Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Δήμαρχε, οι πορείες δεν φέρνουν δουλειές-Του Αντώνη Κουνάβη

Δημοσιεύθηκε

στις

Σε μια ακόμη άσκηση «επαναστατικής γυμναστικής», η προσκείμενη στο ΚΚΕ δημοτική αρχή προέβη σε μια επιπλέον κινητοποίηση, υπό τη μορφή πορείας, κατά της ανεργίας.

Προφανώς, αυτή εντάσσεται στην πιστή υπηρέτηση της ατζέντας του Περισσού, αλλά αυτή η πρακτική δεν αντιπροσωπεύει, πολύ περισσότερο δεν εκφράζει τη συντριπτική πλειοψηφία των Πατρινών.
Από την κοινή λογική απορρέει η διαπίστωση ότι η ανεργία και η φτώχεια δεν αντιμετωπίζονται με κινητοποιήσεις που εξυπηρετούν στενές κομματικές σκοπιμότητες.
Μόνο με την απόκτηση των αναγκαίων υποδομών και την παράλληλη ενίσχυση της επιχειρηματικότητας θα στρωθεί το πρόσφορο έδαφος για να έλθουν οι κατάλληλες επενδύσεις που θα δημιουργήσουν και τις θέσεις εργασίας που τόσο χρειαζόμαστε, ώστε να βρουν οι άνεργοι δουλειά και να τονωθεί η πραγματική οικονομία, μέσω και της αυξημένης κατανάλωσης.
Το ένα φέρνει το άλλο. Ας συνειδητοποιήσουμε, λοιπόν, ότι μόνο έτσι θα παραχθεί πλούτος και θα αναβαθμιστεί ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των Πατρινών, που πρέπει να είναι το πρώτιστο ζητούμενο. Να ζούμε όλες και όλοι πολύ καλύτερα, σε μια αναβαθμισμένη πόλη, ζωντανή και αναγεννημένη, έχοντας αφήσει πίσω μας οριστικά και αμετάκλητα τη μιζέρια. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Επομένως, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να «ξαναφτιάξουμε» το κοινό “σπίτι” μας, ώστε να προχωρήσουμε στη νέα εποχή με οδηγό την εξωστρέφεια. Πάντα με ανοικτά μυαλά και σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, να κοιτάξουμε πώς θα φέρουμε δουλειές στην πόλη, πώς θα ανεβάσουμε την τοπική οικονομία.
Μόνο έτσι θα καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η ανεργία και θα επέλθει η ανάπτυξη μας. Κοντολογίς, οι επενδύσεις φέρνουν θέσεις εργασίες, όχι οι πορείες και τα συλλαλητήρια.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανησυχούμε για την «Ο» ενώ παλεύουμε με τη «Δ»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όλα όσα ακούγονται και λέγονται για την μετάλλαξη «Όμικρον» θυμίζουν έντονα τη γνωστή ελληνική παροιμία (αποδίδεται ως έκφραση και στον Θ. Κολοκοτρώνη) «ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τόνε βγάλαμε».

Γιατί ενώ η επιστημονική κοινότητα χρειάζεται χρόνο και αρκετά επιδημιολογικά στοιχεία προκειμένου να βγάλει κάποια ασφαλή συμπεράσματα για την μεταδοτικότητα και κυρίως, για την επικινδυνότητα της μετάλλαξης, ήδη ακούγονται και λέγονται πολλά, με τα περισσότερα εξ αυτών να προκαλούν από ανησυχία έως πανικό στους πολίτες.

Βέβαια, τις τελευταίες ώρες ακούγονται και κάποιες πιο ψύχραιμες φωνές, ωστόσο τα «τρομοσενάρια» παραμένουν πλειοψηφία.

Προφανώς, συνιστούμε ψυχραιμία αλλά και προσοχή. Κατά την άποψή μας, όσο βέβαιο είναι πως η μετάλλαξη θα εμφανιστεί και στην χώρα μας αργά ή γρήγορα, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως πρέπει να περιμένουμε τις επίσημες επιστημονικές έρευνες για να ξέρουμε τον «αντίπαλο». Αλλά και αυτό δεν θα αργήσει πολύ. Σε μερικές εβδομάδες θα ξέρουμε… Μέχρι τότε, υπομονή και ψυχραιμία. Όπως αντιμετωπίσαμε τις άλλες μεταλλάξεις, έτσι θα αντιμετωπίσουμε και αυτή. Και τελικά, ίσως οι ισχυροί του κόσμου καταλάβουν ότι όσο ο ιός κυκλοφορεί ελεύθερος και πολλαπλασιάζεται, ειδικά στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, τόσο θα βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε μεταλλάξεις, που ίσως κάποια από αυτές να είναι και πολύ επικίνδυνη. Κατά συνέπεια, το μόνο που απαιτείται είναι μία παγκόσμια στρατηγική εμβολιασμών, με έμφαση στις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες.

Και κάτι ακόμα: Ακόμα και χωρίς την «Όμικρον» στην Ελλάδα, η διασπορά της νόσου είναι ήδη πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό και μάλλον δεν χρειάζεται να ανησυχούμε περισσότερο για κάτι που δεν το έχουμε ακόμα αντιμετωπίσει, όσο γι’ αυτό που ήδη αντιμετωπίζουμε και ταλαιπωρεί πολλούς στα νοσοκομεία, ενώ καθημερινά στερεί τη ζωή σε δεκάδες συμπολίτες μας…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Γιατί στηρίζω τον Γιώργο Παπανδρέου-Δήλωση της Σταυρούλας Παναγοπούλου – Νικολάου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμμετέχω στη Γιορτή της Δημοκρατίας στις 5 Δεκέμβρη στηρίζοντας ακράδαντα την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου.

Ηγετική μορφή, ο Γιώργος Παπανδρέου, με διεθνή αναγνωρισιμότητα και κύρος, οραματιστής, πρωτοπόρος σε ιδέες και λύσεις με προοπτική για την πατρίδα μας.

Οι τομές που έφερε ο Γ. Παπανδρέου υπήρξαν καταλυτικές:
• Διέσωσε τη χώρα από την ανεξέλεγκτη χρεωκοπία που την οδήγησαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή (2004-2009), βάζοντας τον θεμέλιο λίθο για την ορθή κατανομή και χρηστή διαχείριση των διαθέσιμων πόρων.
• Έβαλε το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον, αναλαμβάνοντας μια τεράστια ιστορική ευθύνη.
• Ανέδειξε σε διεθνές επίπεδο τα κακώς κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2010, όταν αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός στήριξης των κρατών μελών για να αποκρούσει τις συντονισμένες επιθέσεις των αγορών.
• Προχώρησε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις, συμβάλλοντας στην οικονομική εξυγίανση του δημόσιου τομέα, στην αξιοκρατία και τη διαφάνεια, την ενίσχυση της δημοκρατίας, τη μείωση του κοινωνικού αποκλεισμού και των ανισοτήτων (Καλλικράτης, Διαύγεια, opengov, ηλεκτρονική συνταγογράφηση και άλλες πολλές).
• Διατήρησε επαφή με τον πολίτη, τον εργαζόμενο και τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας.
Ο Γ. Παπανδρέου συγκρούστηκε με τα μεγάλα παρασιτικά συμφέροντα χωρίς να υπολογίσει το πολιτικό κόστος και για τον λόγο αυτό ανετράπη με τρόπο που άγγιξε τα όρια της συνταγματικής εκτροπής.
Λίγα μόλις χρόνια αργότερα, δικαιώθηκε πολλαπλά πολιτικά με τον πλέον εμφατικό τρόπο, καθώς όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν νέα μνημόνια, με πολύ περισσότερο σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα από το πρώτο, κατόπιν υποδείξεων των εταίρων και των δανειστών.
Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μοναδικός υποψήφιος, ο οποίος ως Πρόεδρος και ως υποψήφιος Πρωθυπουργός μπορεί να εγγυηθεί την Αυτονομία και τη Διεύρυνση της Δημοκρατικής Παράταξης, μακριά από παρασιτικά επιχειρηματικά ή μιντιακά συμφέροντα. Το έχει αποδείξει εμπράκτως.
Ενωτικά, Συμμετοχικά, Δημιουργικά, μπορούμε όλοι μαζί να κάνουμε μεγάλη –όπως της αξίζει– σύμφωνα με τις Αρχές και τις Αξίες της, τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξή μας προς όφελος της Πατρίδας μας.

*Η Σταυρούλα Παναγοπούλου- Νικολάου είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας / ΓΣΕΕ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και πρ. Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας

 

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: House Of Gucci

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Σάρα Γκέι Φόρντεν  « Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour and Greed» (Ο Οίκος των Gucci: Μία συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γκλάμουρ και απληστίας»), που εκδόθηκε το 2000, το οποίο η Πατρίτσια Γκούτσι, δισέγγονη του ιδρυτή Γκούτσιο Γκούτσι,  θεωρεί ως επί το πλείστον ανακριβές.

Ο Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα με δερμάτινα είδη το 1921. Ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα το 1930. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω έλλειψης δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού», εξαιτίας της επιτυχίας, το μπαμπού θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας. Δημιουργείται το λογότυπο GG. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η Kering, παίρνει την πλειοψηφία μετά από μεγάλη οικονομική συμφωνία. 

Κεντρικό πρόσωπο στην σχεδόν τρίωρη ταινία είναι η Πατρίσια Ρετζιάνι, ένα λαϊκό κορίτσι που κατάφερε να «αρπάξει» τον κληρονόμο του οίκου Μαουρίτσιο Γκούτσι έναν συνεσταλμένο, ντροπαλό μαζεμένο χωρίς  αυτοπεποίθηση νέο και μαζί να σφιχταγκαλιάσει τον μεγάλο οίκο μέχρι πνιγμού.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή, γράφει ο Καρλ Κράους, Αυστριακός συγγραφέας για να υπογραμμίσει ότι η καταστροφή της ιδιωτικότητας  είναι η ίδια η οικογένεια. Ο Ρίνλει Σκοτ πήρε το πλούσιο υλικό μιας διεφθαρμένης, κατεστραμμένης, ασύνδετης οικογένειας κι έστησε μια αστραφτερή σαπουνόπερα.

Σεναριακή αφορμή για την ταινία στάθηκε ο φόνος του Μαουρίτσιο Γκούτσι από την πρώην συμβία του Πατρίτσια και ως καμβάς λειτουργούν οι πνιγηρές και  εξοντωτικές  σχέσεις των μελών της οικογένειας Gucci  του μεγάλου Οίκου. Πριν από λίγα χρόνια ο Ρίντλει Σκοτ με το «Όλα τα λεφτά του κόσμου» κάνει μια ανάλογη απόπειρα, με πολύ καλύτερα όμως αποτελέσματα. Όλα στην τωρινή απόπειρα είναι έτοιμα, πακεταρισμένα, τακτοποιημένα με τέτοιο τρόπο, με τέτοιο ρυθμό ώστε να παρασύρουν την προσοχή του θεατή στο κενό, στο μηδέν, στο πουθενά. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Gucci Fashion Company ελεγχόταν από δύο από τους τρείς γιούς του Guccio, τον Rudolfo (Jeremy Irons) και τον Aldo (Al Pacino). Ο Aldo δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο του ονόματος σε κανέναν, πόσο μάλλον στον γιο του Paolo (Jared Leto) στον οποίο δεν τρέφει καμία εκτίμηση 

Ο συνεσταλμένος, Mauricio , θα προτιμούσε να ασχοληθεί με τα νομικά παρά να αναλάβει την παγκόσμια αυτοκρατορία της μόδας. Όταν όμως θα ερωτευτεί την φιλόδοξη και γοητευτική Patrizia όλα θα αλλάξουν. Η επιχείρηση θα περάσει στη νέα γενιά και τότε θα ανοίξει ένας κύκλος ίντριγκας και πάθους και θα εξελιχθεί μια ιστορία ανόδου και πτώσης. Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκουμε την Πατρίσια Ρετζιάνι, τη γοργή  άνοδός της και στη συνέχεια τη  σταθερή και συνεχή πτώση της. Η μεταμόρφωσή της από απλό κορίτσι που έβαλε στο μάτι και, τύλιξε μέχρι τον γάμο  τον κληρονόμο του οίκου, Μαουρίτσιο Γκούτσι σε ένα τέρας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο διάβα του. Η ίντριγκα λοιπόν και τα πάθη οδηγούν τα πράγματα στα άκρα.  Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους σε μια εποχή, μάλιστα, που άρχισαν να χάνονται οι ιδιωτικοί οίκοι μόδας και έδιναν σταδιακά τον έλεγχό τους στη βιομηχανία, τους κανόνες της διαφήμισης και της πλήρους και απρόσωπης απληστίας.

Ο Ρίντλει Σκοτ «μάστορας» του κινηματογράφου, ο οποίος έμαθε την γλώσσα του μέσα από τη διαφήμιση, αναμασά ότι πιο πομπώδες, εύκολο, αστραφτερό βρήκε στο διάβα του, με σκοπό να μας υπνωτίσει, όπως αυτός ξέρει και όπως κι εμείς έχουμε βιώσει στις καλές του στιγμές, με τις σπουδαίες του ταινίες και να μας οδηγήσει με μαεστρία, όπου αυτός θέλει. Στη συγκεκριμένη όμως ταινία των Gucci, δεν ξέρει που θέλει να μας πάει και μας παρατά στη μέση μιας απαστράπτουσας σκηνής γεμάτης από φώτα, υπερβολές, κλισέ και μουσικές. Περνά η κάμερα του 84χρονου σκηνοθέτη σαν οδοστρωτήρας  μέσα από το σενάριο, κάνοντας επίδειξη άραγε νεανικότητας; χωρίς ν’ αφήνει τίποτα στο διάβα του. Δεν υπολογίζει ούτε τα συναισθήματα των ηρώων του, ούτε τις ελάχιστες αποχρώσεις των ηθοποιών του, ούτε την πλοκή, ούτε την αφήγηση, ούτε καν τις μουσικές που είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Τίποτα δεν μένει όρθιο σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του άδειου, του εκρηκτικού και του τίποτα.   

Αξίζει να δημιουργηθεί μια ταινία μόνο και μόνο για να ακούγονται κατά τη διάρκειά της όμορφες παλιές ιταλικές επιτυχίες και άριες ή γιατί η εποχή αναπαρίσταται με πειστικότητα και αληθοφάνεια ή γιατί  η φωτογραφία του  Ντάριους Βόλσκι είναι αντάξια των προσδοκιών μας σε μια τέτοιου μεγέθους παραγωγή; 

Όταν συναντιούνται στο ίδιο πλατό τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες  όπως ο Ρίντλεϊ Σκοτ με τον Αλ Πατσίνο τη Λέιντι Γκάγκα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Σάλμα Χάγεκ, τον Τζάρεντ Λέτο και τον Τζέρεμι Άιρονς (η πιο αξιοπρεπής παρουσία στο φιλμ) περιμένεις να δεις κάτι καλύτερο από μια  ασπόνδυλη σάτιρα, μια ανεξέλεγκτη παρωδία ή μια ξεπερασμένη τηλενουβέλα της απογοήτευσης. 

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα