Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Αφγανιστάν εκεί που το  μέλλον στροβιλίζεται με τον μεσαίωνα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αφγανιστάν, συλλαβίζουμε την πραγματικότητα μιας χώρας που είναι εξ ολοκλήρου μεσόγεια και ορεινή, η οποία απέχει  από τη θάλασσα  περί τα 360 χλμ. και το περίγραμμά της μοιάζει με φύλλο δένδρου όπου μίσχος του φέρεται ο μεγάλος διάδρομος, η χαράδρα Βαχάν, που διασχίζει τη Χώρα από ΝΔ προς ΒΑ, δεν σου απομένει παρά η ανελέητη, στείρα στάχτη της ιστορίας της στα χέρια και αυτή με το παραμικρό φύσημα του αέρα μιας σκέψης ή μιας υπόθεσης την παρασύρει και σε αφήνει απροετοίμαστο, κενό, ρημαγμένο να κοιτάς το μέλλον αυτής της χώρας και να βλέπεις  παντού μόνο μεσαίωνες.

Μια χώρα σαν φύλλο ριγμένη στο πέλαγος της ιστορίας, των αντιθέσεων, των 50 εθνοτήτων, των διαφορετικών γλωσσών, των ανισοτήτων και της ανισομέρειας. Από εκεί πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την εκστρατεία του στην Ινδία, άλλωστε, η Κανταχάρ, που κάποτε ήταν και πρωτεύουσα, χτίστηκε από τον Μακεδόνα ως Ἀλεξάνδρεια .

Ο Μέγας Αλέξανδρος σε έναν από τους λόγους του μπροστά στους άνδρες που αποτελούσαν το εκστρατευτικό σώμα του Μακεδόνα βασιλιά στην εκστρατεία του στην Ασία, θα είπε τα παρακάτω λόγια, τουλάχιστον όπως τη φαντάστηκε ο συγγραφέας Στίβεν Πρέσφιλντ στο ιστορικό μυθιστόρημα «Η ματωμένη εκστρατεία».

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

«Φίλοι μου, όσο ολιγόχρονη κι αν είναι η παραμονή σας στα βασίλεια αυτής της χώρας, δεν μπορεί να μην παρατηρήσατε ότι εδώ κάνουμε ένα διαφορετικό είδος πολέμου. Ίσως κάποιοι από εσάς να αισθάνονται ότι δεν είναι αυτό για το οποίο στρατολογηθήκατε. Δεν είναι τα πεδία της δόξας που ονειρευτήκατε. Αυτός δεν είναι συμβατικός πόλεμος. Είναι μη συμβατικός. Και πρέπει να πολεμήσουμε κι εμείς με μη συμβατικό τρόπο». Με λίγες διορθώσεις το απόσπασμα θα μπορούσε να προέρχεται από τα χείλη ενός στρατηγού την περίοδο των αγγλοαφγανικών πολέμων του 19ου αιώνα ή ενός διοικητή των σοβιετικών δυνάμεων του ’80 ή κάποιου υψηλόβαθμου στρατιωτικού των αμερικανικών δυνάμεων  πέρυσι τέτοια εποχή. 

Κάθε εκστρατεία εναντίον του Αφγανιστάν –ανεξαρτήτως κινήτρων και στόχων– αποτυγχάνει για τους ίδιους, λίγο ή πολύ, λόγους. Οι Κινέζοι και οι Ρώσοι επιχαίρουν για τα παθήματα των Αμερικανών αλλά οι πρόσφατες χαοτικές εξελίξεις υπογραμμίζουν τους κινδύνους εμπλοκής τους. Η Κίνα ανησυχεί μήπως Ουιγούροι αυτονομιστές εισέλθουν από απόμερους διαδρόμους στη μεθοριακή της γραμμή με το Αφγανιστάν στη δυτική επαρχία Σιντζιάνγκ, ενώ έχει ζητήσει από τους Ταλιμπάν να εξαλείψουν έναν από τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, το Ισλαμικό Κίνημα του Ανατολικού Τουρκεστάν που επιδιώκει την αυτονόμηση των Ουιγούρων.

Εξ’ ίσου περίπλοκο είναι το πρόβλημα του Αφγανιστάν για τη Ρωσία. Η Μόσχα έχει επενδύσει στη βελτίωση των σχέσεων με τους Ταλιμπάν, αντιπροσωπεία των οποίων επισκέφθηκε τη ρωσική πρωτεύουσα και η αποχώρηση των ΗΠΑ κατάφερε όχι μόνον ένα πλήγμα στο αντίπαλον δέος, αλλά άνοιξε και το δρόμο στη Ρωσία να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της. Ωστόσο, το Κρεμλίνο ανησυχεί και για το λαθρεμπόριο οπίου και ναρκωτικών αλλά και την είσοδο ισλαμιστών μαχητών από το Αφγανιστάν σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στο μαλακό υπογάστριό της, μεταξύ των οποίων το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν.

Αλλά όλα αυτά τα γεωστρατηγικά ποιον νοιάζουν; Αυτά που πονούν είναι αυτά που επισήμανε ο Αντόνιο Γκουτέρες.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ για την επερχόμενη ανθρωπιστική καταστροφή που πλησιάζει. «Μια ανθρωπιστική καταστροφή αναδύεται», ανέφερε σε ανακοίνωσή του, τονίζοντας την «επιδείνωση της ανθρωπιστικής και οικονομικής κρίσης» και «την απειλή ολικής κατάρρευσης των βασικών υπηρεσιών». Ο Αντόνιο Γκουτέρες παροτρύνει τα κράτη μέλη του ΟΗΕ «να παράσχουν επαρκή, ευέλικτη και ολοκληρωμένη χρηματοδότηση» στον αφγανικό λαό, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται «στην πιο σκοτεινή του ώρα» όσον αφορά τις βασικές του ανάγκες. «Παροτρύνω τα κράτη μέλη να βοηθήσουν ώστε οι εργαζόμενοι στην ανθρωπιστική βοήθεια να έχουν τη χρηματοδότηση, την πρόσβαση και τις νομικές εγγυήσεις που χρειάζονται για να παραμείνουν και να παραδώσουν» αυτή τη βοήθεια, πρόσθεσε στην ανακοίνωσή του. Ο επικεφαλής του ΟΗΕ υπογραμμίζει  ότι «σχεδόν το ήμισυ του αφγανικού πληθυσμού – 18 εκατομμύρια άνθρωποι – χρήζει ανθρωπιστικής βοήθειας για να επιβιώσει». Ο Γενικός Γραμματέας σημειώνει ότι «Ένας στους τρεις Αφγανούς δεν γνωρίζει πώς θα εξασφαλίσει το επόμενο γεύμα του», προσθέτοντας ότι πάνω από το 50% των παιδιών κάτω των πέντε ετών θα υποφέρει από πείνα το επόμενο έτος.

Η Δύση πρέπει να βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις, ούτως ή άλλως κατασπατάλησε κάμποσα τρις για να νικήσει μια ηττημένη από την ιστορία αν και ανίκητη στα πεδία των μαχών  χώρα, ας προσπαθήσει να την κερδίσει με άλλους πιο ευγενικούς, λιγότερο βάρβαρους και πιο ανθρώπινους τρόπους, έχει περισσότερες πιθανότητες.

Η Δύση ας πλησιάσει το ‘’απείθαρχο’’ έθνος των εθνών, όχι σαν τον ξένο ηγεμόνα που έρχεται να δώσει λίγα αποφάγια του και  να επιβάλει το δικό του τρόπο ζωής, να ξεριζώσει δια μιας ήθη και έθιμα χιλιάδων χρόνων και να καταδυναστεύσει φτωχούς, πεινασμένους αλλά υπερήφανους ανθρώπους.

Ας έρθουμε πάλι στην αρχή, συλλαβίζοντας δεν σημαίνει ότι μαθαίνει κανείς την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα, τις συνήθειες και  τα περίπλοκα  πράγματα μιας χώρας εις βάθος, σημαίνει όμως ότι νοιάζεται  για το αύριο εκατομμυρίων ανθρώπων, που το μέλλον τους χορεύει σφιχταγκαλιασμένο  με τον άγριο μεσαίωνα. Συλλαβίζοντας κάποιος την πραγματικότητα μιας χώρας ποτισμένης με δάκρυα, στερήσεις και αίμα, θέλει μαζί της να ψιθυρίσει, να φωνάξει, να ουρλιάξει με όση φωνή του βγαίνει ‘’βοήθεια’’. Θέλει να ενώσει τη δύναμη της φωνή του με τις γενναίες γυναίκες που διαδήλωσαν, με ξέσκεπα τα πρόσωπά τους, στο κέντρο της Καμπούλ και να πει όχι στον Μεσαίωνα και την απανθρωπιά.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Κατερίνα Σολωμού: Εντολή ανανέωσης

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Κατερίνας Γρ. Σολωμού, καθηγήτριας Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών, αντιπροέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρών

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εσωκομματικών εκλογών στο Κίνημα Αλλαγής, εκλογικής διαδικασίας με ρεκόρ συμμετοχής, αποτελεί αναμφισβήτητα εντολή ανανέωσης σε ιδέες και πρόσωπα.

Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη έχει ανάγκη:
-τη συνένωση όλων των κατακερματισμένων δυνάμεων της,
-την αποσαφήνιση του πολιτικού στίγματος με βάση τις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας,
-τη διαμόρφωση ενός πολιτικού πλαισίου αγώνα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοκρατία,
-την ανανέωση του προγράμματος καθώς και του στελεχιακού δυναμικού.

Χθες, ο λαός μίλησε. Ξεκαθάρισε ότι επιζητά την αλλαγή την οποία ταύτισε με το πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος με σύμπνοια και ενότητα θα δημιουργήσει ένα ενιαίο προοδευτικό πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία.
Αυτή η εξέλιξη προφανώς δεν υποβαθμίζει την ιστορική διαδρομή του Γ. Παπανδρέου στο χώρο της δημοκρατικής παράταξης, την οποία σέβομαι, αλλά εκφράζει το αίσθημα ανανέωσης, την ανάδειξη νέου πολιτικού αρχηγού με όραμα, την ολική ανανεωμένη επαναφορά του πολιτικού μας χώρου.
Προτρέπω λοιπόν όλους τους φίλους και συναγωνιστές της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, να συμμετάσχουν μαζικά στις εκλογές της προσεχούς Κυριακής, για να ολοκληρωθεί το μήνυμα της ανανέωσης, της ενότητας και της πολιτικής αυτονομίας στηρίζοντας τον Νίκο Ανδρουλάκη.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Γαλλική Αποστολή

The French Dispatch – ο μαγικός ρεαλισμός των εντυπώσεων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο Γουές Άντερσον για να τιμήσει το σπουδαίο The New Yorker, το οποίο τον έχει γοητεύσει ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, γράφει, σκηνοθετεί και δημιουργεί μικρές ιστορίες στο πνεύμα και στο γράμμα του περίφημου περιοδικού,  του οποίου τα κείμενα έχουν επηρεάσει πολλές γενιές, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε έως και σήμερα. Ο Anderson λέει: «αυτή η ταινία είναι τρία πράγματα: μία συλλογή διηγημάτων, κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, μία ταινία εμπνευσμένη από το The New Yorker και το είδος των ιστορικών αρθρογράφων με τους οποίους συνεργάζεται το περιοδικό. Τέλος, πέρασα πολύ χρόνο στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και πάντα ήθελα να κάνω μία γαλλική ταινία, μία ταινία που συγγενεύει με το γαλλικό σινεμά».

Η  συντακτική ομάδα του The French Dispatch, ενός φανταστικού αμερικάνικου περιοδικού με έδρα τη γαλλική πόλη Ennui-sur-Blasé που μπορεί και να σημαίνει νωθρότητα και απάθεια, συνεδριάζει για να γράψει τη νεκρολογία του σημαντικού Τεξανού εκδότη τους, που χάθηκε ξαφνικά.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Το αφιέρωμα στον εκλιπόντα εκδότη αποτελείται από τέσσερες ιστορίες. Αυτές οι τέσσερις ιστορίες εντάσσονται υπό μορφή κεφαλαίων στο φιλμ. Η ταινία είναι ουσιαστικά ένα σπονδυλωτό φιλμ  με άξονα τον εκδότη και τους συνεργάτες του. Ο ένας ρεπόρτερ αναλαμβάνει να γράψει για τις φτωχικές γειτονιές της πόλης. Το πορτρέτο ενός ζόρικου ζωγράφου της μούσας του και των εμπόρων τέχνης, αφορά η δεύτερη ιστορία. Το χρονικό μιας εξέγερσης κάποιου έρωτα και του θανάτου περιγράφει η τρίτη ιστορία και τέλος η τέταρτη ιστορία αφορά εμπόρους ναρκωτικών, απαγωγές και ένα δείπνο υψηλής γαστρονομίας. Τέσσερις ιστορίες, όμοιες με τέσσερις ταινίες μικρού μήκους στηριγμένες στο μαγικό ρεαλισμό των  αποχρώσεων, των ασπρόμαυρων συναισθημάτων και των έγχρωμων εντυπώσεων.

Μέσα σε μια παράγραφο ο Γουές Άντερσον σκιτσάρει την αγάπη του για τον Γαλλικό κινηματογράφο που είναι και η βάση για τη Γαλλική του αποστολή. «Το γαλλικό σινεμά αρχίζει όταν γεννιέται ο κινηματογράφος με τους αδελφούς Lumière και τον Georges Méliès. Αγαπώ τους σκηνοθέτες του ‘30, τον Julien Duvivier, τον Marcel Pagnol, τον Jean Grémillon, που ανακάλυψα πιο πρόσφατα. Έπειτα είναι ο Jacques Tati, ο Jean-Pierre Melville και οι δημιουργοί του νέου κύματος, Truffaut, Louis Malle, Godard. Και ίσως στο επίκεντρο είναι ο Jean Renoir».

Η δέκατη ταινία του Γουές Άντερσον  αποτελεί μια ανθολογία συμμετρικών ονείρων, και ξέφρενων εντυπώσεων  τοποθετημένα σε ένα μυθοπλαστικό σύμπαν από το οποίο ο δημιουργός μπαίνει και βγαίνει με την ευκολία και την απλότητα που εισέρχονται και εξέρχονται οι ηθοποιοί του, ένα πολυπληθές, αξιοζήλευτο καστ, από τα υπέροχα κάδρα του.

Η «Γαλλική Αποστολή» στιλιστικά, είναι ένας σπουδαίος άθλος. Τα γυρίσματα έχουν γίνει στο Angoulême, την πόλη της νοτιοδυτικής Γαλλίας κοντά στη Λιμόζ, με τις αναγκαίες προσθήκες και αφαιρέσεις, ο Γουές Αντερσον ανατρέπει τον χωροχρόνο και τα πάντα γύρω του, για να υμνήσει τη σπουδαία δημοσιογραφία και το σινεμά του δημιουργού. Ούτε στιγμή δεν ησυχάζει με την ευφάνταστη σκηνογραφία,  τα πληθωρικά  κουστούμια, την έντονη χρωματική παλέτα τις ασπρόμαυρες αποδράσεις και το πολυμελές λαμπερό καστ ηθοποιών (από τους Μπιλ Μάρεϊ, Τίλντα Σουίντον, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, και Οουεν Γουίλσον, μέχρι τους Τίμοθι Σαλαμέ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Λέα Σεντού κι Εντουαρντ Νόρτον) που πάντα πλημμυρίζει τις ταινίες του.

Κάθε πλάνο της The French Dispatch είναι ένας οργανωμένος μικρόκοσμος με τη λογική και την αντίληψη ενός ζωγράφου, που ό,τι επιθυμεί να πει πρέπει να ειπωθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ανεξάρτητα αν βλέποντάς το ο θεατής θα χαθεί σε κόσμους ονειρικούς, σε καταστάσεις μαγικές ή σε συναισθήματα λυτρωτικά.

Πίσω από τις φωτεινές εικόνες του ο Γουές Άντερσον και τα περίτεχνα στημένα πλάνα του καιροφυλακτούν ψυχολογικά αδιέξοδα που δεν βγαίνουν στο φως παρά μόνο όταν τρυπήσουν όλο το σκοτάδι της ανθρώπινης απελπισίας. Αναρωτιέται κανείς τι αγαπά περισσότερο ο δημιουργός, τη ζωγραφική ή τη λογοτεχνία; Δεν θα βρει απάντηση παρά αν πάρει κομμάτια ολόκληρα της ζωγραφικής και τα ρίξει μέσα σε τόνους σπουδαίας λογοτεχνίας ή το αντίστροφο.

Η ταινία είναι ένα σύνολο μικρών και μεγαλύτερων ιστοριών, μοιάζει με ένα σεντούκι που όταν ανοίξει δεν ξέρεις τι να πρωτοπάρεις στα χέρια σου και να παίξεις τα πλάνα, τις μουσικές, τις σκηνές, τις αφηγήσεις ή να μείνεις ενεός με τα μάτια ορθάνοιχτα και την ψυχή σταματημένη και να απολαύσεις το όλον.

Είναι ένα γαλλικό ποίημα, μπορεί και πίνακας με θέμα τον πολιτισμό, την εμπνευσμένη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, τον διεθνισμό και την τέχνη. Και για να απενοχοποιήσουμε τον οποιοδήποτε θεατή, δεν τα καταλάβαμε όλα όσα ήθελε να μας πει ο σπουδαίος δημιουργός, τέτοιες ταινίες χρειάζεται να τις δει κανείς και μια και δυο και περισσότερες φορές. Απλά αφεθήκαμε να το νιώσουμε ό,τι δεν καταλάβαμε .

Ο Γουές Άντερσον με ένα μαγικό τρόπο παίρνει από τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό  τρόπο σκέψης ότι καλύτερο βρει και με όχημα πότε την ασπρόμαυρη, πότε την έγχρωμη  φωτογραφία και αφού συγκεντρώσει παλιούς  συνεργάτες του και νεότερους ηθοποιούς  κινείται σε μια άναρχη αταξία δουλεμένη όμως μέχρι και την τελευταία της λεπτομέρεια, για να ολοκληρώσει μια  αριστοτεχνική συμφωνία, ένα δαιδαλώδες ποίημα, μια απόκοσμη δημιουργία που έρχεται κατευθείαν από το μέλλον του σινεμά. 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ο φόβος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

«Εγώ δεν είμαι αρνητής, ούτε ψεκασμένος. Φοβιτσιάρης είμαι… Αισθάνομαι πως όταν δω τη βελόνα στο μπράτσο μου θα πάθω ανακοπή» έλεγε ένας συμπολίτης σε έναν φίλο του, που μας μετέφερε τη συνομιλία που είχαν οι δυο τους για τα εμβόλια.

Προτείναμε στον αναγνώστη μας, να ζητήσει από τον φίλο του να έρθει σε επαφή με έναν γιατρό που εμπιστεύεται. Ή έστω, αν το επιθυμεί, να τον φέρουμε εμείς σε επαφή με κάποιον γιατρό, ώστε ένας ειδικός να του εξηγήσει, να τον ενθαρρύνει και να τον κατευθύνει.

Γιατί κατανοούμε απόλυτα ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον φόβο. Όμως, όταν απέναντι στον φόβο του εμβολίου αντιπαρατίθεται ο φόβος του ιού, τότε ο πρώτος φόβος πρέπει να ξεπεραστεί με κάθε δυνατή βοήθεια.

Είμαστε βέβαιοι πως εάν ο συμπολίτης μας που φοβάται το «τσίμπημα», μπορούσε να κάνει μία βόλτα στους θαλάμους των νοσοκομείων, εκεί όπου δίνουν τη δική τους μάχη αυτοί που νοσούν, τότε θα το ξανασκεφτόταν.

Καθώς όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει και καθώς ο συμπολίτης μας δεν θα πειστεί ποτέ από απλές παραινέσεις ή από… influencers και θα προτιμήσει να συνεχίσει να πληρώνει τα ράπιντ τεστ για να μην «τσιμπηθεί», οφείλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι το ρίσκο του εμβολίου (που στο τέλος – τέλος δεν χρειάζεται καν να βλέπει όταν γίνεται) είναι απείρως μικρότερο από το ρίσκο να κολλήσει ο ίδιος ή (και) να μεταδώσει τον ιό στους δικούς του ανθρώπους.

Στο κάτω – κάτω, για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να αναμετρηθούμε με τους φόβους μας. Και όταν το δίλημμα είναι «εμβόλιο ή αρρώστια», τότε δεν υφίσταται πραγματικό δίλημμα. Είμαστε βέβαιοι λοιπόν, πως τόσο ο συγκεκριμένος συμπολίτης, όπως και κάθε άλλος που βρίσκεται στην ίδια θέση, πρέπει να μιλήσουν ανοικτά για τις φοβίες τους και να συνομιλήσουν με ειδικούς. Με ανθρώπους, που θα τους «πιάσουν το χέρι» και θα τους πουν: «προχώραμε!»

 

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα