Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Μίκης και Ζάτουνα Αρκαδίας- Του Αρκά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

  • Για πάντα έδυσε ο ήλιος της δικαιοσύνης.
  • Ο Μίκης έφυγε, η μουσική του έμεινε.
  • Θα παραμείνει ο παγκόσμιος ισόβιος πρεσβευτής όσο θα υπάρχει Ελλάδα.
  • Η Ζάτουνα από τόπο εκτόπισης στην δικτατορία, έγινε τόπος έμπνευσης και δημιουργίας με το λαμπρό του έργο «Αρκαδία».
  • Ένα έργο γεμάτο λυρισμό, σύμβολο του αγώνα για δημοκρατία σε ποίηση.
  • Ο Μίκης όλων, ο πολιτικός, ο στοχαστής, ο αγωνιστής. Με την τέχνη του συγκίνησε και δοξάστηκε.
  • Για μας που μεγαλώσαμε με την μουσική του, που ανακαλύψαμε τους ποιητές μας, που αισθανθήκαμε να σηκωνόμαστε λίγο ψηλότερα, κάτω από τις φτερούγες των χεριών του.
  • Ένα μικρό προσκύνημα στο μεγαλείο του.
  • Η γήινη διαδρομή του, ένα μάθημα ενότητας, μια ανάταση, μια ελπίδα στους σκληρούς καιρούς που ζούμε.
  • Ο Μίκης, έφηβος στην Τρίπολη γνωρίζεται με την ποίηση, την φιλοσοφία, τον χριστιανισμό, τον κομμουνισμό, την αντίσταση.
  • Στην Τρίπολη του 1940 αποφασίζει να γίνει συνθέτης, εκεί δίνει τις πρώτες του συναυλίες.
  • Εκεί γνωρίζει τον πρώτο του έρωτα, τους πρώτους Αρκάδες φίλους του.
  • Έξω από την Τρίπολη στον «Πύργο του Κάρλη», απαγγέλλει με φίλους, ποίηση στον «Βράχο του Ρίτσου».
  • Η Ζάτουνα με το μουσείο «Μίκης Θεοδωράκης» θα παραμείνει ο άσβεστος αυτός φάρος της δημοκρατίας και του πολιτισμού.
  • Οι νέοι θα διδάσκονται τα μεγάλα διδάγματα της ζωής του Μίκη.
  • Μετά τους αντιεμβολιαστές ξεφύτρωσαν η αντιδιασωληνωτές, ένα επικίνδυνο επίκαιρο χόμπι στην εντατική. Ρουλέτα με τον θάνατο.
  • Στον Παλαμά, σε επικίνδυνη έξαρση τα «μαϊμού» εμβολιαστικά-πιστοποιητικά. Μία από τις παρενέργειες της πανδημίας.
  • Άλλοι περιφρονούν το εμβόλιο το αρχικό και άλλοι πρόθυμοι θα τρέξουν για το τρίτο το αναμνηστικό.
  • Περίεργα σημεία των καιρών, άνθρωποι δύο διαφορετικών νοοτροπιών.
  • Πάντως ένας από τους δύο κερδίζει, όπως στο τυχερό λαχείο.
  • Οι δεύτεροι κερδίζουν τον πρώτο σωτήριο υγειονομικό εμβόλιο-λαχνό. Ενώ οι πρώτοι κερδίζουν στους λήγοντες.
  • Τρέξτε! Πριν σας προλάβει και κάνει την δική του κλήρωση ο κορωνοϊός.
  • Λίγα και ακριβά είναι τα προϊόντα που ευρίσκονται μέσα στο καλάθι της νοικοκυράς.
  • Η πολιτική προστασία επιτέλους απέκτησε, έστω και με εισαγόμενη από την Κύπρο, ηγεσία. Η οποία θα δοκιμασθεί και θα αξιολογηθεί μέσα από τις πύρινες φλόγες και άλλες απρόοπτες πλημμυρικές και σεισμικές καταστροφές.
  • Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται.

 

 

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Άρθρα-Συνεργασίες

Κατερίνα Σολωμού: Εντολή ανανέωσης

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Κατερίνας Γρ. Σολωμού, καθηγήτριας Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών, αντιπροέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρών

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εσωκομματικών εκλογών στο Κίνημα Αλλαγής, εκλογικής διαδικασίας με ρεκόρ συμμετοχής, αποτελεί αναμφισβήτητα εντολή ανανέωσης σε ιδέες και πρόσωπα.

Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη έχει ανάγκη:
-τη συνένωση όλων των κατακερματισμένων δυνάμεων της,
-την αποσαφήνιση του πολιτικού στίγματος με βάση τις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας,
-τη διαμόρφωση ενός πολιτικού πλαισίου αγώνα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοκρατία,
-την ανανέωση του προγράμματος καθώς και του στελεχιακού δυναμικού.

Χθες, ο λαός μίλησε. Ξεκαθάρισε ότι επιζητά την αλλαγή την οποία ταύτισε με το πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος με σύμπνοια και ενότητα θα δημιουργήσει ένα ενιαίο προοδευτικό πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία.
Αυτή η εξέλιξη προφανώς δεν υποβαθμίζει την ιστορική διαδρομή του Γ. Παπανδρέου στο χώρο της δημοκρατικής παράταξης, την οποία σέβομαι, αλλά εκφράζει το αίσθημα ανανέωσης, την ανάδειξη νέου πολιτικού αρχηγού με όραμα, την ολική ανανεωμένη επαναφορά του πολιτικού μας χώρου.
Προτρέπω λοιπόν όλους τους φίλους και συναγωνιστές της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, να συμμετάσχουν μαζικά στις εκλογές της προσεχούς Κυριακής, για να ολοκληρωθεί το μήνυμα της ανανέωσης, της ενότητας και της πολιτικής αυτονομίας στηρίζοντας τον Νίκο Ανδρουλάκη.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Γαλλική Αποστολή

The French Dispatch – ο μαγικός ρεαλισμός των εντυπώσεων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο Γουές Άντερσον για να τιμήσει το σπουδαίο The New Yorker, το οποίο τον έχει γοητεύσει ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, γράφει, σκηνοθετεί και δημιουργεί μικρές ιστορίες στο πνεύμα και στο γράμμα του περίφημου περιοδικού,  του οποίου τα κείμενα έχουν επηρεάσει πολλές γενιές, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε έως και σήμερα. Ο Anderson λέει: «αυτή η ταινία είναι τρία πράγματα: μία συλλογή διηγημάτων, κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, μία ταινία εμπνευσμένη από το The New Yorker και το είδος των ιστορικών αρθρογράφων με τους οποίους συνεργάζεται το περιοδικό. Τέλος, πέρασα πολύ χρόνο στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και πάντα ήθελα να κάνω μία γαλλική ταινία, μία ταινία που συγγενεύει με το γαλλικό σινεμά».

Η  συντακτική ομάδα του The French Dispatch, ενός φανταστικού αμερικάνικου περιοδικού με έδρα τη γαλλική πόλη Ennui-sur-Blasé που μπορεί και να σημαίνει νωθρότητα και απάθεια, συνεδριάζει για να γράψει τη νεκρολογία του σημαντικού Τεξανού εκδότη τους, που χάθηκε ξαφνικά.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Το αφιέρωμα στον εκλιπόντα εκδότη αποτελείται από τέσσερες ιστορίες. Αυτές οι τέσσερις ιστορίες εντάσσονται υπό μορφή κεφαλαίων στο φιλμ. Η ταινία είναι ουσιαστικά ένα σπονδυλωτό φιλμ  με άξονα τον εκδότη και τους συνεργάτες του. Ο ένας ρεπόρτερ αναλαμβάνει να γράψει για τις φτωχικές γειτονιές της πόλης. Το πορτρέτο ενός ζόρικου ζωγράφου της μούσας του και των εμπόρων τέχνης, αφορά η δεύτερη ιστορία. Το χρονικό μιας εξέγερσης κάποιου έρωτα και του θανάτου περιγράφει η τρίτη ιστορία και τέλος η τέταρτη ιστορία αφορά εμπόρους ναρκωτικών, απαγωγές και ένα δείπνο υψηλής γαστρονομίας. Τέσσερις ιστορίες, όμοιες με τέσσερις ταινίες μικρού μήκους στηριγμένες στο μαγικό ρεαλισμό των  αποχρώσεων, των ασπρόμαυρων συναισθημάτων και των έγχρωμων εντυπώσεων.

Μέσα σε μια παράγραφο ο Γουές Άντερσον σκιτσάρει την αγάπη του για τον Γαλλικό κινηματογράφο που είναι και η βάση για τη Γαλλική του αποστολή. «Το γαλλικό σινεμά αρχίζει όταν γεννιέται ο κινηματογράφος με τους αδελφούς Lumière και τον Georges Méliès. Αγαπώ τους σκηνοθέτες του ‘30, τον Julien Duvivier, τον Marcel Pagnol, τον Jean Grémillon, που ανακάλυψα πιο πρόσφατα. Έπειτα είναι ο Jacques Tati, ο Jean-Pierre Melville και οι δημιουργοί του νέου κύματος, Truffaut, Louis Malle, Godard. Και ίσως στο επίκεντρο είναι ο Jean Renoir».

Η δέκατη ταινία του Γουές Άντερσον  αποτελεί μια ανθολογία συμμετρικών ονείρων, και ξέφρενων εντυπώσεων  τοποθετημένα σε ένα μυθοπλαστικό σύμπαν από το οποίο ο δημιουργός μπαίνει και βγαίνει με την ευκολία και την απλότητα που εισέρχονται και εξέρχονται οι ηθοποιοί του, ένα πολυπληθές, αξιοζήλευτο καστ, από τα υπέροχα κάδρα του.

Η «Γαλλική Αποστολή» στιλιστικά, είναι ένας σπουδαίος άθλος. Τα γυρίσματα έχουν γίνει στο Angoulême, την πόλη της νοτιοδυτικής Γαλλίας κοντά στη Λιμόζ, με τις αναγκαίες προσθήκες και αφαιρέσεις, ο Γουές Αντερσον ανατρέπει τον χωροχρόνο και τα πάντα γύρω του, για να υμνήσει τη σπουδαία δημοσιογραφία και το σινεμά του δημιουργού. Ούτε στιγμή δεν ησυχάζει με την ευφάνταστη σκηνογραφία,  τα πληθωρικά  κουστούμια, την έντονη χρωματική παλέτα τις ασπρόμαυρες αποδράσεις και το πολυμελές λαμπερό καστ ηθοποιών (από τους Μπιλ Μάρεϊ, Τίλντα Σουίντον, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, και Οουεν Γουίλσον, μέχρι τους Τίμοθι Σαλαμέ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Λέα Σεντού κι Εντουαρντ Νόρτον) που πάντα πλημμυρίζει τις ταινίες του.

Κάθε πλάνο της The French Dispatch είναι ένας οργανωμένος μικρόκοσμος με τη λογική και την αντίληψη ενός ζωγράφου, που ό,τι επιθυμεί να πει πρέπει να ειπωθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ανεξάρτητα αν βλέποντάς το ο θεατής θα χαθεί σε κόσμους ονειρικούς, σε καταστάσεις μαγικές ή σε συναισθήματα λυτρωτικά.

Πίσω από τις φωτεινές εικόνες του ο Γουές Άντερσον και τα περίτεχνα στημένα πλάνα του καιροφυλακτούν ψυχολογικά αδιέξοδα που δεν βγαίνουν στο φως παρά μόνο όταν τρυπήσουν όλο το σκοτάδι της ανθρώπινης απελπισίας. Αναρωτιέται κανείς τι αγαπά περισσότερο ο δημιουργός, τη ζωγραφική ή τη λογοτεχνία; Δεν θα βρει απάντηση παρά αν πάρει κομμάτια ολόκληρα της ζωγραφικής και τα ρίξει μέσα σε τόνους σπουδαίας λογοτεχνίας ή το αντίστροφο.

Η ταινία είναι ένα σύνολο μικρών και μεγαλύτερων ιστοριών, μοιάζει με ένα σεντούκι που όταν ανοίξει δεν ξέρεις τι να πρωτοπάρεις στα χέρια σου και να παίξεις τα πλάνα, τις μουσικές, τις σκηνές, τις αφηγήσεις ή να μείνεις ενεός με τα μάτια ορθάνοιχτα και την ψυχή σταματημένη και να απολαύσεις το όλον.

Είναι ένα γαλλικό ποίημα, μπορεί και πίνακας με θέμα τον πολιτισμό, την εμπνευσμένη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, τον διεθνισμό και την τέχνη. Και για να απενοχοποιήσουμε τον οποιοδήποτε θεατή, δεν τα καταλάβαμε όλα όσα ήθελε να μας πει ο σπουδαίος δημιουργός, τέτοιες ταινίες χρειάζεται να τις δει κανείς και μια και δυο και περισσότερες φορές. Απλά αφεθήκαμε να το νιώσουμε ό,τι δεν καταλάβαμε .

Ο Γουές Άντερσον με ένα μαγικό τρόπο παίρνει από τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό  τρόπο σκέψης ότι καλύτερο βρει και με όχημα πότε την ασπρόμαυρη, πότε την έγχρωμη  φωτογραφία και αφού συγκεντρώσει παλιούς  συνεργάτες του και νεότερους ηθοποιούς  κινείται σε μια άναρχη αταξία δουλεμένη όμως μέχρι και την τελευταία της λεπτομέρεια, για να ολοκληρώσει μια  αριστοτεχνική συμφωνία, ένα δαιδαλώδες ποίημα, μια απόκοσμη δημιουργία που έρχεται κατευθείαν από το μέλλον του σινεμά. 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ο φόβος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

«Εγώ δεν είμαι αρνητής, ούτε ψεκασμένος. Φοβιτσιάρης είμαι… Αισθάνομαι πως όταν δω τη βελόνα στο μπράτσο μου θα πάθω ανακοπή» έλεγε ένας συμπολίτης σε έναν φίλο του, που μας μετέφερε τη συνομιλία που είχαν οι δυο τους για τα εμβόλια.

Προτείναμε στον αναγνώστη μας, να ζητήσει από τον φίλο του να έρθει σε επαφή με έναν γιατρό που εμπιστεύεται. Ή έστω, αν το επιθυμεί, να τον φέρουμε εμείς σε επαφή με κάποιον γιατρό, ώστε ένας ειδικός να του εξηγήσει, να τον ενθαρρύνει και να τον κατευθύνει.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Γιατί κατανοούμε απόλυτα ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον φόβο. Όμως, όταν απέναντι στον φόβο του εμβολίου αντιπαρατίθεται ο φόβος του ιού, τότε ο πρώτος φόβος πρέπει να ξεπεραστεί με κάθε δυνατή βοήθεια.

Είμαστε βέβαιοι πως εάν ο συμπολίτης μας που φοβάται το «τσίμπημα», μπορούσε να κάνει μία βόλτα στους θαλάμους των νοσοκομείων, εκεί όπου δίνουν τη δική τους μάχη αυτοί που νοσούν, τότε θα το ξανασκεφτόταν.

Καθώς όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει και καθώς ο συμπολίτης μας δεν θα πειστεί ποτέ από απλές παραινέσεις ή από… influencers και θα προτιμήσει να συνεχίσει να πληρώνει τα ράπιντ τεστ για να μην «τσιμπηθεί», οφείλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι το ρίσκο του εμβολίου (που στο τέλος – τέλος δεν χρειάζεται καν να βλέπει όταν γίνεται) είναι απείρως μικρότερο από το ρίσκο να κολλήσει ο ίδιος ή (και) να μεταδώσει τον ιό στους δικούς του ανθρώπους.

Στο κάτω – κάτω, για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να αναμετρηθούμε με τους φόβους μας. Και όταν το δίλημμα είναι «εμβόλιο ή αρρώστια», τότε δεν υφίσταται πραγματικό δίλημμα. Είμαστε βέβαιοι λοιπόν, πως τόσο ο συγκεκριμένος συμπολίτης, όπως και κάθε άλλος που βρίσκεται στην ίδια θέση, πρέπει να μιλήσουν ανοικτά για τις φοβίες τους και να συνομιλήσουν με ειδικούς. Με ανθρώπους, που θα τους «πιάσουν το χέρι» και θα τους πουν: «προχώραμε!»

 

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα