Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Τέχνη και παιδί…στη μνήμη του Νίκου Μηλιώνη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

https://www.youtube.com/watch?v=cZlFqIdDlxc

 

Ανεβαίναμε τις περίφημες σκάλες του Μπομπούρ και ο 11χρονος γιος μου ο Αλέξανδρος δεν χόρταινε να κοιτάζει την ιδιαίτερη κατασκευή του μουσείου, την υπέροχη πλατεία και στη συνέχεια τις στέγες των Παριζιάνικων πενταόροφων  πανέμορφων κτηρίων. Περάσαμε ώρες μπροστά στα σπουδαία εκθέματα του μουσείου. Κάποιες στιγμές που τον έβλεπα να κουράζεται, τον παρέσυρα σε κάποιο από τα πολλά αίθρια τα οποία κι αυτά εκθεσιακοί χώροι γλυπτών ήταν, για να ξεκουραστεί. Το Κέντρο Πομπιντού φιλοξενεί το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 50.000 έργα τέχνης, μεταξύ αυτών έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας. Στα πλαίσια των εκθέσεών του, εκπροσωπούνται ρεύματα της μοντέρνας τέχνης, όπως του Φωβισμού, του Υπερρεαλισμού ή του Κυβισμού. Στεγάζει επίσης μια σημαντική συλλογή βιομηχανικού σχεδιασμού. Πολλά έργα είδε ο Αλέξανδρος, κάποια του άρεσαν, κάποια τον μπέρδεψαν, κάποια τον συγκίνησαν και κάποια τον άφησαν αδιάφορο ή του φάνηκαν ακόμα και  γελοία. Αυτό που τον γοήτευσε όμως ήταν η εγκατάσταση βιντεοπροβολής με θέμα τη δημιουργία της Γκουέρνικα. Τα βίντεο είχε τραβήξει η μούσα του μεγάλου ζωγράφου Ντόρα Μαρ και είχαν αποτυπώσει όλη την διαδικασία δημιουργίας του έργου, από τα προσχέδια μέχρι λίγο πριν την ολοκλήρωσή του. Τι έλειπε; Μα το ίδιο το έργο.

 

Ένα χρόνο μετά στη Μαδρίτη οι δυο μας πήγαμε  στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης ‘’Βασίλισσα Σοφία’’, το Μουσείο σύγχρονης τέχνης της πόλης. Στεγάζεται στο κτήριο του πρώην Γενικού Νοσοκομείου της Μαδρίτης, το οποίο υπέστη κατάλληλες τροποποιήσεις. Προστέθηκαν νέα, γυάλινα κτήρια, τα οποία περιλαμβάνουν χώρους περιοδικών εκθέσεων, βιβλιοθήκη και καταστήματα. Στο Μουσείο εκτίθενται έργα καλλιτεχνών κυρίως του 20ού αιώνα. Μπορεί να δει κανείς σπουδαία έργα των Χούλιο ΓκονθάλεθΜιρόΝταλί και άλλων. Το σπουδαιότερο και διασημότερο έκθεμα του Μουσείου όμως είναι η περίφημη Γκερνίκα.

 

Σπουδαία τα εκθέματα της πινακοθήκης λοιπόν, γοητευτική η πορεία μας, ανάμεσα στα έργα της, εντυπωσιακή η μυθική Γκερνίκα αλλά το πιο εκπληκτικό ήταν να παρατηρώ τον Αλέξανδρο να πλησιάζει  μαγεμένος τον πίνακα που πριν ένα χρόνο το είχε δει εν τη ‘’γενέσει’’ του. Όλα εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια μου σε αργή κίνηση. Ο Αλέξανδρος με διάπλατα ανοιγμένα τα μάτια για να χωρέσει το τεράστιο, από κάθε άποψη έργο, με τις παλάμες τη μια χωμένη στην άλλη, το στήθος φουσκωμένο να χωρέσει όσο περισσότερο αέρα μπορούσε, πλησίαζε.

Ένα έργο του Πικάσο αναπτυσσόταν έξω από τον πίνακα του μεγάλου ζωγράφου, σάμπως όμως εμπνευστής του και δημιουργός του να ήταν αυτός. Κομμάτια και οπτικές πολλές διαφορετικές αλληλοσυμπληρούμενες και αλληλοσυγκρουόμενες.

 

Πλησίαζε ο Αλέξανδρος φορτωμένος το σακίδιο του με κατάνυξη φανατικού πιστού, με προσοχή και δέος απροσμέτρητο. Όταν έφτασε αρκετά κοντά άρχισε να κάνει ένα κινηματογραφικό τραβελιγκ παράλληλα στον πίνακα, αλλά όχι γραμμικό, όχι συνεχές. Είχε στάσεις το τραβελιγκ, είχε μπρος πίσω, είχε ασυνέχειες ήταν ένα καταπληκτικό τραβελιγκ αντάξιο του σπουδαίου έργου.

Τα παιδιά ασχολούμενα με την τέχνη παράγουν τέχνη, γίνονται σπουδαία μοναδικά συγκινητικά έργα τέχνης

 

Τα χρώματα της Γνώσης 

 

του αρέσει να χτενίζει 

τα βαθύσκιωτα βιβλία

με τις  χρωματιστές περιγραφές

 

του αρέσει να ταξιδεύει

στις οροσειρές των ονείρων

πετώντας από τη μια κορυφή του ουρανού 

στην άλλη του θεού 

 

του αρέσει να χώνει τα δάχτυλα

σε στιγμές ηλιοτρόπια

και να βγαίνει από ‘κει

όταν ο ήλιος γλείφει 

το υγρό του αναγνωστήριο

 

του αρέσει να ταξιδεύει

ανάμεσα σε κατακλυσμούς

την ώρα που ξεψυχά ο ένας

και ανασηκώνεται ο άλλος

 

του αρέσει να περνάει την ώρα του

στην άκρη των πολυκαιρισμένων  αποχαιρετισμών

και τα ωχρά λιπόθυμα απογεύματα

 

του αρέσει να κοιτάζει τη γνώση

σαν άγνωστο τοπίο

να την φιλά σαν Παναγία

να την αγγίζει σαν πόρνη ακριβή

μονάκριβη.

Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πως θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας, έγραφε ο Πικάσο

Δεν υπάρχει, θαρρώ, καλύτερος τρόπος αναζήτησης και προβληματισμού για κάθε άνθρωπο αλλά κυρίως για ένα παιδί για να καταλάβει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του από την Τέχνη. Εισάγεται, κάποιες φορές εισβάλλει, το παιδί στον τρόπο σκέψης, αντίληψης, δημιουργίας ενός καλλιτέχνη και εκεί του φανερώνεται ένας καινούργιος, πρωτότυπος, μοναδικός κόσμος. 

Η τέχνη αποτελεί μια κοινή γλώσσα για τους ανθρώπους, έναν γερό αυταπόδεικτο συνεκτικό δεσμό και μια σοβαρή αφορμή για τη συνειδητοποίηση των ομοιοτήτων όλων των ανθρώπων, κάθε χρώματος, θρησκείας, φύλου. Γι αυτό η βαρβαρότητα, ο φανατισμός, ο ρατσισμός και ολοκληρωτισμοί τρέμουν την τέχνη.

 

Το παιδί βλέποντας μια έκθεση, παρακολουθώντας μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση ή μια ταινία σιγά-σιγά παύει να είναι παθητικοποιημένο και μπαίνει στη διαδικασία της αντιμετώπισης γεγονότων και καταστάσεων με κριτικό τρόπο. Οι άπειρες διέξοδοι που προσφέρει η τέχνη συμβάλλουν στην ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού μας κι έτσι εξαλείφεται η φρικιαστική τυποποίηση  και  η εφιαλτική  ομοιομορφία. Εξίσου σημαντικός, πιθανόν και σημαντικότερος, είναι ο εξευμενισμός της ψυχής μέσω της διαδικασίας παρακολούθησης ενός έργου τέχνης καθώς επιτυγχάνεται η σπουδαία κάθαρσις, η οποία νικά τον εφησυχασμό, την αδιαφορία, τη βαρβαρότητα και τη βαναυσότητα.

 

Η ενασχόληση των παιδιών με την Τέχνη είναι ένα αερόστατο που ταξιδεύει τα παιδιά πάνω από τοπία  της ευγένειας και της ομορφιάς και από εκεί η καθημερινότητα φαντάζει σίγουρα πιο ανάλαφρη, οπωσδήποτε πιο σκερτσόζα και βέβαια πιο ενδιαφέρουσα.

 

Μετά από τέτοιο ταξίδι ανάθεσε σε ένα παιδί μια δουλειά που να μπορεί να βάλει μέσα  τη φαντασία και τη δημιουργικότητά του και δεν θα είναι πια δουλειά, θα μεταμορφωθεί σε χαρά, θα γίνει πια Τέχνη

 

Αλλά τέχνη και εργασία είναι το θέμα του επόμενου ταξιδιού μας.

https://www.youtube.com/watch?v=cZlFqIdDlxc

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανησυχούμε για την «Ο» ενώ παλεύουμε με τη «Δ»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όλα όσα ακούγονται και λέγονται για την μετάλλαξη «Όμικρον» θυμίζουν έντονα τη γνωστή ελληνική παροιμία (αποδίδεται ως έκφραση και στον Θ. Κολοκοτρώνη) «ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τόνε βγάλαμε».

Γιατί ενώ η επιστημονική κοινότητα χρειάζεται χρόνο και αρκετά επιδημιολογικά στοιχεία προκειμένου να βγάλει κάποια ασφαλή συμπεράσματα για την μεταδοτικότητα και κυρίως, για την επικινδυνότητα της μετάλλαξης, ήδη ακούγονται και λέγονται πολλά, με τα περισσότερα εξ αυτών να προκαλούν από ανησυχία έως πανικό στους πολίτες.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Βέβαια, τις τελευταίες ώρες ακούγονται και κάποιες πιο ψύχραιμες φωνές, ωστόσο τα «τρομοσενάρια» παραμένουν πλειοψηφία.

Προφανώς, συνιστούμε ψυχραιμία αλλά και προσοχή. Κατά την άποψή μας, όσο βέβαιο είναι πως η μετάλλαξη θα εμφανιστεί και στην χώρα μας αργά ή γρήγορα, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως πρέπει να περιμένουμε τις επίσημες επιστημονικές έρευνες για να ξέρουμε τον «αντίπαλο». Αλλά και αυτό δεν θα αργήσει πολύ. Σε μερικές εβδομάδες θα ξέρουμε… Μέχρι τότε, υπομονή και ψυχραιμία. Όπως αντιμετωπίσαμε τις άλλες μεταλλάξεις, έτσι θα αντιμετωπίσουμε και αυτή. Και τελικά, ίσως οι ισχυροί του κόσμου καταλάβουν ότι όσο ο ιός κυκλοφορεί ελεύθερος και πολλαπλασιάζεται, ειδικά στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, τόσο θα βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε μεταλλάξεις, που ίσως κάποια από αυτές να είναι και πολύ επικίνδυνη. Κατά συνέπεια, το μόνο που απαιτείται είναι μία παγκόσμια στρατηγική εμβολιασμών, με έμφαση στις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες.

Και κάτι ακόμα: Ακόμα και χωρίς την «Όμικρον» στην Ελλάδα, η διασπορά της νόσου είναι ήδη πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό και μάλλον δεν χρειάζεται να ανησυχούμε περισσότερο για κάτι που δεν το έχουμε ακόμα αντιμετωπίσει, όσο γι’ αυτό που ήδη αντιμετωπίζουμε και ταλαιπωρεί πολλούς στα νοσοκομεία, ενώ καθημερινά στερεί τη ζωή σε δεκάδες συμπολίτες μας…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Γιατί στηρίζω τον Γιώργο Παπανδρέου-Δήλωση της Σταυρούλας Παναγοπούλου – Νικολάου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμμετέχω στη Γιορτή της Δημοκρατίας στις 5 Δεκέμβρη στηρίζοντας ακράδαντα την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου.

Ηγετική μορφή, ο Γιώργος Παπανδρέου, με διεθνή αναγνωρισιμότητα και κύρος, οραματιστής, πρωτοπόρος σε ιδέες και λύσεις με προοπτική για την πατρίδα μας.

Οι τομές που έφερε ο Γ. Παπανδρέου υπήρξαν καταλυτικές:
• Διέσωσε τη χώρα από την ανεξέλεγκτη χρεωκοπία που την οδήγησαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή (2004-2009), βάζοντας τον θεμέλιο λίθο για την ορθή κατανομή και χρηστή διαχείριση των διαθέσιμων πόρων.
• Έβαλε το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον, αναλαμβάνοντας μια τεράστια ιστορική ευθύνη.
• Ανέδειξε σε διεθνές επίπεδο τα κακώς κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2010, όταν αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός στήριξης των κρατών μελών για να αποκρούσει τις συντονισμένες επιθέσεις των αγορών.
• Προχώρησε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις, συμβάλλοντας στην οικονομική εξυγίανση του δημόσιου τομέα, στην αξιοκρατία και τη διαφάνεια, την ενίσχυση της δημοκρατίας, τη μείωση του κοινωνικού αποκλεισμού και των ανισοτήτων (Καλλικράτης, Διαύγεια, opengov, ηλεκτρονική συνταγογράφηση και άλλες πολλές).
• Διατήρησε επαφή με τον πολίτη, τον εργαζόμενο και τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας.
Ο Γ. Παπανδρέου συγκρούστηκε με τα μεγάλα παρασιτικά συμφέροντα χωρίς να υπολογίσει το πολιτικό κόστος και για τον λόγο αυτό ανετράπη με τρόπο που άγγιξε τα όρια της συνταγματικής εκτροπής.
Λίγα μόλις χρόνια αργότερα, δικαιώθηκε πολλαπλά πολιτικά με τον πλέον εμφατικό τρόπο, καθώς όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν νέα μνημόνια, με πολύ περισσότερο σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα από το πρώτο, κατόπιν υποδείξεων των εταίρων και των δανειστών.
Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μοναδικός υποψήφιος, ο οποίος ως Πρόεδρος και ως υποψήφιος Πρωθυπουργός μπορεί να εγγυηθεί την Αυτονομία και τη Διεύρυνση της Δημοκρατικής Παράταξης, μακριά από παρασιτικά επιχειρηματικά ή μιντιακά συμφέροντα. Το έχει αποδείξει εμπράκτως.
Ενωτικά, Συμμετοχικά, Δημιουργικά, μπορούμε όλοι μαζί να κάνουμε μεγάλη –όπως της αξίζει– σύμφωνα με τις Αρχές και τις Αξίες της, τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξή μας προς όφελος της Πατρίδας μας.

*Η Σταυρούλα Παναγοπούλου- Νικολάου είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας / ΓΣΕΕ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και πρ. Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας

 

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: House Of Gucci

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Σάρα Γκέι Φόρντεν  « Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour and Greed» (Ο Οίκος των Gucci: Μία συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γκλάμουρ και απληστίας»), που εκδόθηκε το 2000, το οποίο η Πατρίτσια Γκούτσι, δισέγγονη του ιδρυτή Γκούτσιο Γκούτσι,  θεωρεί ως επί το πλείστον ανακριβές.

Ο Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα με δερμάτινα είδη το 1921. Ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα το 1930. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω έλλειψης δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού», εξαιτίας της επιτυχίας, το μπαμπού θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας. Δημιουργείται το λογότυπο GG. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η Kering, παίρνει την πλειοψηφία μετά από μεγάλη οικονομική συμφωνία. 

Κεντρικό πρόσωπο στην σχεδόν τρίωρη ταινία είναι η Πατρίσια Ρετζιάνι, ένα λαϊκό κορίτσι που κατάφερε να «αρπάξει» τον κληρονόμο του οίκου Μαουρίτσιο Γκούτσι έναν συνεσταλμένο, ντροπαλό μαζεμένο χωρίς  αυτοπεποίθηση νέο και μαζί να σφιχταγκαλιάσει τον μεγάλο οίκο μέχρι πνιγμού.

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή, γράφει ο Καρλ Κράους, Αυστριακός συγγραφέας για να υπογραμμίσει ότι η καταστροφή της ιδιωτικότητας  είναι η ίδια η οικογένεια. Ο Ρίνλει Σκοτ πήρε το πλούσιο υλικό μιας διεφθαρμένης, κατεστραμμένης, ασύνδετης οικογένειας κι έστησε μια αστραφτερή σαπουνόπερα.

Σεναριακή αφορμή για την ταινία στάθηκε ο φόνος του Μαουρίτσιο Γκούτσι από την πρώην συμβία του Πατρίτσια και ως καμβάς λειτουργούν οι πνιγηρές και  εξοντωτικές  σχέσεις των μελών της οικογένειας Gucci  του μεγάλου Οίκου. Πριν από λίγα χρόνια ο Ρίντλει Σκοτ με το «Όλα τα λεφτά του κόσμου» κάνει μια ανάλογη απόπειρα, με πολύ καλύτερα όμως αποτελέσματα. Όλα στην τωρινή απόπειρα είναι έτοιμα, πακεταρισμένα, τακτοποιημένα με τέτοιο τρόπο, με τέτοιο ρυθμό ώστε να παρασύρουν την προσοχή του θεατή στο κενό, στο μηδέν, στο πουθενά. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Gucci Fashion Company ελεγχόταν από δύο από τους τρείς γιούς του Guccio, τον Rudolfo (Jeremy Irons) και τον Aldo (Al Pacino). Ο Aldo δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο του ονόματος σε κανέναν, πόσο μάλλον στον γιο του Paolo (Jared Leto) στον οποίο δεν τρέφει καμία εκτίμηση 

Ο συνεσταλμένος, Mauricio , θα προτιμούσε να ασχοληθεί με τα νομικά παρά να αναλάβει την παγκόσμια αυτοκρατορία της μόδας. Όταν όμως θα ερωτευτεί την φιλόδοξη και γοητευτική Patrizia όλα θα αλλάξουν. Η επιχείρηση θα περάσει στη νέα γενιά και τότε θα ανοίξει ένας κύκλος ίντριγκας και πάθους και θα εξελιχθεί μια ιστορία ανόδου και πτώσης. Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκουμε την Πατρίσια Ρετζιάνι, τη γοργή  άνοδός της και στη συνέχεια τη  σταθερή και συνεχή πτώση της. Η μεταμόρφωσή της από απλό κορίτσι που έβαλε στο μάτι και, τύλιξε μέχρι τον γάμο  τον κληρονόμο του οίκου, Μαουρίτσιο Γκούτσι σε ένα τέρας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο διάβα του. Η ίντριγκα λοιπόν και τα πάθη οδηγούν τα πράγματα στα άκρα.  Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους σε μια εποχή, μάλιστα, που άρχισαν να χάνονται οι ιδιωτικοί οίκοι μόδας και έδιναν σταδιακά τον έλεγχό τους στη βιομηχανία, τους κανόνες της διαφήμισης και της πλήρους και απρόσωπης απληστίας.

Ο Ρίντλει Σκοτ «μάστορας» του κινηματογράφου, ο οποίος έμαθε την γλώσσα του μέσα από τη διαφήμιση, αναμασά ότι πιο πομπώδες, εύκολο, αστραφτερό βρήκε στο διάβα του, με σκοπό να μας υπνωτίσει, όπως αυτός ξέρει και όπως κι εμείς έχουμε βιώσει στις καλές του στιγμές, με τις σπουδαίες του ταινίες και να μας οδηγήσει με μαεστρία, όπου αυτός θέλει. Στη συγκεκριμένη όμως ταινία των Gucci, δεν ξέρει που θέλει να μας πάει και μας παρατά στη μέση μιας απαστράπτουσας σκηνής γεμάτης από φώτα, υπερβολές, κλισέ και μουσικές. Περνά η κάμερα του 84χρονου σκηνοθέτη σαν οδοστρωτήρας  μέσα από το σενάριο, κάνοντας επίδειξη άραγε νεανικότητας; χωρίς ν’ αφήνει τίποτα στο διάβα του. Δεν υπολογίζει ούτε τα συναισθήματα των ηρώων του, ούτε τις ελάχιστες αποχρώσεις των ηθοποιών του, ούτε την πλοκή, ούτε την αφήγηση, ούτε καν τις μουσικές που είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Τίποτα δεν μένει όρθιο σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του άδειου, του εκρηκτικού και του τίποτα.   

Αξίζει να δημιουργηθεί μια ταινία μόνο και μόνο για να ακούγονται κατά τη διάρκειά της όμορφες παλιές ιταλικές επιτυχίες και άριες ή γιατί η εποχή αναπαρίσταται με πειστικότητα και αληθοφάνεια ή γιατί  η φωτογραφία του  Ντάριους Βόλσκι είναι αντάξια των προσδοκιών μας σε μια τέτοιου μεγέθους παραγωγή; 

Όταν συναντιούνται στο ίδιο πλατό τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες  όπως ο Ρίντλεϊ Σκοτ με τον Αλ Πατσίνο τη Λέιντι Γκάγκα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Σάλμα Χάγεκ, τον Τζάρεντ Λέτο και τον Τζέρεμι Άιρονς (η πιο αξιοπρεπής παρουσία στο φιλμ) περιμένεις να δεις κάτι καλύτερο από μια  ασπόνδυλη σάτιρα, μια ανεξέλεγκτη παρωδία ή μια ξεπερασμένη τηλενουβέλα της απογοήτευσης. 

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα