Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ανησυχούμε για την «Ο» ενώ παλεύουμε με τη «Δ»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Όλα όσα ακούγονται και λέγονται για την μετάλλαξη «Όμικρον» θυμίζουν έντονα τη γνωστή ελληνική παροιμία (αποδίδεται ως έκφραση και στον Θ. Κολοκοτρώνη) «ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τόνε βγάλαμε».

Γιατί ενώ η επιστημονική κοινότητα χρειάζεται χρόνο και αρκετά επιδημιολογικά στοιχεία προκειμένου να βγάλει κάποια ασφαλή συμπεράσματα για την μεταδοτικότητα και κυρίως, για την επικινδυνότητα της μετάλλαξης, ήδη ακούγονται και λέγονται πολλά, με τα περισσότερα εξ αυτών να προκαλούν από ανησυχία έως πανικό στους πολίτες.

Βέβαια, τις τελευταίες ώρες ακούγονται και κάποιες πιο ψύχραιμες φωνές, ωστόσο τα «τρομοσενάρια» παραμένουν πλειοψηφία.

Προφανώς, συνιστούμε ψυχραιμία αλλά και προσοχή. Κατά την άποψή μας, όσο βέβαιο είναι πως η μετάλλαξη θα εμφανιστεί και στην χώρα μας αργά ή γρήγορα, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως πρέπει να περιμένουμε τις επίσημες επιστημονικές έρευνες για να ξέρουμε τον «αντίπαλο». Αλλά και αυτό δεν θα αργήσει πολύ. Σε μερικές εβδομάδες θα ξέρουμε… Μέχρι τότε, υπομονή και ψυχραιμία. Όπως αντιμετωπίσαμε τις άλλες μεταλλάξεις, έτσι θα αντιμετωπίσουμε και αυτή. Και τελικά, ίσως οι ισχυροί του κόσμου καταλάβουν ότι όσο ο ιός κυκλοφορεί ελεύθερος και πολλαπλασιάζεται, ειδικά στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, τόσο θα βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε μεταλλάξεις, που ίσως κάποια από αυτές να είναι και πολύ επικίνδυνη. Κατά συνέπεια, το μόνο που απαιτείται είναι μία παγκόσμια στρατηγική εμβολιασμών, με έμφαση στις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες.

Και κάτι ακόμα: Ακόμα και χωρίς την «Όμικρον» στην Ελλάδα, η διασπορά της νόσου είναι ήδη πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό και μάλλον δεν χρειάζεται να ανησυχούμε περισσότερο για κάτι που δεν το έχουμε ακόμα αντιμετωπίσει, όσο γι’ αυτό που ήδη αντιμετωπίζουμε και ταλαιπωρεί πολλούς στα νοσοκομεία, ενώ καθημερινά στερεί τη ζωή σε δεκάδες συμπολίτες μας…

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Χάνει το καρναβάλι, χάνει και η Πάτρα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Ποιος θα μας το έλεγε – εδώ στην Πάτρα – πριν τρία χρόνια, ότι θα έρχονταν οι απόκριες και… απόκριες δεν θα ‘χάμε; Και ποιός, από τους πολλούς και καλούς καρναβαλιστές της πόλης θα πίστευε ότι θα υπήρχαν εποχές που αντί για καρναβαλικές, θα έπρεπε να φοράμε χειρουργικές ή KN95 μάσκες στα πρόσωπα;

Ασφαλώς, στα χρόνια της πανδημίας, δεν είναι μόνο το καρναβάλι που… στοιχειώθηκε από την «κατάρα του αιώνα». Πολλά άλλαξαν με ορμή στις ζωές μας, ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο χαιρετιόμαστε.

Το καρναβάλι όμως, είναι για την Πάτρα ο θεσμός – κολώνα, το σύμβολο που υποστηρίζαμε πως αντέχει σε όλους τους καιρούς και σε όλες τις συνθήκες.

Δεν αντέχει όμως σε συνθήκες πανδημίας και αυτή είναι μία αλήθεια που πρέπει να την πούμε.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι ακριβώς η κατάσταση μέχρι τις αρχές Μαρτίου και πόσα θα μπορέσουν να γίνουν φέτος στο καρναβάλι της Πάτρας. Είναι μάλλον βέβαιο όμως πως έτσι κι αλλιώς δεν θα έχουμε ένα «κανονικό» καρναβάλι. Ακόμα και αν πανδημία καμφθεί, ο κίνδυνος δεν θα έχει ξεπεραστεί. Ούτε και ο φόβος των ανθρώπων. Και η ψυχολογία όλων, επίσης, δεν είναι και στα καλύτερά της.

Είναι εξίσου βέβαιο όμως ότι η πανδημία κάποτε θα τελειώσει. Ότι σύντομα ή λίγο αργότερα, οι Πατρινοί θα «ξανασυναντηθούν» με το καρναβάλι, όπως το ήξεραν. Και αυτά τα χρόνια – της αναγκαστικής «αγρανάπαυσης» – αποτελούν μία ευκαιρία να αναλογιστούμε τι καρναβάλι θέλουμε να έχουμε και πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό αυτόν το θεσμό που είναι ιστορικά συνδεδεμένος με την Πάτρα στο μυαλό και τη συνείδηση όλης της Ελλάδας. Και είναι πικρή αλήθεια πως ούτε αυτό δεν έγινε τα τελευταία δύο χρόνια. Ούτε και βέβαια, βρέθηκαν σοβαρές εναλλακτικές, ώστε το καρναβάλι της Πάτρας (έστω και υπό συνθήκες πανδημίας) να αναδεικνύει την λάμψη του.

Εδώ και πολλά χρόνια, εμείς σε αυτή τη στήλη και σε αυτή την εφημερίδα, έχουμε σημειώσει την ανάγκη οργάνωσης του καρναβαλιού σε υψηλά «επαγγελματικά» στάνταρ, πλαισιωμένο από ανθρώπους που το ξέρουν καλά, αλλά και από ανθρώπους που μπορούν να φέρουν φρέσκιες ιδέες και να το προβάλλουν κατάλληλα. Τίποτα δεν έγινε, επίσης. Και όσο η κατάσταση παραμένει ως έχει, τόσο το καρναβάλι θα φθίνει… Ας δούμε την αλήθεια, ας κοιτάξουμε κατάματα τη σημερινή και την αυριανή εποχή. Χάνει το καρναβάλι, χάνει και η Πάτρα!

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Άνθρωποι μονάχοι: οι «τυχεροί» της πανδημίας!

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ Γ. ΚΟΥΣΑΔΙΑΝΟΥ-ΔΙΔΑΧΟΥ (*)

Έτσι απρόσμενα ήρθαν στο νου οι συγκλονιστικοί στίχοι του τραγουδιού, με την αξεπέραστη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού: «άνθρωποι μονάχοι, σαν το ξεχασμένο στάχυ, σαν ξωκλήσια ερειπωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα».
Στίχοι με παρομοιώσεις που θολώνουν το βλέμμα και γεμίζουν με σκιές τα μύχια της καρδιάς.
Και ξαφνικά, όσοι ζουν μόνοι είτε από επιλογή τους είτε από τις συγκυρίες – και εννοούμε βέβαια τους ψυχικά υγιείς – αναδεικνύονται τυχεροί μέσα στην μοναξιά τους, στον καιρό της πανδημίας. Το οξύμωρον της κατάστασης!
Κατ’ αρχήν, αν μολυνθούν με τον ιό, δεν έχουν το άγχος ότι θα τον μεταδώσουν σε κάποιον στο σπίτι τους, αφού δεν υπάρχει κανείς και ταυτόχρονα δεν κινδυνεύουν να κολλήσουν από κανέναν στον ίδιο χώρο. Όσο για το εργασιακό περιβάλλον τους και τις εξωτερικές δραστηριότητές τους, αρκεί η τήρηση των μέτρων προστασίας.
Επιπλέον, οι άνθρωποι που μένουν μόνοι, έχουν ενδυναμώσει τις άμυνές τους και την αυτοπροστασία τους ειδικά στο θέμα της υγείας, επειδή ξέρουν ότι αν αρρωστήσουν ή τους συμβεί το παραμικρό ατύχημα κυρίως μέσα στο σπίτι, δεν θα έχουν κανέναν να τους βοηθήσει σωματικά και να τους στηρίξει ψυχολογικά. Γι’ αυτό ανήκουν στην κατηγορία που τηρεί στο μέγιστο βαθμό όλες τις υγειονομικές οδηγίες.
Είναι γνωστό ότι η καραντίνα αλλά και τα μετέπειτα διαστήματα, έφεραν στην επιφάνεια ανεκδήλωτες επιθετικές συμπεριφορές και δημιούργησε ανεπούλωτες ρωγμές ανάμεσα στα ζευγάρια, που πριν εκτονώνονταν μέσω των κοινωνικών συναναστροφών ακόμα και των ξέφρενων διασκεδάσεων.
Η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας μα και των διαζυγίων ήταν το αναμενόμενο επακόλουθο. Επειδή η διατάραξη της (σωτήριας;) ρουτίνας, αποκάλυψε πλήθος «ξένων στο ίδιο σπίτι»!
Αντίθετα οι μοναχικοί δεν βίωσαν παρόμοιες καταστάσεις οπότε και ο ψυχισμός τους έμεινε άθικτος. Γι’ αυτό και δεν θα διαγνωστούν με αυξημένες ψυχικές διαταραχές – κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, φοβίες ή άλλα ανησυχητικά συμπτώματα – όπως συμβαίνει με τους προαναφερθέντες.
Γενικότερα, οι πιο επιβαρυμένοι με όλα τα παραπάνω, είναι εκείνοι οι «λεηλατημένοι» από μια κοινωνία όπου, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, Στέλιος Στυλιανίδης: «κυριαρχούσε ο ακραίος καταναλωτισμός, η εξιδανίκευση του πλούτου, η ισχύς του χρήματος ως άμυνα απέναντι στο άγχος του θανάτου, η ικανοποίηση του αγοραίου ναρκισσισμού μέσα από τα πολλά likes στα social media και η κουλτούρα του κενού» (εφημ. Το «Βήμα» 2 Ιανουαρίου 2022). Καταπέλτης ο καθηγητής Στυλιανίδης! Ας θυμηθούμε εδώ ως ελάχιστο χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι, εκείνο που κυρίως έλειπε στην πλειοψηφία των δυσανασχετούντων με τους περιορισμούς, ήταν το «σκότωμα» της ώρας με έναν καφέ. Αλοίμονο! Η Ελλάδα όλη, μια καφετέρια!…
Αν θα έπρεπε να εξετάσουμε κατά πόσον η αντοχή στην καραντίνα αντικατοπτρίζει και το πνευματικό επίπεδο του καθενός, επικαλούμαστε ως απάντηση τα λόγια της καταξιωμένης ηθοποιού Κάτιας Δανδουλάκη, σε συνέντευξή της: «Περνάω θαυμάσια! Έχω με τόσα να ασχοληθώ στην καραντίνα! Διαβάζω, μελετάω, σκέφτομαι, προγραμματίζω».
Οι άνθρωποι σαν την κυρία του θεάτρου μας, την μοναχική μα αυτάρκη μάλλον αποτελούν μειοψηφία, είναι όμως οι απολύτως τυχεροί, με ή χωρίς πανδημία!
Επειδή καταφέρνουν και τα βγάζουν πέρα με το πιο άγριο θηρίο, που είναι για όλους μας: ο εαυτός μας!
(*) Πτυχιούχος Φιλοσοφίας – Συγγραφέας

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια άλλη… πραγματικότητα;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μάσκες, αποστάσεις, μέτρα κατά του κορωνοϊού (άλλοτε πιο αυστηρά και άλλοτε πιο ήπια). Και καθημερινά, το ανακοινωθέν του ΕΟΔΥ με τις νέες μολύνσεις, τους διασωληνωμένους και τους νεκρούς…

Αν το σκεφθούμε, δύο χρόνια τώρα, μάλλον συνηθίσαμε σε μία άλλη… κανονικότητα. Μετά το πρώτο «οχύρωμα» στα σπίτια, βγήκαμε έξω, επιστρέψαμε στις δουλειές μας, βρήκαμε τις παρέες και τους γνωστούς. Στο μεσοδιάστημα – και ειδικά μετά την «Όμικρον» – πάρα πολλοί νοσήσαμε και ίσως… απομυθοποιήσαμε τον Covid (τουλάχιστον τη συγκεκριμένη εκδοχή του). Και επειδή, η «εποχή της πανδημίας» δεν έχει τελειώσει ακόμα, με τους ειδικούς να προειδοποιούν για το μάλλον βέβαιο ενδεχόμενο νέων μεταλλάξεων, αυτή… η νέα κανονικότητα, μάλλον θα μας ακολουθεί και στο εγγύς μέλλον.

Φτάνει στο σημείο κάποιος να σκεφθεί λοιπόν, εάν μετά το τέλος της πανδημίας, θα μπορούμε να μιλήσουμε για «κανονικότητα». Μήπως θα έχουν αλλάξει τόσα πολλά πλέον – και σε τέτοιο βαθμό – που έτσι κι αλλιώς θα μπούμε σε μία νέα εποχή;

Αυτό είναι ένα σενάριο που ήδη πολλοί υποστηρίζουν. Ο καθένας από τη σκοπιά του. Για παράδειγμα, πολλοί λένε πως η τηλε-εργασία θα συνεχίσει να υπάρχει. Ίσως. Αλλά μάλλον θα είναι χρήσιμη και ωφέλιμη σε συγκεκριμένους κλάδους. Όχι σε όλους. Άλλοι υποστηρίζουν πως ο τουρισμός έχει ήδη «μεταμορφωθεί» γιατί οι τουρίστες αποδίδουν πλέον μεγάλη σημασία στην υγειονομική ασφάλεια. Ίσως και να συνεχίσει να ισχύει το ίδιο «δόγμα» και μετά την πανδημία, αλλά αυτό μόνο ως.. κακό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Από την άλλη πλευρά όμως, ας σκεφθούμε ποια είναι τα άλλα μεγάλα ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Οικονομική ανάπτυξη και πρόοδο. Τι μπορεί να αλλάξει η «πανδημία» άραγε ως προς αυτό τον στόχο; Κλιματική αλλαγή και έντονα καιρικά φαινόμενα. Ούτε και εδώ μπορεί να αλλάξει κάτι μάλλον. Το ίδιο ισχύει και για τις ανισότητες, το κράτος δικαίου, τα εθνικά θέματα, κλπ.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι μετά την πανδημία, όλοι θα έχουμε μεγαλύτερη ευαισθησία για τον τομέα της υγείας και όλοι καταλάβαμε την αξία ενός ισχυρού συστήματος δημόσιας υγείας. Κατά τα άλλα, όποιες και όσες αλλαγές θα γίνουν στη ζωή μας, μένει να αποδειχθούν…

 

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα