Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2021
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ν.Δ: Ήταν όλοι εκεί!- Του Νίκου Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

Η εκδήλωση για τον εορτασμό των 47 χρόνων από την ίδρυση της της Νέας Δημοκρατίας από τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή είχε αναμφίβολα ένα πολιτικό χαρακτήρα ενότητας αφού ήταν όλοι εκεί: οι δύο πρώην πρωθυπουργοί οι κ.κ Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς αλλά και ο νυν κ Κυριάκος Μητσοτάκης.

 

Εκεί ήταν ακόμα όλο το Υπουργικό Συμβούλιο (εκτός του ΥΠΕΞ κ Νίκου Δενδια), όλοι οι βουλευτές και Ευρωβουλευτες και τα παλιά στελέχη με πρώτο τον Νέστορα της παράταξης κ Γιάννη Βαρβιτσιώτη, τους κκ Πέτρο Μολυβιατη και Αχιλλέα Καραμανλή (πρόεδρος και αντιπρόεδρος του ιδρύματος “Κωνσταντίνος Καραμανλής”) και άλλους. Σαράντα επτά χρόνια μετά η φετινή εκδήλωση, αφού οι δύο προηγούμενες είχαν αναβληθεί λόγω covid 19, βρίσκει την ΝΔ στην εξουσία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Γυρνώντας κανείς το χρόνο πίσω στο 1974 πρέπει να είναι κάποιος κομματικά τυφλωμένος από αντιπολιτευτικό φανατισμό για να μην αναγνωρίσει την μεγάλη συμβολή της ΝΔ και του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή στην μετάβαση στην ομαλότητα στην χώρα μας. Ερχόμενος στην Αθήνα ο Καραμανλής είχε να αντιμετωπίσει ένα κράτος διαλυμένο, σε βαθύ σοκ μετά την τραγωδία στην Κύπρο, με τους Έλληνες φοβισμένους και διχασμένος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι συνεργάτες του τα κατάφεραν. Τα πάντα επανήλθαν στην ομαλότητα. Οι πολιτικοί κρατούμενοι ελευθερώθηκαν. Οι υπεύθυνοι για το πραξικόπημα δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν. Το ΚΚΕ αναγνωρίστηκε ως νόμιμο κόμμα. Επήλθε Εθνική συμφιλίωση. Επέστρεψαν οι πολιτικοί πρόσφυγες. Η Ελλάδα έγινε μία κανονική δημοκρατική χώρα της Δύσης. Ηταν η πρώτη μεγάλη συμβολή της ΝΔ στην χώρα. Η δεύτερη είναι η ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε. Ε) . Ο Κ. Καραμανλής το κατάφερε, χάρις στις καλές προσωπικές του σχέσεις με τον Βαλερύ Ζισκάρ Ντ Εστέν αν και η χώρα δεν πληρούσε τις τυπικές οικονομικές προϋποθέσεις . Εν μέσω όλων αυτών λοιπόν ο Καραμανλής ίδρυσε την ΝΔ που σφράγισε επί 50 έτη την πολιτική ζωή της Ελλάδας Οι πολιτικοί αντίπαλοι είπαν πως απλά αναπαλαίωσε την ΕΡΕ. Μεγάλο λάθος! Η ΝΔ του Καραμανλή δεν είχε ποτέ σχέση με την Δεξιά του παρελθόντος (όσο κι αν η αριστερά) από το 2010 και μετά την κατηγορεί πολλές φορές πως είναι φασιστική και ακραία. Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα σύγχρονο κόμμα με το βλέμμα στραμμένο στην Ευρωπαϊκή Ενωση .Αυτο επισημάνθηκε και στις ομιλίες όπου ο πρώην πρωθυπουργός κ Κώστας Καραμανλής αναφέρθηκε στην πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη χαρακτηριζοντας “εθνικό μας καθήκον την σύγκλιση απόψεων και την διαμόρφωση των συνθηκών Εθνικής συνεννόησης ειδικά στα Εθνικά θέματα αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ε. Ε που είναι υπό απειλή “. Ο πρωθυπουργός κ Κυριάκος Μητσοτακης απευθυνόμενος στην Τουρκία είπε πως “Η Ελλάδα αγρυπνα και προστατεύει τα σύνορα της” ενώ αναφέρθηκε και στην Ελληνο γαλλική συμφωνία υπογραμμιζοντας πως: “ΗΕλλάδα υπογράφει υποδειγματικες συμφωνίες με τους γείτονες “. είπε ακόμα ότι: “η παράταξη της ΝΔ διαχρονικά είναι η παράταξη της Ελλάδας και της Ευρώπης “ .Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος του ιδρύματος κ Πέτρος Μολυβιατης ο οποίος είπε ότι” όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα σήμερα, δεν ήταν έτσι καθόλου το 1974″. Ο αντιπρόεδρος Αχιλλέας Καραμανλής είπε :”Όταν ο Κων. Καραμανλής πίστευε ότι κάτι ήταν καλό για τον τόπο, ήθελε να το πραγματοποιεί όπως ακριβώς έκανε όταν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη”. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία είναι στην εξουσία 26 μήνες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην πρωθυπουργια να έχει περάσει με τις λιγότερες δυνατόν απώλειες δύο μεγάλες κρίσεις. Την πανδημία και τον υβριδικό πόλεμο της Τουρκίας μέσω του μεταναστευτικού. Εν μέσω αυτών το Ψηφιακό Κράτος προχωράει με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Η Οικονομία μπαίνει σε νέους δρόμους με σοβαρότητα αλλά και ανθρώπινο πρόσωπο για τους αδύναμους. Η Παιδεία μεταρρυθμίζεται. Η Ανάπτυξη τρέχει με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Η χώρα θωρακίζεται με εξοπλισμούς και με αμυντικές συμφωνίες συνεργασίας με την Γαλλία και τις ΗΠΑ Υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν. Οι τύχες όμως της χώρας και των πολιτών της είναι σε χέρια ανθρώπων σοβαρών που απεχθάνονται τους λαϊκισμούς και δεν διστάζουν να συγκρουστούν με συμφέροντα και κατεστημένα. Ας είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, η Ελλάδα ανήκει στην Ενωμένη Ευρώπη στο ΝΑΤΟ και είναι ένας σημαντικός πολιτικός παράγοντας στο Νότο.

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ

Άρθρα-Συνεργασίες

Η Γαλλική Αποστολή

The French Dispatch – ο μαγικός ρεαλισμός των εντυπώσεων

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο Γουές Άντερσον για να τιμήσει το σπουδαίο The New Yorker, το οποίο τον έχει γοητεύσει ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, γράφει, σκηνοθετεί και δημιουργεί μικρές ιστορίες στο πνεύμα και στο γράμμα του περίφημου περιοδικού,  του οποίου τα κείμενα έχουν επηρεάσει πολλές γενιές, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε έως και σήμερα. Ο Anderson λέει: «αυτή η ταινία είναι τρία πράγματα: μία συλλογή διηγημάτων, κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, μία ταινία εμπνευσμένη από το The New Yorker και το είδος των ιστορικών αρθρογράφων με τους οποίους συνεργάζεται το περιοδικό. Τέλος, πέρασα πολύ χρόνο στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και πάντα ήθελα να κάνω μία γαλλική ταινία, μία ταινία που συγγενεύει με το γαλλικό σινεμά».

Η  συντακτική ομάδα του The French Dispatch, ενός φανταστικού αμερικάνικου περιοδικού με έδρα τη γαλλική πόλη Ennui-sur-Blasé που μπορεί και να σημαίνει νωθρότητα και απάθεια, συνεδριάζει για να γράψει τη νεκρολογία του σημαντικού Τεξανού εκδότη τους, που χάθηκε ξαφνικά.

Το αφιέρωμα στον εκλιπόντα εκδότη αποτελείται από τέσσερες ιστορίες. Αυτές οι τέσσερις ιστορίες εντάσσονται υπό μορφή κεφαλαίων στο φιλμ. Η ταινία είναι ουσιαστικά ένα σπονδυλωτό φιλμ  με άξονα τον εκδότη και τους συνεργάτες του. Ο ένας ρεπόρτερ αναλαμβάνει να γράψει για τις φτωχικές γειτονιές της πόλης. Το πορτρέτο ενός ζόρικου ζωγράφου της μούσας του και των εμπόρων τέχνης, αφορά η δεύτερη ιστορία. Το χρονικό μιας εξέγερσης κάποιου έρωτα και του θανάτου περιγράφει η τρίτη ιστορία και τέλος η τέταρτη ιστορία αφορά εμπόρους ναρκωτικών, απαγωγές και ένα δείπνο υψηλής γαστρονομίας. Τέσσερις ιστορίες, όμοιες με τέσσερις ταινίες μικρού μήκους στηριγμένες στο μαγικό ρεαλισμό των  αποχρώσεων, των ασπρόμαυρων συναισθημάτων και των έγχρωμων εντυπώσεων.

Μέσα σε μια παράγραφο ο Γουές Άντερσον σκιτσάρει την αγάπη του για τον Γαλλικό κινηματογράφο που είναι και η βάση για τη Γαλλική του αποστολή. «Το γαλλικό σινεμά αρχίζει όταν γεννιέται ο κινηματογράφος με τους αδελφούς Lumière και τον Georges Méliès. Αγαπώ τους σκηνοθέτες του ‘30, τον Julien Duvivier, τον Marcel Pagnol, τον Jean Grémillon, που ανακάλυψα πιο πρόσφατα. Έπειτα είναι ο Jacques Tati, ο Jean-Pierre Melville και οι δημιουργοί του νέου κύματος, Truffaut, Louis Malle, Godard. Και ίσως στο επίκεντρο είναι ο Jean Renoir».

Η δέκατη ταινία του Γουές Άντερσον  αποτελεί μια ανθολογία συμμετρικών ονείρων, και ξέφρενων εντυπώσεων  τοποθετημένα σε ένα μυθοπλαστικό σύμπαν από το οποίο ο δημιουργός μπαίνει και βγαίνει με την ευκολία και την απλότητα που εισέρχονται και εξέρχονται οι ηθοποιοί του, ένα πολυπληθές, αξιοζήλευτο καστ, από τα υπέροχα κάδρα του.

Η «Γαλλική Αποστολή» στιλιστικά, είναι ένας σπουδαίος άθλος. Τα γυρίσματα έχουν γίνει στο Angoulême, την πόλη της νοτιοδυτικής Γαλλίας κοντά στη Λιμόζ, με τις αναγκαίες προσθήκες και αφαιρέσεις, ο Γουές Αντερσον ανατρέπει τον χωροχρόνο και τα πάντα γύρω του, για να υμνήσει τη σπουδαία δημοσιογραφία και το σινεμά του δημιουργού. Ούτε στιγμή δεν ησυχάζει με την ευφάνταστη σκηνογραφία,  τα πληθωρικά  κουστούμια, την έντονη χρωματική παλέτα τις ασπρόμαυρες αποδράσεις και το πολυμελές λαμπερό καστ ηθοποιών (από τους Μπιλ Μάρεϊ, Τίλντα Σουίντον, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, και Οουεν Γουίλσον, μέχρι τους Τίμοθι Σαλαμέ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Λέα Σεντού κι Εντουαρντ Νόρτον) που πάντα πλημμυρίζει τις ταινίες του.

Κάθε πλάνο της The French Dispatch είναι ένας οργανωμένος μικρόκοσμος με τη λογική και την αντίληψη ενός ζωγράφου, που ό,τι επιθυμεί να πει πρέπει να ειπωθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ανεξάρτητα αν βλέποντάς το ο θεατής θα χαθεί σε κόσμους ονειρικούς, σε καταστάσεις μαγικές ή σε συναισθήματα λυτρωτικά.

Πίσω από τις φωτεινές εικόνες του ο Γουές Άντερσον και τα περίτεχνα στημένα πλάνα του καιροφυλακτούν ψυχολογικά αδιέξοδα που δεν βγαίνουν στο φως παρά μόνο όταν τρυπήσουν όλο το σκοτάδι της ανθρώπινης απελπισίας. Αναρωτιέται κανείς τι αγαπά περισσότερο ο δημιουργός, τη ζωγραφική ή τη λογοτεχνία; Δεν θα βρει απάντηση παρά αν πάρει κομμάτια ολόκληρα της ζωγραφικής και τα ρίξει μέσα σε τόνους σπουδαίας λογοτεχνίας ή το αντίστροφο.

Η ταινία είναι ένα σύνολο μικρών και μεγαλύτερων ιστοριών, μοιάζει με ένα σεντούκι που όταν ανοίξει δεν ξέρεις τι να πρωτοπάρεις στα χέρια σου και να παίξεις τα πλάνα, τις μουσικές, τις σκηνές, τις αφηγήσεις ή να μείνεις ενεός με τα μάτια ορθάνοιχτα και την ψυχή σταματημένη και να απολαύσεις το όλον.

Είναι ένα γαλλικό ποίημα, μπορεί και πίνακας με θέμα τον πολιτισμό, την εμπνευσμένη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, τον διεθνισμό και την τέχνη. Και για να απενοχοποιήσουμε τον οποιοδήποτε θεατή, δεν τα καταλάβαμε όλα όσα ήθελε να μας πει ο σπουδαίος δημιουργός, τέτοιες ταινίες χρειάζεται να τις δει κανείς και μια και δυο και περισσότερες φορές. Απλά αφεθήκαμε να το νιώσουμε ό,τι δεν καταλάβαμε .

Ο Γουές Άντερσον με ένα μαγικό τρόπο παίρνει από τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό  τρόπο σκέψης ότι καλύτερο βρει και με όχημα πότε την ασπρόμαυρη, πότε την έγχρωμη  φωτογραφία και αφού συγκεντρώσει παλιούς  συνεργάτες του και νεότερους ηθοποιούς  κινείται σε μια άναρχη αταξία δουλεμένη όμως μέχρι και την τελευταία της λεπτομέρεια, για να ολοκληρώσει μια  αριστοτεχνική συμφωνία, ένα δαιδαλώδες ποίημα, μια απόκοσμη δημιουργία που έρχεται κατευθείαν από το μέλλον του σινεμά. 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ο φόβος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

«Εγώ δεν είμαι αρνητής, ούτε ψεκασμένος. Φοβιτσιάρης είμαι… Αισθάνομαι πως όταν δω τη βελόνα στο μπράτσο μου θα πάθω ανακοπή» έλεγε ένας συμπολίτης σε έναν φίλο του, που μας μετέφερε τη συνομιλία που είχαν οι δυο τους για τα εμβόλια.

Προτείναμε στον αναγνώστη μας, να ζητήσει από τον φίλο του να έρθει σε επαφή με έναν γιατρό που εμπιστεύεται. Ή έστω, αν το επιθυμεί, να τον φέρουμε εμείς σε επαφή με κάποιον γιατρό, ώστε ένας ειδικός να του εξηγήσει, να τον ενθαρρύνει και να τον κατευθύνει.

Γιατί κατανοούμε απόλυτα ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον φόβο. Όμως, όταν απέναντι στον φόβο του εμβολίου αντιπαρατίθεται ο φόβος του ιού, τότε ο πρώτος φόβος πρέπει να ξεπεραστεί με κάθε δυνατή βοήθεια.

Είμαστε βέβαιοι πως εάν ο συμπολίτης μας που φοβάται το «τσίμπημα», μπορούσε να κάνει μία βόλτα στους θαλάμους των νοσοκομείων, εκεί όπου δίνουν τη δική τους μάχη αυτοί που νοσούν, τότε θα το ξανασκεφτόταν.

Καθώς όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει και καθώς ο συμπολίτης μας δεν θα πειστεί ποτέ από απλές παραινέσεις ή από… influencers και θα προτιμήσει να συνεχίσει να πληρώνει τα ράπιντ τεστ για να μην «τσιμπηθεί», οφείλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι το ρίσκο του εμβολίου (που στο τέλος – τέλος δεν χρειάζεται καν να βλέπει όταν γίνεται) είναι απείρως μικρότερο από το ρίσκο να κολλήσει ο ίδιος ή (και) να μεταδώσει τον ιό στους δικούς του ανθρώπους.

Στο κάτω – κάτω, για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να αναμετρηθούμε με τους φόβους μας. Και όταν το δίλημμα είναι «εμβόλιο ή αρρώστια», τότε δεν υφίσταται πραγματικό δίλημμα. Είμαστε βέβαιοι λοιπόν, πως τόσο ο συγκεκριμένος συμπολίτης, όπως και κάθε άλλος που βρίσκεται στην ίδια θέση, πρέπει να μιλήσουν ανοικτά για τις φοβίες τους και να συνομιλήσουν με ειδικούς. Με ανθρώπους, που θα τους «πιάσουν το χέρι» και θα τους πουν: «προχώραμε!»

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

«Όχι μόνο μία ήμερα το χρόνο…»- Γράφει ο Παναγιώτης Καρασπήλιος

MED Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί από το 1992 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ως η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία. Ωστόσο, μέσα σε αυτά τα παραπάνω από 30 χρόνια αναρωτιέμαι τι αλλαγές έχουν γίνει και σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει, προκείμενου να μπορούμε να λέμε ότι η κοινωνία, η παιδεία, το κράτος παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες χωρίς διαχωρισμούς και εξαιρέσεις.

Σίγουρα, θα ήταν άδικο να είμαστε αφοριστικοί και να μην παραδεχτούμε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου ως προς την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την αναπηρία, αλλά κυρίως ως προς την παροχή ίσων ευκαιριών μεταξύ όλων των πολιτών.

Ωστόσο, δυστυχώς, η αναπηρία συνεχίζει να αποτελεί  κοινωνικό ταμπού που οδηγεί σε αποκλεισμούς, έχοντας αυτό φυσικά αντίκτυπο στην καθημερινότητα και στην ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας με αναπηρία.

Η έλλειψη παιδείας στην κοινωνία που πολλές φορές δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, το κράτος που πολλές φορές δεν αντιμετωπίζει επαρκώς τα προβλήματα που καλούνται να διαχειριστούν άνθρωποι, όπως τα προβλήματα του χώρου της Ειδικής Εκπαίδευσης, δυσχεραίνουν τη ζωή των ατόμων αυτών.

Όντας εκπαιδευτικός στο χώρο της Ειδικής Αγωγής, έχω βιώσει και βιώνω τις ελλείψεις και τα κενά που υπάρχουν στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης, ως προς την εκπαίδευση και κυρίως την ένταξη των παιδιών με αναπηρίες, αλλά πολλές φορές και την ανισότητά που βιώνουν ως προς τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε σχέση με τους συνομήλικους τους χωρίς κάποια αναπηρία. Ιδίως, η πανδημία επιδείνωσε την ήδη δύσκολη κατάσταση στο χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Γι’ αυτό και το κράτος είναι αναγκαίο να στηρίζει έμπρακτα ακόμα περισσότερο το χώρο της Ειδικής Εκπαίδευσης.

Η ηθική ικανοποίηση που νιώθουμε ως εκπαιδευτικοί που κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες βλέπουμε ένα παιδί, ένα μαθητή μας, ο όποιος εκ των πραγμάτων αντιμετωπίζει ορισμένες δυσκολίες εξαιτίας μιας οποιαδήποτε μορφής αναπηρίας, να προοδεύει και να εξελίσσεται μέσω της εκπαίδευσης και να αποδεικνύει έμπρακτα ότι η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο στην εξέλιξη ενός ανθρώπου, όταν του παρέχονται οι ευκαιρίες που παρέχονται σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους χωρίς κάποια αναπηρία.

Αυτό το συναίσθημα που βιώνουμε βλέποντας τα παιδιά μας να προοδεύουν πάρα τα κακώς κείμενα που έρχονται πολλές φορές αντιμέτωπα τόσο αυτά, όσο και οι οικογένειες τους, όσο και εμείς οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Εκπαίδευσης, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, αποτυπώνεται, όμως, στα πρόσωπα των παιδιών που επιτυγχάνουν τους στόχους τους.

Αξίζει να τονιστεί ότι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση από τον μικρόκοσμο της σχολικής τάξης και του σχολείου ευρύτερα μπορεί να δημιουργήσει πολίτες που θα σκέφτονται συμπεριληπτικά και θα κάνουν πράξη το σεβασμό, την αποδοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη στην καθημερινότητά τους μέσα από τις κοινωνίες που θα αγκαλιάζουν όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαιρέσεις.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια βιωματική δράση το στις 3 Δεκεμβρίου 2019 στο πλαίσιο τη σχολικής τάξης για την Παγκόσμια Ήμερα Ατόμων με Αναπηρία, όπου φορέσαμε σε όλους τους μαθητές μαντήλια στα μάτια τους, προκειμένου να κατανοήσουν βιωματικά την αναπηρία όρασης, να ενημερωθούν για τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με αναπηρία, να ενημερωθούν για τις τεχνικές συνοδείας ατόμων με αναπηρία όρασης, να ευαισθητοποιηθούν και να γίνουν από αυτή τη μικρή ηλικία πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Διαπίστωσα ως εκπαιδευτικός ότι τα παιδιά εξοικειώνονται πολύ εύκολα με το ζήτημα της αναπηρίας και το αντιμετωπίζουν όπως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται, δηλαδή ως κάτι φυσιολογικό και μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η στήριξη της Εκπαίδευσης είναι ο μοχλός για την αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία, όπως και η ουσιαστική συμπερίληψη όλων των παιδιών, αλλά και η εκπαίδευσή τους να είναι πολίτες που σέβονται τους συμπολίτες τους. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι είμαστε όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί. Οφείλουμε να μάθουμε να σκεφτόμαστε πιο συμπεριληπτικά κάθε μέρα και όχι μόνο μία ημέρα το χρόνο.

 

Παναγιώτης Καρασπήλιος

Med Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής

Περισσότερα
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ - ΑΧΑΪΑ - ΑΙΓΙΑΛΙΑ
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα