότητα την οποία δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε κατανοήσει… στο εξωτερικό έχουν γίνει φοβερές μελέτες, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν γράψει πολλά και σοβαρά βιβλία για το έργο του και εννοώ το έργο το οποίο είναι άγνωστο στην Ελλάδα δηλ. πόσοι Έλληνες έχουν δει τις όπερες του Θεοδωράκη; Τα συμφωνικά του έργα. Ξέρετε ότι κάθε τρεις μέρες στο εξωτερικό παίζεται και ένα συμφωνικό του έργο; Με την ώθηση και τη βοήθεια της Φωτεινής άρχισα να γράφω και έφτασα γύρω στις 1.000 σελίδες κι αυτό έπρεπε να το μαζέψω. Τελικά καταλήξαμε να συμφωνήσουμε με τον εκδοτικό οίκο 250 σελίδες, είναι μια έκδοση που πιστεύω τιμά τον Μίκη Θεοδωράκη και θα δούμε και στη συνέχεια κάποια πράγματα, άλλωστε τον ακούσατε στην αρχή πως μιλούσε για το βιβλίο και την δική μου προσπάθεια και είναι πολύ σημαντικό για μένα όταν ο Μίκης γράφει «αγαπητέ Γιώργο, τίμησες τη φιλία μας». Με συγκινεί πολύ γιατί συνηθίζω να λέω ότι είναι η καλύτερη κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας. Πιστεύω ότι έφερα στην επιφάνεια άγνωστες πτυχές στη ζωή του Μίκη, δηλ. αυτό το κολοσσιαίο έργο που αφορά ιδιαίτερα την Ελλάδα πέρα από την παγκοσμιότητά του. Ο τίτλος του DVD είναι «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» γιατί ο Μίκης θεωρεί ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό έργο για ό,τι αφορά την Ελλάδα. Το έργο αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο που ο Μίκης χάνει 2 αγαπημένους του φίλους, έναν υπαξιωματικό του ελληνικού στρατού τον Νίκο Κακλή που ανατινάσσεται από νάρκη ανταρτών και ο Βασίλης Ζάνος που δολοφονήθηκε κυριολεκτικά από βασανιστήρια. Είναι και οι δυο στενοί του φίλοι, αγαπημένοι και βλέπει ο Θεοδωράκης από τότε την τραγωδία που έρχεται. Οι πρώτες σκηνές είναι τραβηγμένες στον Γράμμο όπου έχουμε 40 γυναίκες που συμβολίζουν την Ελλάδα, οι μισές έχουν θύματα από την πλευρά των στρατιωτών και οι άλλες μισές από την πλευρά των ανταρτών όπου ο Μίκης βγαίνει πίσω από τον Γράμμο σε ένα μέρος που έγιναν οι φονικότερες μάχες και ενώνει με τα χέρια του, με την μουσική του, με τον λόγο του, φέρνει αυτό που ο ίδιος παλεύει να δημιουργήσει, την εθνική ενότητα.

ΕΡ.: Μιλήστε μας για την ενότητα του βιβλίου «Θρησκεία μου είναι η Ελλάδα» και για τον τίτλο του…

Το βιβλίο παρακολουθεί το Θεοδωράκη από το 1940 μέχρι σήμερα και ο χρόνος φέρνει στην επιφάνεια αναγκαστικά την ιστορία της Ελλάδας. Εκεί θα δούμε όλες τις παλινωδίες γιατί κατά τη γνώμη μου ο Μίκης δεν είχε ποτέ παλινωδίες πίστευε σε κάτι που η ο ίδιος δεν μπορούσε να το κάνει κατανοητό στον κόσμο ή ο κόσμος δεν
το καταλάβαινε. Έβλεπε πάντα πολύ μπροστά κι έτσι θα εξηγήσουμε τη θέση που είχε με τη μεταπολίτευση, την περίφημη φράση του Καραμανλή…. Είδε ότι η μόνη λύση για να πέσει η χούντα και το είδε πολύ πριν έρθει ο Καραμανλής στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή στο Λονδίνο είδε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, «εμένα» είπε «ο Καραμανλής είναι ο μεγαλύτερός μου εχθρός, πρέπει όμως να δώσουμε τα χέρια» και κάλεσε τον Καραμανλή να μπει στην πρωτοπορία του και ο Καραμανλής το αναγνώρισε αυτό.
Το βιβλίο περιγράφει σκηνές-ντοκουμέντα από τη ζωή του Μίκη, τις εξορίες, τα βασανιστήρια από την περίοδο της δικτατορίας.

ΕΡ.: Έχετε ετοιμάσει ένα βίντεο που ο Μίκης διευθύνει το πνευματικό εμβατήριο στην αίθουσα τελετών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όταν
ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτωρ.

Ναι, ήταν 25η Μαρτίου, μια γιορτή που οργάνωσε το πανεπιστήμιο και πραγματικά εκεί ο Μίκης πρότεινε να παρουσιάσουμε το πνευματικό εμβατήριο και εγώ με τη σκηνοθετική έμπνευση έδεσα όλη αυτή την εκδήλωση με το 1821 γιατί η ομιλία που έκανε ο Μίκης εκείνη τη μέρα για το ‘21 ήταν ένα σημαντικό κείμενο μεγάλης ιστορικής και πνευματικής αξίας.

ΕΡ.: Ένα άλλο συγκλονιστικό γεγονός είναι η συνάντηση με τον Καζαντζάκη και τον Ελ Γκρέκο στο Τολέδο της Ισπανίας. Τι έγινε εκεί;

Εδώ μόνο μεταφυσικά μπορούμε να δώσουμε κάποιες εξηγήσεις διότι ο Μίκης ήταν υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, είχε αρχίσει να απογοητεύεται από τη μεταχείριση να το πω έτσι ενώ ο ίδιος έκανε ό,τι μπορούσε για να αλλάξει η πολιτική κατάσταση.
Αυτό που τον ωθούσε πάντα ήταν η εθνική συμφιλίωση, ήθελε να δείξει ότι εγώ ο μακρονησιώτης, ο κομμουνιστής, ο πληγωμένος, ο ματωμένος, μπορώ να δώσω το
χέρι στον αντίπαλο για ένα κοινό σκοπό, για την Ελλάδα. Πληγωμένος από την πολιτική κατάσταση και υπουργός Επικρατείας ξαφνικά αρχίζει να περιοδεύει την Ευρώπη, φεύγει από την Ελλάδα και εγώ τον ακολουθώ. Έχει μαζί του ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο και βρισκόμαστε στο Τολέδο της Ισπανίας όπου εκεί ξέρουμε ότι έχει ζήσει ο Ελ Γκρέκο, είμαστε στο ξενοδοχείο Ελ Γκρέκο, είμαστε
στην πόλη όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος. Έλα όμως που τον Ελ Γκρέκο τον είχε επισκεφτεί ένας άλλος κριτικός ο Καζαντζάκης ο οποίος πάει στο Τολέδο και γράφει ένα εκπληκτικό βιβλίο Αναφορά στον Ελ Γκρέκο όπου μιλάει στον Ελ Γκρέκο.

 

Περισσότερα

Lifestyle

Εσείς γνωρίζετε τη Marseaux; Μια δυνατή φωνή με μέλλον

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΕΥΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Η Marseaux έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό με το ντουέτο της «Deja vu» με την καταξιωμένη Έλενα Παπαρίζου. Ένα νέο κορίτσι με ωραία φωνητικά και κίνηση, που στάθηκε επάξια δίπλα στην αδιαμφισβήτητη σταρ, τράβηξε -και όχι άδικα- τα βλέμματα.

Οι μεγαλύτεροι σαν εμένα άρχισαν το ψάξιμο, μιας και ο δίσκος της «Chica» κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Ιούνιο. Όμως στους νέους ήταν ήδη γνωστή· ψάχνοντας στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το TikTok, το Instagram, αλλά κυρίως το Youtube, κάποιος μπορεί να βρει όλα της τα τραγούδια, πολλά live και ένα κοινό πολυάριθμο και πιστό.

Πλούσιο βιογραφικό, μόλις στα 20
Η δική μου αναζήτηση με άφησε άναυδη, αλλά και γεμάτη προσμονή για τα τραγούδια της. Ρεπερτόριο και εκτέλεση ολοκληρωμένης καλλιτέχνιδας παρά τα μόλις 20 της χρόνια. Μα πώς; Και όμως η μικρή Marseaux έχει ήδη πλούσιο καλλιτεχνικό βιογραφικό. Στα 12 της και για τρεις συνεχόμενες σεζόν συμμετέχει στις τοπ μιούζικαλ παραγωγές της εποχής· θυμάστε την «Annie», τη «Μελωδία της Ευτυχίας» και τον «Billy Eliot»; Μετά, σαν φυσιολογικό παιδί, θέλει να ζήσει λίγο τη ζωή της ηλικίας της: πάρτυ, ανεμελιά, βόλτες και  συνεχίζει. Μέχρι που, όντας μαθήτρια Λυκείου, συναντιέται με τον Σολ (Solmeister), τον dPans και τον Brando. Όπως εξομολογείται, μια καλή παρέα, αλλά και συγκάτοικοι στη ζωή, συνδημιουργοί και συνταξιδιώτες στην τέχνη. Συχνά αποκαλεί «μπαμπά» της τον Solmeister, γιατί είναι πίσω από κάθε τραγούδι της, σχεδιαστής, συνθέτης ή/και στιχουργός.

Η παρέα της: WNC
Σε μια εποχή που οι καταξιωμένοι συνάδελφοί της αγωνιούν για την αλλαγή εποχής, για το ξεβόλεμα που το σήμερα έφερε στις στρωμένες τους ζωές, αυτή η παρέα νεαρών έφτιαξε την ευκαιρία της εκεί που δεν υπήρχε. Οι WNC-Wednesday Night Cypher με ψυχή τον Solmeister έψαξαν για μια γυναικεία φωνή και έτσι, η Marseaux έγινε αναπόσπαστο μέλος της hip hop ομάδας. Κάθε Τετάρτη κυκλοφορούν και από ένα live τραγούδι στο Youtube, έχουν ένα κοινό έτοιμο πριν ακόμη την έκδοση του πρώτου τους δίσκου, πιστούς ακροατές σε μιαν ακόμη live μουσική ιστορία. Γιατί ως μουσικές ιστορίες μπορείς να χαρακτηρίσεις τα τραγούδια της Marseaux, διαλόγους με τον εαυτό της, με τη σχέση της, με τον κολλητό της. Δύσκολα δε θα βρεις έστω και ένα κομμάτι να σε συνεπάρει, να σε συγκινήσει ή μυστηριωδώς να σου «κολλήσει».

Ποιο τραγούδι να διαλέξεις;
Δεν μπορείς παρά να χορέψεις και να χασκογελάσεις πονηρά με το «Βότκα Βύσσινο», ένα ποπ-άκι που ραπάρει, ή μήπως όχι; Αν και το μήνυμα ότι στις μέρες μας μπορείς να είσαι ό,τι γουστάρεις περνάει πολύ φυσιολογικά, ότι οι ταμπέλες πια δεν υπάρχουν, τουλάχιστον για τη γενιά των 20άρηδων. Άσε τους μεγαλύτερους να συζητούν για γυναικεία χειραφέτηση και σεξουαλικότητα· η Marseaux δεν το συζητάει, δεν το υπαινίσσεται. Απλά είναι ο εαυτός της, «it is what it is» θα έλεγαν οι Άγγλοι.

«Το μεγαλύτερό μου λάθος ήσουν» δύσκολα να μην έχει πέσει ως συζήτηση ανάμεσα σε ζευγάρι που το «πάλεψε» πολύ, αλλά «η σχέση τελικά δεν έτρεξε». Ή το «Τέλεια ατελείς» πόσο ωραία περιγράφει τις σχέσεις εξάρτησης και αυτοκαταστροφής βασισμένες στα ελαττώματά μας· «τι στο διάολο σου βρήκα;», αναφωνεί το κορίτσι του τραγουδιού. Ποιος δεν το έχει πει ή δεν το έχει ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή του;

Ποιος δε θα συγκινηθεί από το σόλο «έντεχνο» «Ταγκό της Μαρσό», το αγαπημένο της ερμηνεύτριας; Ποιος δε θα ταυτιστεί αν έχει χάσει έναν γονιό του νωρίς; (υπάρχει άραγε κατάλληλη ηλικία για να μείνεις ορφανός;) Και η λίστα των τραγουδιών μπορεί να συνεχιστεί, αλλά… μήπως να το ψάξετε και μόνοι σας;

Διαμαντάκι σε μια σκοτεινή εποχή, η Marseaux και η παρέα της μας γεμίζουν υποσχέσεις και ελπίδα για ένα ευοίωνο μέλλον· αυτό που η νέα γενιά θα χτίσει είτε το θέλουν είτε όχι οι μεγαλύτεροι, αλλά με τις δικές τους δυνάμεις και το δικό τους τρόπο. Ας τους απολαύσουμε και θυμηθείτε «keep an eye on this young lady».

Περισσότερα

Πάτρα - Δ. Ελλάδα

Τοπωνύμια της Πάτρας: Εγλυκάδα-Μάθετε τι σημαίνει

Δημοσιεύθηκε

στις

Η ΕΓΛΥΚΑΔΑ είναι παραφθορά της λέξης γλυκάδα. Η περιοχή ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν -και είναι ακόμα και σήμερα- γεμάτη από εσπεριδοειδή δέντρα, των οποίων οι καρποί είχαν πολύ γλυκιά γεύση.
Αναφέρεται πρώτη φορά με το όνομα Γλυκάδα από τους περιηγητές Σπον και Ουέλερ που περνώντας από εκεί το 1676 την αποκαλούν “κήποι των Πατρών” και γράφουν για τα νόστιμα πορτοκάλια της, ενώ μαρτυρούν ότι ο βασιλιάς της Σικελίας είχε αγοράσει όλη την παραγωγή κίτρων, λεμονιών και πορτοκαλιών της περιοχής.

Κατά τον Μεσαίωνα υπήρχε και Σανατόριο (=θεραπευτήριο για φυματικούς ασθενείς) λόγω του καλού κλίματος που δημιουργούσαν τα τριγύρω πολλά πυκνά δάση.

Στη θέση Κούτσα Εγλυκάδας (εκεί περίπου όπου σήμερα συναντάμε το Tennis Club) διέθετε εξοχική κατοικία ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, η οποία είχε καταστεί σε τόπο συνάντησης σπουδαίων προσωπικοτήτων και συζητήσεων για την οργάνωση του Αγώνα του 1821.

* Στη φωτογραφία το ηρώο των 21 Εγλυκαδιωτών πεσόντων στους εθνικούς αγώνες, το οποίο στέκεται από το 1948 στην κεντρική πλατεία της συνοικίας.

ΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

(Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Γνώμη”)

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα