Παρασκευή 20 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μεγάλα διηγήματα, στην ΕΡΤ1

Δεύτερη πρεμιέρα για τις τρεις σειρές βασισμένες στην Ελληνική Λογοτεχνία

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Η ΕΡΤ  από τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022 προσφέρει τη δυνατότητα στους τηλεθεατές να δουν σε μόλις δύο ημέρες όλα τα επεισόδια κάθε μίας από τις τρεις σειρές που σκηνοθέτησε ο Μ. Μανουσάκης και είναι βασισμένες σε σπουδαία διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων.

Συγκεκριμένα, η ΕΡΤ1 θα μεταδώσει τη Δευτέρα 3 και την Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022 από τις 22:00 έως τις 24:00 και τα τέσσερα επεισόδια της σειράς «Βαρδιάνος στα σπόρκα». 

Τη Δευτέρα 10 και την Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2022, την ίδια ώρα, τη σειρά «Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου» και τη Δευτέρα 17 και την Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022 από τις 22:00 έως τις 24:00 τις «Κρίσιμες στιγμές», προκειμένου να μπορούν να τις παρακολουθήσουν όλοι στη δεύτερη πρεμιέρα τους σε μόλις δύο ημέρες, αφού κάθε σειρά ολοκληρώνεται σε τέσσερα επεισόδια.

Ήδη από την προβολή τους είχαμε επισημάνει ότι αυτές οι σειρές τουλάχιστον σε διάρκεια ήταν μεγάλες «μεγάλου μήκους ταινίες». Ας τις δούμε εν τάχει.

Ο Βαρδιάνος στα Σπόρκα στηρίζεται στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με τον ίδιο τίτλο. Το διήγημα τοποθετείται χρονικά το 1865, όταν η χολέρα έπληττε θανάσιμα την Ευρώπη. Η επιδημία είχε ξεκινήσει από την Ινδία το 1839 και εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, πλήττοντας τη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία, τη Δυτική Ευρώπη αλλά και Αμερική, για να φτάσει, το 1854, στην Ελλάδα και την Τουρκία, από γαλλικά στρατεύματα που επέστρεφαν από τον πόλεμο της Κριμαίας.

Διαβάσαμε ενθουσιώδη σχόλια για τη σειρά, αλλά η δική μας αίσθηση δεν ήταν αντίστοιχη. Όχι ότι δεν πρέπει να γυρίζονται σειρές με τέτοια θεματολογία και μόνο που ακούγεται το υπέροχο κείμενο του κοσμοκαλόγερου της λογοτεχνίας μας, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από τον αφηγητή στη σειρά, δικαιώνει την επιλογή του καναλιού και την πρωτοβουλία των συντελεστών, αλλά όλα θα μπορούσαν να έχουν γίνει με μεγαλύτερη προσοχή, μεγαλύτερη φροντίδα και περισσότερη αγάπη, θα έλεγα και με μια σταλιά δέος.

Τα γυρίσματα για τις ανάγκες της σειράς κράτησαν δέκα μέρες. Πραγματοποιήθηκαν στο Κυπαρίσσι της Λακωνίας, μία περιοχή ορεινή με πολλά παραδοσιακά στοιχεία. Κάποια γυρίσματα έγιναν επίσης στην Καισαριανή, αλλά και σε άλλα σημεία της Αττικής. Το σκηνικό της πλατείας του χωριού στήθηκε στην παλιά εγκατάσταση ΠΥΡΚΑΛ, στο Λαύριο. Όμως από τα σπίτια, τα αντικείμενα, τα ρούχα λείπει η πατίνα του χρόνου. Μπορεί να μην υπάρχουν κραυγαλέα λάθη αλλά  όλα φαίνονται πολύ καθαρά, πολύ περιποιημένα, πολύ σιδερωμένα. Η πιστή αποτύπωση της εποχής, απαιτεί μια δεύτερου επιπέδου επεξεργασία χώρων αντικειμένων, ρούχων και αξεσουάρ. 

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Βαρδιάνος στα σπόρκα» γράφτηκε το 1893, παραμένει όμως με έναν τραγικά ειρωνικό τρόπο σύγχρονο σε μία περίοδο που η πανδημία του κορωνοϊού έχει σκορπίσει  την ανησυχία και τον φόβο σε όλον τον πλανήτη.

Να υπογραμμίσουμε ότι δεν γίνεται και δεν πρέπει η ΕΡΤ να προσπαθεί να ανταγωνιστεί τα ιδιωτικά κανάλια στα ριάλιτι και στα πρωινάδικα, μπορεί όμως με τις μυθοπλασίες, τις προσεγμένες τηλεταινίες, την κινηματογράφηση σπουδαίων έργων της λογοτεχνίας μας να κερδίσει το κοινό και να ανοίξει τους τηλεοπτικούς ορίζοντες και τις επιλογές των τηλεθεατών.

 

Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου

Το διήγημα κινείται στο χώρο της ηθογραφίας και περιέχει στοιχεία κοινωνικά και ψυχογραφικά. Ο Βιζυηνός στο «Ποιος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου» αποτύπωσε πολύ ζωντανούς τους χαρακτήρες των προσώπων μέσα στη δραματικότητά τους. Η μορφή της μητέρας του συγγραφέα και του Κιαμήλ αποκτούν διαστάσεις ηρώων αρχαίας τραγωδίας, μιας και η μητέρα αγνοεί το φονιά του γιου της και ο Κιαμήλ αρχικά αγνοεί ποιος ήταν το πραγματικό θύμα του. Χαρακτηριστική είναι επίσης μια τεχνική καινοτομία στο έργο που είχε εμφανιστεί σπάνια στη μέχρι τότε λογοτεχνική παραγωγή: Ο Βιζυηνός αλλάζει συνεχώς τους αφηγητές μέσα στο έργο και η χρονική σειρά στη διήγηση παρουσιάζει παλινδρομήσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Έτσι ανανεώνεται συνεχώς το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μας παρουσιάζεται η ιστορία από πολλές οπτικές γωνίες (του αφηγητή, της μητέρας του, του Μιχαήλου, του Κιαμήλ) φωτίζοντας την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών.

Δεν έχουμε να πούμε πολλά για το μέτριο έτσι κι αλλιώς αποτέλεσμα την τηλεοπτικής σειράς με θέμα το διήγημα του Βιζυηνού. Όλα μοιάζουν ελλιπή, από την παραγωγή, την καλλιτεχνική διεύθυνση, ακόμα και τις ελλιπείς πρόβες για ένα καλό αποτέλεσμα στο επίπεδο των ερμηνειών από τους ταλαντούχους ηθοποιούς. Όλη αυτή η προσπάθεια σκοντάφτει, πνίγεται, γιατί δεν υπάρχει η βασική σύλληψη, γιατί δεν έχει λυθεί το κύριο ζήτημα, το πώς δηλαδή θα αναδειχθεί η γλώσσα του Βιζυηνού. Πως θα ακούσουμε καθαρά το λόγο του μεγάλου συγγραφέα να μας περιγράφει πράγματα και καταστάσεις, βιώματα και ψυχολογικές μεταπτώσεις, τα πάθη και παθήματα των ηρώων. 

Όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, με την εικόνα και τον ήχο θα πρέπει να προβληματιστούμε. Δεν είναι καλό να γίνονται παραγωγές, να ξοδεύονται τόσα χρήματα και να μένει ο θεατής άδειος, χωρίς να έχει μεταλάβει κάτι από τόσο μεγάλα έργα, είτε του Βιζυηνού, είτε του Παπαδιαμάντη.  Δεν πρέπει να ξεφλουδίζουμε τόσο μεγάλα έργα της λογοτεχνίας μας, να αφαιρούμε τον φλοιό του, να αφαιρούμε την σάρκα του και τέλος να κρατούμε μόνο το κουκούτσι του, τον ρηχό πυρήνα της δράσης και της ίντριγκας. Δεν είναι δυνατόν να μεταφέρουμε στην τηλεόραση έργα Βιζυηνού και του Παπαδιαμάντη κι αυτοί μεγάλοι στοχαστές να «λείπουν» από το τελικό αποτέλεσμα. Πρέπει να ξαναδούμε τα πράγματα από την αρχή, ο λόγος των σπουδαίων συγγραφέων πρέπει να είναι κυρίαρχος. Δεν είναι η δράση και η ίντριγκα τα κύρια στοιχεία αυτών των υπέροχων κειμένων αλλά η γλώσσα και η πνοή της. Η μυστηριώδης, αινιγματική πλοκή, η περίπλοκη αφηγηματική προοπτική, οι πολλαπλές αντιθέσεις (αλήθεια/πλάνη, άγνοια/γνώση, φως/σκότος κτλ.), η ρεαλιστική αφήγηση, οι ψυχογραφικές εμβαθύνσεις είναι μόνο μερικές από τις ιδιότυπες αφηγηματικές τεχνικές του Βιζυηνού που τον καθιστούν πρωτοποριακό διηγηματογράφο,  αυτές οι αρετές δεν γίνεται να εξανεμίζονται, να χάνονται στο τελικό τηλεοπτικό αποτέλεσμα, γιατί τότε ακυρώνουμε την προσπάθεια να προσεγγίσουμε τους μεγάλους συγγραφείς μας και τα συγκλονιστικά έργα τους. 

Κρίσιμες Στιγμές

Από τις ωραιότερες συλλογές διηγημάτων της μεταπολεμικής πεζογραφίας, οι Κρίσιμες στιγμές της Γαλάτειας Καζαντζάκη, σχεδόν μισό αιώνα από την πρώτη τους έκδοση (1952), συγκλονίζουν με την ευαισθησία και τη διαχρονικότητα των θεμάτων τους. Οι πληγωμένες αλλά αξιοπρεπείς γυναίκες, οι αποκλεισμένοι και απόκληροι του αστικού χώρου, οι πνευματικοί άνθρωποι που δεν υποδύονται το ρόλο τους αλλά τον επωμίζονται, συναπαρτίζουν και σε αυτό το βιβλίο της συγγραφέως έναν θίασο που παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον, γιατί «ο κόσμος που ζούμε παραέγινε βρόμικος» και «ένας άλλος πρέπει να ’ρθει να τον σαρώσει». 

Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε τον λόγο της Γαλάτειας Καζαντζάκη όχι από κάποια διαστροφή, αλλά επειδή όταν διαβάζουμε τις περιγραφές της, τα σχόλια της συγγραφέως χανόμαστε μέσα στη ζεστή θάλασσα του συναισθήματος και της συγκίνησης ενώ στη σειρά παρακολουθούμε τη συνεχή παράθεση περιστατικών και γεγονότων αλλά η συγγραφέας λείπει, φαίνεται ότι βρίσκεται στα κομμάτια που λείπουν από τη σειρά. 

Η  λογοτεχνία με τόσους αιώνες στην πλάτη της και ο νεαρός κινηματογράφος και η ακόμα νεαρότερη τηλεόραση έχουν κοινή γλώσσα: αφήγηση, πρωταγωνιστές, σκηνικό σε χρόνο και τόπο, εικονοποιία, μονταζιακές τεχνικές, επιτάχυνση και επιβράδυνση, σιωπές, οπτικές γωνίες, που κάνουν τα δύο είδη να συγγενεύουν, έστω κι αν φαίνονται πολύ μακρινοί συγγενείς. Έτσι, έτοιμες μυθοπλασίες αποτέλεσαν τη βάση για σεναριογράφους και κινηματογραφιστές  να διασκευάσουν το κείμενο σε σενάριο το οποίο είναι η βάση για την τηλεοπτικοποίηση του λογοτεχνικού έργου.

 

Τηλεοπτικά/κινηματογραφικά Συμπεράσματα

Με αφορμή τις τρεις μίνι σειρές  της ΕΡΤ «Βαρδιάνος στα σπόρκα» βασισμένη στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου» βασισμένη στο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού και τις «Κρίσιμες στιγμές» της Γαλάτειας Καζαντζάκη, θέσαμε τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων, της μεταφοράς στην τηλεόραση, της οπτικοποίησης δηλαδή μεγάλων έργων της ελληνικής πεζογραφίας. Όσο πιο σημαντικά είναι τα κείμενα και πιο ιδιαίτερη η γλώσσα του συγγραφέα, τόσο πιο δύσκολη, άκαρπη, άψυχη και  ατυχής είναι η μεταφορά. Είναι φιλότιμες οι προσπάθειες πολλές φορές των συντελεστών αλλά δεν αρκούν, δεν φτάνουν, δεν μπορούν να μετρηθούν με μεγέθη σαν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Γεώργιου Βιζυηνού. Αλλά όπως έλεγε και ο Γάλλος υπερρεαλιστής συγγραφέας André Breton «Από όλες εκείνες τις τέχνες στις οποίες οι σοφοί υπερέχουν, το μεγαλύτερο χάρισμα είναι να γράφεις καλά».

Τελικά προσφέρει και τι, η τηλεοπτική διασκευή τέτοιων έργων; Βοηθά τον  τηλεθεατή να συλλάβει την αισθητική και πολιτισμική αύρα του κειμένου ή τον αφήνει, στο τηλεοπτικό-εικονικό τοπίο, παθητικό κι αδιάφορο; Ευνοεί  τη διάδοση της λογοτεχνίας και δίνει ώθηση στην επαφή με το βιβλίο; Η τηλεόραση, είναι αλήθεια ότι αναδεικνύει έργα, τα εντυπώνει στη συνείδηση του κοινού, τους δίνει μια άλλη διάσταση και μάλιστα κάποιες φορές  μια άλλη ζωή. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που μετά την προβολή μιας σειράς, οι πωλήσεις του βιβλίου πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η σειρά εκτοξεύτηκαν σε απίστευτους, για τους συγγραφείς, αριθμούς. Η τηλεόραση δανείζεται από τη λογοτεχνία υλικό και της το αντιγυρίζει με τη μορφή ευρύτερης προβολής, η οποία συμβάλλει στην εδραίωση μερικών έργων στη συνείδηση του κοινού. Πρέπει να επανεξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο και, δεδομένου ότι πρόκειται για δύο αφηγηματικές τέχνες, πρέπει να ξαναδούμε  τις αναλογίες μεταξύ τους, αλλά και οι διαφορές τους, με κυριότερη τα διαφορετικά εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούν, καθώς η λογοτεχνία αφηγείται με λέξεις, ενώ ο κινηματογράφος, κατά κύριο λόγο, με εικόνες.  

Ο θεατής που καταναλώνει το ένα σίριαλ πίσω από το άλλο, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να  μπορέσει να εκτιμήσει ή να αγαπήσει ένα διήγημα, μία νουβέλα ή ένα μυθιστόρημα βραδείας καύσεως και πολλαπλών νοηματικών επιπέδων. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο το πεζογράφημα που έγινε τηλεοπτικό πρόγραμμα να μην γοητεύει τον θεατή μόνο και μόνο με την    καταιγιστική του δράση, αλλά  να απογειώνει τις αισθήσεις του θεατή χάρη στη γλωσσική ιδιοφυΐα του λογοτεχνικού του δημιουργού. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο οι μεγάλοι λογοτέχνες, ο λόγος τους, η σκέψη τους και η γραφή τους να διατρέχουν το τελικό κινηματογραφικό – τηλεοπτικό αποτέλεσμα απ’ άκρη σ’ άκρη.

Κατά την απονομή του Νόμπελ ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές». Αυτά τα λόγια δεν πρέπει να τα ξεχνάμε ποτέ.

Άρθρα-Συνεργασίες

Η περήφανη Ελλάδα επέστρεψε!- Του Αντώνη Κουνάβη  

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η εικόνα όλων των μελών (Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων) του Κογκρέσου να χειροκροτούν ενθουσιασμένα, όρθια, σε ένα εκπληκτικό standing ovation,  τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, αποτυπώνει τον θριαμβευτικό αντίκτυπο της επίσκεψης του στην Ουάσιγκτον.

Ο πρωθυπουργός άδραξε, πέραν πάσης αμφιβολίας, τη μεγάλη ευκαιρία να παρουσιάσει την Ελλάδα ως μια σύγχρονη χώρα με λόγο και ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία μπορεί, ως ένας ακλόνητος παράγοντας σταθερότητας, να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις.

Παράλληλα, κατήγγειλε απερίφραστα  την τουρκική προκλητικότητα και έθεσε, εμμέσως πλην σαφώς, τα μέλη του Κογκρέσου (με άλλα λόγια  τα μέλη της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων) προ των ευθυνών τους, σχετικά με την επιδιωκόμενη από την Άγκυρα αναβάθμιση των τουρκικών F-16.

Από όποια οπτική γωνία και να προσεγγίσει κανείς την εν λόγω  επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποκομίζει το βάσιμο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για την πιο πετυχημένη, ιστορικών πλέον διαστάσεων, παρουσία Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ.

Γεγονός που αναγνωρίστηκε ακόμη και από μέρος της Κεντροαριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ να αποτελεί δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, τη θλιβερή εξαίρεση. Τυφλωμένοι από τα συμπλέγματα τους και τις ιδεοληψίες τους, δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να αντιληφθούν την αδιαμφισβήτητη εθνική επιτυχία. Κι όμως, η περήφανη και κυρίαρχη Ελλάδα επέστρεψε, είναι εδώ, προς απογοήτευση της Κουμουνδούρου.

Κατά τα άλλα, όποια και όποιος θέλει να διαπιστώσει τι ακριβώς συνέβη, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις σπασμωδικές, έως και επιθετικές, αντιδράσεις της Άγκυρας.

Οι Τούρκοι έχουν συνειδητοποιήσει τη ζημιά που έπαθαν από τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ. Γι’ αυτό ακριβώς έχουν ανέβει στα κεραμίδια. Και όποια ή όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Το πρωτόγνωρο στην επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Υπήρξε κάτι πολύ σημαντικό σε αυτή την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ. Και όχι, δεν είναι ούτε οι συμβολισμοί, ούτε η ενθουσιώδης υποδοχή του Έλληνα πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο.

Υπήρξε κάτι άλλο που δεν το έχουμε δει και δεν το θυμόμαστε να έχει υπάρξει άλλοτε, τουλάχιστον τα (πολλά) τελευταία χρόνια.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα δεν ετεροκαθορίστηκε.

Ο πρωθυπουργός αυτή τη φορά δεν πήγε στην Ουάσιγκτον για να παραπονεθεί, να παρακαλέσει για χάρες ή να προσπαθήσει να δείξει πόσο καλύτεροι είμαστε εμείς από κάποιους άλλους (κυρίως σε σχέση με τη Τουρκία). Πήγε και μίλησε για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Και δεν παρουσίασε μία μικρή και κακόμοιρη χώρα, αλλά μία ισχυρή χώρα. Μία χώρα που είναι ισχυρή επειδή έχει μία ισχυρή κληρονομιά, αλλά και επειδή διαμορφώνει ένα ισχυρό παρόν και μέλλον.

Δεν χρειάστηκε ο Μητσοτάκης να αναφερθεί ονομαστικά στην Τουρκία και στον Ερντογάν μέσα στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Γιατί να τους κάνει αυτή… τη χάρη; Μίλησε για την Ελλάδα, καταδίκασε τον αναθεωρητισμό, μίλησε για την Κύπρο, απέρριψε τη λύση των δύο κρατών. Έφταναν αυτά. Και όλοι κατάλαβαν! Μπορεί να μην κατάλαβε ο αγρότης στοπ Τέξας, αλλά τα μέλη του Κογκρέσου και πολλοί άλλοι (όσοι έπρεπε) κατάλαβαν ακριβώς τι έλεγε ο πρωθυπουργός.

Όμως, ακόμα και ο αγρότης στο Τέξας, κατάλαβε ότι ο αρχηγός της χώρας από την οποία προέρχεται ο «Greek Freak» (ο Γιάννης Αντεντοκούμπο) μίλησε στη Γερουσία της χώρας του και καταχειροκροτήθηκε από όλους. Άρα, κάτι σημαντικό είναι αυτός ο άνθρωπος και κάτι σημαντικό έχει η χώρα του.

Ο άνεμος της επίσκεψης Μητσοτάκη ήταν ο άνεμος μίας χώρας που δυναμώνει, που εκσυγχρονίζεται, που κοιτάζει τον κόσμο στα μάτια και λέει την άποψή της ή υπερασπίζεται τα συμφέροντά της με αυτοπεποίθηση.

Ας τον κρατήσουμε αυτόν τον άνεμο. Είναι πολύ σημαντικός. Είναι ένα ακόμα βήμα στην πραγματική και ουσιαστική αναβάθμιση του διεθνούς κύρους της χώρας. Αρκεί αυτό να συνεχιστεί…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Θα το βρούμε μπροστά μας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Σχεδόν όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί έχουν συναντηθεί με σχεδόν όλους τους προέδρους των ΗΠΑ. Κατά συνέπεια, ενώ κάθε φορά η συνάντηση ενός Έλληνα ηγέτη με τον αντίστοιχο της Αμερικής είναι σημαντική, δεν είναι δα και πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό που συνέβη το βράδυ της Δευτέρας μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Τζο Μπάϊντεν.

Είναι όμως η πρώτη φορά που ένας Έλληνας ηγέτης μιλάει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και με αυτόν τον τρόπο μπαίνει σε μία μικρή λίστα «εκλεκτών» που έχουν απευθυνθεί δια ζώσης σε κοινή σύνοδο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Και αυτή η ομιλία δεν έχει σημασία μόνο για το πρεστίζ που δίνει στον Έλληνα πρωθυπουργό και μέσω αυτού, στην χώρα. Δεν είναι απλά ένα νέο «μήνυμα» ισχύος της Ελλάδας στις ΗΠΑ και κατά προέκταση, στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Έχει και πολλή… ουσία.

Δείτε τι συμβαίνει γύρω μας.

Η Ελλάδα από την πρώτη στιγμή τάχθηκε κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, σε απόλυτη σύμπλευση με την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Όχι και η Τουρκία, όμως.

Εντούτοις, καθώς οι ΗΠΑ δεν θέλουν να δουν την Τουρκία να απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από το «δυτικό στρατόπεδο», προσπαθούν να κρατήσουν κάποιες ισορροπίες. Και γι’ αυτό έχουν μπει στο νέο «ανατολίτικο παζάρι» που αυτή τη στιγμή κάνει ο Ερντογάν σχετικά με τα αεροπλάνα F16 και F35, χρησιμοποιώντας προφανώς ακόμα και την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα «κλείνει το μάτι» και στον Πούτιν εξακολουθώντας να παριστάνει τον ισορροπιστή. Το Κογκρέσο όμως, αντιδρά στο αίτημα του Ερντογάν για προμήθεια νέων F16 και αναβάθμιση των F35. Και πολλοί γερουσιαστές, τόσο των δημοκρατικών όσο και των ρεπουμπλικάνων, αντίκεινται στη συνέχιση μίας σχέσης μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας που βασίζεται σε ένα διαρκές παζάρι με έναν αναξιόπιστο συνομιλητή.

Σημειωτέον δε, ότι οι αμυντικοί εξοπλισμοί δεν έχουν σχέση μόνο με την «ισορροπία» δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά και με το ενεργειακό παιχνίδι που έχει αποκτήσει τεράστιο ενδιαφέρον στην περιοχή, ειδικά μετά την προσπάθεια της Ευρώπης να απεξαρτηθεί από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί σε ενεργειακό κόμβο και η Τουρκία θα προσπαθήσει να το εμποδίσει ή τουλάχιστον, να γίνει μέρος αυτού του κόμβου.

Έχει μεγάλη σημασία λοιπόν, η Ελλάδα να ενισχύσει τις σχέσεις της, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο με το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ. «Θα το βρούμε μπροστά μας», κατά το κοινώς λεγόμενο…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα