Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μήδεια- Όταν ο Μαρξ ασπάστηκε τον Μποστ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Πολιτική είναι η τέχνη να ψάχνεις για προβλήματα, να τα βρίσκεις παντού, να κάνεις λάθος διάγνωση και να εφαρμόζεις λάθος λύσεις. Μάρξ – Γκράουτσο Μάρξ. 

Κάποιοι σημαντικοί καλλιτέχνες πήραν τη γελοία όψη της καθημερινότητας που οπωσδήποτε, ενυπάρχει σ’ αυτήν και την ανέδειξαν, έπαιξαν με αυτήν και κάποιες φορές μεγαλούργησαν. Έτσι δημιουργήθηκε η κωμωδία. Κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες πέρασαν αυτό το χαντάκι μεταξύ καθημερινότητας, σοβαρότητας, παρωδίας και κωμωδίας και με το ανατρεπτικό, σουρεαλιστικό, αναρχικό τους χιούμορ ξαναέστησαν την πραγματικότητα στα πόδια της, αλλά αυτή τη φορά πια πατούσε γερά στον ουρανό του ανθρώπινου μεγαλείου τυλιγμένη με μια διάφανη καλησπέρα για καπέλο. ‘’Το μυστικό στη ζωή είναι η εντιμότητα και η ειλικρίνεια. Αν μπορείς να το προσποιηθείς αυτό, τα κατάφερες’’. Ξανάγραφε ο μεγάλος ποιητής  του ανατρεπτικού χιούμορ  Μαρξ.

Από τους εκλιπόντες Νεοέλληνες συγγραφείς εκείνος που έχει μπει πλέον για τα καλά στη μελλοντική παρακαταθήκη του θεάτρου μας είναι ο Μποστ. Σε δύσκολες δεκαετίες ο Μποστ ήταν αυτός ο αναρχικός καλλιτέχνης που τίναξε στον αέρα την αδράνεια των ιδεολογιών, την αδυναμία των θεσμών, δυναμίτισε τη σοβαροφάνεια και τις βεβαιότητες αντιπάλων και συντρόφων κι έφερε στο φως μέσω της σάτιρας τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, της ομάδας και της μάζας. Πελέκησε με τη σάτυρά του τον ιστό της τρυφερότητας και της μελαγχολίας κι έσυρε πάνω του τη σημαία του ανθρωπισμού, της γλυκιάς προσμονής ανέφικτου  και της αναπάντεχης θέασης του κόσμου.

Ο Μποστ ζωγράφισε με τη γλώσσα, χλεύασε τον γλωσσικό παραλογισμό που έζησε η χώρα για χρόνια πολλά,  έκανε τις εικόνες του να λαλούν με την καθαρότητα και την ειλικρίνεια που μίλησε ο Θεόφιλος και κατάφερε να δημιουργήσει ένα δικό του κόσμο, ένα δικό του σύμπαν στο όποιο έμπαινες κι όλα ήταν πιθανά, όλα ήταν δυνατά εκτός από το να φύγεις ο ίδιος άνθρωπος που μπήκες. Στο έργο του Μποστ συνομιλεί ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Διογένη, η Ασπασία του Περικλή με την Αρετούσα και τον Ερωτόκριτο, η Φαύστα με την Ανεργίτσα και ο Ρωμαίος της Ιουλιέτας με τη ‘’ρακένδυτο αλλά ένδοξο μαμά Ελλάδα’’ κι όλα αυτά σε μια ισορροπία που θα μπορούσε να διαταράξει μόνο ένας άρρωστος, βαριά άρρωστος σοβαροφανής νους. Ένας φανατικός φιλόλογος, ένας τυπολάτρης δάσκαλος, οι κανόνες σύνταξης και ορθογραφίας, ένας δογματικός ψηφοφόρος  ή ένας μονόχνοτος  πολίτης θα υποφέρουν στην αναρχική χώρα του Μποστ. Αυτή η χώρα είναι ελεύθερη μέχρι εκεί που φτάνει η φαντασία, χαρούμενη μέχρι εκεί που φλέγονται τα τελευταία χαμόγελα, λυτρωτική μέχρι εκεί που τα νοήματα συναντιούνται με τις επιθυμίες.

Ο ανατρεπτικός Μποστ, ο σουρεαλιστής ποιητής με τη ‘’Μήδεια’’ του σαν καμβά και με χρωστήρες την παρωδία και χρώματα την ανατροπή, την έκπτωση, το παιχνίδι με τον χρόνο, ζωγραφίζει καινούργια, πρωτόφαντα τοπία και η καινούργια πραγματικότητα που δημιουργεί, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αυτή που ζούμε, μόνο που είναι λίγο πιο φαιδρή, λίγο πιο εμπνευσμένη, λίγο πιο ζωηρόχρωμη και πολύ πιο ανθρώπινη, γιατί είναι τοποθετημένη πάνω στο σύννεφο της έμπνευσης με δυο τιράντες για ανεμόσκαλες να την συνδέουν με το όνειρο.

Στις παραστάσεις αγωνιούμε, όταν θα τις δούμε, να έχουν βρει ρυθμό μέσα από τις πρόβες, να έχουν κουρδισθεί μέσα από τις επαναλήψεις, να έχουν αποκτήσει την μορφή που επιδιώκουν οι συντελεστές τους. Στην παράσταση της Μήδειας των Χανιωτάκη – Παπαδημητρίου αυτά τα έχουμε σε υπερθετικό βαθμό, κάποιες στιγμές νιώθεις ότι η παράσταση κινδυνεύει πια από τη ρουτίνα, αλλά μόνο για κάποιες στιγμές, γιατί η παράσταση που κινείται στις παρυφές του μιούζικαλ, βρίσκει πάλι τον δρόμο της και τον ρυθμό της.

Η Μήδεια του Μάκη Παπαδημητρίου είναι απολαυστική, κάποιες δε στιγμές δεν θα αρνιόσουν  κι ένα replay. Στον ρόλο του Ιάσονα ο ίδιος ο σκηνοθέτης κάνει τα πάντα να ‘’μπει’’ στην παράσταση και κάποτε τα καταφέρνει μια χαρά.  Η Μαρία Διακοπαναγιώτου, ως προκλητική καλόγρια Πόλυ δεν μας αφήνει σε ησυχία, αν δεν μας ‘’ξεμοναχιάσει’’ στους σκοπούς της. Ο Οιδίποδας μηχανεύεται τα πάντα,  αξιοποιεί όλους τους χαμηλούς του τόνους για  να πετύχει τους σκοπούς του. Το δίδυμο Οιδίποδα – Αντιγόνης, θα ισορροπήσει  από την έντονη όλο ενέργεια και ειρωνεία της Άννας Φιλιππάκη στο ρόλο της Αντιγόνης και η Τροφός του Γεράσιμου Σκαφιδά με βαρύγδουπο σκέρτσο και με ‘’ειδικό’’ βάρος στα τεκταινόμενα επί σκηνής.

Κάποια στιγμή μόλις είχαν πέσει τα φώτα της παράστασης και υπήρχε παντού σκοτάδι φάνηκαν οι μορφές του Μαρξ, του Γκράουτσο Μάρξ και του Μποστ, σαν να προβάλλονται με βιντεοπροτζέκτορα στο μαύρο του ουρανού. Ο Μποστ φορούσε τα γυαλιά του Γκράουτσο, είχαν αλλάξει χαμόγελο μέχρι και ζωγραφιστά μουστάκια ‘’φορούσε’’ ο ένας του άλλου κι όλα ήταν μισόκλειστα, ανάποδα με όχι μια και δύο και τρεις διαστάσεις αλλά άπειρες, όπως τα ήθελαν οι δυο τρελοί του παγκόσμιου χωριού μας. Ο Μπρεχτ κι ο Αριστοφάνης κρεμασμένοι στο γύρισμα του φεγγαριού  έπαιζαν κρεμάλα. Αυτό δεν το είδε κανείς άλλος πέρα από μένα, αλλά εγώ ήθελα να το καταθέσω σαν στοιχείο της δικής μου ‘’παράστασης’’. Αν έριχνε και την μπόρα, με την οποία μας απειλούσε ο ουρανός, όλα θα ήταν Μποστικά.

Επειδή με κάποιους από σας, στην περίοδο που ξεκινά, θα τα λέμε για διάφορα πολιτιστικά δρώμενα –παραστάσεις, προβολές, κ. ά.-  κατά καιρούς να με διαβάζετε αλλά μην με παίρνετε και πολύ στα σοβαρά, όπως καλό είναι να μην παίρνετε και πολύ στα σοβαρά κανέναν και κυρίως τους πολιτικούς, τις αρχές και τους κριτικούς. Οι απόψεις διαμορφώνονται και αλλάζουν για απίθανους λόγους. Έχω δει ταινία με καινούργια παπούτσια που με στένευαν και έλεγα ‘’αμάν πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο’’ και ξαναείδα αυτήν την ταινία κι ένιωσα ντροπή που δεν είχα καταλάβει και νιώσει  τίποτα από τον πλούτο και την ομορφιά της. Γι αυτό σας λέω να μην εμπιστεύεστε παρά μόνο τις αισθήσεις , το μυαλό και την ευαισθησία σας. Αλλά κι εσείς ‘’ευλογημένοι’’ μην αφήνετε τις αισθήσεις, το μυαλό και την ευαισθησία σας σε ύπνωση. Αυτά τα λεπτεπίλεπτα όργανα θέλουν εκπαίδευση, εξάσκηση, καλλιέργεια και τότε όλα θα μοιάζουν πιο όμορφα, πιο δυνατά, πιο πιθανά.

Καλή σεζόν.  

Α και όπως θα έλεγε ο μεγάλος Γκράουτσο, ‘’Πέρασα μια υπέροχη βραδιά, αλλά όχι απόψε’’.

Άρθρα-Συνεργασίες

Μπράβο Ιωάννα και άλλα!- Του Αρκά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

  • Συνταρακτική η εικόνα της Ιωάννας.
  • Πάγωσε όλη η Ελλάδα.
  • Όμως το βιτριόλι δεν κατάφερε να καταστρέψει το ψυχικό της σθένος, την γενναιότητα και την λεβεντιά της Ιωάννας, μέχρι το δικαστήριο.
  • Ο κόσμος, το γνήσιο αυτό λαϊκό δικαστήριο, την εμψυχώνει και την δικαιώνει με μια ομόφωνη και βροντερή φωνή.
  • Μπράβο Ιωάννα, προχώρα είμαστε μαζί σου.
  • Κουράγιο, υπομονή και δύναμη μέχρι να δικαιωθείς, από τον υπεύθυνο επί γης δικαστήριο.
  • Η βασανισμένη Ιωάννα, ήταν παρούσα , η βιτριόλισα ήταν απούσα.
  • Το πρόσωπο της Ιωάννας, ο πιο γνήσιος μάρτυρας του καταστροφικού καυστικού υγρού.
  • Ο Αλέξης θέλει μια δεύτερη ευκαιρία για να δοκιμασθεί με επιτυχία στην εξουσία.
  • Όποιος κάηκε στο χυλό, φυσάει και στο γιαούρτι.
  • Για να πετύχεις κυβερνητικά, ψάξε και πάρε μετεκλογικά, άξια στελέχη από την αγορά.
  • Πιερακάκηδες υπάρχουν πολλοί.
  • Μια νέα πολιτική κυβερνητική καινοτομία της Νέας Δημοκρατίας.
  • Σαν κεραυνός εν αιθρία, η νέα αμυντική συμφωνία Αμερικής, Αγγλίας, Αυστραλίας.
  • Η ισχυρή Ευρωπαική Γαλλία άρχισε την διαμαρτυρία.
  • Τι είναι το νέο αμυντικό σχήμα θα φανεί στην πορεία.
  • Το ΚΙΝΑΛ προετοιμάζεται αγωνιστικά για την εκλογή νέου αρχηγού.
  • Νέο ξεκίνημα, νέοι αγώνες. Υπομονή. Κοντός ψαλμός αλληλούια.
  • Μετά από 13 χρόνια ασφαλούς πορείας το pick στην Πάτρα, σημαδεύτηκε με το γνωστό ατύχημα, σε καταστροφική πορεία.
  • Πάγωσε όλη η Ελλάδα, από το φρικτό θέαμα.
  • Όλοι εύχονται, ο μικρός Φώτης να ξεπεράσει την δική του αγωνιστική περιπέτεια.
  • Να γίνει καλά.
  • Σιγά σιγά, οι μόνιμοι από πρωίας μέχρι νυκτός, τηλεοπτικο-λοιμωξιολόγοι, αρχίζουν να λέγουν λόγια καλά και παρηγορητικά για την πορεία του ιού.
  • Η τρίτη εμβολιαστική αναμνηστική δόση, δεν θα είναι υποχρεωτική. Γιατί;
  • Ο Σουλτάνος, άρχισε το πάγιο εναέριο παραβατικό του χόμπι.
  • Μπαράζ εναέριων παραβάσεων.
  • Ο φιλοευρωπαίος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, το αντίπαλο δέος του Σουλτάνου στην Αθήνα.
  • Μια επίσκεψη μεγάλης επίκαιρης σημασίας.
  • Οι προνομιούχοι εμβολιαζόμενοι, χαίρονται την ελεύθερη κυκλοφορία τους.
  • Δεν πιστεύω στις προσεχείς εκλογές, δικαίωμα ψήφου να έχουν μόνο οι εμβολιασθέντες.
  • Οι ανεμβολίαστοι, σιγά σιγά αποκλείονται από πολλά.
  • Από τα καφενεία, έχουν εξαφανιστεί μετά από τον κορωνοϊό, οι διάφοροι κήρυκες της παλαιοπολιτικής, που τους είχαμε βαρεθεί.
  • Ίσως εμφανισθούν, προεκλογικά, για αλίευση ψηφοφόρων.
  • Αλλά τότε που θα ξυπνήσουν, θα είναι πολύ αργά, διότι θα υπάρχει πολύς συνωστισμός και ανταγωνισμός. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η άλλη όψη της ανάπτυξης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

 

Λέγεται και ακούγεται όλο και πιο έντονα πλέον ότι ακόμα και η ανάπτυξη 5,9% που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ μπορεί να αποδειχθεί πολύ μετριοπαθής προσέγγιση. Η Τράπεζα της Ελλάδας την ανεβάζει στο 7% και υπάρχουν απόψεις ότι μπορεί να φτάσει και στο 9%. Μία πραγματική… εκτίναξη, αν σκεφθεί κανείς ότι πριν ένα χρόνο μιλούσαμε για ύφεση του 8% και ακόμα περισσότερο, την πολύχρονη ύφεση που ζήσαμε στα χρόνια της κρίσης χρέους.

Όμως, υπάρχουν δύο ζητήματα που συνδέονται μεταξύ τους. Το πρώτο έχει να κάνει με τον πληθωρισμό και τις ανατιμήσεις, για τις οποίες όλοι συζητάμε το τελευταίο διάστημα. Γιατί δεν εξηγεί κάποιος, πολύ απλά, ότι ο πληθωρισμός και οι ανατιμήσεις είναι… η άλλη όψη της ανάπτυξης; Ίσως οι ανατιμήσεις δεν οφείλονται μόνο στους ρυθμούς ανάπτυξης. Οφείλονται όμως και σε αυτούς!

Και επίσης, πόσο αλήθεια συμπιέζουν οι ανατιμήσεις τα εισοδήματα; Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά πλήττονται και πόσοι αυτοί που λόγω ανατιμήσεων, απλά… κερδίζουν λιγότερα; Οι πρώτοι χρειάζονται στήριξη. Τους δεύτερους τους κατανοούμε – οποιοσδήποτε έχει δίκιο να τσαντίζεται όταν κερδίζει λιγότερα – αλλά δεν έχουν και… ανάγκη ανθρωπιστικής στήριξης!

Κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, εκατοντάδες χιλιάδες έτρεχαν στα κοινωνικά παντοπωλεία για να πάρουν τα αναγκαία τρόφιμα. Σήμερα, πόσοι τρέχουν ακόμα;

Προφανώς, πάντοτε θα υπάρχουν πολίτες που θα δυστυχούν ενώ οι αριθμοί ευημερούν. Και αυτοί οι πολίτες πρέπει να βοηθηθούν ώστε να αποκτήσουν πραγματικό δικαίωμα στη ζωή και στην προκοπή. Όμως, η γενικότερη αγανάκτηση, αν και ανθρωπίνως κατανοητή, σε οικονομικούς όρους δεν σημαίνει «καταστροφή». Ίσως και το αντίθετο… Κάποιοι ίσως κερδίζουν λιγότερα. Κάποιοι άλλοι όμως, τελικά ίσως κερδίζουν και περισσότερα.

Η ουσία είναι άλλη. Ότι αφήνουμε πίσω μας την εποχή της «συλλογικής φτώχειας» και μπαίνουμε σε τροχιά… ανταγωνισμών και διαγκωνισμών για τα μερίδια στην ανάπτυξη. Τα ποιοτικά δεδομένα αλλάζουν…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Lord Byron- Ποιήματα στη λάσπη- Παράσταση από χώμα και νερό

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Λευθεριά, για λίγο πάψε

Να χτυπάς με το σπαθί

Τώρα σίμωσε και κλάψε

Εις του Μπάιρον το κορμί

Δ. Σολωμός

 

Ο   Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρόνος γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1788 στο Λονδίνο και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια.

Το 1809 ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Επισκέφθηκε την Πάτρα, την Πρέβεζα, τη Νικόπολη, την Άρτα, τα Γιάννενα κι έφθασε ως το Τεπελένι, όπου τον φιλοξένησε ο Αλή Πασάς. 

Ο Βύρων, γοητεύθηκε από τις ελληνικές φυσικές ομορφιές και τα αρχαία ερείπια. Στο Σούνιο εμπνεύσθηκε το ποίημα «Νησιά της Ελλάδας» στο οποίο υμνεί την ομορφιά, ψιθυρίζει τον μύθο, αλλά και συλλογάται πάνω στο μέλλον αυτής της γης. 

Τα νησιά της Ελλάδας! τα νησιά της Ελλάδας!
Όπου η φλογερή Σαπφώ αγάπησε και τραγούδησε
όπου μεγάλωσαν οι τέχνες του πολέμου και της ειρήνης,
όπου η Δήλος αναδύθηκε και ο Φοίβος ξεπετάχτηκε!
Το αιώνιο καλοκαίρι τα χρυσώνει ακόμα,
αλλά όλα τ’ άλλα, εκτός από τον ήλιο τους, έχουν δύσει.

Στη μονογραφία του ‘’Ο πόλεμος του Βύρωνα’’ ο Ρόντρικ Μπίτον σκιαγράφησε το προφίλ του φιλέλληνα ποιητή. «Το βιβλίο μου ξεκινά με το πρώτο ταξίδι του Βύρωνα στην Ελλάδα το 1809-11, όταν έκανε μεγάλη περιοδεία και ζούσε κάμποσο καιρό στην Αθήνα, στη σημερινή Πλατεία Λυσικράτους, στην Πλάκα. Τότε ήταν που αγανάκτησε με την αρπακτικότητα του Λόρδου Ελγιν στην Ακρόπολη και έμαθε τα πρώτα προ-επαναστατικά συνθήματα που κυκλοφορούσαν. Όμως, να είμαστε ειλικρινείς, εκείνη την εποχή της ζωής του δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για τις ελπίδες των υπόδουλων Ρωμιών. Έπρεπε να μεσολαβήσουν πάρα πολλά πράγματα ώσπου να γίνει ο Βύρωνας ο “φιλέλληνας” που θα δοξαζόταν αργότερα».

Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, ο Βύρων,  με το ποίημά του «Προφητεία του Δάντη» είχε καταδικάσει τα τυραννικά καθεστώτα. Το 1823 έγινε μέλος του «Φιλελληνικού Κομιτάτου», ενός συλλόγου από άγγλους φιλελευθέρους και φιλέλληνες, που είχαν σκοπό να ενισχύσουν τους έλληνες επαναστάτες. «Αποφάσισα να πάω στην Ελλάδα. Είναι το μοναδικό μέρος, όπου δοκίμασα πραγματική ευχαρίστηση. Αν είμαι ποιητής το χρωστώ στον αέρα της Ελλάδας».

Στις 3 Αυγούστου 1823 έφθασε στο Αργοστόλι. Οι Έλληνες τότε ήταν διχασμένοι κι αυτό πίκραινε τον ευαίσθητο και φλογερό ποιητή. Στις 5 Ιανουαρίου 1824 έφθασε στο Μεσολόγγι, όπου οι αγωνιζόμενοι Έλληνες τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό. Εκεί συνεργάσθηκε με άλλους ξένους εθελοντές και με δικά του έξοδα οργάνωσε το στρατό και φρόντισε για την οχύρωση του Μεσολογγίου. Στις 25 Ιανουαρίου η κυβέρνηση τον αναγνώρισε αρχιστράτηγο. Οι κόποι του, όμως, για την οργάνωση του στρατού και για τη συμφιλίωση των οπλαρχηγών, καθώς και το κακό κλίμα, υπέσκαψαν την υγεία του.

Τα χαράματα της 19ης Απριλίου 1824, Δευτέρα του Πάσχα, άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, σε ηλικία 36 χρονών. Τα τελευταία του λόγια του ήταν για την Ελλάδα: «Της έδωσα τον καιρό, την υγεία μου, την περιουσία μου, και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τι μπορούσα να κάνω περισσότερο;»

Ήταν ειρωνιστής, βέβαια,

‘’Η ζωή είναι πολύ σύντομη για σκάκι.’’

σκεπτικιστής 

‘’Η ανάμνηση της ευτυχίας δεν είναι πια ευτυχία.
Η ανάμνηση της θλίψης είναι ακόμα θλίψη.’’

πολύ μοντέρνος εν ολίγοις. Και διέθετε ακόμη ένα χάρισμα: μπορούσε να διαμορφώσει και να μεταμορφώσει όχι μόνο τους πλασματικούς ήρωες των ποιημάτων του, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του μέσα στη ζωή του. 

<<Τελευταία και πιο “πλασματική” (όπως και αποτελεσματική) απ’ όλες τις μεταμορφώσεις αυτές είναι η στροφή του από την ποίηση στην πράξη και από την αριστοκρατική ζωή του με την ερωμένη του στην Ιταλία, στους “Καημούς της Λιμνοθάλασσας” και τις φιλοδοξίες του για την Ελλάδα με τις οποίες θα πεθάνει», έγραψε ο συγγραφέας ο Ρόντρικ Μπίτον.

Η Παράσταση

Για να δημιουργηθεί, εκ του μηδενός, ένα έργο τέχνης είτε πίνακας είναι αυτός, είτε μουσικό έργο, είτε κινηματογραφική ταινία, είτε θεατρικό έργο είναι απαραίτητο να προηγηθεί μια βασανιστική, οπωσδήποτε σύνθετη, εξαντλητικά περίπλοκη και μακρόσυρτη διαδικασία. Σ’ αυτή τη διαδικασία στήνουν τρικούβερτο γλέντι οι γνώσεις των δημιουργών, η κρίση, οι επιλογές, οι αποφάσεις τους, η ικανότητά τους να καταγράφουν με ακρίβεια και με ευαισθησία τα ερεθίσματα που λαμβάνουν, η αίσθηση του ωραίου, του περιττού και του αξιόλογου, που διαθέτουν. Όλος αυτός ο κύκλος κλείνει με τις αποσκευές των δημιουργών, τις ιδέες, τις απόψεις, τις οποίες κουβαλάνε,  για τον πολιτισμό, για την οικονομία, για την πολιτική αλλά ακόμα και για τη ζωή και τα πάθη του ανθρώπου πάνω σ’ αυτόν τον  πληγωμένο πλανήτη. Ένα νέο έργο τέχνης είναι μια καινούργια ζωή, πρέπει να γίνει η σύλληψη, η κυοφορία, ο τοκετός με τους αναγκαίους και τους απαραίτητους πόνους.

Κάθε έργο τέχνης, δεν είναι μόνο  ‘’αφήγηση μιας ιστορίας’’ είναι ένας τόπος, μέσα στον οποίο ανασαίνει ο δημιουργός, αλλά μπορεί να ‘’διαβιώσει’’ για όσο διαρκεί, και ο θεατής, άρα είναι και ένας χρόνος, εν κατακλείδι είναι ένας καινούργιος κόσμος. Μέσα σ’ αυτόν τον χωροχρόνο του έργου πρέπει να αποτυπωθούν όλα όσα κάνουν τον δημιουργό να πονά, να παιδεύεται, να βασανίζεται να ελπίζει.                                

Πρόκειται για ένα ολοκαίνουργο θεατρικό έργο, όπως σημειώνουν οι συντελεστές του, σε κείμενα, στίχους και σκηνοθεσία Τηλέμαχου Τσαρδάκα και σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση Διονύση Μπάστα. Τρεις επαγγελματίες ηθοποιοί και ένα μικρό φωνητικό σύνολο τραγουδιστών παρουσιάζουν στο κοινό το συγκλονιστικό βίο του ποιητή, το φάντασμα του οποίου επιστρέφει εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή, στη Δυτική Ελλάδα, 200 χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης μιλάει για τη ζωή, την προσφορά και το θάνατο του ρομαντικού ποιητή, εθνικού ευεργέτη και φιλέλληνα ήρωα της επανάστασης George Byron Gordon. Στην παράσταση Lord Byron: Ποιήματα στη λάσπη, είχαμε έναν μεγάλο αγώνα, μια ωραία προσπάθεια που μόλις άρχισε, όσο περνάει ο καιρός και όσο δουλεύεται τόσο θα αποκτά πιο ολοκληρωμένη μορφή σε όλα τα επίπεδα. Να σημειώσουμε την φωτεινή παρουσία της  Ηλέκτρα Σαρρή στην παράσταση. Εξ άλλου όπως του άρεσε να παίζει  μαζί μας, ο ποιητής έγραφε.

‘’Η γνώση δεν είναι ευτυχία ούτε η επιστήμη
αλλά μια ανταλλαγή της άγνοιας για κάτι
που είναι ένα άλλο είδος άγνοιας.’’

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα