Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια βόλτα του Τσίπρα στην Μύκονο

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Μια βόλτα στη Μύκονο, μετά την αναγγελία της προσεχούς επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νησί, κρίθηκε ότι ήταν η χρυσή ευκαιρία για τον Τσίπρα, προκειμένου να συνεχίσει την προσπάθειά του να πείσει την κοινή γνώμη ότι, κάθε τι που σκέπτεται και διαλαλεί σχετικά με τον κορονοϊό, υποδηλώνει την επιτυχία που θα είχε η μάχη κατά της πανδημίας αν ήταν ο ίδιος πρωθυπουργός!

Ο άνθρωπος που τον περασμένο Νοέμβριο δήλωνε ότι δεν θα υπάρξει σύντομα εμβόλιο για τον θανατηφόρο ιό, ο ίδιος άνθρωπος που μίλησε στην Βουλή για «ξεστοκάρισμα» των εμβολίων, παραμένει ό ίδιος άνθρωπος που προσδοκά και εύχεται την κυβερνητική αποτυχία στην αντιμετώπιση της πανδημίας, με την ελπίδα ότι αυτή θα του αποφέρει την προσωπική και κομματική του πολιτική ανάκαμψη!
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο αντίκτυπος από την «εκδρομή» στην Μύκονο δεν θα μπορούσε παρά να επικεντρωθεί στον διάλογο που είχε με τον παλιό του συμμαθητή, από το πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων της Αθήνας, που τον περίμενε «αραχτός» σε μια καφετέρια του νησιού, όπου και ακούγεται ο Τσίπρας να λέει με το γνωστό άνετο –«μάγκικο» και ολίγον «αλανιάρικο» ύφος του: «Εσύ δεν άλλαξες καθόλου ρε π….στη»! Προφανώς ο «π…στης» ενθουσιάστηκε από την προσφώνηση, όποτε οι δυο παλιοί συμμαθητές αναπόλησαν το ένδοξο παρελθόν τους, που, βέβαια, περιελάμβανε και τις γνωστές καταλήψεις, όπου «δοξάστηκε» ο Τσίπρας…. Αλλά η χαρά του Τσίπρα από αυτή την απρόσμενη συνάντηση τον οδήγησε σε μια ακόμη «ηρωική» ανάμνηση: Θυμήθηκε την πενταήμερη σχολική εκδρομή στην Ρόδο όπου, όπως είπε ο ίδιος με καμάρι, «έφευγαν καρέκλες στην πισίνα»!…
Αν συνδυάσει κανείς τι καταλήψεις, τις «καρέκλες που έφευγαν στην πισίνα», την «στροφή των 360ο », με την οποία ήθελε να δηλώσει την αλλαγή άποψης χωρίς να καταλαβαίνει ότι απλώς επιστρέφει στην ίδια θέση, την άγνοιά του ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος βρίσκονται στο ίδιο νησί, την διάσημη πλέον «kolotumba» μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 και την περιλάλητη 17ωρη διαπραγμάτευση, τα «οξφορδιανά» αγγλικά, με τα οποία αδυνατούσε να συγκρατήσει τα γέλια του ο Κλίντον και την οδύνη του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην σωρό του αδίστακτου δικτάτορα της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, τότε έχουμε την πλήρη εικόνα ενός «τυχερού» ανθρώπου που ο λαός τον έφθασε τόσο ψηλά, όσο ασήμαντη, περιθωριακή και γραφική είναι η πραγματική του εικόνα…
Πράγματι, είναι αδιανόητο πως αντιλαμβάνεται την ιδιότητά του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο άνθρωπος που μόνον με το επίπεδο του Πολάκη θα μπορούσε να συγκριθεί… Από την άλλη βέβαια πλευρά είναι προφανές ότι η ανοχή, η κατανόηση και η κάλυψη που ο Τσίπρας προσφέρει στον Πολάκη απλώς αναδεικνύουν την πλήρη ταύτισή τους σε διανοητικό, ηθικό και πολιτικό επίπεδο, γεγονός που εξηγεί απόλυτα την άνεση με την οποία ο Πολάκης επιβεβαιώνει, σχεδόν σε καθημερινή βάση, την «μοναδικότητα» της προσωπικότητάς του!…
Θα μπορούσε να αντιλέξει κάποιος: Μα δεν δικαιούται ένας πρώην πρωθυπουργός να έχει μια «προσωπική» στιγμή μ έναν παλιό του φίλο και να εκφραστεί με την «αργκό», που αποτελεί συνήθη τρόπο έκφρασης μεταξύ μιας μερίδας, τουλάχιστον, της νεολαίας;
Απάντηση: Αν ο «περίπατος» στην Μύκονο είχε ιδιωτικό χαρακτήρα, θα μπορούσε να ανεχθεί κανείς την γραφικότητα της αθυροστομίας, έστω και αν, ακόμη και σ’ αυτήν την περίπτωση, ένας πρώην πρωθυπουργός, ακόμη και αν λέγεται Τσίπρας, οφείλει να συμπεριφέρεται, στις δημόσιες εμφανίσεις του, με μέτρο, περίσκεψη και ευπρέπεια, χωρίς να ξεχνά την ιδιότητά του… Αλλά όταν πηγαίνεις στην Μύκονο δήθεν για να συζητήσεις με την τοπική κοινωνία και τους τοπικούς επιχειρηματίες τα προβλήματα που προκαλεί η πανδημία, αλλά κυρίως για να καταδικάσεις την κυβέρνηση που δεν έχει επιδείξει την δική σου «ετοιμότητα» – όπως αυτή που επέδειξε ο μεγάλος τιμονιέρης του ΣΥΡΙΖΑ στην τραγωδία της Ανατολικής Αττικής – τότε οι προσφωνήσεις, όπως αυτή προς τον «παλιό συμμαθητή» και η ανάμνηση από τις «καρεκλιές στην πισίνα» απλώς αποδεικνύουν ότι, ο «χαβαλές» και η «ψευτομαγκιά» κυριαρχούν στην σκέψη και στην συμπεριφορά του άλλοτε πρωθυπουργού, ακόμη και όταν καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να φανεί ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα σημερινά καθήκοντά του….

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η άλλη όψη της ανάπτυξης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

 

Λέγεται και ακούγεται όλο και πιο έντονα πλέον ότι ακόμα και η ανάπτυξη 5,9% που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ μπορεί να αποδειχθεί πολύ μετριοπαθής προσέγγιση. Η Τράπεζα της Ελλάδας την ανεβάζει στο 7% και υπάρχουν απόψεις ότι μπορεί να φτάσει και στο 9%. Μία πραγματική… εκτίναξη, αν σκεφθεί κανείς ότι πριν ένα χρόνο μιλούσαμε για ύφεση του 8% και ακόμα περισσότερο, την πολύχρονη ύφεση που ζήσαμε στα χρόνια της κρίσης χρέους.

Όμως, υπάρχουν δύο ζητήματα που συνδέονται μεταξύ τους. Το πρώτο έχει να κάνει με τον πληθωρισμό και τις ανατιμήσεις, για τις οποίες όλοι συζητάμε το τελευταίο διάστημα. Γιατί δεν εξηγεί κάποιος, πολύ απλά, ότι ο πληθωρισμός και οι ανατιμήσεις είναι… η άλλη όψη της ανάπτυξης; Ίσως οι ανατιμήσεις δεν οφείλονται μόνο στους ρυθμούς ανάπτυξης. Οφείλονται όμως και σε αυτούς!

Και επίσης, πόσο αλήθεια συμπιέζουν οι ανατιμήσεις τα εισοδήματα; Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά πλήττονται και πόσοι αυτοί που λόγω ανατιμήσεων, απλά… κερδίζουν λιγότερα; Οι πρώτοι χρειάζονται στήριξη. Τους δεύτερους τους κατανοούμε – οποιοσδήποτε έχει δίκιο να τσαντίζεται όταν κερδίζει λιγότερα – αλλά δεν έχουν και… ανάγκη ανθρωπιστικής στήριξης!

Κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, εκατοντάδες χιλιάδες έτρεχαν στα κοινωνικά παντοπωλεία για να πάρουν τα αναγκαία τρόφιμα. Σήμερα, πόσοι τρέχουν ακόμα;

Προφανώς, πάντοτε θα υπάρχουν πολίτες που θα δυστυχούν ενώ οι αριθμοί ευημερούν. Και αυτοί οι πολίτες πρέπει να βοηθηθούν ώστε να αποκτήσουν πραγματικό δικαίωμα στη ζωή και στην προκοπή. Όμως, η γενικότερη αγανάκτηση, αν και ανθρωπίνως κατανοητή, σε οικονομικούς όρους δεν σημαίνει «καταστροφή». Ίσως και το αντίθετο… Κάποιοι ίσως κερδίζουν λιγότερα. Κάποιοι άλλοι όμως, τελικά ίσως κερδίζουν και περισσότερα.

Η ουσία είναι άλλη. Ότι αφήνουμε πίσω μας την εποχή της «συλλογικής φτώχειας» και μπαίνουμε σε τροχιά… ανταγωνισμών και διαγκωνισμών για τα μερίδια στην ανάπτυξη. Τα ποιοτικά δεδομένα αλλάζουν…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Υγεία και κλιματική αλλαγή-Γράφει ο Παναγιώτης Τρίγκας*

Δημοσιεύθηκε

στις

Τον Σεπτέμβριο του 2021 τα Ηνωμένα Έθνη θα συνεδριάσουν με μοναδικό σκοπό τη συλλογική δράση για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας περιβαλλοντικής κρίσης.

Θα συναντηθούν ξανά στη Σύνοδο Κορυφής για τη βιοποικιλότητα στο Κούνμινγκ της Κίνας και έπειτα στη διάσκεψη για τη κλιματική αλλαγή στη Γλασκώβη, στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Είναι απαραίτητο, περισσότερο από ποτέ, η παγκόσμια κοινότητα να δράσει επειγόντως για τη διατήρηση της μέσης αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τον 1,5 °C, τη διακοπή της καταστροφής της φύσης και την προστασία της παγκόσμιας υγείας.
Η ατομική και συλλογική υγεία πλήττεται ήδη από την υπερθέρμανση του πλανήτη και από την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος.
Οι επαγγελματίες υγείας εδώ και δεκαετίες τονίζουν πως μια παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 °C, πάνω από τον προβιομηχανικό μέσο όρο θερμοκρασίας και η συνεχιζόμενη απώλεια της βιοποικιλότητας θα έχουν καταστροφικές συνέπειες για την υγεία μας.
Γεγονότα αλυσιδωτά μη αναστρέψιμα. Παρά την απαραίτητη ενασχόληση του πλανήτη με τον Covid-19, δεν μπορούμε να περιμένουμε να περάσει η πανδημία για να ασχοληθούμε με την κλιματική αλλαγή. Πρέπει ως παγκόσμια κοινότητα, αλλά και ατομικά ως έθνος να είμαστε ενωμένοι, αναγνωρίζοντας ότι μόνο θεμελιώδεις και δίκαιες κοινωνικές αλλαγές θα αντιστρέψουν την τρέχουσα πορεία μας.
Η υπερθέρμανση του πλανήτη συμβάλλει επίσης αρνητικά στην παγκόσμια αποδοτικότητα. Από το 1981 οι μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις έχουν μειωθεί κατά 5,6%.
Αυτή η παρακμή, μαζί με τις επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων και της εξάντλησης του εδάφους, του υπεδάφους και του φυσικού μας πλούτου εμποδίζει τις προσπάθειες μείωσης του υποσιτισμού και αυξάνει ραγδαία την πιθανότητα εμφάνισης πανδημιών στο μέλλον.
Μία αύξηση της θερμοκρασίας πάνω από 1,5 °C είναι πιθανό να προκαλέσει παγκοσμίως μια εξαιρετικά ασταθή κατάσταση, με ολέθριες κοινωνικές και οικονομικέςσυνέπειες.
Οι επιπτώσεις στην υγεία που οφείλονται σε μία αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 °C είναι πλέον καλά τεκμηριωμένες. Καμία αύξηση της θερμοκρασίας δεν είναι «ασφαλής».
Τα τελευταία 20 χρόνια, η θνησιμότητα που σχετίζεται με την υπερθέρμανση του πλανήτη στην ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών έχει αυξηθεί περισσότερο από 50%.
Η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας δεν αφήνει ανεπηρέαστα ούτε τα νεφρά μας. Ο νεφρός μάς προστατεύει από την υπερθερμία και την αφυδάτωση. Υπάρχει άμεση συσχέτιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και των ακραίων θερμοκρασιών στις νεφρικές παθήσεις.
Οι υψηλές θερμοκρασίες μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένες θερμοκρασίες του σώματος, αφυδάτωση και αύξηση της ωσμωτικότητας του αίματος.
Η θερμοπληξία (τόσο η κλινική όσο και η υποκλινική υπερθερμία ολόκληρου του σώματος) μπορεί να οδηγήσει σε οξεία νεφρική βλάβη, από ραβδομυόλυση ή φλεγμονώδη βλάβη του νεφρού που προκαλείται από τη θερμότητα.
Μακροχρόνιες περίοδοι πολύ υψηλής θερμοκρασίας και επακόλουθης σταδιακής αφυδάτωσης μπορούν να οδηγήσουν σε χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ). Το θερμικό στρες και η αφυδάτωση παίζουν ρόλο στον σχηματισμό λίθων στα νεφρά.
Η ελλιπής ενυδάτωση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υποτροπιαζουσών λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος. Αντιθέτως, η επαρκής ενυδάτωση ελαττώνει τις αρνητικές επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στη θερμότητα. Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες που προκύπτουν περιλαμβάνουν την ώς έναν βαθμό αναπηρία με αποτέλεσμα την απώλεια παραγωγικότητας και απασχόλησης.
Δεδομένης της αύξησης των παγκόσμιων θερμοκρασιών, υπάρχει μια σημαντική ανάγκη για καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η θερμική καταπόνηση μπορεί να προκαλέσει νεφρική νόσο.
Είμαστε υποχρεωμένοι να βάλουμε τον πήχη πιο ψηλά και να αναπροσαρμόσουμε τους παγκόσμιους στόχους μας. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός πως πολλές κυβερνήσεις, πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα καθώς και επιχειρήσεις θέτουν στόχους για την επίτευξη καθαρών μηδενικών εκπομπών, έως το 2030. Επίσης, το κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μειώνεται ραγδαία. Παγκοσμίως στοχεύουμε στην προστασία τουλάχιστον του 30% της γης και των ωκεανών έως το 2030. Μην ξεχνάμε όμως πως κάθε παγκόσμιος στόχος για την αποκατάσταση της απώλειας της βιοποικιλότητας και του φυσικού πλούτου έως το 2020 χάθηκε.
Οι υποσχέσεις δεν αρκούν. Οι στόχοι είναι εύκολο να οριστούν αλλά δύσκολα επιτυγχάνονται. Πολλές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν την πανδημία του Covid-19 με πρωτοφανή χρηματοδότηση. Η περιβαλλοντική κρίση απαιτεί παρόμοια αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης. Θα χρειαστούν τεράστιες επενδύσεις, πέρα από αυτό που προορίζεται οπουδήποτε στον κόσμο. Αλλά τέτοιες επενδύσεις θα προαγάγουν μόνο θετικές συνέπειες για την παγκόσμια υγεία και την οικονομία.
Αυτές περιλαμβάνουν θέσεις εργασίας υψηλής ποιότητας, μειωμένη ατμοσφαιρική ρύπανση, αυξημένη φυσική δραστηριότητα, καλύτερη διατροφή, βελτιωμένο ενδοοικογενειακό περιβάλλον.
Η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια δημόσια υγεία είναι η συνεχής αποτυχία των ηγετών να διατηρήσουν την αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από τον 1,5 °C. Πρέπει να γίνουν επείγουσες αλλαγές σε ολόκληρη την κοινωνία που θα οδηγήσουν σε έναν δικαιότερο και υγιέστερο κόσμο. Ας είναι η πανδημία το έναυσμα για δράση και όχι για άσκοπη αντίδραση, σηματοδοτώντας το 2021 ως το έτος που ο κόσμος τελικά αλλάζει.

Ιατρός Νεφρολόγος,
Επιστημονικός και Διοικητικός Διευθυντής
της Μονάδας Χρόνιας Αιμοκάθαρσης
«Τρίγκας Nephros Mon» A.E.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΑΤΡΑ : Η Αγαπημένη μας πόλη μας πληγώνει!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Φέτος είχα την ευκαιρία, μετά από πολλά χρόνια, να περάσω ένα μεγάλο μέρος των διακοπών μου στην αγαπημένη μας Πάτρα.

Ήρθα γεμάτος χαρά μιας και η Πάτρα είναι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα.

Αν και ζω πέντε δεκαετίας σχεδόν στην Αθήνα, αισθάνομαι πάντα κοντά της αφού η καρδιά μου είναι εκεί αλλά και ένα μέρος της δουλειάς μου που με κρατά σε τακτική επαφή μαζί της. Η Πάτρα δεν θα έπρεπε να φοβάται.

Είναι μεγάλη, με πολλές βιομηχανίες στην ΒΙΠΕ, έχει ένα μεγάλο νέο εμπορικό λιμάνι- πύλη εισόδου γιά την Ιταλία και την Ευρώπη. Εχει δύο μεγάλα νοσοκομεία και πολλές μικρότερες δομές Υγείας. Ενα μεγάλο Πανεπιστήμιο και ένα μεγάλο ΤΕΙ με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που δίνουν ζωντάνια και χρώμα και βοηθούν οικονομικά την πόλη. Κι όμως… Κάθε φορά που επιστρέφω στην Πάτρα, παρά το αρχικό σκίρτημα χαράς, αισθάνομαι την απόσταση που μας χωρίζει να μεγαλώνει. Δεν είναι πως έχω ζήσει 50 χρόνια στην Αθήνα Είναι που κάθε φορά διαπιστώνω πως η πόλη αλλάζει, προς το χειρότερο κι αυτό μου δημιουργεί συναισθήματα λύπης και απογοήτευσης Η Πάτρα δεν είναι πιά η παλιά Αρχοντική και πλούσια Πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, ίσως η καλύτερη επαρχιακή πόλη με μεγάλη βιομηχανική και εμπορική δραστηριότητα. Μόνο η όμορφη ρυμοτομία της και λίγα υπέροχα κλασσικά αρχοντικά έχουν μείνει να θυμίζουν το αλλοτινό της μεγαλείο Και η παρακμή αυτή φαίνεται ολοκάθαρα σε δύο σημαντικούς τομείς : Το οικονομικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι Η οικονομία είναι σε μια άσχημη φθίνουσα πορεία με μόνη δραστηριότητα την παροχή υπηρεσιών (Cafe Bar, restaurant, fast food). Καταστήματα κλείνουν συνεχώς και, σε όσα κατορθώνουν να επιβιώνουν, ο αγώνας είναι συνεχής να κρατηθούν οι τιμές χαμηλές. Τουρισμός δεν υπάρχει επί της ουσίας, λίγοι και διερχόμενοι οι ταξιδιώτες. Οι δρόμοι βρώμικοι, τα κτίρια με μουτζουρωμένους τους τοίχους από γκράφιτυς , λείπει η αστυνόμευση και η τροχαία, ο μόλος και οι κεντρικοί δρόμοι ένα απέραντο πάρκινγκ Η άλλη ενότητα, η κοινωνική, έχει σχέση με την συμπεριφορά πολλών κατοίκων της πόλης, ιδιαίτερα της νεολαίας. Ας μου επιτρέψουν οι νεοι να γράψω κάτι με Αγαπη: Με λύπη μου βλέπω δεν την αγαπούν, με τον ίδιο τρόπο που την αγαπούσε η γενιά μας. Παρατηρώ πως δεν σέβονται την πόλη, οικειοποιουνται κάθε δημόσιο χώρο, ρυπαίνουν και πολλές φορές καταστρέφουν, Η Πάτρα φαίνεται να μην τους αρέσει. Είναι κρίμα να βλέπει κανείς τέτοιες συμπεριφορές σε μία πόλη πού ήταν φημισμένη για την κουλτούρα της, το κορυφαίο Καρναβάλι της, το Φεστιβάλ της και γενικότερα την πολιτιστική της κληρονομιά, θεσμούς που, δυστυχώς, συν τω χρόνω φθίνουν Η πόλη αποπνέει στασιμότητα, δεν εξελίσσεται, δεν προοδεύει. Η Δημοτική Αρχή είναι ωσεί παρούσα, απλά κάνει διαχείριση στην καθημερινότητα και η Περιφέρεια, δύο χρόνια μετά, δεν έχει βρει ακόμα τα πατήματά της. Ο σχεδιασμός για το τρένο , το Φυσικό Αέριο και η κατασκευή της Εθνικής οδού Πατρών – Πύργου ίσως αλλάξουν τα δεδομένα προς το καλύτερο. Προς το παρόν όμως, η πόλη είναι μαγκωμενη στο ίδιο σκαλοπάτι. Φοβάται να ανέβει, να προχωρήσει, να παρακολουθήσει τις νέες εξελίξεις, τις νέες ιδέες, τις νέες ανάγκες. Εκτιμώ πως αιμορραγει εδώ και πολλές δεκαετίες αφού η κεντρική εξουσία ήταν απούσα και ο Δήμος και η Περιφέρεια μέχρι τώρα είχαν διακοσμητικό ρόλο. Τα δέκα μεγάλα εργοστάσια τα οποία, μέχρι την δεκαετία του ’80, έδιναν δουλειές στους Πατρινούς έχουν κλείσει. Σαν αποτέλεσμα η Πάτρα μαζί με την Εύβοια, την Κοζάνη και την Δράμα να είναι σήμερα οι περιοχές με την μεγαλύτερη ανεργία. Σε πείσμα όμως όλων αυτών, η Πάτρα επιμένει να παραμένει ιδιαίτερη με ένα ωραίο θαλάσσιο αστικό μέτωπο, με ωραίες κοντινές παραλίες και πανέμορφα βουνά να στολίζουν τα νώτα της. Κανείς δεν έχει να χάσει εάν την επισκεφτεί – είναι και τόσο κοντά στην Αθήνα.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα