Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021
Connect with us

Πάτρα - Δ. Ελλάδα

Πάτρα: Τροχαίο ατύχημα στην οδό Αλκαίου

Δημοσιεύθηκε

στις

Πάτρα - Δ. Ελλάδα

Βελτιώνεται ο δρόμος Χαραυγή – Ρουπακιά

Δημοσιεύθηκε

στις

Εργασίες βελτίωσης ξεκινούν τμηματικά στο δρόμο Χαραυγή – Ρουπακιά των Δήμων
Δυτικής Αχαΐας και Ερυμάνθου, καθώς, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης προχώρησε στην υπογραφή σύμβασης με τον ανάδοχο του έργου.

Οι τεχνικές παρεμβάσεις που προβλέπονται είναι προϋπολογισμού 500.000 ευρώ και θα σημειωθούν σε σημεία που παρουσιάζουν επικινδυνότητα λόγω καθιζήσεων, κατολισθήσεων ή διαβρώσεων.
Ειδικότερα για τη βελτίωση της βατότητας της οδού θα εκτελεστούν χωματουργικές εργασίες (καθαρισμοί, διανοίξεις τάφρων –φρεατίων, καθαρισμοί πρανών, άρσεις καταπτώσεων κ.α), τεχνικά έργα, ασφαλτικά, όπως επίσης εργασίες σήμανσης, τοποθέτηση ή αντικατάστασης κατεστραμμένων στηθαίων ασφαλείας, εργασίες αποκατάστασης ή συμπλήρωσης – επέκτασης τεχνικών έργων, τμηματικά σε σημεία που έχουν ήδη υποδειχθεί, αλλά και όπου κριθεί απαραίτητο στο πλαίσιο της εργολαβίας.

Περισσότερα

Πάτρα - Δ. Ελλάδα

Τα μηνύματα, η ιστορική μνήμη και η επέτειος-Του Δημήτρη Αβραμίδη

Δημοσιεύθηκε

στις

Τα μηνύματα, η ιστορική μνήμη και η επέτειος

Στις μεγάλες εθνικές γιορτές είθισται να εκδίδουν μηνύματα οι πολιτικοί αρχηγοί.

Τα μηνύματα αυτά έχουν σταθερή δομή. Υπάρχει ένα πρώτο μέρος που αναφέρεται εγκωμιαστικά στον Οκτώβριο του 1940 και σε όσα τότε συνέβησαν. Ακολουθεί ένα δεύτερο μέρος που είναι η επικαιρότητα της επετείου και το σημερινό της νόημα. Το οποίο σημερινό νόημα, άλλοτε κομψά και άλλοτε άκομψα, καταλήγει στο ίδιο μοτίβο. Στην υπεράσπιση της τρέχουσας πολιτικής που ακολουθεί ο πολιτικός αρχηγός που υπογράφει το μήνυμα.

Ιδού μερικά κλασικά στυλ: Όπως τότε βροντοφωνάξαμε το «όχι» στους Ιταλούς εισβολής, έτσι και σήμερα πρέπει να πούμε όχι στην πανδημία και να εμβολιαστούμε. Παραλλαγή αυτού του τύπου είναι το εξής:  Όπως τότε βροντοφωνάξαμε «όχι» στους Ιταλούς εισβολείς, έτσι και σήμερα λέμε όχι στα εμβόλια. Άλλη εκδοχή είναι η παρακάτω: Όπως τότε βροντοφωνάξαμε «όχι» στους Ιταλούς εισβολής έτσι και σήμερα καλούμαστε να πούμε όχι στην  κυβέρνηση Μητσοτάκη (αυτή είναι η εκδοχή της σχολής ΣΥΡΙΖΑ).

Σε κάθε περίπτωση το μοντέλο είναι διαχρονικό. Στην μία άκρη είναι η 28η Οκτωβρίου του 1940. Στην άλλη άκρη είναι το σήμερα και ότι χρειάζεται ο καθένας από αυτό.

Η εύκολη λύση είναι να επικρίνουμε τους πολιτικούς που κόβουν και ράβουν ένα κορυφαίο γεγονός στα μέτρα τους. Όχι πως δεν το κάνουν, αλλά το ερώτημα έχει ευρύτερες διαστάσεις.

Για την κομβική σημασία της 28ης Οκτωβρίου 1941 δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα μπαίνει στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, είναι η στιγμή που ξεκινάει η νικηφόρα αντίσταση στην Ιταλική εισβολή. Ας σταματήσουμε όμως σε αυτά τα δύο σημεία γιατί όλα τα υπόλοιπα σηκώνουν πολύ συζήτηση, μια συζήτηση που συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο στρατηγός Γεώργιος Μπάκος. Με την κήρυξη του πολέμου έρχεται στην Πάτρα για να οργανώσει την επιστράτευση. Στις θ Νοεμβρίου του 1940 βρίσκεται στο μέτωπο ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας. Είναι ο νικητής του Τεπελενίου, της Κλεισούρας, της Τρεμπεσίνας. Στις 7 Μαρτίου του 1941 γίνεται διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού. Είναι ένας ήρωας του αλβανικού έπους; Μέχρι εδώ ναι.

Στη συνέχεια όμως γίνεται υπουργός Στρατιωτικών στην δωσίλογη κυβέρνηση Τσολάκογλου και επιχειρεί να οργανώσει ελληνική μεραρχία που θα πολεμούσε στο πλευρό των γερμανών στο ρωσικό μέτωπο. Το Δεκέμβρη του ’44 συλλαμβάνεται από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, τον περνάνε λαϊκό δικαστήριο και τον εκτελούν στην Πάρνηθα.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι τίποτε δεν είναι άσπρο-μαύρο. Ο ίδιος άνθρωπος που διακρίθηκε στο μέτωπο και θα μπορούσε να είναι από τους βασικούς ήρωες του πολέμου, συνέχισε ως δωσίλογος υπουργός και κατέληξε με τραγικό τρόπο.

Αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Μας φωτίζουν ως φάροι, τα επικαλούμεθα για παραδειγματισμό, βγάζουμε λόγους και εκδίδουμε μηνύματα, αλλά λίγο παραπάνω να τα ελέγξουμε διαπιστώνουμε ότι η ζωή είναι πάντα γεμάτη αντιθέσεις, το ηρωϊκό μπορεί να συνυπάρχει με το ποταπό και η ιστορική μνήμη δεν είναι μια κι έξω.

 

 

 

 

Περισσότερα

Πάτρα - Δ. Ελλάδα

H Πάτρα, η πρώτη πόλη που βίωσε τη φρίκη του πολέμου-193 τα θύματα σε δρόμους και συνοικίες από τον βομβαρδισμό το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940

Δημοσιεύθηκε

στις

Ήταν 9.20 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, όταν η Πάτρα ήταν η πρώτη πόλη της Ελλάδας που βίωσε τη φρίκη του πολέμου.

Φέτος, συμπληρώνονται 81 χρόνια από την ημέρα που η Πάτρα βάφτηκε με το αίμα των 193 θυμάτων του βομβαρδισμού της Πάτρας.
Η μέρα εκείνη σημάδεψε την ιστορία της πόλης. Η Ιταλική αεροπορία άρχισε να ρίχνει βόμβες από ύψους 200 μόλις μέτρων εναντίον των συγκεντρωμένων στους δρόμους και στις πλατείες πολιτών, οι οποίοι στην αρχή πίστεψαν πως πρόκειται για ελληνικά αεροπλάνα ή για γυμνάσια και έμεναν να κοιτάζουν μουδιασμένοι.
Τις περισσότερες βόμβες δέχθηκε η περιοχή της οδού «Τριών Ναυάρχων» και πολλοί πίστεψαν τότε ότι οι Ιταλοί πιλότοι θεώρησαν τα δέντρα, τα οποία βρίσκονταν τοποθετημένα σε διάταξη ανά δύο, για ελληνικό στράτευμα.
Βόμβες έπεσαν επίσης και στις οδούς Γούναρη, Αγίου Ανδρέα, Ρήγα Φεραίου κ.λπ., καθώς και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου, την συνοικία στην οποία διέμεναν και οι Ιταλοί της Πάτρας.
Κατά τους βομβαρδισμούς χτυπήθηκαν τόσο τα λιμάνια της Πάτρας όσο και της Ναυπάκτου, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν οι Ιταλοί να βυθίσουν κάποιο πλοίο.
Η αεροπορική επιδρομή είχε αντικειμενικό σκοπό να πλήξει τη γραμμή συγκοινωνιών Πατρών-Κρυονερίου, με την οποία γινόταν η μεταφορά στρατευμάτων και υλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

«ΑΝΑΔΡΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΜΑΧΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ»

Για τον πρώτο βομβαρδισμό επί ελληνικού εδάφους, αυτόν της πόλης των Πατρών, η εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Τρίτης 29 Οκτωβρίου 1940 περιγράφει: «Άνανδρος βομβαρδισμός κατά αμάχου πληθυσμού». Εκ των σημερινών βομβαρδισμών κατά υπό ιταλικών αεροπλάνων της πόλεως Πατρών, διεπιστώθησαν μέχρι στιγμής νεκροί 50, τραυματίες 100 επί αμάχου πληθυσμού. Επίσης εφονεύθη εις αστυνομικός και ετραυματίσθησαν 3. Ζημίαι εις κτίρια ελάχισται. Ο υπερβολικός αριθμός των θυμάτων οφείλεται εις το γεγονός ότι ο άμαχος πληθυσμός παρέμεινε κατά την ώραν του βομβαρδισμού εις ακάλυπτους χώρους και δεν ετήρησε τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, καταφεύγων κατά τη διάρκεια του συναγερμού εις υπόγειους χώρους, ή έστω ισόγειους των οικείων τους προχείρως διασκεαυζομένους».

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ: 125 ΑΝΔΡΕΣ, 43 ΓΥΝΑΙΚΕΣ, 25 ΠΑΙΔΙΑ

Οι νεκροί τελικά όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» στο φύλλο της στις 28.10.1945 ήταν 193, εκ των οποίων 125 άνδρες, 43 γυναίκες και 25 παιδιά.
Οι διαμένοντες στην πόλη Ιταλοί, «οι οποίοι απετέλουν αρκετά πολυπληθή παροικία, είχον ειδοποιηθή σχετικώς από της νυκτός της προηγουμένης, είχον φροντίσει ν’ αλλάξουν κατοικίαν. Βέβαιοι όντες, μάλιστα, ότι εντός ολίγου θα εκάμπτετο η ελληνική αντίστασις, διενήργησαν κατά την ώραν του βομβαρδισμού σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον του Κέντρου παρουσιάσεως στρατευσίμων διά να επιτείνουν την σύγχυσιν και παραλύσουν την επιστράτευσιν». Όσοι έζησαν την ύπουλη επίθεση, δεν έσβησαν ποτέ από τη μνήμη τους εκείνη τη μέρα.

«ΜΑΥΡΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΚΟΡΠΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΠΟΤΑΜΙ ΤΟ ΑΙΜΑ…»

Το σκηνικό που επικράτησε περιγράφει με αφοπλιστικό τρόπο, η Πατρινή Μαρία Μανωλάκου στο βιβλίο της “Από το Ημερολόγιο ενός παιδιού της Κατοχής”, η οποία όντας μαθήτρια τότε βρισκόταν στο σχολείο και περιγράφει: “Πετιέμαι βολίδα στο ραδιόφωνο, να σου και η Κατερίνα και μόλις πιάνουμε την τελευταία φράση στο διάγγελμα. “Νυν υπέρ πάντων ο αγών”. Και μετά ο Εθνικός Ύμνος. Το τι έγινε τότε, σωστό παραλήρημα. Σε λίγα λεπτά όλη η Πάτρα στο πόδι. Ο τόπος να βουίζει απ΄ τ’ αεροπλάνα κι ο κόσμος να τα χαιρετάει σαν τρελός., πετώντας ψηλά καπέλα, μαντήλια, οτιδήποτε. -Γεια σας λεβεντοπαιδα -Δικά μας, δε βλέπετε τα χρώματα; – Στη Ρώμη! Και στο σχολείο πανζουρλισμός. Ξάφνου η γη χοροπήδησε. Κάτι φριχτά μπουμπουνητά μας έσκισαν τ΄αυτιά και μας έπνιξαν οι σοβάδες. Μπόμπες! Ορμήσαμε στα παράθυρα. Μαύρα σύννεφα σκεπάζανε την κάτου πόλη. Μα πως..αφού τ΄αεροπλάνα είναι δικά μας , άρα… δεν είναι; Κερώσαμε όλες. Μερικές πέσανε λιπόθυμες. Σπίτια, αυτοκίνητα, όλα στις φλόγες. Μπροστά στο “Πάνθεον” , ποτάμι το αίμα. Πλήθος άνθρωποι χτυπημένοι να βογκάνε κι άλλοι πεσμένοι από πάνω τους να φωνάζουν βοήθεια. Νοσοκόμες και προσκοπίνες (χωρίς στολή) να τρέχουν με τα φορεία. Πέφτουμε πάνω στην αρχηγό που μας λέει κοφτά: “Στο Νοσοκομείο αμέσως για αίμα!”. Οι πρώτες βόμβες έπεσαν και στην Αγγλικανική Εκκλησία.

ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΝ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Για τον βομβαρδισμό της Πάτρας και τα συμβάντα των πρώτων μηνών του πολέμου σημαντικά στοιχεία μας παρουσιάζει το χειρόγραφο ημερολόγιο του μοιράρχου, υποδιοικητή της χωροφυλακής Πατρών, Ευάγγελου Θέμελη.
«Στόχος των Ιταλών ήταν να πληγούν οι λιμενικές εγκαταστάσεις και να παρεμποδιστεί η μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού μέσω της Αιτωλοακαρνανίας προς την Ήπειρο. Οι βόμβες έπεσαν εκτός από τη λιμενική ζώνη και σε περιοχές στο κέντρο της πόλης, στην Τριών Ναυάρχων, στη λεωφόρο Γούναρη- στη συμβολή της με την οδό Κορίνθου ήταν η έδρα της 3ης μεραρχίας (στο σημείο που είναι σήμερα το κτίριο του ΙΚΑ)- και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου, σκορπώντας τον θάνατο στους πολίτες που είχαν βγει στους δρόμους εκλαμβάνοντας αρχικά τα αεροπλάνα για συμμαχικά και αφήνοντας πολλά ερείπια και καταστροφές».

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα