Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Τηλεμεταφορά στο fb: εμπειρία ή ψευδαίσθηση;

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Νικόλαου Κοτοπούλη*

Σκέψεις με αφορμή την ανακοίνωση του δημιουργού και Διευθύνοντος Συμβούλου του Facebook, Mark Elliot Zuckerberg για τη δυνατότητα εικονικής τηλεμεταφοράς ανθρώπων μέσω fb, μέχρι το 2030

Ζούμε σε ένα γρήγορο, εντυπωσιακό και απαιτητικό κόσμο ψηφιακής επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Το μεγάλο παιδαγωγικό, φιλοσοφικό, θεολογικό και κοινωνικό δίλημμα που κυριαρχεί, και φαίνεται ότι θα γίνει καθολικό στο τέλος της δεκαετίας στην οποία πορευόμαστε, είναι αν θα ακολουθήσουμε την εμπειρία ή την ψευδαίσθηση. Λαμβάνοντας υπόψη τον σχεδιασμό του Mark Zuckerberg για τη δυνατότητα εικονικής τηλεμεταφοράς ανθρώπων μέσω fb μέχρι το 2030, θα άξιζε να αναλογιστούμε ως κοινωνία τις συνέπειες με τις οποίες ενδέχεται να βρεθούμε αντιμέτωποι, εφόσον ο εν λόγω σχεδιασμός υλοποιηθεί.

Το πιθανότερο είναι ότι με τη δυνατότητα εικονικής τηλεμεταφοράς ανθρώπων θα γίνει ένα σοβαρό βήμα προς μια δυναμική αλλοτρἰωση του ανθρώπου ως προσώπου. Ακόμη, προβλέπεται σημαντική μείωση της ρεαλιστικής σχέσης του ανθρώπου με τα πράγματα. Το παιδί, ο μαθητής, ο ενήλικας, δεν θα μπορεί εύκολα να αγγίξει τα πράγματα, να τα πιάσει, να τα αισθανθεί, να κατανοήσει ότι αυτά διαθέτουν πραγματικό όγκο και καταλαμβάνουν πραγματικό χώρο. Θα έχουμε δηλαδή ένα παράδοξο τεχνολογικό «ιδεαλισμό» δεδομένου ότι, όπως αναφέρει ο Mark Zuckerberg οι άνθρωποι «θα μπορούν να τηλεμεταφέρονται σε τοποθεσίες, όπως τα σπίτια άλλων ανθρώπων και να τους μιλούν σαν να είναι σωματικά παρόντες… να κινούν αντικείμενα… επιτρέποντας στις προσωπικές συναντήσεις να αντικατασταθούν από μια ψηφιακή εμπειρία». Είναι, ωστόσο, δυνατόν ο απόφοιτος του Harvard να μη γνωρίζει το απλό, δηλαδή ότι για να έχεις την αληθινή εμπειρία ενός μήλου πρέπει να το φας, να το γευτείς, να το μυρίσεις, και όχι να δεις τις ψηφιακές του αποτυπώσεις;

Ας δούμε όμως τι πραγματικά σημαίνουν οι λέξεις «πρόσωπο» και «εμπειρία» ακολουθώντας την οδηγία του Αντισθένη «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Η λέξη «πρόσωπο» συντίθεται από την πρόθεση «προς» και το ουσιαστικό «ώψ» που σημαίνει «οφθαλμός, όψη». Προϋποθέτει, δηλαδή, το να έχω στραμμένη την όψη μου προς κάποιον όντας πραγματικά απέναντί του. Η λέξη «εμπειρία» δηλώνει το προσωπικό βίωμα, δηλαδή αυτό το οποίο ζει κάποιος συνειδητά και που εντυπώνεται σε αυτόν ως γνώση. Αντιλαμβανόμαστε ότι η εικονική τηλεμεταφορά ανθρώπου δεν πληροί τις προϋποθέσεις της συνάντησης σε πραγματικό χώρο και χρόνο και της απόκτησης βιωματικής εμπειρίας. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στο ότι η συγκεκριμένη διαδικασία βασίζεται στην αντικατάσταση του προσωπικού από το εικονικό στοιχείο.

Η αλλοτρίωση του προσώπου και η ψηφιοποίηση της εμπειρίας θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε περαιτέρω διάσπαση των ανθρωπίνων σχέσεων ως διαπροσωπικών. Θα είναι στην πραγματικότητα η σημαντικότερη μέχρι τώρα απώλεια της κοινωνικής εμπειρίας και όχι «το ιερό δισκοπότηρο της κοινωνικής εμπειρίας», όπως ονειρεύεται ο Mark Zuckerberg. Επιπλέον, ελλοχεύει ο κίνδυνος σημαντικής αλλοίωσης του πυρήνα της φιλοσοφίας, της οντολογίας, της ανθρωπολογίας, της οικολογίας, της θεολογίας και της πολιτιστικής παράδοσης. Έτσι, θα παρακολουθούμε την εξελισσόμενη μετάλλαξη του ανθρώπινου πολιτισμού και την πολυμεσική επιβολή ενός έντονου εντυπωσιασμού, χωρίς όρια και νόημα, που ενώ θα φαίνεται πως αυξάνει την ελευθερία και την εμπειρία, θα μειώνει δραστικά και τα δύο.

Αν συμβούν τα παραπάνω, πράγμα που απευχόμαστε, ανακύπτουν κρίσιμα ερωτήματα παιδαγωγικής, φιλοσοφικής και θεολογικής υφής. Άραγε, τα παιδιά ποια πραγματική σχέση θα μπορούν να έχουν με τον υλικό κόσμο μέσα από τη μάθηση και το παιχνίδι, όταν θα γνωρίζουν τα πράγματα μέσα από ψηφιακές άυλες «εμπειρίες» οι οποίες θα αποδυναμώνουν την προσωπική τους δημιουργικότητα και ελευθερία με όχημα τη μαζική, υποβλητική παντοδυναμία των εικονικών δεδομένων; Οι μαθητές θα γίνουν ακόμα περισσότερο καλοί θεατές και ακόμα λιγότερο καλοί αναγνώστες και, κατά συνέπεια, λιγότερο ικανοί για κριτική σκέψη, ενώ θα επηρεαστεί καθοριστικά η διδασκαλία στις σχολικές αίθουσες-αν βέβαια θα χρειάζονται αίθουσες χειροπιαστές τότε. Και, αν οι άνθρωποι δεν έχουν βιωματική σχέση με τον υλικό κόσμο, πώς θα μπορέσουν να αναπτύξουν ουσιαστική προσωπική σχέση μεταξύ τους; Και, τέλος, άνθρωποι χωρίς βιωματική σχέση με τον υλικό κόσμο και δίχως ουσιαστική προσωπική σχέση μεταξύ τους πώς είναι δυνατόν να αποκτήσουν σχέση με τον Δημιουργό του κόσμου Θεό;
Ο οραματιστής της δυνατότητας εικονικής τηλεμεταφοράς των ανθρώπων μέσω fb διατείνεται ότι «όσο περισσότερο μπορούμε να τηλεμεταφερόμαστε, όχι μόνο εξαλείφουμε προσωπικά τις μετακινήσεις, αλλά είναι καλύτερο για την κοινωνία και για τον πλανήτη συνολικά και για την κλιματική αλλαγή». Ο καθένας μας, ωστόσο, ας προσπαθήσει να φανταστεί το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και γενικότερα το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτη, ζώντας σε έναν τέτοιο εικονικό κόσμο.

*Ο Νικόλαος Κοτοπούλης είναι Δάσκαλος MSc – Θεολόγος.

……………………

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.Albert Camus, Ο Ξένος, Καστανιώτη, Αθήνα 1998.
2. Umperto Eco., Πέντε ηθικά κείμενα, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997
3. Ευαγγγέλιο Ματθαίου, 4,6
4.Η.G.Liddel Scott, Mέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, τόμος 3 Σιδέρης, Αθήνα
5.Albert Camus, Η εξορία και το βασίλειο, Αθήνα 1969.
6. F. Dostoefsky, Αδελφοί Καραμαζώφ, Γκοβόστης
7. Πλάτων, Πολιτεία, 537a
8. Meckley, A., Observing children’s play: Mindful methods. Paper presented to the International Toy Research Association, London, 2002.
9.Sheridan, M., Το παιχνίδι στην πρώιμη παιδική ηλικία – Απο τη γέννηση ως τον έκτο χρόνο., Κωνσταντάρας, Αθήνα,2014
10. J. Fijalkow, Kακοί αναγνώστες. Γιατί; ,Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 1998.
11. Θουκυδίδου, Ιστορίαι , βιβλίο 5ο, Κἀκτος, Αθήνα
12. Κυρίλλου Κωστόπουλου, θεολογικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις, Πάτρα, 2006.
13 Αλμπέρ Καμύ, Ο μύθος του Σισύφου-Βραβείο Νόμπελ, Ρούγκας, Αθήνα, 1978
14. https://www.newsbeast.gr/technology/arthro/7221764/eikoniki-tilemetafora-to-mellon-ton-epikoinonion-mesa-apo-ta-matia-tou-zoukerbergk
15. Τζορτζ Όργουελ, «1984», Κάκτος, Αθήνα, 1999.

 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανησυχούμε για την «Ο» ενώ παλεύουμε με τη «Δ»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όλα όσα ακούγονται και λέγονται για την μετάλλαξη «Όμικρον» θυμίζουν έντονα τη γνωστή ελληνική παροιμία (αποδίδεται ως έκφραση και στον Θ. Κολοκοτρώνη) «ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τόνε βγάλαμε».

Γιατί ενώ η επιστημονική κοινότητα χρειάζεται χρόνο και αρκετά επιδημιολογικά στοιχεία προκειμένου να βγάλει κάποια ασφαλή συμπεράσματα για την μεταδοτικότητα και κυρίως, για την επικινδυνότητα της μετάλλαξης, ήδη ακούγονται και λέγονται πολλά, με τα περισσότερα εξ αυτών να προκαλούν από ανησυχία έως πανικό στους πολίτες.

Βέβαια, τις τελευταίες ώρες ακούγονται και κάποιες πιο ψύχραιμες φωνές, ωστόσο τα «τρομοσενάρια» παραμένουν πλειοψηφία.

Προφανώς, συνιστούμε ψυχραιμία αλλά και προσοχή. Κατά την άποψή μας, όσο βέβαιο είναι πως η μετάλλαξη θα εμφανιστεί και στην χώρα μας αργά ή γρήγορα, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως πρέπει να περιμένουμε τις επίσημες επιστημονικές έρευνες για να ξέρουμε τον «αντίπαλο». Αλλά και αυτό δεν θα αργήσει πολύ. Σε μερικές εβδομάδες θα ξέρουμε… Μέχρι τότε, υπομονή και ψυχραιμία. Όπως αντιμετωπίσαμε τις άλλες μεταλλάξεις, έτσι θα αντιμετωπίσουμε και αυτή. Και τελικά, ίσως οι ισχυροί του κόσμου καταλάβουν ότι όσο ο ιός κυκλοφορεί ελεύθερος και πολλαπλασιάζεται, ειδικά στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, τόσο θα βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε μεταλλάξεις, που ίσως κάποια από αυτές να είναι και πολύ επικίνδυνη. Κατά συνέπεια, το μόνο που απαιτείται είναι μία παγκόσμια στρατηγική εμβολιασμών, με έμφαση στις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες.

Και κάτι ακόμα: Ακόμα και χωρίς την «Όμικρον» στην Ελλάδα, η διασπορά της νόσου είναι ήδη πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό και μάλλον δεν χρειάζεται να ανησυχούμε περισσότερο για κάτι που δεν το έχουμε ακόμα αντιμετωπίσει, όσο γι’ αυτό που ήδη αντιμετωπίζουμε και ταλαιπωρεί πολλούς στα νοσοκομεία, ενώ καθημερινά στερεί τη ζωή σε δεκάδες συμπολίτες μας…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Γιατί στηρίζω τον Γιώργο Παπανδρέου-Δήλωση της Σταυρούλας Παναγοπούλου – Νικολάου*

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμμετέχω στη Γιορτή της Δημοκρατίας στις 5 Δεκέμβρη στηρίζοντας ακράδαντα την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου.

Ηγετική μορφή, ο Γιώργος Παπανδρέου, με διεθνή αναγνωρισιμότητα και κύρος, οραματιστής, πρωτοπόρος σε ιδέες και λύσεις με προοπτική για την πατρίδα μας.

Οι τομές που έφερε ο Γ. Παπανδρέου υπήρξαν καταλυτικές:
• Διέσωσε τη χώρα από την ανεξέλεγκτη χρεωκοπία που την οδήγησαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή (2004-2009), βάζοντας τον θεμέλιο λίθο για την ορθή κατανομή και χρηστή διαχείριση των διαθέσιμων πόρων.
• Έβαλε το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον, αναλαμβάνοντας μια τεράστια ιστορική ευθύνη.
• Ανέδειξε σε διεθνές επίπεδο τα κακώς κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2010, όταν αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός στήριξης των κρατών μελών για να αποκρούσει τις συντονισμένες επιθέσεις των αγορών.
• Προχώρησε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις, συμβάλλοντας στην οικονομική εξυγίανση του δημόσιου τομέα, στην αξιοκρατία και τη διαφάνεια, την ενίσχυση της δημοκρατίας, τη μείωση του κοινωνικού αποκλεισμού και των ανισοτήτων (Καλλικράτης, Διαύγεια, opengov, ηλεκτρονική συνταγογράφηση και άλλες πολλές).
• Διατήρησε επαφή με τον πολίτη, τον εργαζόμενο και τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας.
Ο Γ. Παπανδρέου συγκρούστηκε με τα μεγάλα παρασιτικά συμφέροντα χωρίς να υπολογίσει το πολιτικό κόστος και για τον λόγο αυτό ανετράπη με τρόπο που άγγιξε τα όρια της συνταγματικής εκτροπής.
Λίγα μόλις χρόνια αργότερα, δικαιώθηκε πολλαπλά πολιτικά με τον πλέον εμφατικό τρόπο, καθώς όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν νέα μνημόνια, με πολύ περισσότερο σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα από το πρώτο, κατόπιν υποδείξεων των εταίρων και των δανειστών.
Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μοναδικός υποψήφιος, ο οποίος ως Πρόεδρος και ως υποψήφιος Πρωθυπουργός μπορεί να εγγυηθεί την Αυτονομία και τη Διεύρυνση της Δημοκρατικής Παράταξης, μακριά από παρασιτικά επιχειρηματικά ή μιντιακά συμφέροντα. Το έχει αποδείξει εμπράκτως.
Ενωτικά, Συμμετοχικά, Δημιουργικά, μπορούμε όλοι μαζί να κάνουμε μεγάλη –όπως της αξίζει– σύμφωνα με τις Αρχές και τις Αξίες της, τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξή μας προς όφελος της Πατρίδας μας.

*Η Σταυρούλα Παναγοπούλου- Νικολάου είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας / ΓΣΕΕ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και πρ. Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας

 

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: House Of Gucci

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Σάρα Γκέι Φόρντεν  « Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour and Greed» (Ο Οίκος των Gucci: Μία συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γκλάμουρ και απληστίας»), που εκδόθηκε το 2000, το οποίο η Πατρίτσια Γκούτσι, δισέγγονη του ιδρυτή Γκούτσιο Γκούτσι,  θεωρεί ως επί το πλείστον ανακριβές.

Ο Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα με δερμάτινα είδη το 1921. Ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα το 1930. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω έλλειψης δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού», εξαιτίας της επιτυχίας, το μπαμπού θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας. Δημιουργείται το λογότυπο GG. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η Kering, παίρνει την πλειοψηφία μετά από μεγάλη οικονομική συμφωνία. 

Κεντρικό πρόσωπο στην σχεδόν τρίωρη ταινία είναι η Πατρίσια Ρετζιάνι, ένα λαϊκό κορίτσι που κατάφερε να «αρπάξει» τον κληρονόμο του οίκου Μαουρίτσιο Γκούτσι έναν συνεσταλμένο, ντροπαλό μαζεμένο χωρίς  αυτοπεποίθηση νέο και μαζί να σφιχταγκαλιάσει τον μεγάλο οίκο μέχρι πνιγμού.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή, γράφει ο Καρλ Κράους, Αυστριακός συγγραφέας για να υπογραμμίσει ότι η καταστροφή της ιδιωτικότητας  είναι η ίδια η οικογένεια. Ο Ρίνλει Σκοτ πήρε το πλούσιο υλικό μιας διεφθαρμένης, κατεστραμμένης, ασύνδετης οικογένειας κι έστησε μια αστραφτερή σαπουνόπερα.

Σεναριακή αφορμή για την ταινία στάθηκε ο φόνος του Μαουρίτσιο Γκούτσι από την πρώην συμβία του Πατρίτσια και ως καμβάς λειτουργούν οι πνιγηρές και  εξοντωτικές  σχέσεις των μελών της οικογένειας Gucci  του μεγάλου Οίκου. Πριν από λίγα χρόνια ο Ρίντλει Σκοτ με το «Όλα τα λεφτά του κόσμου» κάνει μια ανάλογη απόπειρα, με πολύ καλύτερα όμως αποτελέσματα. Όλα στην τωρινή απόπειρα είναι έτοιμα, πακεταρισμένα, τακτοποιημένα με τέτοιο τρόπο, με τέτοιο ρυθμό ώστε να παρασύρουν την προσοχή του θεατή στο κενό, στο μηδέν, στο πουθενά. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Gucci Fashion Company ελεγχόταν από δύο από τους τρείς γιούς του Guccio, τον Rudolfo (Jeremy Irons) και τον Aldo (Al Pacino). Ο Aldo δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο του ονόματος σε κανέναν, πόσο μάλλον στον γιο του Paolo (Jared Leto) στον οποίο δεν τρέφει καμία εκτίμηση 

Ο συνεσταλμένος, Mauricio , θα προτιμούσε να ασχοληθεί με τα νομικά παρά να αναλάβει την παγκόσμια αυτοκρατορία της μόδας. Όταν όμως θα ερωτευτεί την φιλόδοξη και γοητευτική Patrizia όλα θα αλλάξουν. Η επιχείρηση θα περάσει στη νέα γενιά και τότε θα ανοίξει ένας κύκλος ίντριγκας και πάθους και θα εξελιχθεί μια ιστορία ανόδου και πτώσης. Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκουμε την Πατρίσια Ρετζιάνι, τη γοργή  άνοδός της και στη συνέχεια τη  σταθερή και συνεχή πτώση της. Η μεταμόρφωσή της από απλό κορίτσι που έβαλε στο μάτι και, τύλιξε μέχρι τον γάμο  τον κληρονόμο του οίκου, Μαουρίτσιο Γκούτσι σε ένα τέρας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο διάβα του. Η ίντριγκα λοιπόν και τα πάθη οδηγούν τα πράγματα στα άκρα.  Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους σε μια εποχή, μάλιστα, που άρχισαν να χάνονται οι ιδιωτικοί οίκοι μόδας και έδιναν σταδιακά τον έλεγχό τους στη βιομηχανία, τους κανόνες της διαφήμισης και της πλήρους και απρόσωπης απληστίας.

Ο Ρίντλει Σκοτ «μάστορας» του κινηματογράφου, ο οποίος έμαθε την γλώσσα του μέσα από τη διαφήμιση, αναμασά ότι πιο πομπώδες, εύκολο, αστραφτερό βρήκε στο διάβα του, με σκοπό να μας υπνωτίσει, όπως αυτός ξέρει και όπως κι εμείς έχουμε βιώσει στις καλές του στιγμές, με τις σπουδαίες του ταινίες και να μας οδηγήσει με μαεστρία, όπου αυτός θέλει. Στη συγκεκριμένη όμως ταινία των Gucci, δεν ξέρει που θέλει να μας πάει και μας παρατά στη μέση μιας απαστράπτουσας σκηνής γεμάτης από φώτα, υπερβολές, κλισέ και μουσικές. Περνά η κάμερα του 84χρονου σκηνοθέτη σαν οδοστρωτήρας  μέσα από το σενάριο, κάνοντας επίδειξη άραγε νεανικότητας; χωρίς ν’ αφήνει τίποτα στο διάβα του. Δεν υπολογίζει ούτε τα συναισθήματα των ηρώων του, ούτε τις ελάχιστες αποχρώσεις των ηθοποιών του, ούτε την πλοκή, ούτε την αφήγηση, ούτε καν τις μουσικές που είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Τίποτα δεν μένει όρθιο σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του άδειου, του εκρηκτικού και του τίποτα.   

Αξίζει να δημιουργηθεί μια ταινία μόνο και μόνο για να ακούγονται κατά τη διάρκειά της όμορφες παλιές ιταλικές επιτυχίες και άριες ή γιατί η εποχή αναπαρίσταται με πειστικότητα και αληθοφάνεια ή γιατί  η φωτογραφία του  Ντάριους Βόλσκι είναι αντάξια των προσδοκιών μας σε μια τέτοιου μεγέθους παραγωγή; 

Όταν συναντιούνται στο ίδιο πλατό τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες  όπως ο Ρίντλεϊ Σκοτ με τον Αλ Πατσίνο τη Λέιντι Γκάγκα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Σάλμα Χάγεκ, τον Τζάρεντ Λέτο και τον Τζέρεμι Άιρονς (η πιο αξιοπρεπής παρουσία στο φιλμ) περιμένεις να δεις κάτι καλύτερο από μια  ασπόνδυλη σάτιρα, μια ανεξέλεγκτη παρωδία ή μια ξεπερασμένη τηλενουβέλα της απογοήτευσης. 

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα