Σάββατο 21 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Κομάντα και Δράκοι

Η σειρά του MEGA  στο ημίφως του πρώτου κύκλου και της νέας τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Ο Αστυνόμος Βασίλης Γιαννούλης φεύγει από την Αθήνα και φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό της Κρήτης, με τα τρία παιδιά του: την έφηβη Ναυσικά χαμένη στο κινητό της, τον μικρούλη Αλέξανδρο και τον Γιώργο, τον κεντρικό ήρωα της ιστορίας, που όσο περνάνε οι μέρες συνειδητοποιεί τις ιδιαίτερες μεταφυσικές του δυνατότητες. Στην περιοχή δρα μια μικρή συμμορία τα «Κομάντα» στην οποία ο ήρωάς μας γίνεται μέλος της. Ο αψύς Σήφης και η Λουλού το όμορφο αγοροκόριτσο, είναι τα υπόλοιπα μέλη της ‘’φοβερής’’ παιδικής «συμμορίας».

Στην περιοχή όμως δρα και μια άλλη συμμορία, αυτή αποτελείται από ενήλικες, είναι αληθινή, άγρια κι επικίνδυνη, είναι η συμμορία των «Δράκων». Ο Ντόντος, το ρόλο τον υποδύεται ο ΑμΕΑ ηθοποιός ο Λευτέρης Κοκογιαννάκης, είναι ένα αγόρι με ειδικές ανάγκες αλλά και ιδιαίτερες ικανότητες, τις οποίες αξιοποιεί η συμμορία των Δράκων για να επιτύχει τους άνομους σκοπούς της. Ο Ντόντος κι ο Γιώργος επικοινωνούν, χωρίς να έχουν γνωριστεί, σε μια άγνωστη και μυστηριώδη διάσταση. Στις παρυφές του χωριού λειτουργεί το άσραμ του Μπάμπα-Μπομπ, με νέο μέλος την ήρεμη Ίριδα. Όλα αυτά πλέκονται και μπλέκονται σε σκοτεινές και μεταφυσικές ατραπούς.

Ας τα πάρουμε όλα όμως ένα, ένα τα πράγματα για να τα ξεμπλέξουμε. Κατ’ αρχάς ταινίες, σίριαλ, τηλεταινίες τρόμου, ονομάζονται τα έργα που έχουν σκοπό να προκαλέσουν τρόμο και ανησυχία στον θεατή. Τα έργα τρόμου προσπαθούν να τρομάξουν ξυπνώντας αρχέγονες φοβίες του ανθρώπου που σχετίζονται με τον θάνατο, το άγνωστο, τους εφιάλτες, το σκοτάδι, την αποξένωση, την ανθρώπινη φθορά και οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει αποστροφή στον άνθρωπο. Το μακάβριο, το υπερφυσικό και η βία είναι συνηθισμένα μοτίβα στις ταινίες τρόμου.

Κομάντα και δράκοι, η σειρά είναι πρωτότυπη με κινηματογράφηση ενδιαφέρουσα και μελετημένη. Δύσκολα βλέπουμε στην ελληνική τηλεόραση και μάλιστα σε σίριαλ τόσο προσεγμένο πλανάρισμα, με τη θέση της κάμερας ψαγμένη, με πρώτο πλάνο και βάθος πεδίου. Λίγες φορές βλέπουμε πάλι στην ελληνική τηλεόραση την αξιοποίηση του καλού φυσικού φωτός. Οι εξωτερικές σκηνές δεν είναι τραβηγμένες όποια ώρα να ‘ναι και οι μεσημεριανές ώρες αποφεύγονται συστηματικά και με επιμέλεια. Έχουν αξιοποιηθεί τα πρωινά με το μαλακό φως, τα απογεύματα με τις μακριές σκιές και βέβαια τα σκοτάδια με τον απόλυτα ελεγχόμενο φωτισμό.

Πού σκαλώνει όμως το όλο εγχείρημα; Κατ’ αρχάς υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο σενάριο. Η ιστορία όχι μόνο δεν μας συναρπάζει, όπως θα πρέπει να συμβαίνει σε τέτοιου είδους εγχειρήματα, αλλά κάποιες φορές χάνει τελείως  το ενδιαφέρον μας. Όλοι έχουμε μεγαλώσει με παραμύθια είτε είναι της γιαγιάς, είτε είναι των αδελφών Γκριμ, είτε του Άντερσεν, είτε του Σπήλμπεργκ, είτε του Πολέμου των Άστρων. Δεν μας τρομάζει λοιπόν το λίγο απόκοσμο, το πολύ ανέφικτο, το καθόλου ρεαλιστικό αυτών των «παραμυθιών» τουναντίον μας γοητεύουν όλες αυτές οι καταστάσεις. Έχουμε κάνει από πιτσιρικάδες, όλοι οι άνθρωποι, τις αναγκαίες και απαραίτητες συμβάσεις, για να μπορούμε να απολαύσουμε το εξόχως εξωπραγματικό και το ολοφάνερα μη αληθοφανές. Αλλά με την εμπειρία που έχουμε αποκτήσει δεν ψηνόμαστε με σαθρές ιστορίες και τραβηγμένες από τα μαλλιά συμπτώσεις. Το παραμύθι είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε μόνο στη σωστή θέση της κάμερας, στον καλό φωτισμό και στο στρωτό και σφιχτό  μοντάζ. Η ιστορία που θα αφηγηθούμε σε κάθε είδος τηλεοπτικό πρέπει να είναι στέρεη, όταν πρόκειται όμως για προσπάθειες που αγγίζουν το μυστήριο, το σκοτεινό και το θρίλερ πρέπει πολύ πιο οργανωμένο, περισσότερο ελεγμένο και απόλυτα εύκαμπτο. Κάτι που στα «Κομάντα» μας δεν συμβαίνει. Τα παιδιά παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανέλιξη της ιστορίας μας, έτσι ενώ παρακολουθούμε με συμπάθεια τις φιλότιμες προσπάθειες των παιδιών, πολλές φορές κυρίως όταν βρίσκεται η παρέα τους και για μεγάλη διάρκεια, δεν αγωνιούμε αν θα καταφέρουν τους ευγενείς σκοπούς και στόχους τους, αλλά αν θα καταφέρουν να διεκπεραιώσουν επαρκώς το ρόλο τους. Να υπογραμμίσουμε την υπέροχη ερμηνεία του  Λευτέρη Κοκογιαννάκη. Μια χαρά είναι και ο Βασίλης Μπισμπίκης στο διπλό ρόλο του αστυνομικού και πατέρα και η Μαρίνα Καλογήρου στο ρόλο της Ίσιδος και πάντα γοητευτική η Ελένη Φιλίνη. 

Υπάρχει κάποιο ζήτημα με τον Γιάννη Ζουγανέλη που δεν έχει κωλώσει σε άλλα κι άλλα που έχει παίξει. Στο  ρόλο όμως του Μπάμπα Μπομπ, στον οποίο υποδύεται έναν  Έλληνα γκουρού που ταξίδεψε στην Ανατολή και μαγεύτηκε απ’ όλη τη φιλοσοφία που κυριαρχούσε εκεί και όταν επέστρεψε δημιούργησε το δικό του «Άσραμ» για να μεταδώσει την αγάπη. Όπως κινείται μέσα στο ρόλο, μπορεί να φταίει και το σενάριο, νομίζει κανείς ότι κάποια στιγμή θα σκάσει στα γέλια ο τρομερός Ζουγανέλης κι όλο αυτό θα αποκαλυφθεί ότι είναι ένα από τα γνωστά του αστεία. 

Αλλά γενικότερα υπάρχει ένα θεματάκι με το κομμάτι που αναπτύσσεται γύρω από το Άσραμ το ερημητήριο δηλαδή κάτι σαν αυτό των  Ινδουιστών σοφών στην αρχαία Ινδία, οι οποίοι κατέφευγαν εκεί για να βρουν γαλήνη. Τα Άσραμ λειτουργούσαν και ως σχολεία τότε αλλά και στη σειρά μας. Οι μαθητές έμεναν μέσα στο χώρο του Άσραμ, συμμετείχαν στις εργασίες και εξασκούνταν με σωματικές και πνευματικές ασκήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στη σειρά μας μόνο που στον πρώτο κύκλο δεν έχει δέσει το όλο πράγμα, ελπίζουμε να συμβεί στον επόμενο.

Τα εφέ είναι ένα άλλο θέμα σοβαρό σε προγράμματα φαντασίας και μυστηρίου. Όταν έχουμε καταναλώσει μέχρι τελευταίου πλάνου όλο το έργο του Στίβεν Σπίλμπεργκ δεν έχουμε ανάγκη πολλά, ούτε τρελά εφέ, αλλά θέλουμε αυτά που υπάρχουν να λειτουργούν, να πείθουν, να μας αρπάζουν, κάτι που στα «Κομάντα» δεν συμβαίνει.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Τα 300 δις δεν θα λύσουν το πρόβλημα της Ευρώπης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει να «πέσουν» 300 δισ. ευρώ για να απεξαρτηθεί η Ευρώπη από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες και να αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία, όμως όσα περιγράφονται στο σχέδιο, ούτε εύκολα, ούτε και πολύ γρήγορα μπορούν να γίνουν, ειδικά εάν λογαριάσουμε την ευρω-γραφειοκρατία και τους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται αξιωματούχοι και στελέχη στις Βρυξέλλες. Κυρίως όμως, έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι κάτι που είναι πιο εύκολο να γίνει σε μία χώρα, είναι πολύ δύσκολο σε κάποια άλλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, ούτε όλες οι χώρες και όλες οι κοινωνίες είναι ίδιες, ούτε οι συνθήκες είναι κοινές. Για παράδειγμα, τα φωτοβολταϊκά στις στέγες ίσως είναι μια κάποια λύση για την Ελλάδα και για χώρες με αρκετά μεγάλη ηλιοφάνεια όπως η Ελλάδα. Τι μπορούν να προσφέρουν όμως στις πιο βόρειες χώρες;

Γι’ αυτό, παρά τις προσπάθειες που δεδομένα θα γίνουν προκειμένου η Ευρώπη να μπει σε μία νέα ενεργειακή εποχή, στην πραγματικότητα η Ευρώπη θα έχει πάντοτε ανάγκη τη Ρωσία, όπως και η Ρωσία θα έχει ανάγκη την Ευρώπη.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν ότι η Δύση – και ειδικά η Ευρώπη – οφείλει να δει μελλοντικά τη Ρωσία ως αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής ασφάλειας και ευημερίας της ηπείρου μας.

Γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να λέγεται και να γράφεται τη στιγμή που εξελίσσεται μία μεγάλη και άδικη αιματοχυσία στην Ουκρανία, που περνάει ολοένα και μεγαλώνει ένα χάσμα μίσους μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων, που όλο και περισσότερο απομονώνεται η Ρωσία από την Ευρώπη.

Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να τελειώσει το συντομότερο αυτός ο πόλεμος. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αυτή τη στιγμή, καθώς ούτε η Ρωσία, ούτε η Ουκρανία (και η Δύση) θέλουν να βγουν ηττημένες. Είναι απόλυτη ανάγκη όμως να βρεθεί ένας οδικός χάρτης εξόδου από την κρίση. Ένας τρόπος που θα βοηθήσει όλους να καθίσουν σε ένα τραπέζι…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς- Ο ρόγχος της μεταμέλειας 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

“Σκοπός της ζωής  δεν είναι να εξυπηρετεί την κατώτερη ζωική φύση,  αλλά τη φωτεινή δύναμη  πού βρίσκεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και η οποία βοηθάει τον άνθρωπο, να αναγνωρίσει το αγαθό”. Leo Tolstoy.

Φαίνεται ότι το μόνο πράγμα που μπορεί με βεβαιότητα να μας διδάξει ο θάνατος είναι ότι δεν πρέπει να αναβάλουμε ούτε ένα λεπτό τη ζωή, αλλά όχι οποιαδήποτε ζωή αλλά την πραγματική. Η «πτώση» του δικαστή επιδείνωσε την ήδη βεβαρημένη υγεία του και τον οδηγεί αργά και βασανιστικά στο επέκεινα χωρίς αμφιβολία και με απλές, αναγκαίες καθυστερήσεις. Αναγκαίες για να προλάβει ο δικαστής να αναμετρηθεί με τον πρότερο βίο του, να ζυγίσει τις βαθιές επιθυμίες του, να αναλογιστεί τον χαμένο χρόνο, να υπολογίσει τις αμέτρητες σπαταλημένες στιγμές που χάθηκαν βουτηγμένες υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό και την κενότητα.

-Το θέμα της – η εξιστόρηση του τέλος ενός δικαστή- ο Τολστόι το καθορίζει σαν «περιγραφή του απλού θανάτου ενός απλού ανθρώπου». Το βασικό νόημα του έργου βρίσκεται στους συλλογισμούς που κάνει ο άρρωστος πάνω σ΄ όλη την περασμένη ζωή, καθώς και το συμπέρασμά του πως η «ευπρεπής, εύθυμη ευχάριστη ζωή» είναι χειρότερη κι’ από τη φρίκη του θανάτου. Οι κοινωνικοί θεσμοί, που τυλίγουν σαν ιστός αράχνης τη ζωή τού Ιβάν Ιλίτς με την υποκρισία και την ψευτιά, ξεριζώνοντας από μέσα του καθετί το ανθρώπινο, αποτελούν την αιτία του δράματος που ζει στις στερνές του μέρες ο άρρωστος. Σ΄ αυτή τη στέρεα, τη συγκεκριμένη και σ΄ όλο το βάθος τοποθέτηση του ζητήματος, βρίσκεται η γενικότερη σημασία της νουβέλας, που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα της παγκόσμιας ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  (Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ (1958)

Το γελοίο εμπεριέχεται στο τραγικό και τανάπαλιν, ένα σχεδόν αστείο ατύχημα του δικαστή και η πτώση του πάνω σ’ ένα πόμολο είναι η αρχή όλων και η μακρά και αγωνιώδης πορεία του Ιβάν Ιλίτς προς τον θάνατο. Αυτό το μικρό ατύχημα του δικαστή είναι ικανό να τον οδηγήσει στο επέκεινα αλλά  και την αυτογνωσία, ένας επιπόλαιος τραυματισμός τον στέλνει στην μέγγενη του ανίκητου πόνου αλλά και στο μακρύ και επίπονο ταξίδι  προς την αυτοσυνειδησία και τον πνευματικό λυτρωμό. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον θάνατο. Κάποιοι μπορεί, επειδή ζουν μέσα στις εύφορες κοιλάδες της ζωής, να τον ξεχνούν, κάποιοι άλλοι επειδή, είναι πολύ «απασχολημένοι» μπορεί να τον λησμονούν, κάποιοι τρίτοι επειδή έχουν την ευχέρεια να βουλιάζουν στις ψευδαισθήσεις  τον παρακάμπτουν, αλλά όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου ο εναγκαλισμός είναι εξίσου επώδυνος για όλους πλούσιους και φτωχούς, ευφυείς και ανόητους, όλα αυτά τα κοινωνικά στάνταρ χλωμιάζουν και εξαϋλώνονται μπροστά στην αχανή έρημο της μοναξιάς που οδηγεί στην επώδυνη κλίνη του θανάτου. Ο Λέων Τολστόι δεν εφευρίσκει τυχαία το πόμολο για να δημιουργήσει το απαραίτητο μικροατύχημα που οδηγεί στα όρια του πνευματικά, ψυχικά και σωματικά τον ήρωα του, το εύρημα του πόμολου είναι η ειρωνεία απέναντι στο διηνεκές, είναι το λιμάρισμα του βασικού ιστού  του αιώνιου που οι άνθρωποι νομίζουμε όταν είμαστε υγιείς και ανθεκτικοί για πάντα θα μας συντροφεύει, με το εύρημα του πόμολου ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει πως ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να γκρεμιστούν, χωρίς φανερή αιτία και αφορμή, σαν το απρόσεκτο σαρκίο  του Ιβάν Ιλίτς και να χαθούν μέσα στην ερημία του τέλους.

Ο θάνατος είναι λοιπόν το θέμα του συγγραφέα, ο αλλοπρόσαλλα τυχαίος, ο γελοία απρόσμενος, ο απάνθρωπα επιπόλαιος θάνατος, σε αντίστιξη με την κενή, μέσα στον καθωσπρεπισμό, τη σαθρότητα και τις συμβάσεις, ζωής του ήρωα. Ένα δεύτερο θέμα που πραγματεύεται ο Λέων Τολστόι  αλλά δεν επισημαίνεται όσο του αναλογεί, είναι ο πόνος. Δεν θα μπορούσε να λάβει τις διαστάσεις που θα έπρεπε ο θάνατος του Ιλίτς, αν ο πόνος δεν τον έσερνε ως άλλο Έκτορα γύρω από τα τείχη του άλγους και του αφανισμού. Ένας θάνατος  σύντομος, χωρίς αφόρητο πόνο, χωρίς τη βαθιά οδύνη, χωρίς την αρρώστια, είναι πιο διαχειρίσιμος. Αυτό που εξουθενώνει τον ήρωα μας, μαζί με την αναμονή του θανάτου, είναι το μαρτύριο της κεντιάς, ο ανυπόφορος πόνος. 

Η παράσταση είναι αλήθεια ότι αρπάζει τον θεατή, μετά τα αστεία της αρχής, τους χλευασμούς της συνέχειας και τον βάζει με έναν εκπληκτικό τρόπο, σωματοποιημένο, στο αβάσταχτο τρενάκι του πόνου και δεν βγαίνει από κει παρά μόνο μόλις σβήσουν τα φώτα της παράστασης και καλέσει τους ηθοποιούς, τον  Γιώργο Γαλίτη και τον Θανάση Κουρλαμπά να τους δείξει με το χειροκρότημά του την ευγνωμοσύνη για αυτό που επί μιάμιση ώρα του προσέφεραν.

Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη πλάθει το έργο, το μεταπλάθει και μας το παρουσιάζει  γύρω από μια πολυθρόνα γραφείου chesterfield, λίγα φώτα και ελάχιστους αναγκαίους ήχους, ολόφρεσκο και σφριγηλό. Η όμορφη μουσική είναι  του Γιάννη Οικονόμου,  τα κοστούμια και το σκηνικό του  Νίκου Κασαπάκη, να επισημάνουμε ότι έχει γίνει σπουδαία δουλειά στην   κίνηση των ηθοποιών στους διάφορους ρόλους, την οποία «χορογραφεί» η Χριστίνα Φωτεινάκη. Ο δικαστής, οι φίλοι και οι γνωστοί του, το αδιάφορο υπηρετικό προσωπικό, η στιβαρή σύζυγος, η «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» κόρη και ο συμπονετικός υπηρέτης περιστρέφουν τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις εντάσεις τους γύρω από αυτήν την πολυθρόνα με τους υπέροχους Γαλίτη και Κουρλαμπά να αποδίδουν όλους τους παραπάνω ρόλους συν αυτόν του αφηγητή, με καταπληκτική αμεσότητα, με εντυπωσιακές εναλλαγές και ασύλληπτη μαεστρία. Οι δυο ηθοποιοί κατορθώνουν να «λιώσουν» τον ένα χαρακτήρα μέσα στον άλλον, με έναν μαγικό τρόπο, ο οποίος μοιάζει με το κινηματογραφικό dissolve, το οποίο επιτυγχάνεται με  το σβήσιμο του τέλους του πρώτου πλάνου μέσα στην αρχή του επόμενου. 

«Κατρακυλούσα ολοένα  κι εγώ είχα την εντύπωση πως σκαρφαλώνω, πως καταχτάω τη ζωή! Ναι, για την κοινή γνώμη ανέβαινα, μα στη πραγματικότητα η ζωή γλιστρούσε κάτω από τα πόδια μου… Και τώρα, ξόφλησα! Τώρα- ο θάνατος!» ακούμε μέσα σε έναν επιθανάτιο ρόγχο που μπαίνει από τα νύχια μας κι αφού διατρέξει όλο το  κορμί μας,   χάνεται στα κατάβαθα της ύπαρξης μας, χάριν της σκληρής εργασίας και της  δεινότητας των δυο πολύ καλών ηθοποιών του Γιώργου Γαλίτη και του Θανάση Κουρλαμπά.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Εξοπλιστικά προγράμματα ή επεκτατισμός και αναθεωρητισμός- Γράφει ο Κώστας Σβόλης (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ακούω και διαβάζω αρνητικές κριτικές για την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Λανθασμένες σκέψεις, αν αποδεχτούμε ότι τα σημαντικά θέματα συζητούνται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες δεν θεωρούνται κριτήριο αποδοχής των Ελληνικών θεμάτων αλλά το καλό κλίμα είναι επιβεβλημένο και  προαπαιτούμενο, αν στοχεύεις σε στήριξη από τη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη.

Ακούω και διαβάζω αρνητικά σχόλια για το εξοπλιστικό πρόγραμμα των F-35. Προφανώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ζούμε δίπλα σε γείτονα χώρα που επιβουλεύεται τα εδάφη μας και δεν διστάζει να ανοίγει πολλά και διαφορετικά πολεμικά μέτωπα.

Η χώρα μας έχει αμυντικούς και όχι επιθετικούς σκοπούς. Η διασφάλιση της ισορροπίας των οπλικών συστημάτων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και  ει δυνατόν η υπεροχή μας έχει αποτρεπτικό σκοπό και θα αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε που αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Οι χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρό οπλοστάσιο και δεν προστατεύονται από σύμμαχα κράτη, κάτω από την ομπρέλα διεθνών συμφωνιών, είναι οι πλέον ευάλωτες για τις ορέξεις όσων έχουν επεκτατικούς σκοπούς.

Η Ελλάδα δεν ανήκει στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ας το καταλάβουν οι φίλοι μας που ασπάζονται τη μαρξιστική και άλλες παρεμφερείς ιδεολογίες. Τα εξοπλιστικά προγράμματα ασφαλώς και είναι κοστοβόρα και αφαιρούν χρήματα από δράσεις που θα βοηθούσαν την κοινωνία να ανακάμψει από τις οικονομικές δυσκολίες. Όμως, δυστυχώς, η ιστορία απέδειξε  ότι όποιος θεωρεί εαυτόν ισχυρότερο του άλλου τότε καθίσταται και επικίνδυνος όταν διακατέχεται από μη δημοκρατικά ιδεώδη.

Η ισορροπία δυνάμεων καθιστά απίθανη την εμπλοκή μεταξύ  των μεγάλων δυνάμεων  που έχουν τη δυνατότητα της χρησιμοποίησης πυρηνικών όπλων. Σε αντίθεση με τους προηγηθέντες παγκόσμιους πολέμους όπου υπήρχε στο τέλος νικητής και ηττημένος, αν εμπλακούν οι μεγάλες δυνάμεις δεν θα υπάρχει νικητής. Θα είναι όλοι ηττημένοι.

 

 

(*) Ο Κωνσταντίνος Σβόλης είναι γιατρός- καρδιολόγος, δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Νίκου Παπαδημάτου «Πάτρα Ενωμένη»

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα