Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: House Of Gucci

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της Σάρα Γκέι Φόρντεν  « Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour and Greed» (Ο Οίκος των Gucci: Μία συγκλονιστική ιστορία δολοφονίας, τρέλας, γκλάμουρ και απληστίας»), που εκδόθηκε το 2000, το οποίο η Πατρίτσια Γκούτσι, δισέγγονη του ιδρυτή Γκούτσιο Γκούτσι,  θεωρεί ως επί το πλείστον ανακριβές.

Ο Guccio Gucci άνοιξε ένα μικρό κατάστημα με δερμάτινα είδη το 1921. Ο οίκος επεκτείνεται και σε παπούτσια, γάντια, και εσώρουχα το 1930. Κατά την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας λόγω έλλειψης δέρματος και πρώτων υλών, ο σχεδιαστής εισάγει στην αγορά την «τσάντα μπαμπού», εξαιτίας της επιτυχίας, το μπαμπού θα χρησιμοποιηθεί σε πολλά άλλα προϊόντα. Οι λωρίδες πράσινο/ κόκκινο/ πράσινο, σημάδι αναγνώρισης του οίκου, εμφανίζονται την ίδια περίπου εποχή. Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η διεθνοποίηση της εταιρείας. Δημιουργείται το λογότυπο GG. Η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος παρακμής για τον οίκο. To 1999 κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το Gucci, ο Bernard Arnault και ο Francois Pinault προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο του οίκου. Η Kering, παίρνει την πλειοψηφία μετά από μεγάλη οικονομική συμφωνία. 

Κεντρικό πρόσωπο στην σχεδόν τρίωρη ταινία είναι η Πατρίσια Ρετζιάνι, ένα λαϊκό κορίτσι που κατάφερε να «αρπάξει» τον κληρονόμο του οίκου Μαουρίτσιο Γκούτσι έναν συνεσταλμένο, ντροπαλό μαζεμένο χωρίς  αυτοπεποίθηση νέο και μαζί να σφιχταγκαλιάσει τον μεγάλο οίκο μέχρι πνιγμού.

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή, γράφει ο Καρλ Κράους, Αυστριακός συγγραφέας για να υπογραμμίσει ότι η καταστροφή της ιδιωτικότητας  είναι η ίδια η οικογένεια. Ο Ρίνλει Σκοτ πήρε το πλούσιο υλικό μιας διεφθαρμένης, κατεστραμμένης, ασύνδετης οικογένειας κι έστησε μια αστραφτερή σαπουνόπερα.

Σεναριακή αφορμή για την ταινία στάθηκε ο φόνος του Μαουρίτσιο Γκούτσι από την πρώην συμβία του Πατρίτσια και ως καμβάς λειτουργούν οι πνιγηρές και  εξοντωτικές  σχέσεις των μελών της οικογένειας Gucci  του μεγάλου Οίκου. Πριν από λίγα χρόνια ο Ρίντλει Σκοτ με το «Όλα τα λεφτά του κόσμου» κάνει μια ανάλογη απόπειρα, με πολύ καλύτερα όμως αποτελέσματα. Όλα στην τωρινή απόπειρα είναι έτοιμα, πακεταρισμένα, τακτοποιημένα με τέτοιο τρόπο, με τέτοιο ρυθμό ώστε να παρασύρουν την προσοχή του θεατή στο κενό, στο μηδέν, στο πουθενά. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Gucci Fashion Company ελεγχόταν από δύο από τους τρείς γιούς του Guccio, τον Rudolfo (Jeremy Irons) και τον Aldo (Al Pacino). Ο Aldo δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει τον έλεγχο του ονόματος σε κανέναν, πόσο μάλλον στον γιο του Paolo (Jared Leto) στον οποίο δεν τρέφει καμία εκτίμηση 

Ο συνεσταλμένος, Mauricio , θα προτιμούσε να ασχοληθεί με τα νομικά παρά να αναλάβει την παγκόσμια αυτοκρατορία της μόδας. Όταν όμως θα ερωτευτεί την φιλόδοξη και γοητευτική Patrizia όλα θα αλλάξουν. Η επιχείρηση θα περάσει στη νέα γενιά και τότε θα ανοίξει ένας κύκλος ίντριγκας και πάθους και θα εξελιχθεί μια ιστορία ανόδου και πτώσης. Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκουμε την Πατρίσια Ρετζιάνι, τη γοργή  άνοδός της και στη συνέχεια τη  σταθερή και συνεχή πτώση της. Η μεταμόρφωσή της από απλό κορίτσι που έβαλε στο μάτι και, τύλιξε μέχρι τον γάμο  τον κληρονόμο του οίκου, Μαουρίτσιο Γκούτσι σε ένα τέρας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο διάβα του. Η ίντριγκα λοιπόν και τα πάθη οδηγούν τα πράγματα στα άκρα.  Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους σε μια εποχή, μάλιστα, που άρχισαν να χάνονται οι ιδιωτικοί οίκοι μόδας και έδιναν σταδιακά τον έλεγχό τους στη βιομηχανία, τους κανόνες της διαφήμισης και της πλήρους και απρόσωπης απληστίας.

Ο Ρίντλει Σκοτ «μάστορας» του κινηματογράφου, ο οποίος έμαθε την γλώσσα του μέσα από τη διαφήμιση, αναμασά ότι πιο πομπώδες, εύκολο, αστραφτερό βρήκε στο διάβα του, με σκοπό να μας υπνωτίσει, όπως αυτός ξέρει και όπως κι εμείς έχουμε βιώσει στις καλές του στιγμές, με τις σπουδαίες του ταινίες και να μας οδηγήσει με μαεστρία, όπου αυτός θέλει. Στη συγκεκριμένη όμως ταινία των Gucci, δεν ξέρει που θέλει να μας πάει και μας παρατά στη μέση μιας απαστράπτουσας σκηνής γεμάτης από φώτα, υπερβολές, κλισέ και μουσικές. Περνά η κάμερα του 84χρονου σκηνοθέτη σαν οδοστρωτήρας  μέσα από το σενάριο, κάνοντας επίδειξη άραγε νεανικότητας; χωρίς ν’ αφήνει τίποτα στο διάβα του. Δεν υπολογίζει ούτε τα συναισθήματα των ηρώων του, ούτε τις ελάχιστες αποχρώσεις των ηθοποιών του, ούτε την πλοκή, ούτε την αφήγηση, ούτε καν τις μουσικές που είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Τίποτα δεν μένει όρθιο σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του άδειου, του εκρηκτικού και του τίποτα.   

Αξίζει να δημιουργηθεί μια ταινία μόνο και μόνο για να ακούγονται κατά τη διάρκειά της όμορφες παλιές ιταλικές επιτυχίες και άριες ή γιατί η εποχή αναπαρίσταται με πειστικότητα και αληθοφάνεια ή γιατί  η φωτογραφία του  Ντάριους Βόλσκι είναι αντάξια των προσδοκιών μας σε μια τέτοιου μεγέθους παραγωγή; 

Όταν συναντιούνται στο ίδιο πλατό τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες  όπως ο Ρίντλεϊ Σκοτ με τον Αλ Πατσίνο τη Λέιντι Γκάγκα, τον Άνταμ Ντράιβερ, τη Σάλμα Χάγεκ, τον Τζάρεντ Λέτο και τον Τζέρεμι Άιρονς (η πιο αξιοπρεπής παρουσία στο φιλμ) περιμένεις να δεις κάτι καλύτερο από μια  ασπόνδυλη σάτιρα, μια ανεξέλεγκτη παρωδία ή μια ξεπερασμένη τηλενουβέλα της απογοήτευσης. 

Άρθρα-Συνεργασίες

Ευτυχώς που υπάρχουν καρναβαλιστές

Δημοσιεύθηκε

στις

THΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ (*)
Το προηγούμενο Σάββατο περίπου 3000 Πατρινοί βγήκαν με 850 «μεταμφιεσμένα» αυτοκίνητα στους δρόμους της πόλης σηματοδοτώντας την έναρξη του Πατρινού Καρναβαλιού.

Ήταν μια εικόνα αισιοδοξίας σε μια εποχή δυσάρεστων ειδήσεων, όπου η πανδημία στερεί από την Πάτρα εκτός άλλων, την κυριότερη πηγή εσόδων και το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς του πολιτισμού της.
Ήταν όμως και μια ακόμη επιβεβαίωση της μοναδικότητας του θεσμού, που δεν είναι απλά ένα εποχιακό έθιμο, αλλά τρόπος ζωής που μεταδίδεται ενάμιση αιώνα από γενιά σε γενιά. Κάτι που έχει ταυτιστεί με την ιδιοσυγκρασία και το ταπεραμέντο πολύ μεγάλης μερίδας Πατρινών. Οι καρναβαλιστές είναι η ψυχή του Πατρινού Καρναβαλιού και η εγγύηση της πορείας του στα επόμενα χρόνια. Αποτελούν την πιο παραγωγική του έκφραση, η οποία χρειάζεται υποστήριξη και ώθηση σε κάθε μορφή δημιουργικής δράσης.
Έχουν ακουστεί κατά καιρούς πολλά σχέδια για το Πατρινό Καρναβάλι μέχρι του σημείου να λέμε ότι είναι η «βαριά βιομηχανία της πόλης». Πόσες βιομηχανίες όμως μπορέσαμε να διατηρήσουμε μεγαλουργώντας την Πάτρα, για να τα καταφέρουμε και στο Καρναβάλι; Πανηγυρίζουμε εδώ και χρόνια την τελευταία Κυριακή μετά την παρέλαση επηρεασμένοι από το μεγαλείο κεφιού, δημιουργικότητας, διασκέδασης μεγάλου πλήθους και πάθους και σίγουρα ξελασπώματος από την «άπνοια» της υπόλοιπης χρόνιας και τέλος μέχρι εκεί.
Το Καρναβάλι της Πάτρας όμως έχει προ πολλού εκπέμψει τις ανάγκες, τους στόχους και τις προσδοκίες του, που δεν τις βλέπει όποιος δεν θέλει ή όποιος δεν αντιλαμβάνεται πώς να τις αξιολογήσει.
Την τελευταία δεκαπενταετία τουλάχιστον, προέκυψαν μέσα από το καρναβάλι νέες δουλειές και επαγγέλματα. Αναδείχθηκαν καλλιτέχνες και βρήκαν δρόμους επαγγελματικού προσανατολισμού αρκετοί άνθρωποι που η δημιουργικότητά τους ή το χόμπι τους, έγιναν πόροι επιβίωσης μετά το Καρναβάλι. Αυτή η θετική πλευρά της ζωής στην Πάτρα είναι άγνωστη στην πόλη και δεν στηρίζεται από τους αυτοδιοικητικούς φορείς και τον παραγωγικό κόσμο ως παράδειγμα εξωστρέφειας και ανταγωνιστικότητας.
Η Δημοτική Αρχή σπατάλησε επτά χρόνια σύνδεσης του Καρναβαλιού με κάθε τρόπο, με τα πολιτικά μηνύματα της κομματικής καθοδήγησης, χωρίς να καταλαβαίνει τη διαφορά ενός πολυπληθούς γεγονότος έκφρασης από μία μαζική λαϊκή σύναξη. Η αξιοποίηση χώρων ανάδειξης ιστορίας, δημιουργικής δράσης και επισκεψιμότητας του Πατρινού Καρναβαλιού, αφέθηκαν στη γραφειοκρατία των «καλών» προγραμμάτων της «κακής» Ευρωπαϊκής Ένωσης και το συνολικό όραμα για το μέλλον του Καρναβαλιού έγινε βλέποντας και κάνοντας. Η δε πανδημία μας στέρησε και μας στερεί ακόμη ότι μπορεί στο Καρναβάλι να αποτυπωθεί σε αριθμούς, συναισθήματα και ψυχικά αποθέματα. Ασφαλώς προέχει η δημόσια υγεία αλλά καλό είναι να έχουμε και κάποιες σκέψεις.
Το Πατρινό Καρναβάλι θα επιβιώσει γιατί έχει βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία και δικά του ισχυρά αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης. Χρειάζεται οργανωμένο σχέδιο με τρεις άξονες : θέμα, θέαμα και τουριστικό προϊόν. Χρειάζεται σύνδεση με τη νέα γενιά μέσω δράσεων έκφρασης παράλληλων με τις βαθμίδες της εκπαίδευσης ώστε μετά το «ισχυρό Group» να περάσουμε στην ισχυρή οργανωμένη έκφραση δημιουργίας και τέχνης. Η υποστήριξη κοινών δράσεων με τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ και το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών να γίνουν φυτώρια ανάπτυξης πολλαπλών μορφών έκφρασης όλο το χρόνο με σημείο αναφοράς το Καρναβάλι. Χρειάζεται οργανωμένη προβολή και επικοινωνία με την υπόλοιπη Ελλάδα ώστε το Πατρινό Καρναβάλι να γίνει ξανά κορυφαίος προορισμός επισκεπτών με σωστή και αποδοτική παροχή υπηρεσιών. Να αναπτύξουμε το καρναβαλικό εργαστήρι των κατασκευών του Δήμου, σε εργοστάσιο τέχνης ώστε να πετύχουμε σύνδεση με τα προγράμματα ενίσχυσης του σύγχρονου πολιτισμού από το Υπουργείο Πολιτισμού. Και φυσικά να εκπονηθεί, και να στηριχθεί πρόγραμμα ενίσχυσης επαγγελμάτων που προκύπτουν και αναδεικνύονται μέσα από το Καρναβάλι, ώστε να υπάρξει στην πόλη ενδιαφέρον για νέου είδους δουλειές.
Είναι πολλά τα βήματα που απαιτούνται αλλά ένα είναι το κυριότερο. Η συνεννόηση ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αυτοδιοίκησης και παραγωγικών φορέων ώστε από όλους μαζί να προχωρήσουν όσα λέμε ή ψιθυρίζουμε για το Καρναβάλι την Κυριακή και τα ξεχνάμε την Καθαρή Δευτέρα…
(*) Βουλευτής Αχαϊας της Ν.Δ.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΟ ΚΙΝΑΛ σήμερα!

Δημοσιεύθηκε

στις

Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Ανατροπή στα πολιτικά δεδομένα των τελευταίων ετών έφεραν οι πρόσφατες δημοσκόπησεις των εταιρειών Metron Analysis και Mark που αποτύπωσαν μια αξιοσημείωτη άνοδο του ΚΙΝΑΛ στο 18,5%.

Ποσοστό μεγαλύτερο κατά δέκα μονάδες από αυτό που κατέγραφαν πριν την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του κόμματος. Το νέο ΚΙΝΑΛ, όπως έδειξαν τα στοιχεία, στεγάζει εν πολλοίς την απογοήτευση κυρίως μεγάλης μερίδας των ψηφοφόρων του ΣΎΡΙΖΑ (επαναπατρισμός) και εν μέρει ένα μικρό κομμάτι της ΝΔ η οποία εισπράττει την φθορά τριάντα μηνών στην εξουσία και μάλιστα εν μέσω πανδημίας. Το ΚΙΝΑΛ λοιπόν γίνεται αποδέκτης μιας δεξαμενής ψηφοφόρων έντονα χρωματισμένης πολιτικής δυσφορίας που απορρέει από την παρουσία τόσο της ΝΔ στην εξουσία όσο και του ΣΎΡΙΖΑ στην Αξιωματική αντιπολίτευση με κύριο αντιπολιτευτικό του “όχημα” τα θύματα της πανδημίας. Φαίνεται επίσης να προσελκύει ψηφοφόρους που δεν είναι ενταγμένοι στο ένα ή το άλλο κόμμα και είναι δυσαρεστημένοι και από τους δύο μεγάλους πολιτικούς πόλους. Το τοπίο όπως όλα δείχνουν αλλάζει αφού οι πολίτες ψάχνουν κάτι νέο, άφθαρτο, με νέες ιδέες με την ελπίδα πως τα πράγματα για την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία θα ομαλοποιηθούν προς το καλύτερο. Βέβαια ο νέος πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ έχει δύσκολο έργο μπροστά του αφού πρέπει να αποδείξει πως ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του είναι δημοσκοπική “φωτοβολίδα”. Πρέπει να καταστήσει ευδιάκριτες τις διαφορές του από τον ΣΎΡΙΖΑ κα να καταθέσει προτάσεις και ιδέες που θα αποδεικνύουν πως είναι πράγματι το κάτι νέο. Σε πρώτη ανάγνωση μπορεί κανείς να δει ότι το νέο πρόσωπο του ΚΙΝΑΛ αποτελείται από μία ομάδα δέκα ανθρώπων νεαρής ηλικίας, με μέσο όρο τα 40 χρόνια, “φρέσκα” πρόσωπα, με καλές σπουδές και που όλοι τους προέρχονται από τα “σπλάχνα” του κόμματος. Επελέγησαν από τον ίδιο τον πρόεδρο για να φέρουν νέα πνοή στο ιστορικό κόμμα που ίδρυσε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου και που μάλλον θα ξαναγυρίσει, όπως όλα δείχνουν, στο παλιό του όνομα του 1974 ως ΠΑΣΟΚ. Με την μεταβολή αυτή στα ποσοστά των κομμάτων, με απώλειες περίπου τριών μονάδων για τη ΝΔ και οκτώ για τον ΣΎΡΙΖΑ και με την άνοδο του ΚΙΝΑΛ ο πολιτικός χάρτης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι πρωταγωνιστές γίνονται πλέον τρείς, ο καθένας με τις δικές του επιδιώξεις. Το πολιτικό παιχνίδι απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς και την αποφυγή λαθών του παρελθόντος ιδιαίτερα όταν το περιβάλλον είναι ασταθές και ο κόσμος κουρασμένος και θυμωμένος. Ζητούμενο είναι αν πράγματι αυτό το 18.5% που κατέγραψε η δημοσκόπηση κυοφορεί ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού Ο χρόνος θα δείξει.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η πρόταση μομφής

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Κάθε πρόταση μομφής αποτελεί μία πολύ σημαντική κοινοβουλευτική διαδικασία, που μάλιστα μπορεί να φτάσει να αποτελεί το «απόλυτο όπλο» της αντιπολίτευσης όταν πραγματικά πιστεύει ότι η κυβέρνηση της χώρας δεν έχει τη δεδηλωμένη (δηλαδή την εμπιστοσύνη της Βουλής) και άρα, μπορεί η κυβέρνηση να καταψηφιστεί και η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές.

Και ερχόμαστε στην πρόταση μομφής που κατέθεσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας κατά της κυβέρνησης. Πιστεύει άραγε κάποιος – ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας – ότι αυτή τη στιγμή κινδυνεύει η κυβερνώσα πλειοψηφία; Προφανώς, όχι.

Ωστόσο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μάλλον ορθά είδε την ευκαιρία να «σφυροκοπήσει» την κυβέρνηση και παράλληλα, να αναδείξει το δικό του ηγετικό προφίλ σε μία περίοδο όπου η μεν κυβέρνηση υπόκειται σε φθορά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ όμως, όχι μόνο δεν δείχνει να κερδίζει, αλλά αντίθετα να χάνει από το ΚΙΝΑΛ και την καλή αύρα που έφερε η αλλαγή ηγεσίας στο συγκεκριμένο κόμμα.

Ο χιονιάς και τα προβλήματα στην Αττική, έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Αλλά η μομφή δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο ζήτημα. Ο Αλέξης Τσίπρας θα ξεδιπλώσει όλη την ατζέντα της επικαιρότητας (φυσικά φαινόμενα, πανδημία, ακρίβεια, ενεργειακή κρίση) και θα φροντίσει να δείξει ότι έχει την πολιτική πρωτοβουλία και ο ΣΥΡΙΖΑ, εξακολουθεί να αποτελεί κυβερνητική επιλογή.

Από την άλλη πλευρά όμως και η κυβέρνηση μάλλον… καλοδέχτηκε την πρωτοβουλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί όχι μόνο δεν αισθάνεται ότι μπορεί να έχει κοινοβουλευτικές απώλειες, αλλά αντίθετα, θα της δοθεί η ευκαιρία να αρθρώσει τον δικό της πολιτικό λόγο και παράλληλα με τα προβλήματα, να καταδείξει και τις θετικές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει, αλλά και να συγκρίνει με την εποχή διακυβέρνησης Τσίπρα.

Εν κατακλείδι, η τριήμερη κοινοβουλευτική διαδικασία θα έχει δύο πρωταγωνιστές: Τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Και οι δύο θα προσπαθήσουν να κερδίσουν «πόντους», ο καθένας για διαφορετικό λόγο…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα