Παρασκευή 19 Αυγούστου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: House Of Gucci

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Σάρα Γκέι Φόρντεν  « Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour and Greed» (Ο Οίκος των Gucci: Μία συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γκλάμουρ και απληστίας»), που εκδόθηκε το 2000, το οποίο η Πατρίτσια Γκούτσι, δισέγγονη του ιδρυτή Γκούτσιο Γκούτσι,  θεωρεί ως επί το πλείστον ανακριβές.

Ο Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα με δερμάτινα είδη το 1921. Ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα το 1930. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω έλλειψης δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού», εξαιτίας της επιτυχίας, το μπαμπού θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας. Δημιουργείται το λογότυπο GG. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η Kering, παίρνει την πλειοψηφία μετά από μεγάλη οικονομική συμφωνία. 

Κεντρικό πρόσωπο στην σχεδόν τρίωρη ταινία είναι η Πατρίσια Ρετζιάνι, ένα λαϊκό κορίτσι που κατάφερε να «αρπάξει» τον κληρονόμο του οίκου Μαουρίτσιο Γκούτσι έναν συνεσταλμένο, ντροπαλό μαζεμένο χωρίς  αυτοπεποίθηση νέο και μαζί να σφιχταγκαλιάσει τον μεγάλο οίκο μέχρι πνιγμού.

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή, γράφει ο Καρλ Κράους, Αυστριακός συγγραφέας για να υπογραμμίσει ότι η καταστροφή της ιδιωτικότητας  είναι η ίδια η οικογένεια. Ο Ρίνλει Σκοτ πήρε το πλούσιο υλικό μιας διεφθαρμένης, κατεστραμμένης, ασύνδετης οικογένειας κι έστησε μια αστραφτερή σαπουνόπερα.

Σεναριακή αφορμή για την ταινία στάθηκε ο φόνος του Μαουρίτσιο Γκούτσι από την πρώην συμβία του Πατρίτσια και ως καμβάς λειτουργούν οι πνιγηρές και  εξοντωτικές  σχέσεις των μελών της οικογένειας Gucci  του μεγάλου Οίκου. Πριν από λίγα χρόνια ο Ρίντλει Σκοτ με το «Όλα τα λεφτά του κόσμου» κάνει μια ανάλογη απόπειρα, με πολύ καλύτερα όμως αποτελέσματα. Όλα στην τωρινή απόπειρα είναι έτοιμα, πακεταρισμένα, τακτοποιημένα με τέτοιο τρόπο, με τέτοιο ρυθμό ώστε να παρασύρουν την προσοχή του θεατή στο κενό, στο μηδέν, στο πουθενά. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Gucci Fashion Company ελεγχόταν από δύο από τους τρείς γιούς του Guccio, τον Rudolfo (Jeremy Irons) και τον Aldo (Al Pacino). Ο Aldo δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο του ονόματος σε κανέναν, πόσο μάλλον στον γιο του Paolo (Jared Leto) στον οποίο δεν τρέφει καμία εκτίμηση 

Ο συνεσταλμένος, Mauricio , θα προτιμούσε να ασχοληθεί με τα νομικά παρά να αναλάβει την παγκόσμια αυτοκρατορία της μόδας. Όταν όμως θα ερωτευτεί την φιλόδοξη και γοητευτική Patrizia όλα θα αλλάξουν. Η επιχείρηση θα περάσει στη νέα γενιά και τότε θα ανοίξει ένας κύκλος ίντριγκας και πάθους και θα εξελιχθεί μια ιστορία ανόδου και πτώσης. Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκουμε την Πατρίσια Ρετζιάνι, τη γοργή  άνοδός της και στη συνέχεια τη  σταθερή και συνεχή πτώση της. Η μεταμόρφωσή της από απλό κορίτσι που έβαλε στο μάτι και, τύλιξε μέχρι τον γάμο  τον κληρονόμο του οίκου, Μαουρίτσιο Γκούτσι σε ένα τέρας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο διάβα του. Η ίντριγκα λοιπόν και τα πάθη οδηγούν τα πράγματα στα άκρα.  Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους σε μια εποχή, μάλιστα, που άρχισαν να χάνονται οι ιδιωτικοί οίκοι μόδας και έδιναν σταδιακά τον έλεγχό τους στη βιομηχανία, τους κανόνες της διαφήμισης και της πλήρους και απρόσωπης απληστίας.

Ο Ρίντλει Σκοτ «μάστορας» του κινηματογράφου, ο οποίος έμαθε την γλώσσα του μέσα από τη διαφήμιση, αναμασά ότι πιο πομπώδες, εύκολο, αστραφτερό βρήκε στο διάβα του, με σκοπό να μας υπνωτίσει, όπως αυτός ξέρει και όπως κι εμείς έχουμε βιώσει στις καλές του στιγμές, με τις σπουδαίες του ταινίες και να μας οδηγήσει με μαεστρία, όπου αυτός θέλει. Στη συγκεκριμένη όμως ταινία των Gucci, δεν ξέρει που θέλει να μας πάει και μας παρατά στη μέση μιας απαστράπτουσας σκηνής γεμάτης από φώτα, υπερβολές, κλισέ και μουσικές. Περνά η κάμερα του 84χρονου σκηνοθέτη σαν οδοστρωτήρας  μέσα από το σενάριο, κάνοντας επίδειξη άραγε νεανικότητας; χωρίς ν’ αφήνει τίποτα στο διάβα του. Δεν υπολογίζει ούτε τα συναισθήματα των ηρώων του, ούτε τις ελάχιστες αποχρώσεις των ηθοποιών του, ούτε την πλοκή, ούτε την αφήγηση, ούτε καν τις μουσικές που είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Τίποτα δεν μένει όρθιο σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του άδειου, του εκρηκτικού και του τίποτα.   

Αξίζει να δημιουργηθεί μια ταινία μόνο και μόνο για να ακούγονται κατά τη διάρκειά της όμορφες παλιές ιταλικές επιτυχίες και άριες ή γιατί η εποχή αναπαρίσταται με πειστικότητα και αληθοφάνεια ή γιατί  η φωτογραφία του  Ντάριους Βόλσκι είναι αντάξια των προσδοκιών μας σε μια τέτοιου μεγέθους παραγωγή; 

Όταν συναντιούνται στο ίδιο πλατό τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες  όπως ο Ρίντλεϊ Σκοτ με τον Αλ Πατσίνο τη Λέιντι Γκάγκα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Σάλμα Χάγεκ, τον Τζάρεντ Λέτο και τον Τζέρεμι Άιρονς (η πιο αξιοπρεπής παρουσία στο φιλμ) περιμένεις να δεις κάτι καλύτερο από μια  ασπόνδυλη σάτιρα, μια ανεξέλεγκτη παρωδία ή μια ξεπερασμένη τηλενουβέλα της απογοήτευσης. 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Να δοθεί μόνιμη λύση για την επάρκεια αίματος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Όπως διαβάσατε χθες στη «Γ», αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της έλλειψης αίματος, για ακόμη ένα καλοκαίρι, βρίσκονται δεκάδες πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία συμπολίτες μας.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που παρατηρείται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ως εκ τούτου χρήζει μιας αποτελεσματικής αντιμετώπισης, υπό την έννοια της εξεύρεσης μιας μόνιμης λύσης.

Η Μεσογειακή Αναιμία ή Θαλασσαιμία και η Δρεπανοκυτταρική Νόσος είναι κληρονομικές μορφές βαριάς αναιμίας, η θεραπεία των οποίων βασίζεται σε τακτικές μεταγγίσεις αίματος, ανά δεκαπενθήμερο, από τη βρεφική κιόλας ηλικία των πασχόντων. Κατά συνέπεια, η ζωή τους είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την εθελοντική και τακτική προσφορά του αίματος.

Ως εκ τούτου, καθώς συμβαίνει, κατά καιρούς, το αίμα να είναι δυσεύρετο, η εξασφάλιση της επάρκειας του είναι πρώτιστο ζητούμενο. Υπό το πρίσμα αυτό, η αιμοδοσία θα πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός εθνικού σχεδιασμού, σε συνδυασμό με μια συντονισμένη ενημερωτική καμπάνια, η οποία θα αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση των πολιτών. Διαφημιστικά σποτ που να προτρέπουν τους πολίτες να δώσουν αίμα, αντίστοιχα αυτών που έγιναν για την αντιμετώπιση της πανδημίας (με σλόγκαν «δίνουμε αίμα» κατά το πρότυπο του «μένουμε σπίτι») θα μπορούσαν να έχουν απήχηση στην κοινή γνώμη.

Κι επειδή το 112, όπως αποδείχθηκε και την αντιπυρική περίοδο λειτουργεί αποτελεσματικά, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και για την κινητοποίηση των πολιτών να δώσουν αίμα σε περιστάσεις κατά τις οποίες υπάρχει έλλειψη, όπως αυτή που διανύουμε.
Επιπλέον, η διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των αιμοδοσιών των νοσοκομείων, κατά τις απογευματινές ώρες, θα ήταν ένας επιπρόσθετος καθοριστικός παράγοντας στην επιθυμητή κατεύθυνση.

Σε κάθε περίπτωση, ας συνομολογήσουμε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να πάψει η ταλαιπωρία και η επιβάρυνση της υγείας των ατόμων με Θαλασσαιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο, αλλά και όλων όσοι χρειάζονται αίμα, προκειμένου να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Έχουμε περάσει πολλά- ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ Γ. ΣΟΥΓΛΕΡΗ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αργά και βασανιστικά και ο αγαπημένος Αύγουστος του φετινού καλοκαιριού πάει προς το τέλος του. Ένα καλοκαίρι με πολλές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα,  με μεγάλες καταστροφές αλλά ευτυχώς, μέχρι τώρα, χωρίς νεκρούς. Με καύσωνες επίμονους εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.

Με μία πρωτοφανή ακρίβεια να έχει μειώσει  τη χρήση κλιματιστικών και αυτοκινήτων ακόμα και την αγορά και κατανάλωση ειδών πρώτης ανάγκης. Το “περιττό αλλά όμορφο” που κάποτε έδινε τη γεύση στη ζωή μας τώρα πιά είναι όνειρο θερινής νυκτός.

Οι νέοι βέβαια, είτε από κεκτημένη ταχύτητα είτε από άγνοια κινδύνου είτε γιατί οι γονείς τους φροντίζουν να μην τους στερήσουν κάτι, είτε απλά και μόνο γιατί είναι νέοι κι ανέμελοι, συνεχίζουν να διασκεδάζουν στα μπαρ και στις παραλίες.

Όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι ζούμε το δύσκολο παρόν φοβικά και αγωνιούμε για το μέλλον που προμηνύεται δυσκολότερο. Από το 2009 όταν η μισή Ελλάδα πίστευε πως “Λεφτά υπάρχουν” μέχρι σήμερα έχουμε ζήσει 12 χρόνια χωρίς να μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Χρεοκοπία, μνημόνια, ανεργία, συνεχείς  μειώσεις  εισοδημάτων και κατόπιν πανδημία, καραντίνα, θάνατοι,  οικονομική κρίση ξανά , πόλεμος που ακόμα δεν ξέρουμε πότε και πως θα σταματήσει, αναθεωρητισμός Ερντογάν και ευθείες απειλές για τα νησιά μας, και τώρα ενεργειακή κρίση που μας απειλεί με δελτίο στην θέρμανση και στα καύσιμα. Και ακόμα παρακολουθήσεις τηλεφώνων πολιτικών και δημοσιογράφων.

Στην Ευρώπη κάποιοι  ολίγιστοι και ανεπαρκείς ηγέτες με άφρονες επιλογές έχουν φτάσει την ήπειρο σε οριακές καταστάσεις. Και ακόμα χειρότερα, ο λαϊκισμός των άκρων σηκώνει ξανά κεφάλι. Οι μόνοι τρεις ηγέτες που ξεχώρισαν εν μέσω θυέλλης ήταν ο Μακρόν, ο Ντράγκι και ο Μητσοτάκης. Ο πρώτος είναι πλέον σε δυσχερή θέση, ο δεύτερος παραιτήθηκε και οι χώρες τους βιώνουν επικίνδυνη αστάθεια. Ευτυχώς η Ελλάδα αντέχει και οι λαϊκιστές εδώ δεν πείθουν μιας και είναι πρόσφατες οι οδυνηρές εμπειρίες του λαού μας από τις αυταπάτες και τις κολοτούμπες τους.

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αντιμετωπίσει με επάρκεια τις αλλεπάλληλες κρίσεις, την πανδημία, το μεταναστευτικό, τον Έβρο, την επιθετικότητα και την αμετροέπεια των Τούρκων και τώρα τελευταία το πρόβλημα προμήθειας φυσικού αερίου. Η κυβέρνηση φροντίζει ώστε να μην διαταραχτεί η κοινωνική συνοχή ενισχύοντας τους πλέον αδύναμους και ο κόσμος φαίνεται να το αναγνωρίζει αυτό διατηρώντας την δημοσκοπική διαφορά Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ στις 8 με 10 μονάδες και την δημοφιλία του πρωθυπουργού σχεδόν αλώβητη.

Είναι πασιφανές πως αυτή τη δεκαετία δεν έχουμε περάσει και λίγα! Και εάν εμείς. η μεταπολεμική και μετεμφυλιακή γενιά,  είχαμε ζήσει εποχές φτώχειας, στέρησης και δικτατορία, οι γενιές της μεταπολίτευσης που γεννήθηκαν σε εποχές αφθονίας και εύκολου χρήματος τα έχουν βρει σκούρα. Κάποιοι έχουν απογοητευτεί, κάποιοι έχουν θυμώσει, σχεδόν όλοι φοβούνται το αύριο. Υπάρχουν όμως και πολλοί που δεν το βάζουν κάτω και σχεδιάζουν με ελπίδα για το αύριο.

Άλλωστε όπως έλεγε και ο τραπεζίτης βαρόνος Rothschild που ήξερε κάτι παραπάνω: “Αγοράστε όταν ακούσετε τα κανόνια. Πουλήστε όταν ακούσετε τις τρομπέτες!

Η χώρα όμως έχει μπροστά της μια ακόμα δύσκολη περίοδο και ένας θεός ξέρει πότε θα ησυχάσουμε!!!!

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Να είναι υποχρεωτική η μάσκα στα σχολεία

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Λιγότερο από ένας μήνας απομένει πλέον για την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, και ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση σχετικά με το υγειονομικό πρωτόκολλο που θα πρέπει να εφαρμοστεί στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Το επικρατέστερο σενάριο είναι το νέο πρωτόκολλο να στηριχθεί περισσότερο στην ατομική ευθύνη των γονέων, των εκπαιδευτικών και των παιδιών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η χρήση μάσκας και η διενέργεια σελφ τεστ θα είναι θέμα προσωπικής επιλογής.

Όμως, στο σημείο αυτό, ελλοχεύει ο κίνδυνος η πλειοψηφία της εκπαιδευτικής κοινότητας να επιλέξει τη μη χρήση μάσκας, εμφορούμενη και από το κλίμα της γενικότερης χαλάρωσης που επικρατεί τελευταία, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για τη διασπορά του ιού.

Άλλωστε, σε μια χώρα που η ατομική ευθύνη δεν είναι ακόμη μια κεκτημένη κατάκτηση, υπό την έννοια ότι δεν έχει ευρέως εμπεδωθεί, η επίκληση της συνιστά ένα ρίσκο που προοιωνίζεται ένα ανεπιθύμητο πισωγύρισμα, την ίδια ώρα μάλιστα που εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες που αρνούνται την ύπαρξη του ιού.

Τούτων δοθέντων, καλό θα ήταν στα συναρμόδια υπουργεία Υγείας και Παιδείας να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Ακόμη κι αν αποφασιστεί ότι το νέο πρωτόκολλο δεν πρέπει να είναι αυστηρό, τουλάχιστον η υποχρεωτική χρήση της μάσκας είναι ένα μέτρο που θα πρέπει να επανεξεταστεί κι εν τέλει να εφαρμοστεί, όπως ισχύει και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κανείς δεν θα ήθελε τη λήψη αυστηρών μέτρων, πολύ περισσότερο να επιστρέψουμε σε συνθήκες καραντίνας.

Αλλά για να μην συμβεί τελικά αυτό, δεν πρέπει να αφεθούμε στην (ανύπαρκτη σε πολλούς) ατομική ευθύνη, ιδίως σε χώρους μεγάλης συνάθροισης όπως είναι τα σχολεία, όπου η διασπορά του ιού βρίσκει πεδίον δόξης λαμπρόν.

Διαμηνύεται βέβαια ότι, πριν ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, θα συνυπολογιστούν τα τρέχοντα επιδημιολογικά δεδομένα, ωστόσο σε κάθε περίπτωση ας συμφωνήσουμε ότι η πρόληψη παραμένει ο καλύτερος σύμβουλος.

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα