Παρασκευή 27 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Τα μηνύματα, η ιστορική μνήμη και η επέτειος-Του Δημήτρη Αβραμίδη

Δημοσιεύθηκε

στις

Τα μηνύματα, η ιστορική μνήμη και η επέτειος

Στις μεγάλες εθνικές γιορτές είθισται να εκδίδουν μηνύματα οι πολιτικοί αρχηγοί.

Τα μηνύματα αυτά έχουν σταθερή δομή. Υπάρχει ένα πρώτο μέρος που αναφέρεται εγκωμιαστικά στον Οκτώβριο του 1940 και σε όσα τότε συνέβησαν. Ακολουθεί ένα δεύτερο μέρος που είναι η επικαιρότητα της επετείου και το σημερινό της νόημα. Το οποίο σημερινό νόημα, άλλοτε κομψά και άλλοτε άκομψα, καταλήγει στο ίδιο μοτίβο. Στην υπεράσπιση της τρέχουσας πολιτικής που ακολουθεί ο πολιτικός αρχηγός που υπογράφει το μήνυμα.

Ιδού μερικά κλασικά στυλ: Όπως τότε βροντοφωνάξαμε το «όχι» στους Ιταλούς εισβολής, έτσι και σήμερα πρέπει να πούμε όχι στην πανδημία και να εμβολιαστούμε. Παραλλαγή αυτού του τύπου είναι το εξής:  Όπως τότε βροντοφωνάξαμε «όχι» στους Ιταλούς εισβολείς, έτσι και σήμερα λέμε όχι στα εμβόλια. Άλλη εκδοχή είναι η παρακάτω: Όπως τότε βροντοφωνάξαμε «όχι» στους Ιταλούς εισβολής έτσι και σήμερα καλούμαστε να πούμε όχι στην  κυβέρνηση Μητσοτάκη (αυτή είναι η εκδοχή της σχολής ΣΥΡΙΖΑ).

Σε κάθε περίπτωση το μοντέλο είναι διαχρονικό. Στην μία άκρη είναι η 28η Οκτωβρίου του 1940. Στην άλλη άκρη είναι το σήμερα και ότι χρειάζεται ο καθένας από αυτό.

Η εύκολη λύση είναι να επικρίνουμε τους πολιτικούς που κόβουν και ράβουν ένα κορυφαίο γεγονός στα μέτρα τους. Όχι πως δεν το κάνουν, αλλά το ερώτημα έχει ευρύτερες διαστάσεις.

Για την κομβική σημασία της 28ης Οκτωβρίου 1941 δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα μπαίνει στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, είναι η στιγμή που ξεκινάει η νικηφόρα αντίσταση στην Ιταλική εισβολή. Ας σταματήσουμε όμως σε αυτά τα δύο σημεία γιατί όλα τα υπόλοιπα σηκώνουν πολύ συζήτηση, μια συζήτηση που συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο στρατηγός Γεώργιος Μπάκος. Με την κήρυξη του πολέμου έρχεται στην Πάτρα για να οργανώσει την επιστράτευση. Στις θ Νοεμβρίου του 1940 βρίσκεται στο μέτωπο ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας. Είναι ο νικητής του Τεπελενίου, της Κλεισούρας, της Τρεμπεσίνας. Στις 7 Μαρτίου του 1941 γίνεται διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού. Είναι ένας ήρωας του αλβανικού έπους; Μέχρι εδώ ναι.

Στη συνέχεια όμως γίνεται υπουργός Στρατιωτικών στην δωσίλογη κυβέρνηση Τσολάκογλου και επιχειρεί να οργανώσει ελληνική μεραρχία που θα πολεμούσε στο πλευρό των γερμανών στο ρωσικό μέτωπο. Το Δεκέμβρη του ’44 συλλαμβάνεται από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, τον περνάνε λαϊκό δικαστήριο και τον εκτελούν στην Πάρνηθα.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι τίποτε δεν είναι άσπρο-μαύρο. Ο ίδιος άνθρωπος που διακρίθηκε στο μέτωπο και θα μπορούσε να είναι από τους βασικούς ήρωες του πολέμου, συνέχισε ως δωσίλογος υπουργός και κατέληξε με τραγικό τρόπο.

Αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Μας φωτίζουν ως φάροι, τα επικαλούμεθα για παραδειγματισμό, βγάζουμε λόγους και εκδίδουμε μηνύματα, αλλά λίγο παραπάνω να τα ελέγξουμε διαπιστώνουμε ότι η ζωή είναι πάντα γεμάτη αντιθέσεις, το ηρωϊκό μπορεί να συνυπάρχει με το ποταπό και η ιστορική μνήμη δεν είναι μια κι έξω.

 

 

 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ακαθάριστα οικόπεδα: Όχι άλλη… νωχελικότητα!

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ένα ακόμα οικόπεδο γεμάτο άγρια βλάστηση φούντωσε προχθές το βράδυ στην Πάτρα. Αυτή τη φορά ήταν στην περιοχή της Αρόης. Την περασμένη Κυριακή ήταν στην Αγυιά. Και έτσι όπως είναι η κατάσταση, το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή στο πολύ κοντινό μέλλον θα φουντώσει και κάποιο άλλο, είτε κοντά στο κέντρο της πόλης είτε σε κάποια πιο απομακρυσμένη συνοικία. Έτσι κι αλλιώς, ακαθάριστοι χώροι, γεμάτοι βλάστηση που εύκολα γίνεται καύσιμη ύλη όσο προχωράει η θερινή περίοδος, υπάρχουν παντού. Και είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Δημόσιοι και ιδιωτικοί.

Και ναι μεν, το καταλαβαίνουμε. Ούτε ο Δήμος έχει τόσο προσωπικό ώστε να μπορεί να καθαρίσει τα πάντα μέσα σε 1-2 μήνες, ούτε και είναι εύκολο σε κάθε ιδιώτη να καθαρίζει το οικόπεδό του κάθε χρόνο. Χώρια που σε αρκετές περιπτώσεις, οι ιδιώτες μπορεί να μην μένουν καν στην Πάτρα ή να υπάρχουν κληρονόμοι που δεν μπορεί να τους βρει κανένας.

Από την άλλη πλευρά όμως και αυτή η κατάσταση, προφανώς δεν μπορεί να συνεχιστεί. Νόμοι υπάρχουν και πρέπει να εφαρμόζονται. Πολλές φορές σκοντάφτουν όμως, είτε στην πραγματικότητα, είτε στην αμέλεια και την αδιαφορία όλων μας.

Επί του προκειμένου όμως, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα ζήτημα αισθητικής για την πόλη, αλλά με ένα ζήτημα πολύ πιο σοβαρό. Ένα ζήτημα… προστασίας των περιουσιών και της ζωής των πολιτών!

Γι’ αυτό και ο Δήμος της Πάτρας πρέπει να κινητοποιηθεί άμεσα και να καταγράψει τους ακαθάριστους χώρους και οι ιδιώτες που διαθέτουν οικόπεδα να φροντίσουν για τον καθαρισμό τους, αλλά και οι πολίτες που ζουν δίπλα σε κάποιον ακαθάριστο και «εύφλεκτο» χώρο να ενημερώσουν τις αρμόδιες αρχές.

 

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Εισβολή στην Ουκρανία- Η επίθεση του Ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η Ευρώπη πριν τον πόλεμο έκανε διάφορες υποθέσεις και ασκήσεις επί χάρτου για τον τρόπο που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον ρώσο ηγεμόνα. Κέντρο όλων των σκέψεων και υποθέσεων ήταν ότι ποτέ και κανείς δεν θα πυροβολήσει τον εαυτό του, δεν θα κάνει κακό στο λαό του, δεν θα βλάψει τα συμφέροντά του, δεν θα περάσει στην απέναντι πλευρά της λογικής και θα τρέξει να συναντήσει τον παραλογισμό, ο οποίος χορεύει βαλς με την βαρβαρότητα στο πλατύσκαλα του Μεσαίωνα, δίπλα σε μια τεράστια λίμνη αίματος και απανθρωπιάς. Όταν όμως ο τρελός από μεγαλομανία, ρώσος δικτάτορας ο μεθυσμένος από εξουσία και μεγαλοϊδεατισμό έρχεται κατά πάνω σου με σπασμένα τα φρένα, λιωμένο το πνεύμα και εξαϋλωμένο το έρμα,  τότε η λογική λύνει τους αρμούς της και το παράλογο αγκαλιάζει τη σκέψη και το συναίσθημα, παγώνει τη λογική και τις αισθήσεις.

Ο Αλμπέρτ Καμί μετά την φρίκη του  Μεγάλου Πολέμου εισάγει την φιλοσοφία του παραλόγου: την μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου και την αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που όλες οι αξίες έχουν εκπέσει και η μοίρα του φαντάζει εκτός του ελέγχου του, κάτι ανάλογο με τον μύθο του Σισύφου. «Η ευημερία των λαών υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των τυράννων» έγραφε ο Γάλλος φιλόσοφος και μέσα στα λόγια του χώρεσε όλους τους τυράννους που πέρασαν και που θα έλθουν, συμπεριλαμβανομένου βέβαια και του ρώσου δυνάστη, και όλο τον παραλογισμό της απόλυτης, ασύδοτης και ανεξέλεγκτης εξουσίας.

Οι ήρωες στο θέατρο του παραλόγου μοιάζουν χαμένοι χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό, σε έναν κόσμο που αδυνατούν να κατανοήσουν. Συχνά παίρνουν μορφή αρχετυπική ή στερεοτυπική, μιλώντας με φράσεις κλισέ και επαναλαμβάνοντας μικρές, καθημερινές συνήθειες χωρίς χρησιμότητα και σκοπό. Μετά από όλη αυτή την βαρβαρότητα που έχει ξεβράσει ο Πούτιν με τις ορδές του εναντίον του ηρωικού Ουκρανικού λαού, οι ευρωπαίοι πολίτες όλοι οι άνθρωποι  έχουμε μείνει ενεοί σαν ήρωες σε παράσταση του παραλόγου.

Η μοντέρνα τέχνη και το πρωτοποριακό θεατρικό ρεύμα, του Θεάτρου του Παραλόγου ως πνευματικός καρπός του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου εκφράζει την έκπτωση των οραμάτων και το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα μάταιο κόσμο. Ο Βογιάρος των Ουραλίων με τις πράξεις του εξωθεί τους ορισμούς του Θεάτρου του Παραλόγου στα όρια του αδιανόητου. Ο δήμαρχος της Μαριούπολης Βαντίμ Μποϊτσένκο δήλωσε ότι ο αριθμός των νεκρών μεταξύ των αμάχων της, έχει ήδη διπλασιαστεί σε σχέση με τον αριθμό των νεκρών που προκάλεσαν οι Γερμανοί ναζί σε διάστημα δύο ετών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν ήταν μια ασύλληπτη τραγωδία αυτό που συμβαίνει στο εύθραυστο στήθος της Ευρώπης, στην Ουκρανία, θα ήταν ένα τρομερό, πέραν κάθε φαντασίας δυστοπικό έργο της απόλυτης καταστροφής,  που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ο σπουδαιότερος θεατρικός συγγραφές, που δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί ο πιο ευφάνταστος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει ο καλύτερος ζωγράφος της εποχής μας, όπως έκανε ο σπουδαίος Πικάσο, ο οποίος μέσα από την Γκερνίκα του μίλησε για την μανία, τον τρόμο και τα φοβερά αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Αυτός ο πόλεμος, που ξεκίνησε ο ρώσος ηγεμόνας  με τις ορδές του δεν είναι μια μικρή τοπική σύγκρουση, είναι η μάχη δυο διαφορετικών κόσμων και κοσμοθεωριών. Είναι επίθεση της απολυταρχίας και  του δεσποτισμού στη δημοκρατία,  στον φιλελεύθερο τρόπο σκέψης, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις μεταπολεμικές κατακτήσεις της Δυτικής Κοινωνία, στα Ευρωπαϊκά ιδεώδη, στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, στο δικαίωμα στη διαφορά και στη διαφωνία, ο πόλεμος του ολοκληρωτισμού εναντίον όσων κτίσαμε όλη την περίοδο από τον Β’ Πόλεμο και μετά.

Όσο για την στάση πολλών φανερών, κρυφών και ντροπαλών φιλοπουτινικών προσώπων, ομάδων και σχηματισμών το ξέρουμε ότι κι οι Αμερικάνοι «είναι φονιάδες των λαών» κι οι Άγγλοι,  Γάλλοι, Πορτογάλοι τέτοιοι είναι και ο Τζέγκινς Χαν με τους Μογγόλους τους, και οι Γότθοι και οι Οστρογότθοι και οι άλλοι οι Σταυροφόροι, σφάξανε κι αυτοί. Όπως έσφαξαν και οι Αθηναίοι όσους δεν άκουγαν τη λογική των αριθμών και της ισχύος, σκότωσαν και  οι Χούτου, οι Τούτσι, οι Πέρσες, ο Ιμπραήμ, ο Φερδινάρδος, η Ισαβέλλα, οι Κονκισταδόρες, οι πεινασμένοι Βίκινγκς, ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος καθάρισε κάμποσους τύφλωσε άλλους τόσους, ο Ιβάν ο Τρομερός έκαμε το κατά δύναμιν , βανδάλισαν οι Βάνδαλοι, κατέσφαξε  ο Νέρωνας, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο «πρόεδρος» Μάο, ο Πολ Ποτ και άλλοι πολλοί εξολόθρευσαν, εξανδραπόδισαν, αφάνισαν όσους και όποιους μπορούσαν. Τους καταδικάσαμε αυτούς, κι αν χρειαστεί θα τους καταδικάσουμε χιλιάδες φορές ακόμα, αλλά με τον ρώσο δικτάτορα και τις ορδές του θα σιωπούμε και θα μυξοκλαίμε εντέχνως για την ειρήνη γενικώς και αορίστως; Κάποιος  είναι υπεύθυνος για τους βομβαρδισμούς στην Ουκρανία, για τους θανάτους των παιδιών, για τους βιασμούς των γυναικών, για την καταστροφή μιας ολόκληρης χώρα κι αυτός είναι ο Ρώσος δικτάτορας και η αυλή του.

«Ο ειρηνισμός δεν αποτελεί επιλογή όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία», σημείωσε, συνομιλώντας τηλεφωνικώς από την Λιουμπλιάνα με τον Ενρίκο Φραντσεσκίνι της La Repubblica, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ. «Για να αναχαιτιστεί ο Πούτιν χρειάζεται μόνο ένα πράγμα: ισχύς», πρόσθεσε.  Ερωτηθείς για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποκάλυψε πως τον συμπαθεί. Διαφωνεί, όμως, με τον ουκρανό πρόεδρο ο οποίος δηλώνει «Εμείς είμαστε οι υπερασπιστές της Ευρώπης», εάν ο Ζίζεκ βρισκόταν στη θέση του, θα δήλωνε «εμείς οι Ουκρανοί πολεμάμε για την ελευθερία της Ρωσίας. Γιατί εάν νικήσει η Ουκρανία, ενδέχεται να μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τον Πούτιν, διαφορετικά η δικτατορία του θα ενισχυθεί» συνέχισε ο σλοβένος φιλόσοφος ο οποίος είναι φανερό ότι έχει επιλέξει ξεκάθαρα στρατόπεδο και  δεν ανήκει στις τάξεις των «ούτε ούτε» – γράφει ο ιταλός δημοσιογράφος – όλων εκείνων, δηλαδή που δεν υποστηρίζουν ούτε την Ουκρανία ούτε τη Ρωσία αλλά την ειρήνη γενικά και αόριστα, τέτοιους έχουμε μπόλικους και στη χώρα μας. 

Ό,τι και να επικαλείται ο ρώσος δικτάτορας για τον πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον της Ουκρανίας, γνωρίζουμε αυτό που έλεγε ο Σενέκας, ο Ρωμαίος φιλόσοφος «Σε όλους τους πολέμους, από τον Τρωικό μέχρι σήμερα, το κυριότερο κίνητρο υπήρξε η κλοπή, η αρπαγή, η λεηλασία» κι αυτό δεν αλλάζει όσες δικαιολογίες και να εφεύρει ο ρώσος χιτλερίσκος και οι φίλοι του οι φανεροί και οι κρυπτόμενοι πίσω από τα αραχνοΰφαντα φορέματα της ειρήνης και το ημίφως της υποκρισίας.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μία ακόμα τραγωδία με όπλα στις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε

στις

Η συγκλονιστική τραγωδία στο Τέξας με τους 21 νεκρούς (19 μαθητές και 2 δασκάλες) κάνει τον γύρο του κόσμου και επαναφέρει το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πίνακες, αναλύσεις, αριθμοί αντίστοιχων τραγωδιών και θυμάτων και πολλά άλλα, κατακλύζουν τα ηλεκτρονικά μέσα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν εξέφρασε την απορία του γιατί τέτοιου είδους μαζικά εγκλήματα συμβαίνουν τόσο συχνά μόνο στην Αμερική. Η απάντηση ίσως να μην είναι τόσο απλή και μονοσήμαντη, όμως μία από τις πιο σημαντικές παραμέτρους της είναι… τα όπλα. Στη χώρα όπου αντιστοιχούν 1,2 όπλα για κάθε κάτοικο, είναι προφανώς πιο εύκολο να υπάρξουν τέτοιου είδους μαζικές επιθέσεις.

Βέβαια, όπλα υπάρχουν παντού στον κόσμο. Ακόμα και εκεί όπου η οπλοκατοχή δεν είναι νόμιμη και τόσο ευρεία – όπως στην Ελλάδα – υπάρχουν και κυκλοφορούν όπλα που προφανώς μπορούν να κάνουν κακό, προφανώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για τέτοιου τύπου επιθέσεις κατά πλήθους ανθρώπων. Ωστόσο, εκτός του ότι η… ποσότητα (των κυκλοφορούντων όπλων) μετράει, μετράει και η αίσθηση που έχει ο πολίτης. Και για να το κάνουμε πιο απλό: Αλλιώς αισθάνεται ο τύπος που κουβαλάει ένα «σιδερικό» παράνομα και αλλιώς εκείνος που μπορεί πολύ απλά να μπαίνει σε ένα κατάστημα και απολύτως νόμιμα να αγοράζει μέχρι και… οπλοπολυβόλο.

Αυτή η μεγάλη διαφορά υπάρχει στις ΗΠΑ, όπου το λόμπι των όπλων είναι πολύ ισχυρό, τζιράρει δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο και φυσικά, έχει ιδεολογική και πολιτική έκφραση. Σύμφωνα με τους υπερασπιστές των όπλων, η δυνατότητα κατοχής ενός όπλου αποτελεί έκφραση της ελευθερίας του πολίτη. Μίας «ελευθερίας» όμως που αρκετά εύκολα μετατρέπεται σε ελευθεριότητα και που συχνά – πυκνά γίνεται όλεθρος και οδύνη.

Η Αμερική είναι μία χώρα πολλών ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, το λαμπερό σόου και το τέλειο μάρκετινγκ. Και από την άλλη πλευρά, η εμμονή σε δοξασίες και δεισιδαιμονίες, ο ρατσισμός, η δύναμη των όπλων…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα