Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2023
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

«Δημοκρατία χωρίς ψηφοφόρους»- Της Ολυμπίας Λόη

Δημοσιεύθηκε

στις

Αυτός ήταν ο τίτλος της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde» που αντικατοπτρίζει μια λυπηρή πραγματικότητα αφού δύο στους τρεις Γάλλους δεν ψήφισαν στον πρώτο γύρω των πρόσφατων περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ.

Η αποχή αναμενόταν να είναι μεγάλη και να κινηθεί στα επίπεδα του 2015 δηλαδή γύρω στο 50% αλλά το 66% είναι ένα ποσοστό εξωπραγματικό που οδηγεί σε αμφισβήτηση το οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Όσες αιτίες και αν αναζητήσουμε στην κρίση Υγείας που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει περιορίσει τις διάφορες πτυχές της κοινωνικής, οικονομικής και δημοκρατικής ζωής μάλλον είναι, στην πραγματικότητα, δικαιολογίες για να καλυφθεί το γεγονός ότι τα θέματα πολιτικής συζήτησης απομακρύνονται από τις προσδοκίες και ανησυχίες της αστικής ζωής.

Οι Γάλλοι ανέκαθεν υπήρξαν πολιτικοποιημένος λαός και αυτό διαφαίνεται σε όλη την ιστορική πορεία της χώρας τους. Άρα η ερμηνεία αυτού του φαινομένου αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Ο λαός βλέπει ότι οι πολιτικοί τον έχουν αφήσει στο περιθώριο. Η δυσανεξία των πολιτών σε πρόσωπα και θεσμούς είναι πλέον απροκάλυπτη σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη και φυσικά η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η συμμετοχική δημοκρατία δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα γιατί, πολύ απλά, οι πολίτες έμαθαν ότι δεν έχουν ουσιαστική δυνατότητα συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων, άσχετα αν για τα μάτια του κόσμου υπάρχουν οι υποτιθέμενες διαβουλεύσεις που άλλοτε δεν λαμβάνουν υπόψη τις παρατηρήσεις και τα σχόλια και άλλοτε γίνονται σε διαφορετικό κείμενο από αυτό που τελικά εγκρίνεται.

Σε αυτό το τοπίο ελλειμματικής δημοκρατίας ο πολίτης γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι – ή καλύτερα –  τον έχουν καταστήσει ανήμπορο να αλλάξει το παραμικρό μέσα σε αυτή την καταθλιπτική πραγματικότητα.

Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και εδώ, πιο σύντομα από όσο φαίνεται.  Τα τηλεοπτικά παράθυρα με «παλιάτσους», που κάποιοι άνθρωποι με πολύ χιούμορ, τολμώ να ομολογήσω, έφεραν μέσα στη Βουλή των Ελλήνων, αλλά και οι προεκλογικές φιέστες που θα δούμε στο άμεσο μέλλον δεν είναι ικανές συνθήκες για να φέρουν στις κάλπες τους σκεπτόμενους και ελευθέρους πολίτες όσο και αν αυτοί εγκλωβίζονται μέρα με τη μέρα σε ένα καθεστώς αναξιοκρατίας και πελατειακών σχέσεων.

Η πολιτειακή εκπαίδευση ήταν έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη στη χώρα μας, όμως η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια από την απουσία πολιτικού λόγου ακόμα και μέσα από την πολιτική αντιπαράθεση εντός και εκτός κοινοβουλίου που απωθεί τους πολίτες και μόνο εμετικές τάσεις δημιουργεί στην πλειοψηφία της.

Το αιώνιο διακύβευμα για ένα σύγχρονο ευνομούμενο κράτος που λειτουργεί με θεσμούς που σέβονται άπαντες και, ειδικά, αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν παραμένει αφού δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Είναι πανάκεια πλέον, όταν δεν είμαστε σε θέση να «πουλήσουμε» διορισμούς, να «πουλάμε» τα αυτονόητα ως εκδουλεύσεις.

Έτσι, πολίτες στοιβάζονται σε διαδρόμους πολιτικών και πολιτικάντηδων για να διεκδικήσουν ασφαλείς δρόμους, καθαρές πόλεις, αξιοπρεπείς κοινόχρηστους χώρους, στήριξη της οικονομίας. Και όταν παίρνουν ψίχουλα από παροχές που δικαιωματικά έπρεπε να έχουν, κατόπιν ενεργειών κάποιων επιτήδειων, υποχρεώνονται και τους δίνουν συγχαρητήρια που κάνουν τη δουλειά τους.

Όσο λοιπόν οι πολιτικοί δεν έχουν πολιτικό λόγο και οικειοποιούνται τα έργα και τα χρηματοδοτικά εργαλεία  σαν να τα έφεραν από το σπίτι τους, απαξιώνουν την ίδια την έννοια της πολιτικής οδηγώντας σε παρακμή που αποτυπώνεται στη μη συμμετοχή των ενεργών πολιτών.

  • Η Ολυμπία Λόη είναι αρχιτέκτονας -μηχανικός, αναπληρώτρια Γραμματέας Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής.

 

 

 

 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποντάρισμα στην όξυνση και στα… αριστερά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Γιατί, άραγε, θεωρούν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτή η ιστορία των υποκλοπών και των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων έχει πολιτικό «ψωμί» και επιμένουν, ενώ σε όλες τις δημοσκοπήσεις το θέμα αξιολογείται αρκετά χαμηλά από τους πολίτες (όπου κυριαρχεί το ζήτημα της ακρίβειας);

Η απάντηση μάλλον έχει τρία σκέλη:

Πρώτον, γιατί με αυτόν τον τρόπο εκτιμάται ότι μπορεί να πληγεί η ηθική ακεραιότητα προσωπικά του πρωθυπουργού, ο οποίος είναι και το «βαρύ χαρτί» της κυβέρνησης και της Ν.Δ.

Δεύτερον, γιατί μία ισχυρή πολιτική κόντρα κορυφής ανεβάζει την συσπείρωση του κόμματος (όπως και της Ν.Δ., βέβαια), κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ενόψει των εκλογών της απλής αναλογικής καθώς μειώνει τις διαρροές προς τα κεντροαριστερά.

Τρίτον, γιατί αντιλαμβάνονται ίσως ότι δεν μπορούν να «χτυπήσουν» της Ν.Δ. στα θέματα της οικονομίας, της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής (εθνικά θέματα).

Με βάση τα παραπάνω πάντως, εξάγεται ένα συμπέρασμα: Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποσκοπεί τόσο στο να μειώσει τα ποσοστά της Ν.Δ., όσο στο να αυξήσει τα δικά του. Να κερδίσει ψήφους κυρίως από την πιο «αριστερή πτέρυγα» και ενδεχομένως, να «επαναπατρίσει» ψηφοφόρους που έχασε μετά το τρίτο μνημόνιο. Πρόκειται για μία «δεξαμενή», στην οποία προφανώς ποντάρουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Και από εκεί και πέρα, θα προσπαθήσουν να «γρατσουνίσουν» τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο περισσότερο γίνεται.

Δεν ξέρουμε εάν το συγκεκριμένο θα είναι το κορυφαίο «πολιτικό επεισόδιο» πάνω στο οποίο θα δομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την προεκλογική του εκστρατεία, μιλώντας για «ήθος», για «κάθαρση», για «δημοκρατία». Ενδεχομένως να δούμε κι άλλα. Είναι ολοφάνερο όμως ότι αποτελεί έναν από τους πιο μεγάλους -αν όχι τον μεγαλύτερο- πυλώνα της προεκλογικής του στρατηγικής.

Και είναι επίσης χαρακτηριστικό όσων ακολουθήσουν ότι την ώρα που η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρωνόταν στην Αθήνα και ετοιμαζόταν για την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιόδευε σε έργα στην Κρήτη. Το έχουμε ξαναγράψει: Ο πρωθυπουργός και η Ν.Δ. θα πάνε στις εκλογές, δείχνοντας έργο και επιλέγοντας το προφίλ της αποτελεσματικότητας και της νηφαλιότητας. Δεν ποντάρουν στην «αριστερή» πτέρυγα, αλλά στο πιο μετριοπαθές ακροατήριο του μεσαίου χώρου. Και οι κάλπες θα δείξουν ποια πλευρά θα έχει το καλύτερο αποτέλεσμα.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η δημοκρατία ποτέ δεν φοβάται τον διάλογο και την άποψη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ούτε λόγος πως μία εκδήλωση που έχει τίτλο: «Μένουμε Ευρώπη»; και υπότιτλο: «Υποκλοπές, Δικαιώματα και Κράτος Δικαίου», μοιάζει να ειρωνεύεται το «Μένουμε Ευρώπη», ένα ψευτοδίλημμα που τέθηκε πριν μερικά χρόνια στον δημόσιο διάλογο με την αφορμή ενός ακατανόητου δημοψηφίσματος που συσσώρευσε δεινά στην χώρα (capital controls και τρίτο μνημόνιο) για να καταρρεύσει αμέσως μετά το δημοψήφισμα σαν χάρτινος πύργος.

Όσοι ζήσαμε εκείνα τα γεγονότα και είχαμε ταχθεί υπέρ του μετώπου της λογικής και κατά οποιασδήποτε προσπάθειας διχασμού των Ελλήνων – όλοι θυμόμαστε τους «μενουμευρωπαίους», τους «γερμανοτσολιάδες», κλπ – προφανώς και πιστεύουμε πως δεν υπάρχει δίλημμα, ειδικά σε μία άλλη δύσκολη εποχή, όπου η Ευρώπη, με τα καλά και τα κακά της, είναι το μοναδικό «σπίτι» που έχουμε.

Επ’ αυτού, βέβαια, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Κάποιοι, ενδεχομένως και σήμερα, να πιστεύουν ότι η Ευρώπη είναι «λάκκος λεόντων» και «κόλαση» για την Ελλάδα. Παντού και πάντοτε, για οποιοδήποτε ζήτημα, θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Έως και ακραίες… Αυτή είναι όμως η δημοκρατία. Ακόμα και η ελάσσονα μειοψηφία μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψή της, από τη στιγμή βέβαια που δεν απειλεί την ίδια την δημοκρατία και δεν προσβάλλει τις άλλες απόψεις.

Εν πάση περιπτώσει όμως, το ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι αυτή καθαυτή η εκδήλωση, αλλά η πρόσκληση στον Βαγγέλη Βενιζέλο να μιλήσει σε αυτή την εκδήλωση και η διαδικτυακή αντίδραση της Άννας Διαμαντοπούλου και άλλων γνωστών ανθρώπων στον δημόσιο διάλογο.

Ο ίδιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος, στις επικριτικές αναρτήσεις, απάντησε ως εξής: «Μένουμε Ευρώπη αλλά δεν ανεχόμαστε προσβολές των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των εγγυήσεων του κράτους δικαίου για να μη επωφεληθούν πολιτικά οι αντίπαλοι του “Μένουμε Ευρώπη” την περίοδο 2015-2019».  Προφανώς και θα πάει στην εκδήλωση λοιπόν, η οποία μέσα από όλα αυτά πέτυχε να συγκεντρώσει και τα φώτα της δημοσιότητας.

Ωστόσο, ας σκεφτούμε και κάτι άλλο: Όλος αυτός ο θόρυβος για μία εκδήλωση στην οποία είναι προφανές ότι θα ακουστούν πολλές και διαφορετικές απόψεις, δεν συνιστά την αναγέννηση ενός διχαστικού διλήμματος που δεν θα έπρεπε να υπάρχει; Στο κάτω – κάτω όλοι ξέρουμε τη θέση και την ιδεολογική τοποθέτηση του Βενιζέλου. Και τις περισσότερες φορές, η μη συμμετοχή είναι χειρότερη από τη συμμετοχή σε ένα δημόσιο βήμα. Κανένας δεν πρέπει να… τρελαίνεται, λοιπόν.  Και οι αντιδράσεις, μάλλον ήσαν αρκετά βιαστικές…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β’: Βασιλεύς, πατριώτης, οικογενειάρχης, ολυμπιονίκης- Γράφει η Αμαλία Κουσαδιανού-Διδάχου (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

Από την σημερινή έντυπη έκδοση της Γνώμης 

 Ο Κωνσταντίνος Β΄ που υπήρξε βασιλιάς της Ελλάδας, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στην 10/1/2023, μετά από νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας και σε ηλικία 83 ετών.

Το 1964, στα 24 μόλις χρόνια του, διάδοχος τότε, μετά τον θάνατο του πατέρα του βασιλέως Παύλου Α΄, έχοντας το βάρος της απώλειας του γονέα που λάτρεψε, ανέλαβε κι έναν θρόνο που ασφαλώς και δεν θα ήθελε τόσο νωρίς. Και πώς να τον ήθελε ένας νεαρός άντρας με έντονα αθλητικά ενδιαφέροντα, με την ανεμελιά της ηλικίας του, που έσφυζε από ζωή, την οποία καλείτο να φυλακίσει στις ευθύνες και υποχρεώσεις που θα απέρρεαν μετά την ενθρόνισή του.

–   Μια μοιραία στιγμή για τον νεαρό μονάρχη, ήταν η διαφωνία του, το 1965, με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ως προς το πρόσωπο που θα ηγείτο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Ο Κωνσταντίνος θεώρησε ασφαλέστερο να μην το αναλάβει ο πρωθυπουργός, ο οποίος και το διεκδικούσε, προφυλάσσοντας τον ίσως από την δύσκολη θέση που θα βρισκόταν, σε πιθανές αρνητικές εξελίξεις λόγω της οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, όπου συμμετείχε ο υιός Παπανδρέου, Ανδρέας.

–   Ο Κωνσταντίνος προέβαλε τότε το Σύνταγμα του 1952 (που ίσχυε και το 1965), το οποίο του έδινε το δικαίωμα να έχει καθοριστικό λόγο για τα μέλη της Κυβέρνησης. Συνεπώς ενήργησε βάσει του συντάγματος, τηρώντας το κατά γράμμα.

Το αν θα έπρεπε να λειτουργήσει πιο απελευθερωμένα και ίσως με περισσότερη δημοκρατική χροιά, αυτό συμπεραίνεται μόνο μετά την πάροδο των χρόνων από αυτούς που έχουν την πολυτέλεια της εκ των υστέρων κριτικής. Αλλά, αναπόφευκτα, υπό την επήρεια και των προσωπικών πολιτικών πεποιθήσεών τους.

–   Ο Κωνσταντίνος ποτέ δεν αποδέχθηκε κι ούτε «ευλόγησε» το πραξικόπημα του Απριλίου 1967. Αντίθετα προσπάθησε με όποια δυνατότητα είχε να το ανατρέψει.

Κατέστρωσε ένα σχέδιο αντίστασης και αποφάσισε να συναντήσει με την ιδιότητά του ως αρχιστράτηγος κάποιους ανώτατους αξιωματικούς, προκειμένου να προχωρήσουν στην πράξη. Έμελλε να συναντήσει μόνο χουντικούς, αφού οι υπόλοιποι είχαν ήδη αποπεμφθεί από τους πραξικοπηματίες. Έτσι ο Κωνσταντίνος προδόθηκε! Ακόμη και από την φρουρά του!

–   Με τον ίδιο τρόπο που δεν υλοποίησε τη δέσμευση του, ο  τότε πρωθυπουργός Κων)νος Καραμανλής, όταν ο τελευταίος του υποσχόταν στις καθημερινές τηλεφωνικές επαφές τους, πως θα του τηλεφωνήσει να έλθει στην Ελλάδα, αφού πρώτα ταξιδέψει ο ίδιος για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ένα τηλεφώνημα που δεν έγινε ποτέ.

–   Εδώ, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι, στον κύκλο της ιστορίας που επαναλαμβάνεται και ο Κων)νος Καραμανλής ξεγελάστηκε από τον Α. Παπανδρέου, επειδή ενώ τον είχε διαβεβαιώσει, ουδέποτε τον ψήφισε για Πρόεδρο Δημοκρατίας, προτείνοντας τον Χρ. Σαρτζετάκη.

–   Φαίνεται ότι στον βωμό των ατομικών πολιτικών φιλοδοξιών, θυσιάζεται και η συνέπεια…

–   Αν δεχτούμε ότι η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, ο Κωνσταντίνος ως βασιλεύς μάλλον θα συμπεριληφθεί στους ηττημένους, αφού έχασε το βασίλειο του.

Ο Κωνσταντίνος Β’, όμως σεβάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, την απόφαση του ελληνικού λαού για την κατάργηση της βασιλευομένης δημοκρατίας, με το δημοψήφισμα του 1974. Γεγονός που θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο, λόγω της αγωγής, της διαπαιδαγώγησης και των συμβουλών που του κληροδότησε ο πατέρας του.

Προσωπικά τον κατατάσσω σ’ εκείνη την αξιοθαύμαστη κατηγορία ανθρώπων που γαλούχησαν με αρχές και αξίες τα παιδιά τους και κράτησαν άρρηκτα δεμένη την οικογένειά τους. Η λατρεία του για την πατρίδα μεταλαμπαδεύτηκε στους απογόνους του και μετουσιώθηκε σε αθόρυβη φιλανθρωπική δράση και σε γενναιόδωρες προσφορές.

Αλλά και με τον  πρόσχαρο και εξωστρεφή χαρακτήρα του, μακριά από υψηλά καθήκοντα και πρωτόκολλα, απέδειξε με κάθε τρόπο και πέρα από κάθε αμφιβολία, τη βαθιά αγάπη και έννοια του για τους απανταχού Έλληνες.

–   Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μου αν δεν αναφερόμουν στην αγαπημένη του Άννα-Μαρία, ίνδαλμα μεγάλης μερίδας της έφηβης, τότε γενιάς μου. Η πανέμορφη, αέρινη, λεπτεπίλεπτη πριγκίπισσα του Βορρά, βγαλμένη λες από τα παραμύθια, στάθηκε βράχος ακλόνητος στο πλευρό του συζύγου της, ως την τελευταία στιγμή της ζωής του.

–   Η γυναίκα που στο πρόσωπό της αποτυπώθηκαν το αβάσταχτο πένθος, το απύθμενο άλγος. Η Δανέζα πριγκίπισσα, η οποία υπήρξε Βασίλισσα της Ελλάδος, έσφιγγε στο στήθος της την ελληνική σημαία που της παρεδόθη μετά την ταφή, σαν ανεκτίμητο θησαυρό! Πιστεύω ότι αξίζει να θεωρείται «γνήσια Ελληνίδα»!

–   Ελπίζω ότι ιστορικοί και μη θα χαρακτηρίσουν την νεκρώσιμη τελετή της 16ης.1.2023 ως μία από τις πιο ευπρεπείς και σεμνές τελετές που έγιναν ποτέ. Αυτό οφείλεται στην οικογένεια του εκλιπόντος, η οποία ανέλαβε όλο το βάρος της, ως την τελευταία λεπτομέρεια. Εδώ αποδεικνύεται το μεγαλείο των αρχών, των αξιών και της υψηλού επιπέδου συμπεριφοράς που άφησε ως πολύτιμη κληρονομιά στα παιδιά του.

–   Και είναι αυτή η εικόνα που μεταδόθηκε τηλεοπτικά και που τιμά την χώρα μας.  Είναι όμως και το πλήθος! Από τα χαράματα  συνέρρεε για το «ύστατο χαίρε», με τάξη και καρτερία, αποδεικνύοντας έτσι και την ποιότητα του. Αυτή η αξιοπρέπεια ήταν ο μέγιστος φόρος τιμής για εκείνον που υπήρξε βασιλιάς!

Θα πρέπει θαρραλέα να παραδεχτούμε, ότι ο μηχανισμός του Κράτους λειτούργησε υποδειγματικά και η λύση της κυβερνητικής ηγεσίας  ως προς τον τρόπο πραγματοποίησης της τελετής, θα καταγραφεί ως η ενδεδειγμένη.

–   Αντίο Κωνσταντίνε, Έλληνα πατριώτη, άριστε οικογενειάρχη, χρυσέ ολυμπιονίκη, «όστις βασιλεύς ημών εγένεσο».

     (*) Πτυχιούχος Φιλοσοφίας-Συγγραφέας

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα