Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ας σκεφθεί ο καθένας τις επιλογές του

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Είναι απολύτως κατανοητό ότι ένα μέτρο που έρχεται να επιβάλλει «πρόστιμο» σε μία κοινωνική (πληθυσμιακή εν προκειμένω) ομάδα που αρνείται να εμβολιαστεί, είναι ένα μέτρο που δεν είναι «κοινωνικά εύπεπτο» και ένα μέτρο που εγείρει αντιρρήσεις και αντιδράσεις.

Περί νομιμότητας και συνταγματικότητας, δεν τίθεται ζήτημα. Άλλωστε, το έχουν ήδη ξεκαθαρίσει αρκετοί γνωστοί συνταγματολόγοι. Στο κάτω – κάτω της γραφής, η Πολιτεία υπάρχει για να θεσπίζει κανόνες στην οργάνωση της κοινωνίας. Όπως κάποιος δεν θέλει να εμβολιαστεί, έτσι και κάποιος άλλος δεν θέλει να φοράει κράνος όταν οδηγάει δίκυκλο όμως, εν τοιαύτη περιπτώσει, θα πληρώσει πρόστιμο. Οπότε, ας μην συζητάμε για τα αυτονόητα.

Τα ζητήματα και τα διλήμματα που τίθενται είναι περισσότερο «ηθικά» ή αν θέλετε, ζητήματα «κοινωνικής ευθύνης».

Θα μπορούσε η κυβέρνηση να έχει αποφύγει ένα τέτοιο αρνητικό μέτρο; Βεβαίως, έχοντας όμως λάβει άλλα μέτρα νωρίτερα. Το λάθος της κυβέρνησης είναι ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα επέλεξε τον πιο ήπιο τρόπο, αφήνοντας πολύ χρόνο σε όλους, ενώ ήταν βέβαιο πως η πανδημία θα «επέστρεφε» και το σύστημα υγείας θα δεινοπαθούσε σε μία χώρα με μόλις το 60% του πληθυσμού της να έχει εμβολιαστεί.

Θα μπορούσε επίσης να το έχει αποφύγει, εάν το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του ήταν πιο «ώριμο» και λειτουργούσε με την ελάχιστη αναγκαία συναίνεση στο ζήτημα των εμβολιασμών. Στην Ελλάδα όμως, ο ορθολογισμός και η ωριμότητα, πολλές φορές καταπατούνται ανελέητα από εικασίες και θεωρίες συνωμοσίας.

Είναι προφανές λοιπόν ότι σε κανέναν δεν αρέσει η λογική των προστίμων. Ούτε για το κράνος, ούτε για το εμβόλιο, ούτε και για τίποτα άλλο. Ποια είναι όμως η εναλλακτική; Να αφήσουμε τους πιο μεγάλους σε ηλικία να τεθούν στη διάθεση της… «φυσικής επιλογής» και να μετράμε κάθε μέρα πόσοι έζησαν και πόσοι πέθαναν; Με το συμπάθειο, αλλά τα 100 ευρώ τον μήνα (για όποιον δεν θέλει να εμβολιαστεί) είναι πολύ λίγα μπροστά στην απώλεια ενός άδικου θανάτου.  Ή μήπως είναι πιο δίκαιο να γεμίζουν οι ΜΕΘ και οι νοσοκομειακές κλίνες με περιστατικά covid19, με αποτέλεσμα ένα σωρό άλλοι ασθενείς να μην μπορούν να εξυπηρετηθούν;

Ειλικρινά, λυπούμαστε πολύ για κάθε αρνητικό μέτρο που λαμβάνει το κράτος. Και εμείς θα θέλαμε, όλοι να μπορούν να κατανοήσουν από μόνοι τους, τι σημαίνει «υγεία» και «κοινωνική ευθύνη». Και ξορκίζουμε κάθε δράση και πράξη κοινωνικού αυτοματισμού. Όμως, από το να φτάσουμε στο σημείο, ο (κάθε) γιατρός να επιλέγει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, είναι προτιμότερο να σκεφθεί ο καθένας μόνος του τις επιλογές του…

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Κυβέρνηση-θεατής στις επιπτώσεις της πανδημίας στις ζωές των νέων

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Ολυμπίας Λόη*
Με τα νέα δεδομένα για την πανδημία, οι νεότεροι νιώθουν καθηλωμένοι. Πολλοί περιγράφουν την αίσθηση σαν να μην υπάρχει κάτι στερεό κάτω από τα πόδια τους, ενώ οι περισσότεροι λένε ότι δεν είναι σίγουροι ότι θα κάνουν παιδιά.

Ένα ζοφερό μέλλον προδιαγράφεται.
Τι δείχνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ:
Οι έρευνες που έγιναν όλο αυτό το διάστημα, για ηλικίες μεταξύ 18 και 29 ετών, αναδεικνύουν την έντονη ανησυχία για το μέλλον.
Μέχρι τώρα, το 20% των νοικοκυριών των νέων δηλώνουν ότι άντλησαν χρήματα από τις αποταμιεύσεις τους ή πούλησαν περιουσιακά στοιχεία για να πληρώσουν για μια συνηθισμένη δαπάνη (όπως ενοίκιο ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας). Για τους ίδιους λόγους, το 11% πήρε χρήματα από την οικογένεια ή τους φίλους ενώ κάποιοι ανέλαβαν πρόσθετο χρέος ή χρησιμοποίησαν πίστωση.
Το 5% των νέων στις χώρες του ΟΟΣΑ πεινούσαν επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν για φαγητό και το 2,4 % έχασαν το σπίτι τους επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά το στεγαστικό δάνειο ή το ενοίκιο.
Μεταξύ των νέων που κατάφεραν να διατηρήσουν τη σύμβαση εργασίας τους, ο αριθμός των ωρών εργασίας μειώθηκε.
Γιατί η Ελλάδα επιβαρύνεται περισσότερο;
Η ελληνική κοινωνία είναι δομημένη έτσι ώστε να ζει σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, σε βάρος των νεότερων γενιών.
Ταυτόχρονα, η εξυπηρέτηση του εξαιρετικά υψηλού δημόσιου χρέους είναι φυσικό να επιβαρύνει τις επόμενες γενιές, προσθέτοντας σε αυτές ένα ακόμα δυσβάσταχτο φορτίο.
Το κύμα των νέων επιστημόνων που έφυγαν από τη χώρα (brain drain) τη δεκαετία της κρίσης ενέχει το βίαιο στοιχείο του εξαναγκασμού. Οι συνέπειες γνωστές σε όλους: αφαίμαξη σε ανθρώπινο και επιστημονικό δυναμικό με προεκτάσεις πέραν των οικονομικών, στο δημογραφικό πεδίο αλλά και στην ίδια τη σύνθεση του εκλογικού σώματος.
Στα χρόνια της κρίσης η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. απέτυχε, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις χώρες του Νότου αυξάνοντας την ανεργία ιδιαίτερα στους νέους, παράλληλα με την έλλειψη αξιοκρατίας και προοπτικών εξέλιξης και κυρίως την απαξίωση της εργασίας και τα μη ελκυστικά εργασιακά περιβάλλοντα.
Στη χώρα μας η βασική αιτία είναι η αναντιστοιχία προσφοράς και ζήτησης εργασίας. Η αναντιστοιχία αυτή δεν οφείλεται στην υπερβάλλουσα προσφορά πτυχιούχων (η χώρα μας βρίσκεται κοντά στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ). Οφείλεται κυρίως στην περιορισμένη ζήτηση γιατί οι επιχειρήσεις δεν παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Τι κάνουμε;
Ένα μεγάλο ποσοστό των νέων πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις δεν ενσωματώνουν τις απόψεις τους στο σχεδιασμό ή στη μεταρρύθμιση δημοσίων παροχών και υπηρεσιών.
Στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, οι Έλληνες του εξωτερικού, επιστήμονες, έμποροι και εφοπλιστές εμπλούτισαν τον τόπο με τεχνογνωσία, ιδέες, ακόμα και κεφάλαια. Σήμερα είναι οι ίδιοι που καλούνται να επαναφέρουν στον τόπο τις αρχές της αριστείας του υγιούς ανταγωνισμού και της διαφάνειας. Θετικά παραδείγματα ήδη υπάρχουν αλλά απέχουμε ακόμα πολύ από την αναγκαία κρίσιμη μάζα.
Η ανάσχεση της τάσης φυγής στο εξωτερικό των νέων πρέπει να γίνει εθνικός στόχος αφού αυτοί θα συμβάλλουν στον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας μας. Τα μέτρα παρακίνησης είναι γνωστά σε όλους και εύκολο να ληφθούν άμεσα. Αυτό που λείπει είναι το σύγχρονο καινοτόμο κράτος που θα τα εφαρμόσει για να τους υποδεχτεί. Σήμερα η κυβέρνηση φαίνεται να έχει «αποσυγχρονιστεί» εντελώς από την κοινωνία.
*Η Ολυμπία Λόη είναι αρχιτέκτονας -μηχανικός, αναπληρώτρια Γραμματέας Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

20 χρόνια ευρώ: νικητές και ηττημένοι

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Αργύρη Αργυριάδη

Δικηγόρου

www.alf.gr

Την πρωτοχρονιά του 2022 συμπληρώθηκαν 20 έτη από την κυκλοφορία του ευρώ στη χώρα μας. Σε 11 από τις τότε 15 χώρες – μέλη της Ευρωζώνης το ευρώ εισήχθη την 1η Ιανουαρίου του 1999, ως επίσημο μέσο πληρωμής. Αρχικά, σε ηλεκτρονική μορφή και τρία χρόνια αργότερα – σε όλες τις χώρες όπως και στην Ελλάδα – με τη μορφή χαρτονομισμάτων και κερμάτων. Λίγο νωρίτερα το 1998, ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ έκανε λόγο στη γερμανική βουλή για «μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις του 20ου αιώνα».

Ο πρωθυπουργός του ευρώ, Κώστας Σημίτης, με αφορμή την ανωτέρω επέτειο, επισήμανε πως «ήταν ένας εθνικός στόχος που τον  πέτυχαμε. Ήταν μια νίκη που προστάτευσε τη χωρά μας σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.  Ήταν μια σωστή επιλογή, στη σωστή συγκυρία, με εθνική συστράτευση». Η δήλωση αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Επωφελήθηκαν από το ενιαίο νόμισμα όλες οι χώρες της ευρωζώνης; Και εάν ωφελήθηκαν τούτο έγινε στον ίδιο βαθμό;

Στη χώρα μας συνηθίζουμε να συζητάμε και να καταλήγουμε σε συμπεράσματα, βασιζόμενοι στα δικά μας θέλω και πιστεύω. Σπάνια στηριζόμαστε σε μελέτες. Και δυστυχώς όταν γίνονται οι τελευταίες, τις περισσότερες φορές τις αμφισβητούμε.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα κείμενα τεκμηρίωσης καλούνται να υποστηρίξουν πολιτικές. Τις περισσότερες φορές, οι σχετικές μελέτες, διασκεδάζουν εντυπώσεις και θέτουν σε αμφισβήτηση παγιωμένες συμπεριφορές. Ειδικά για την περίπτωση του ευρώ, η σχετική μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής (διαθέσιμη στο https://www.cep.eu/Studien/20_Jahre_Euro_Gewinner_und_Verlierer/cepStudy_20_years_Euro_-_Winners_and_Losers.pdf) αποδεικνύεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Η πλέον επωφελούμενη χώρα είναι η Γερμανία. Η τελευταία είδε μια αύξηση της ευημερίας της περίπου 1,9 τρισεκατομμύρια ευρώ κάτι που αναλογεί σε επαύξηση της περιουσίας κατά 23.000€ ανά κάτοικό της. Οι μεγάλοι χαμένοι είναι η Ιταλία και η Γαλλία που το έλλειμμα ανταγωνιστικότητάς τους είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η ευημερία τους κατά 4,3 και 3,6 τρισεκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα. Τούτο σημαίνει απομείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος κατά 56.000€ για τους Γάλλους και 74.000€ για τους Ιταλούς. Εξαιρετικά αρνητικό πρόσημο έχει το ευρώ και για τους Ισπανούς και Πορτογάλους. Ειδικά για τους δεύτερους σηματοδότησε μια μείωση κατά 40.604€ ανά κάτοικο.

Η περίπτωση της Ελλάδας παρουσιάζεται ως ιδιάζουσα. Σύμφωνα με την ανωτέρω μελέτη, η ένταξη στο ευρώ απέφερε αρχικώς σημαντικά κέρδη, τα οποία περιορίστηκαν σημαντικά μετά το 2011. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα το ισοζύγιο είναι θετικό. Περίπου κατά 2 δις ευρώ για τη χώρα ή κατά 200€ περίπου ανά κάτοικο (το ποσό αυτό ήταν 3.140€ περίπου το 2008). Τα πρώτα 10 έτη κυκλοφορίας του ευρώ επιβεβαιώνουν πλήρως την εκτίμηση του Κώστα Σημίτη. Η καταστροφική διαχείριση της περιόδου 2005 – 2010, η έλλειψη αντανακλαστικών του πολιτικού προσωπικού, η αδυναμία συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και η εμμονική διαπραγμάτευση εντός του ευρώ είχαν ως αποτέλεσμα τον εκμηδενισμό των αρχικών ωφελειών.

Έστω και έτσι ξεκινάμε από την αρχή. Το ευρώ είναι μέσο, αλλά όχι θέσφατο.  Κυρίως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει αποστειρωμένο σε ένα ζωντανό οικονομικό περιβάλλον. Άλλωστε, έτσι το είχαν οραματιστεί και οι εμπνευστές του. Ως ένα πρώτο βήμα μιας πραγματικής ευρωπαϊκής ένωσης. Και η τελευταία δεν μπορεί να υπάρξει μόνον με κοινή νομισματική πολιτική. Απαιτείται συλλογική δημοσιονομική πολιτική και πραγματική οικονομική ένωση. Σε αυτήν αναφέρεται υπαινικτικά και ο πρώην Πρωθυπουργός όταν επισημαίνει πως «το ευρώ ήταν το πρώτο βήμα στο εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης. Ένας στόχος που αποτελεί μιαν αδήριτη ανάγκη σήμερα, στην εποχή των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων»…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Μια κάμερα στα νοσοκομεία

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Στο διάστημα των δυο χρόνων που παλεύουμε με την πανδημία, πολλές φορές έχει ακουστεί το «πήγαινε μια βόλτα στο νοσοκομείο να δεις τι γίνεται με τον κορωνοϊό»,  κυρίως όταν γίνεται συζήτηση για (ή με) εκείνους που δεν πιστεύουν στον ιό ή στη δύναμη των εμβολίων και της επιστήμης.

Όμως, όλοι ξέρουμε πως οι κλινικές – και βέβαια οι ΜΕΘ – Covid, συνιστούν «άβατο» για τους πολίτες. Εκεί, μόνο όσοι νοσούν και το αντίστοιχο προσωπικό, μπορούν μπαίνουν. Έτσι, οι δύσπιστοι και οι αμφισβητίες δεν μπορούν να έχουν εικόνα της πραγματικότητας που βιώνουν όσοι νοσηλεύονται και όσοι εργάζονται σε αυτές τις κλινικές, ούτε να δουν από κοντά τα μικρά και μεγάλα, καθημερινά συγκινητικά περιστατικά, ανθρώπων που το μόνο χέρι που μπορούν να κρατήσουν είναι του γιατρού ή του νοσηλευτή και ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας τους με τους δικούς τους ανθρώπους, είναι το τηλέφωνο.

Και αυτοί οι συμπολίτες δεν είναι λίγοι… Σταθερά περισσότεροι από 600 εδώ και πολύ καιρό. Όχι οι ίδιοι «600», φυσικά. Για όσους βγαίνουν, άλλοι τόσοι μπαίνουν. Και αυτό το επώδυνο «γαϊτανάκι» του φόβου, της αγωνίας και της καθημερινής μάχης για την υγεία και τη ζωή, συνεχίζεται. Κάθε μέρα.

Τελικά, ίσως θα έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος να μπορούμε να δούμε όλοι την καθημερινότητα των νοσοκομείων μας, ενδεχομένως ακόμα και μέσα από κάμερες. Γιατί, τότε, όχι μόνο θα καταλαβαίναμε καλύτερα τι πάει να πει πανδημία ή τι ζημιά μπορεί να κάνει ο κορωνοϊός στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά και γιατί θα είχε τεράστια αξία, με κάποιο τρόπο, οι συμπολίτες μας που δίνουν τη μάχη με τον ιό να γνωρίζουν ότι χιλιάδες άνθρωποι είναι κοντά τους και εύχονται ταχεία ανάρρωση.

Αν μπορούσαμε να είχαμε «live» εικόνα από τα νοσοκομεία μας, όχι μόνο δεν θα αντιμετωπίζαμε… ψεκασμένες θεωρίες, αλλά θα ήμασταν όλοι πολύ πιο προσεκτικοί και φειδωλοί σε ό,τι λέμε. Και θα είχαμε μία κοινωνία που θα στηριζόταν πολύ περισσότερο στην κοινωνική αλληλεγγύη και πολύ λιγότερο στα… social media και τους «ιούς» της παραπληροφόρησης.

Κατά κάποιο τρόπο, είναι πρόβλημα που δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει στην «πρώτη γραμμή της μάχης». Γιατί τα «μετόπισθεν» ποτέ δεν ξέρουν όλη την αλήθεια που ζουν μόνο οι πραγματικοί «πολεμιστές»…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα