Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΑΤΡΑ : Η Αγαπημένη μας πόλη μας πληγώνει!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Φέτος είχα την ευκαιρία, μετά από πολλά χρόνια, να περάσω ένα μεγάλο μέρος των διακοπών μου στην αγαπημένη μας Πάτρα.

Ήρθα γεμάτος χαρά μιας και η Πάτρα είναι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα.

Αν και ζω πέντε δεκαετίας σχεδόν στην Αθήνα, αισθάνομαι πάντα κοντά της αφού η καρδιά μου είναι εκεί αλλά και ένα μέρος της δουλειάς μου που με κρατά σε τακτική επαφή μαζί της. Η Πάτρα δεν θα έπρεπε να φοβάται.

Είναι μεγάλη, με πολλές βιομηχανίες στην ΒΙΠΕ, έχει ένα μεγάλο νέο εμπορικό λιμάνι- πύλη εισόδου γιά την Ιταλία και την Ευρώπη. Εχει δύο μεγάλα νοσοκομεία και πολλές μικρότερες δομές Υγείας. Ενα μεγάλο Πανεπιστήμιο και ένα μεγάλο ΤΕΙ με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που δίνουν ζωντάνια και χρώμα και βοηθούν οικονομικά την πόλη. Κι όμως… Κάθε φορά που επιστρέφω στην Πάτρα, παρά το αρχικό σκίρτημα χαράς, αισθάνομαι την απόσταση που μας χωρίζει να μεγαλώνει. Δεν είναι πως έχω ζήσει 50 χρόνια στην Αθήνα Είναι που κάθε φορά διαπιστώνω πως η πόλη αλλάζει, προς το χειρότερο κι αυτό μου δημιουργεί συναισθήματα λύπης και απογοήτευσης Η Πάτρα δεν είναι πιά η παλιά Αρχοντική και πλούσια Πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, ίσως η καλύτερη επαρχιακή πόλη με μεγάλη βιομηχανική και εμπορική δραστηριότητα. Μόνο η όμορφη ρυμοτομία της και λίγα υπέροχα κλασσικά αρχοντικά έχουν μείνει να θυμίζουν το αλλοτινό της μεγαλείο Και η παρακμή αυτή φαίνεται ολοκάθαρα σε δύο σημαντικούς τομείς : Το οικονομικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι Η οικονομία είναι σε μια άσχημη φθίνουσα πορεία με μόνη δραστηριότητα την παροχή υπηρεσιών (Cafe Bar, restaurant, fast food). Καταστήματα κλείνουν συνεχώς και, σε όσα κατορθώνουν να επιβιώνουν, ο αγώνας είναι συνεχής να κρατηθούν οι τιμές χαμηλές. Τουρισμός δεν υπάρχει επί της ουσίας, λίγοι και διερχόμενοι οι ταξιδιώτες. Οι δρόμοι βρώμικοι, τα κτίρια με μουτζουρωμένους τους τοίχους από γκράφιτυς , λείπει η αστυνόμευση και η τροχαία, ο μόλος και οι κεντρικοί δρόμοι ένα απέραντο πάρκινγκ Η άλλη ενότητα, η κοινωνική, έχει σχέση με την συμπεριφορά πολλών κατοίκων της πόλης, ιδιαίτερα της νεολαίας. Ας μου επιτρέψουν οι νεοι να γράψω κάτι με Αγαπη: Με λύπη μου βλέπω δεν την αγαπούν, με τον ίδιο τρόπο που την αγαπούσε η γενιά μας. Παρατηρώ πως δεν σέβονται την πόλη, οικειοποιουνται κάθε δημόσιο χώρο, ρυπαίνουν και πολλές φορές καταστρέφουν, Η Πάτρα φαίνεται να μην τους αρέσει. Είναι κρίμα να βλέπει κανείς τέτοιες συμπεριφορές σε μία πόλη πού ήταν φημισμένη για την κουλτούρα της, το κορυφαίο Καρναβάλι της, το Φεστιβάλ της και γενικότερα την πολιτιστική της κληρονομιά, θεσμούς που, δυστυχώς, συν τω χρόνω φθίνουν Η πόλη αποπνέει στασιμότητα, δεν εξελίσσεται, δεν προοδεύει. Η Δημοτική Αρχή είναι ωσεί παρούσα, απλά κάνει διαχείριση στην καθημερινότητα και η Περιφέρεια, δύο χρόνια μετά, δεν έχει βρει ακόμα τα πατήματά της. Ο σχεδιασμός για το τρένο , το Φυσικό Αέριο και η κατασκευή της Εθνικής οδού Πατρών – Πύργου ίσως αλλάξουν τα δεδομένα προς το καλύτερο. Προς το παρόν όμως, η πόλη είναι μαγκωμενη στο ίδιο σκαλοπάτι. Φοβάται να ανέβει, να προχωρήσει, να παρακολουθήσει τις νέες εξελίξεις, τις νέες ιδέες, τις νέες ανάγκες. Εκτιμώ πως αιμορραγει εδώ και πολλές δεκαετίες αφού η κεντρική εξουσία ήταν απούσα και ο Δήμος και η Περιφέρεια μέχρι τώρα είχαν διακοσμητικό ρόλο. Τα δέκα μεγάλα εργοστάσια τα οποία, μέχρι την δεκαετία του ’80, έδιναν δουλειές στους Πατρινούς έχουν κλείσει. Σαν αποτέλεσμα η Πάτρα μαζί με την Εύβοια, την Κοζάνη και την Δράμα να είναι σήμερα οι περιοχές με την μεγαλύτερη ανεργία. Σε πείσμα όμως όλων αυτών, η Πάτρα επιμένει να παραμένει ιδιαίτερη με ένα ωραίο θαλάσσιο αστικό μέτωπο, με ωραίες κοντινές παραλίες και πανέμορφα βουνά να στολίζουν τα νώτα της. Κανείς δεν έχει να χάσει εάν την επισκεφτεί – είναι και τόσο κοντά στην Αθήνα.

Άρθρα-Συνεργασίες

Στη Βουλή η ναυμαχία της φρεγάτας και άλλα!- Του Αρκά

Δημοσιεύθηκε

στις

 

– Στην Βουλή έγινε η εντυπωσιακή ναυμαχία της φρεγάτας. Κυριάκος και Αλέξης πέταγαν τις λεκτικο-ρουκέτες εδάφους – αέρος.

– Ο νεαρός Αυστριακός πρωθυπουργός, εάν είχε αυτοδυναμία δεν θα έφευγε από την γοητευτική εξουσία.

– Αυστηρό τελεσίγραφο από τον Αρχιεπίσκοπο. Όποιος δεν τηρεί τα μέτρα, δεν έχει θέση μέσα στην εκκλησία. Και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

– Προσοχή στις προεκλογικές υποστηρικτικές δηλώσεις κομματικών στελεχών και οπαδών. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει πριν φθάσει στην υπεύθυνη και αδιάψευστη, για την εκλογική κάλπη.

– Όπου πέρασε ο «Μπάλλος» τα έκανε γυαλιά καρφιά. Τα καμένα βουνά δεν κράτησαν τα νερά.

– Ζωντάνεψαν τα πανεπιστήμια. Η διά ζώσης διδασκαλία έφερε αισιοδοξία και φοιτητικά χαμόγελα.Προσοχή στα μέτρα γιατί ο κορωνοϊός προσπαθεί να μπει στην αίθουσα και αυτός χωρίς πιστοποιητικό.

– Το μαχητικό «όχι» στην εκπαιδευτική αξιολόγηση συνεχίζεται. Θα το γιορτάσουμε μαζί με το «όχι» του 1940.

– ΕΒΟ, σταφίδα και φυσιοθεραπεία, τα κυρίαρχα αιγιαλιώτικα αιτήματα, μαχητικής διαμαρτυρίας.

– Ο Κυθήρων και ο Αιτωλίας σε ιερή απολογία για κορωνο-απειθαρχία.

Δύσκολος ο ρόλος του πόρτο-εμβόλιο-ελεγκτή.

– Μετά την ελληνο-γαλλική συμμαχία, πακέτο και η ελληνο-αμερικανική. Δύο συμπληγάδες πέτρες για τον Σουλτάνο.

– Το πετρέλαιο θέρμανσης τραβάει την ανηφόρα. Θα αναβιώσουν τα παραδοσιακά μαγκάλια.

– Μπλακ άουτ στο internet. Όλοι με το κινητό στο χέρι, από πρωίας μέχρι νυκτός.

– Σαν κεραυνός εν αιθρία της Φώφης η υγεία. Σύντροφοι και αντίπαλοι της εύχονται να ξεπεράσει σύντομα την ταλαιπωρία. Και όλοι μαζί να την υποδεχθούν στην Βουλή.

– Στο ΚΙΝΑΛ θα ανατραπούν πολλά, πολλή υπομονή.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Αν… πέσουν οι διακόπτες

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Είχαμε γράψει πριν λίγες μέρες για την άποψη που κατέθεσε ο επιχειρηματίας Ευάγγελος Μυτιληναίος σχετικά με την ενεργειακή κρίση και την άποψή του ότι πρόκειται να ακολουθήσουν και άλλες, καθώς η Ευρώπη βιάστηκε να «φύγει» από τα ορυκτά καύσιμα χωρίς να έχει τις υποδομές και τις «αποθήκες» για άλλες μορφές ενέργειας.

Εάν λοιπόν η ενεργειακή κρίση αποδειχτεί κάτι σαν τα… κύματα του κορωνοϊού, τότε μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί πλήρως την έκταση του προβλήματος που μπορεί να δημιουργηθεί.

Διότι, ένα ή δύο «κύματα» ενεργειακής κρίσης ίσως μπορούμε να το αντέξουμε. Μετά όμως θα αρχίσουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα. Και το κυριότερο ίσως, τουλάχιστον για τον πολύ κόσμο, θα είναι η διατροφική κρίση που θα επέλθει λόγω της κατακόρυφης αύξησης τιμών των αγροτοδιατροφικών προϊόντων. Επίσης, στις χώρες με ισχυρή βιομηχανική παραγωγή, οι αλλεπάλληλες ενεργειακές κρίσεις θα δημιουργήσουν ένα νέο κύμα ισχυρής ανεργίας και μεγάλες κοινωνικές αναστατώσεις. Ούτε καν στα επιτελεία της Ε.Ε. δεν έχουν σκεφθεί ακόμα μάλλον το εύρος και το βάθος των επιπτώσεων ορισμένων αλλεπαλλήλων ενεργειακών κρίσεων και τώρα, που ήδη ζούμε την πρώτη ενεργειακή κρίση μετά από πολλά χρόνια, είναι καιρός να σκεφθούν καλά και να πάρουν σημαντικές αποφάσεις. Αποφάσεις, που δεν θα ανακουφίσουν απλώς τα συμπτώματα, αλλά θα διασφαλίσουν το μέλλον. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με δύο τρόπους: Είτε «όπισθεν» στην ενεργειακή μετάβαση και αξιοποίηση των ορυκτών καυσίμων, είτε μεγάλες επενδύσεις στις μορφές ενέργειας από ΑΠΕ προκειμένου η Ευρώπη να καταστεί ενεργειακή δυνατή και αυτοδύναμη.

Είναι δεδομένο πως οι επενδύσεις που απαιτούνται είναι… ιλιγγιώδεις. Αλλά η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να το κάνει, αρκεί να προχωρήσει με πολύ πιο γρήγορα και θαρραλέα βήματα. Διαφορετικά, ας βρεθεί μια καλή ισορροπία μεταξύ της «κακής» (ορυκτά) και «καλής» (ΑΠΕ) ενέργειας. Γιατί… εάν πέσουν οι διακόπτες στον σύγχρονο πολιτισμό μας, τότε η επόμενη μέρα θα είναι πολύ διαφορετική. Για την ακρίβεια, θα είναι μια μέρα που δεν θα θέλει να τη δει κανείς!

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ή αλλάζουμε ή… βουλιάζουμε!

Δημοσιεύθηκε

στις

Η κλιματική αλλαγή (ή «κρίση») είναι εδώ.  Και συνοψίζεται στην ολοένα και πιο συχνή εμφάνιση, εντόνων ή και ακραίων καιρικών φαινομένων. Φαινόμενα, που φυσικά δεν πλήττουν μόνο την Ελλάδα. Θυμηθείτε τις πρωτόγνωρες πλημμύρες στη Γερμανία, τον περασμένο Ιούλιο. Ή τις τεράστιες πυρκαγιές σε όλη τη μεσογειακή λεκάνη, το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Είμαστε αντιμέτωποι λοιπόν με μία διαφορετική πραγματικότητα. Και γι’ αυτό τον λόγο δεν υπάρχει χώρος για άλλες δικαιολογίες και καθυστερήσεις.

Κανένας δεν ζητάει από καμία κυβέρνηση ή περιφέρεια ή δήμο, να τα βάλει με τη φύση. Είναι η ώρα όμως, να ζητήσουμε από κάθε εξουσία τα αυτονόητα: Σωστά και ολοκληρωμένα έργα. Καθαρισμένα φρεάτια. Καθαρά και οριοθετημένα ποτάμια.

Είναι η ώρα να απαιτήσουμε την επιδιόρθωση των κακοτεχνιών και την εύρεση των υπευθύνων.

Ζούμε σε μία χώρα όπου εκεί που τελειώνει το ένα συνεργείο να σκάβει, αρχίζει το άλλο. Όπου ο καθένας κλείνει έναν δρόμο ή καταλαμβάνει ένα πεζοδρόμιο «για να κάνει τη δουλειά του». Που είναι λοιπόν η Τοπική Αυτοδιοίκηση; Που είναι οι αρμόδιες υπηρεσίες και το κράτος;

Γιατί εξακολουθούμε να ζούμε σε μία παράλογη πραγματικότητα στην Πάτρα, όπου από τη  μία δεν αντιμετωπίζεται το φαινόμενο περιοχών κάτω από το ύψος της θάλασσας και από την άλλη απαγορεύεται η αποκατάσταση των φθορών στους παραλιακούς δρόμους; Ας βάλουν επιτέλους όλοι οι υπεύθυνοι μια τάξη στο χάος που κακώς έχει δημιουργηθεί και κάκιστα ανεχόμαστε. Θα είναι ένα πρώτο βήμα. Γιατί το επόμενο και πιο μεγάλο βήμα είναι να δομήσουμε πιο ανθεκτικές πόλεις. Ακόμα και αν χρειαστεί να… γκρεμίσουμε. Η Ελλάδα, όπως (οικο)δομήθηκε μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, είναι μια χώρα που… πρέπει να αλλάξει για να μην βουλιάξει!

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα