Σάββατο 25 Ιουνίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ατομική και συλλογική ευθύνη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Προτού καλά – καλά μπει ο χειμώνας (μάλλον… ανοιξιάτικος είναι ο καιρός αυτών των ημερών) βλέπουμε και στην Ελλάδα μία νέα μεγάλη έξαρση της πανδημίας που προφανώς επικεντρώνεται στα πιο μεγάλα αστικά κέντρα όπου έχουν αυξηθεί οι πληθυσμιακές συγκεντρώσεις και μετακινήσεις.

Και το θέμα είναι τι κάνουμε και τι περιμένουμε. Να περάσει ο ιός πάνω απ’ όλους μας και… «όποιος ζήσει, όποιος πεθάνει»; Να αλλάξει γνώμη και απόφαση η κυβέρνηση και να επιβάλλει ένα νέο lockdown; Να επιστρέψουν οι περιορισμοί στις μετακινήσεις και να κλείσουν τα σχολεία; Να… μετανοήσουν οι αμετανόητοι και να πάνε να εμβολιαστούν;

Τα εμβόλια, προφανώς και δεν αποτελούν «πανάκεια». Συμβάλλουν καθοριστικά στην αντιμετώπιση της νόσου και σε ποσοστό 90% συμβάλλουν ώστε να μην ταλαιπωρούνται οι εμβολιασμένοι σε νοσοκομεία και ΜΕΘ. Ακόμα και το πρώτο φάρμακο όμως, αυτό που εγκρίθηκε προχθές στη Βρετανία και ίσως σε λίγο καιρό εγκριθεί και στην Ε.Ε., έχει μόνο 50% επιτυχία. Αλλά και κάποια επόμενα φάρμακα που θα ακολουθήσουν, δεν θα σημαίνει πως έχουν 100% επιτυχία. Και κυρίως δεν σημαίνει πως θα παίρνουμε ένα χάπι και ο ιός δεν θα μας προσβάλλει και δεν θα μας ταλαιπωρεί.

Είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να συνεχίσουμε να ζούμε, έχοντας πάντα κατά νου ότι έχουμε αρκετό δρόμο να διανύσουμε μέχρι να νικηθεί ο ιός ή να μετατραπεί σε μία απλή ίωση, όπως τόσες και τόσες που κυκλοφορούν. Είμαστε υποχρεωμένοι να μην επιτρέψουμε ένα νέο «στοπ» στην οικονομία μας. Ειδικά εν μέσω μίας περιόδου ενεργειακής ανασφάλειας και με πολλαπλές ανατιμήσεις, θα ισοδυναμεί με καταστροφή να απωλέσουμε την (όποια) παραγωγική μας δύναμη. Επίσης, είμαστε υποχρεωμένοι να μην επιτρέψουμε στα παιδιά μας να… γυρίσουν στο σπίτι. Γιατί μπορεί να γλιτώσουμε τις σχολικές μεταδόσεις, αλλά θα οδηγηθούμε σε μία κοινωνία… ακοινώνητη.

Η εμπειρία της πανδημίας είναι οδυνηρή σε όλα τα επίπεδα.

Όμως, καλούμαστε όλοι να κάνουμε τους αναγκαίους συμβιβασμούς και να προχωρήσουμε. Μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν. Απαιτείται ατομική και συλλογική ευθύνη.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΟΤΈ θα γίνουν οι εκλογές;- Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

ΈΝΑ ερώτημα που ακούμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων και σε πολλές παρέες -ή τουλάχιστον στις παρέες που επιμένουν να συζητούν πολιτικά (γιατί, μεταξύ μας, τον πολύ κόσμο τον απασχολούν απείρως σοβαρότερα πράγματα), είναι το εξής: Πότε θα πάει σε εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ενα ερώτημα που μόνο ο ίδιος μπορεί να απαντήσει και δικαιολογημένα ανησυχούν για τους σχεδιασμούς τους τα επιτελεία των κομμάτων και οι υποψήφιοι βουλευτές. Ο πρωθυπουργός διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Κι αυτό διότι η κυβέρνηση οφείλει να κυβερνά στιβαρά εν μέσω διαδοχικών κρίσεων και δεν γίνεται να λειτουργήσει αποτελεσματικά όταν τα μέλη της ασχολούνται με την εκλογική τους περιφέρεια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδεικνύοντας περαιτέρω θεσμική εμμονή έχει επιπλέον ξεκαθαρίσει πως δεν προτίθεται να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για να κάνει ευκολότερη την αυτοδυναμία της ΝΔ στις δεύτερες εκλογές που προφανώς θα χρειασθούν καθώς την πρώτη Κυριακή θα ψηφίσουμε με απλή αναλογική. Κάτι που καθιστά σχεδόν αδύνατη την αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος και, κρίνοντας από τις δηλώσεις Ανδρουλάκη, μάλλον αδύνατη θα είναι και μία κυβέρνηση συνεργασίας Ανεξάρτητα από την γνώμη του καθενός για το πρόσωπο του πρωθυπουργού, η επιμονή του να μένει πιστός στους κανόνες του παιχνιδιού και να μην προτίθεται να αλλάξει στο παρά πέντε τον εκλογικό νόμο είναι μεγάλη πρόοδος για το κύρος των εκλογών και της πολιτικής. γενικότερα. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρόσφατη πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως όταν οι πολίτες έχουν επιλέξει το κόμμα που θέλουν να κυβερνήσει ακόμα και αν χρειασθούν δύο ή τρεις διαδοχικές εκλογές δεν αλλάζουν γνώμη. Λογικά λοιπόν στο ερώτημα “Πότε θα γίνουν εκλογές” θα μπορούσε κάποιος, με μεγάλο αλήθεια ρίσκο, να απαντήσει: “Μάλλον προς την άνοιξη του 2023”. Είπαμε όμως πως ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει είναι ο πρωθυπουργός και, εάν επιλέξει πρόωρες, θα το κάνει επικαλούμενος εθνικούς λόγους. Βασικά κρίνοντας ότι είναι κατάλληλες οι συνθήκες και πως η χώρα είναι σε σταθερότητα. Αυτό επιβάλλεται να κάνει ένας σοβαρός και υπεύθυνος ηγέτης. Το εάν η στιγμή είναι κατάλληλη για προοπτική νίκης του κόμματός του οφείλει να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Η Ελλάδα και τα συμφέροντα της οφείλουν να είναι πάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες. Καταθέτοντας την προσωπική μου εκτίμηση, θα έλεγα πως δύο είναι τα σενάρια όπως έχει διαμορφωθεί (μέχρι σήμερα) το πολιτικό σκηνικό: Το επικρατέστερο λέει πως εάν οι συγκυρίες και οι συνθήκες είναι ευνοϊκές (βλέπε τουρισμό, οικονομία και Ελληνοτουρκικά) θα προκηρύξει εκλογές για τον Σεπτέμβριο η τον Οκτώβριο. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πάμε σε εκλογές από τον Μάρτιο 2023 έως την λήξη της κυβερνητικής θητείας . Όλη αυτή η αβεβαιότητα έχει προκαλέσει αμηχανία και εκνευρισμό στα δύο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΣΎΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκεται όμως ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος, όσο δεν βλέπει τη δημοσκοπική διαφορά να μειώνεται, τόσο ανεβάζει τους τόνους και τάζει ξανά τα πάντα στους πάντες, χάνοντας σε αξιοπιστία και σοβαρότητα. Βλέπετε δεν έχει μόνο τα χαμηλά ποσοστά του κόμματος του να διαχειριστεί αλλά και μία δύσκολη επόμενη μέρα. Από τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και κέρδισε τις εκλογές μετά το δημοψήφισμα-παρωδία, έχει σημειώσει διαδοχικές εκλογικές ήττες σε κάθε είδους αναμέτρηση και ξέρει πως οι εσωκομματικοί του αμφισβητίες τον “περιμένουν στη γωνία” για τον απολογισμό που ποτέ δεν έγινε και για τις ευθύνες που του αναλογούν. Ιδωμεν!

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η Ελλάδα σε… slow motion

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Τη Δευτέρα θα ανοίξει η πλατφόρμα για την 4η δόση των εμβολίων κατά του Covid, αλλά στην Ελλάδα… έχουμε καλοκαίρι. Και το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαμε να αναφέρουμε για μία σειρά από πολλά άλλα σημαντικά ζητήματα, που όμως «παγώνουν» την ώρα που οι Έλληνες ζεσταίνονται. Και ειδικά φέτος, ίσως να παραμείνουν «παγωμένα» και λίγο περισσότερο, εφόσον έχουμε εκλογές το φθινόπωρο.

Οι πρώτες… σοβαρές ζέστες του καλοκαιριού είναι ήδη εδώ. Οι μεγάλες πόλεις – όπως η Πάτρα – αδειάζουν τις ώρες και τις ημέρες που η αγορά είναι κλειστή και οι πολίτες, σε γενικές γραμμές, ούτε «βλέπουν», ούτε «ακούνε» κάτι άλλο, πέρα από την πιο κοντινή παραλία και την ξεκούραση που όλοι αισθάνονται να έχουν ανάγκη.

Από την άλλη πλευρά, η πανδημία είναι πάντα εδώ, τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται σε τεντωμένο σκοινί, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται και η Ευρώπη βλέπει τις ρωσικές στρόφιγγες να κλείνουν όλο και περισσότερο, η ακρίβεια και ο πληθωρισμός καλπάζουν.

Όμως, όλα αυτά και πολλά άλλα, μπορούν να… περιμένουν για τον μέσο Έλληνα, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν τουλάχιστον κάποιες πολύ σημαντικές και ραγδαίες εξελίξεις. Και επιπλέον, ο δημόσιος τομέας έχει αρχίσει να κόβει ρυθμούς ακολουθώντας την… παράδοση των προεκλογικών περιόδων, με αποτέλεσμα και ο ιδιωτικός τομέας να ακολουθεί.

Όλα μπαίνουν πλέον σε… slow motion κίνηση. Και ας ξέρουμε πως μπροστά μας υπάρχει μεγάλη ανηφόρα. Ανηφόρα που πάντως έχει πάψει πια να μας τρομάζει. Έτσι κι αλλιώς, τα τελευταία 12 χρόνια, από ανηφόρα σε ανηφόρα βρισκόμαστε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μετρητής Καρτών- Αθροίζοντας τα πάθη 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Πώς μπορείς να εξηγήσεις κάποιο πάθος σε έναν άνθρωπο που δεν το έχει ζήσει, είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις το άρωμα του γιασεμιού σε κάποιον που ποτέ δεν είχε όσφρηση. Πώς να εξηγήσεις την γοητεία μιας αμαρτίας σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διαβεί τη θύρα της, είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις την 9η σε έναν εκ γενετής κωφό. Πώς μπορείς να περιγράψεις το πάθος της αμαρτίας σε έναν άνθρωπο που δεν έχει ζήσει ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι σαν να περιγράφεις την ανατολή και τη δύση του φωτός σε έναν  τυφλό που ποτέ δεν τις είδε.

Ο Γουίλιαμ Τελ (Όσκαρ Άιζακ) ήταν  ένας καθόλου ευγενικός στρατιωτικός ανακριτής σε κάποια βαριά, άγρια και σκοτεινή φυλακή. Οι βασανισμοί σε αυτήν τη φυλακή δεν είναι η πρώτη επιλογή αλλά αν αποτύχουν όλες οι άλλες, θα αποτελέσει μετά βεβαιότητος την έσχατη, την σκληρότερη και την αποτελεσματικότερη.   Τώρα ο ήρωας μας, αφού εξέτισε και μια πολύχρονη ποινή για αυτά που ήταν υπεύθυνος αλλά και για αυτά που του φόρτωσαν κι ας μην είχε καμιά ευθύνη, είναι ένας αντιτζογαδόρος. Τζογαδόρος είναι αυτός που χάνεται μέσα στο πάθος του να στοιχηματίζει μανιωδώς, πολλά και συνέχεια με σκοπό να κερδίσει όσα μπορεί περισσότερα, αλλά και να νιώσει τη χαρά και τη λύτρωση του τζόγου. Ο τζογαδόρος λειτουργεί με το ένστικτο, το συναίσθημα και το πάθος. Ο Γουίλιαμ Τελ όμως όλα τα κάνει με το μυαλό του, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και στον αυθορμητισμό, είναι ένας άκρως εγκεφαλικός παίκτης με συγκεκριμένους, στόχους, προθέσεις και σκοπούς. Δεν παρασύρεται από τον πυρετό του παιχνιδιού, δεν είναι ο κυβευτής ο οποίος θα ρισκάρει τα πάντα κάτω από την επήρεια του πάθους του. Ενώ θα μπορούσε να διεκδικήσει πολλά, δεν αφήνεται στο κυνήγι των πολλών κερδών στα μεγάλα καζίνο και τους κερδοφόρους αγώνες αλλά με χαμηλό προφίλ, ήσυχες κινήσεις φροντίζει να διάγει καθαρά, απολυμαντικά, αποστειρωμένα τον βίο του. Ακόμα και τις ανέσεις των ξενοδοχείων που ζει τις απαρνείται χάριν της απαραίτητης αυτομαστιγώσεως και την αυτοτιμωρίας του εξαγνισμού για τα αμαρτήματα στα οποία έχει υποπέσει.

Ως καταλύτης στη ζωή του παίκτη μας θα λειτουργήσει ο νεαρός Κερκ, ο γιος κάποιου συνάδελφου του, ο οποίος μην αντέχοντας τις παλιές αμαρτίες, το έριξε στο ποτό τσάκισε στο ξύλο τη γυναίκα του, η οποία τον εγκατέλειψε και δεν έχανε την ευκαιρία ο μέθυσος πατέρας, να ξυλοφορτώνει και τον γιο του τον Κερκ, μετά από όλα αυτά έβαλε τέλος στη ζωή του και στις ανυπόφορες τύψεις του. Φαίνεται ότι το μέτρο υπολογισμού ενός πάθους είναι το πόσους και ποιους από τους κοντινούς ανθρώπους του μπορεί να αποχωριστεί κανείς χάριν αυτού, αλλά και πόσο μπορεί να βλάψει τους γύρω του και τον εαυτό του.

Ο Κερκ θα  ζητήσει βοήθεια για να εκδικηθεί την καταστροφή και την αυτοκτονία του πατέρα του. Υπεύθυνος φέρεται κάποιος υψηλόβαθμος  στρατιωτικός (Γουίλιαμ Νταφόε), ο ήρωας μας, σαν έτοιμος από καιρό, θα τις προσφέρει και τις δυο ανοικονόμητα. Ο Γουίλιαμ Τελ εισπράττει το αίτημα του Κερκ ως μέρος του εξαγνισμού του και παρέχει όχι μόνο  βοήθεια αλλά και την απόλυτη προστασία στον νεαρό.

Ο σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ  χαρτογραφεί τα πάθη και τις αδυναμίες του ανθρώπου και ως σεναριογράφος του Μάρτιν Σκορτζέσε στις ταινίες «Οργισμένο Είδωλο», «Ο Τελευταίος Πειρασμός» «Σταυροδρόμια της Ψυχής» αλλά και στις δικές του ταινίες «Hardcore», «Μίσιμα», «Νυχτερινές Επισκέψεις», «Ακρότητες» μοιάζει υπέροχα κολλημένος, εμμονικά εθισμένος στη σκιαγράφηση και περιγραφή  του εσωτερικού αγώνα του ανθρώπου να υπερβεί τα πάθη του και να βρει λιμάνι για τις τύψεις και τις αμαρτίες του. 

Ο σκηνοθέτης κρατά από τον «Ταξιτζή» το πλαίσιο και φτιάχνει μια γοητευτικά παλαιομοδίτικη  ταινία, αλλάζοντας όλα τα άλλα, γιατί η Αμερική δεν έχει πια καμιά σχέση με εκείνη της δεκαετίας του ’70, οι ρηγματώσεις του μέσου Αμερικάνου είναι πολύ περισσότερες και πολύ πιο σύνθετες, ο καπιταλισμός μετά από τόσες κρίσεις και τόσους αδύναμους που  αλέθει στο διάβα του, προβληματίζει, η ανθρώπινη μοναξιά ανακατεμένη με τα πάθη, τους εθισμούς, τις ανασφάλειες και την έλλειψη οραμάτων, σπρώχνει τους ανθρώπους στο περιθώριο, στην ανταπόδοση του κακού, στην μανιώδη αυτοδικία και στην εκδικητική και αναποτελεσματική  απόδοση δικαιοσύνης.  Όσοι έχουν παίξει έστω και μια φορά ένα γύρο πόκα ή είχαν κάποια αναποδιά στον βίο τους, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν έχει σημασία τι χαρτιά κρατά κανείς στα χέρια του, αλλά πόσο καλά θα παίξει ένα άσχημο φύλλο  που του μοίρασε ο γκρουπιέρης ή η ζωή.

Πάντως καλό είναι, αν μας παρηγορεί και μας δίνουν κάποιο  άλλοθι, έστω και κυνικό, να θυμόμαστε τα λόγια του  Denis Diderot,  «Τα συγκρατημένα πάθη κάνουν συνηθισμένους ανθρώπους». Οπότε ξαμοληθείτε αδέλφια, όσοι δεν κρατιέστε, στον χορό των παθών, γιατί όπως λένε κάποιοι που έχουν εύκολες τις δικαιολογίες και δεν ντρέπονται τις αντιφάσεις, τα πάθη ταπεινώνουν, το πάθος εξυψώνει.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα