Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Η εισβολή στην Ουκρανία.- Η Ρωσία,  ο Τσαϊκόφσκι, μια ταινία και εμείς.

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Αγαπητοί Σύντροφοι!

Είναι  ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του Κοντσαλόφσκι.  Έχοντας συμπληρώσει τα 85 του χρόνια και με μια κινηματογραφική καριέρα που υπολογίζεται σε περίπου έξι  δεκαετίες έλαβε το ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και η ταινία είναι η επίσημη πρόταση της Ρωσίας για τα Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας του 2021. 

Τώρα, στον βάρβαρο πόλεμο που ξεκίνησε ο ηγεμόνας της Ρωσίας όλο και πιο άγριες γίνονται οι ρωσικές επιθέσεις από στεριά, αέρα και θάλασσα κατά της Ουκρανίας, η οποία αντιστέκεται με συγκλονιστικό τρόπο απέναντι στις ορδές του  των επιτιθεμένων επί δέκα ημέρες, καθώς βλέπει τον στρατό του Πούτιν να βομβαρδίζει την Μαριούπολη για να αποκόψει όλο το ανατολικό κομμάτι της χώρας, να ετοιμάζεται για την εισβολή στο Κίεβο, το οποίο βιώνει εφιαλτικές στιγμές, αλλά και να επιχειρεί να ελέγξει τα πυρηνικά της εργοστάσια. Αλλά θα επανέλθουμε στον τρομερό και εφιαλτικό πόλεμο που οργάνωσε ο δικτάτορας της Ρωσίας, αφού δούμε λίγα πράγματα για τη Ρωσική συμμετοχή στα Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας του 2021.

Η ηρωίδα μας στην ταινία του Κοντσαλόφσκι  είναι μια βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Λουντμίλα,  η οποία είναι ολόψυχα δοσμένη στις ιδέες του σοσιαλισμού και είναι αξιωματούχος της Σοβιετικής Ένωσης, μέλος του δημοτικού κομματικού μηχανισμού του Νοβοτσερκάσκ. Το καθεστώς του Χρουστσόφ είχε κάνει κάποια βήματα  αποσταλινοποίησης, η αύξηση των τιμών όμως, σε εθνικό επίπεδο και η περικοπή μισθών στο  εργοστάσιο της πόλης οδήγησε την κατάσταση σε δύσκολες καταστάσεις και οι σοβιετικές αρχές, οι οποίες κινητοποιήθηκαν αστραπιαία, βρέθηκαν μπροστά στο ανήκουστο γεγονός της μιας απεργίας εργατών απέναντι σε ένα καθεστώς εργατών. Η Λουντμίλα τον  Ιουνίου του 1962 θα βρεθεί στη μέση μιας πολύ δύσκολης κατάστασης, καθώς οι εργάτες του τοπικού εργοστασίου κατασκευής σιδηροδρομικών ηλεκτρομηχανών αναπτύσσουν την  απεργία τους.  Η πιστή στον σοσιαλισμό, Λουντμίλα ζητά κατ’ αρχάς  να παρθούν σκληρά μέτρα, αλλά θα μείνει άναυδη όταν  δει με τα ίδια της τα μάτια τις φοβερές κατασταλτικές μεθόδους της εξουσίας και διαπιστώσει πως η 18χρονη κόρη της, εργάτρια που συμμετείχε στις διαμαρτυρίες, αγνοείται μετά την άγρια  επέμβαση του κόκκινου στρατού.

Ο Κοντσαλόφσκι με απλό τρόπο και φόρμες λιτές, χωρίς φιοριτούρες και κόλπα, με όπλο το ασπρόμαυρο  που κινείται στις αποχρώσεις του γκρι, χωρίς  έντονα κοντράστ, περιγράφει τη στιγμή που έμεινε στην Ιστορία ως η Σφαγή του Νοβοτσερκάσκ, κάνοντας  ένα δράμα προσωπικό, παν-ρωσικό και κατ’ επέκταση παγκόσμιο. Βασική συνεργάτις του η Γιούλια Βισότσκαγια η οποία υποδύεται με πειστικό τρόπο τη σ. Λουντμίλα και η οποία είναι και σύζυγος του Αντρέι Κοντσαλόφσκι. Η Λουντμίλα  όταν βλέπει να επεμβαίνει ο στρατός και η KGB και η διαμαρτυρία των εργατών πνίγεται στο αίμα: 26 νεκροί και 87 τραυματίες είναι ο φρικαλέος απολογισμός ενός εγκλήματος που αμέσως αποσιωπάται, καταπνίγεται για να μην αμαυρωθεί  η εικόνα της ΕΣΣΔ, νιώθει να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της.  Η Λουντμίλα ξεκινά αγωνιώδεις προσπάθειες να βρει  την κόρη της. Όλα όμως τα τυλίγει ένα πέπλο αδιαφορίας, σιωπής και φόβου. Οι κάτοικοι της πόλης από τρόμο και οι Αρχές για να προστατέψουν τη σοσιαλιστική πατρίδα, βουβαίνονται, αποσιωπούν, αποκρύπτουν.

«Αγαπητοί σύντροφοι», ακούγεται κάθε τρεις και λίγο στο φιλμ και μοιάζει σαν αστεϊσμός,  σαν χλευασμός, σαν αβάσταχτη για τους «συντρόφους»  ειρωνεία για την  υποκρισία τους, αυτή η φράση δίνει και τον τίτλο στην ταινία.

Ο Ρώσος Αντρέι Κοντσαλόφσκι μας προσφέρει  ασπρόμαυρα κομμάτια παραλλαγμένου και έξυπνου «σοσιαλιστικού ρεαλισμού», κριτικάροντας τις κωμικοτραγικές αντιδράσεις του γραφειοκρατικού μηχανισμού, στα τρομερά γεγονότα του Ιουνίου του 1962 “της σφαγής του Νοβοτσερκάσκ”. Θα δούμε και θα καταλάβουμε και κάποια πράγματα για την κατάπτωση της Ρωσίας, αυτής της μεγάλης χώρας και τους σκοτεινούς δρόμους που ακολουθεί σήμερα. Η πόλη που συνέβησαν τα συγκλονιστικά  γεγονότα του Ιουνίου του 1962 είναι πολύ κοντά στα σύνορα με την ηρωική Ουκρανία και τη βασανισμένη Μαριούπολη. 

Εκεί που οι Ουκρανοί δίνουν τις ζωές τους για τα ιδανικά της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. H Ρωσία υποτίμησε την ουκρανική αντίσταση και φαίνεται ότι τα δύο βασικά σχέδια του Βλαντίμιρ Πούτιν, που ήταν η αντικατάσταση της ουκρανικής κυβέρνησης και ο διαμελισμός της Ουκρανίας θα συναντήσουν μεγάλες δυσκολίες για την υλοποίησή τους η νίκη των Ρωσικών ορδών, αν υπάρξει, θα είναι πύρρειος.

Οι Ουκρανοί κάνουν τον τεράστιο αγώνα τους αφήνοντας με το πείσμα, την αντοχή και το κουράγιο τους άφωνο όλον τον κόσμο. Σ’ αυτούς ελπίζουμε για να νικήσουν οι δυνάμεις της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, αλλά ελπίζουμε και στους Ρώσους. Ναι, αν οι Ρώσοι ξεσηκωθούν κάτω από την πίεση των οικονομικών κυρώσεων, τη συνειδητοποίηση για την αδικία και το έγκλημα που διαπράττει ο σκοτεινός τσάρος τους  και την αλληλεγγύη απέναντι στο αδελφό λαό τους μπορούν όλα να ανατραπούν. Είναι αλήθεια ότι δύσκολα τόσοι πολλοί άνθρωποι στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη και στις άλλες πόλεις θα βγουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για τον άδικο αυτό πόλεμο διακινδυνεύοντας τη ζωή τους και τη ζωή των οικογενειών τους. Γιατί ο δικτάτορας Πούτιν δεν είναι Μακρόν, ούτε Κόστα και Σολτς που θα αφήσει χιλιάδες διαδηλωτές να του σπαταλούν την εικόνα του με διαμαρτυρίες, αιτήματα για ελευθερίες και αυτοδιαθέσεις.  

Ο πόλεμος δεν είναι με όλους τους Ρώσους. Είναι με το αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν που φυλακίζει δημοσιογράφους, δηλητηριάζει και βασανίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, που στραγγαλίζει οικονομικά τη χώρα του δημιουργώντας εκατομμυριούχους στην αυλή του. Η Ευρώπη πρέπει να ωθήσει τα πράγματα ώστε από αυτόν τον ζόφο να προκύψει μια άλλη πιο φωτεινή, πιο δημιουργική, πιο δημοκρατική Ρωσία. Πρέπει να στηρίξει το επιστημονικό, καλλιτεχνικό, δημιουργικό δυναμικό της χώρας κι όχι να το απομονώσει και να το αφήσει έρμαιο στη χλεύη, στις διώξεις και τις ταπεινώσεις του αιμοσταγούς καθεστώτος.

Να πάμε στην όμορφη αυτή ταινία του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, γιατί πόλεμο έχουμε με τον Πούτιν την στενή και ευρύτερη παρέα του, όπου γης κι όχι με το ρωσικό λαό και τον πολιτισμό του. Γι αυτό να δούμε το «Αγαπητοί σύντροφοι», να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τον Ντοστογιέφσκι, να καταπιούμε τον Τσέχωφ,  να ακούσουμε και να απολαύσουμε πάλι όλους τους μεγάλους Ρώσους της Κλασσικής μουσικής και να παλέψουμε να διώξουμε το σκοτάδι που προσπαθεί να απλώσει πάνω από την Ουκρανία ο Πούτιν και οι ορδές του.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

Φτάνουμε μέχρι τη… Λαμία (!) παραμένουμε «χωριό»

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Εντός, εκτός και επί προβληματισμών, διαφωνιών και συγκλίσεων ή αποκλίσεων σε ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις που κατατίθενται κατά καιρούς για τη μετεξέλιξη της Πάτρας, ας συμφωνήσουμε ότι διαθέτουμε ένα άρτιο επιστημονικό δυναμικό, το οποίο δεν έχουμε αξιοποιήσει όπως και όσο θα έπρεπε.

Τις τελευταίες δεκαετίες η αχαϊκή πρωτεύουσα βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρές μεταβολές στον πολεοδομικό ιστό της, που επήλθαν ως επί το πλείστον με μη ορθολογικό τρόπο. Κι ένας σημαντικός λόγος που συνέβη αυτό είναι ότι, υποκύπτοντας σε μίζερες και κοντόφθαλμες σκοπιμότητες, δεν θεωρήσαμε σκόπιμο να απευθυνθούμε συντεταγμένα ως τοπική κοινωνία στους γνώστες επ’ αυτών που σχεδιάζαμε και σχεδιάζουμε να υλοποιήσουμε.
Δεν έχουμε, ακόμη, συνειδητοποιήσει ότι εκείνο που προέχει δεν είναι τι θέλουμε εμείς να γίνει, αλλά εκείνο που πρέπει να γίνει, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της εποχής με μια μακροπρόθεσμη προοπτική.
Παραμερίζοντας συνήθως το Πανεπιστήμιο μας, το Τεχνικό Επιμελητήριο (που είναι θεσμοθετημένος σύμβουλος της Πολιτείας) και τους άλλους επιστημονικούς φορείς που εδρεύουν στα μέρη μας (όπως τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων), εγκλωβισμένοι σε μια επαρχιώτικη και παρωχημένη νοοτροπία, επιμένουμε να προγραμματίζουμε και να υλοποιούμε στου κασίδη το κεφάλι, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα στη συνέχεια τις επιπτώσεις των άναρχων, πολεοδομικά και κυκλοφοριακά, επιλογών μας.
Για μια πόλη που έχει αποκτήσει πλέον τα χαρακτηριστικά ενός μητροπολιτικού αστικού συγκροτήματος, συγκαταλέγεται στις 500 μεγαλύτερες της Ευρώπης και σύμφωνα με τα σύγχρονα κριτήρια δομημένου χώρου εκτείνεται μέχρι και τη… Λαμία (!), είναι τουλάχιστον αναχρονιστικό να προσεγγίζεται το μέλλον της με όρους του περασμένου αιώνα.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να λειτουργούμε ως μια μητροπολιτική πόλη, σταματώντας να συμπεριφερόμαστε σαν ένα χωριό, άντε σαν ένα κεφαλοχώρι, ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που ο ανταγωνισμός των πόλεων είναι πλέον μια αναντίρρητη πραγματικότητα.
Εάν δεν θέλουμε να χάσουμε κι άλλο έδαφος, ας ριχτούμε στη μάχη του μέλλοντος αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μας και σηκώνοντας από τον πάγκο ό, τι καλύτερο διαθέτουμε σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.
Μετά λόγου γνώσεως, την άποψη αυτή την καταθέτουμε χωρίς να είμαστε ειδικοί, αντιλαμβανόμενοι ωστόσο ότι, επιτέλους, θα πρέπει να τούς δώσουμε τον πρώτο και τελευταίο λόγο για το αύριο.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ισχυρό προβάδισμα Μητσοτάκη στους πιο κρίσιμους τομείς

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Με τις πρώτες μετρήσεις του φθινοπώρου να δείχνουν ότι η «ζημιά» που έγινε με την υπόθεση των υποκλοπών είναι μετριασμένη και ενδεχομένως αναστρέψιμη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέταξε στη Ν. Υόρκη, στέλνοντας μερικά ακόμα «σήματα» της ισχυρής και σύγχρονης Ελλάδας που έχει πάψει να υπακούει στο «δόγμα της ανοχής» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.

Ο πρωθυπουργός, από τη βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, κέρδισε ακόμα μία «παρτίδα» στα εθνικά θέματα, ειδικά με το μήνυμα που εξέπεμψε απευθείας ο ίδιος στον τουρκικό λαό, κάτι που ίσως δεν το έχει ξανακάνει Έλληνας πρωθυπουργός. «Η Ελλάδα δεν απειλεί την Τουρκία. Δεν είμαστε ο εχθρός. Είμαστε γείτονες…» είπε, δίνοντας μία ευθεία απάντηση στην διαστροφή της πραγματικότητας που επιχειρεί η τουρκική ηγεσία και ένα σαφές μήνυμα φιλίας, προς τον τουρκικό λαό. Ήταν όμως ένα μήνυμα με ισχυρή απήχηση και στο εσωτερικό της Ελλάδας, εκφράζοντας την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Κόκκινη γραμμή η εθνική κυριαρχία, αλλά και καμία αντιπαλότητα με τους απλούς πολίτες της Τουρκίας.

Προφανώς, η «μάχη» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα δεν κερδήθηκε. Γιατί δεν περιμένουμε από τον Ερντογάν και την υπόλοιπη τουρκική πολιτική σκηνή κάποια θεαματική στροφή. Αντίθετα, περιμένουμε συνέχιση της πολεμικής ρητορικής. Όμως, με την Ελλάδα της αυτοπεποίθησης και των ισχυρών συμμαχιών, ο Μητσοτάκης έχει κερδίσει πάρα πολλούς πόντους.

Έτσι, μάλλον λογικά σκέπτονται πολλοί ότι «αν του βγει και η παρτίδα απέναντι στην ενεργειακή κρίση κατά τον επερχόμενο χειμώνα τότε θα μπει στην ευθεία προς τις εκλογές καβάλα στ’ άλογο και με πολύ ισχυρές πιθανότητες να πετύχει μία μεγάλη νίκη στις εκλογές της απλής αναλογικής που θα του δώσουν αέρα απόλυτης επικράτησης στις δεύτερες εκλογές».

Μπροστά μας όμως υπάρχουν κάποιοι δύσκολοι μήνες. Και βέβαια, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα άλλων, εξωγενών, εξελίξεων που θα επανακαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις. Βεβαιότητες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως υπολογισμοί με βάση τις σημερινές ενδείξεις. Και αυτοί δείχνουν πως ο Μητσοτάκης έχει πολύ σοβαρό προβάδισμα στους πιο κρίσιμους τομείς: Στην οικονομία και στα εθνικά θέματα. Μένει ένας: Η αντοχή της κοινωνίας. Εκεί θα κριθούν όλα…

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

23-9-1821: Εδραίωση τής Επανάστασης και ανάδειξη τής ηγετικής μορφής τού Κολοκοτρώνη Η Άλωση τής Τριπολιτσάς

Δημοσιεύθηκε

στις

Συμπληρώθηκαν προχθές 201 χρόνια από την απελευθέρωση τής Τριπολιτσάς, που απετέλεσε την πρώτη μεγαλύτερη στρατιωτική επιτυχία των επαναστατημένων Ελλήνων, με αρχιτέκτονα και πατέρα τής νίκης τον Αρχιστράτηγο τής Λευτεριάς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Κορυφαίας σημασίας γεγονός, που δεν μπορεί να λησμονήσει σήμερα ούτε ο… Ερντογάν, όπως έδειξε με το προκλητικό του τουίτ, που γέμει παραληρηματικού εθνικισμού!

Πράγματι, χάρη στην άλωση τής Τριπολιτσάς, όπως απεκλήθη διά το επισημότερον, η Επανάσταση εδραιώθηκε, η Πελοπόννησος απελευθερώθηκε πλήρως και απετέλεσε τον πυρήνα τού υπό ίδρυσιν Ελληνικού κράτους, ενώ πλέον απεκλείσθη κάθε συμβιβασμός μεταξύ τυράννων και υποδούλων…
Τούτο γιατί η άλωση ίσως συνδυάζεται με μιαν οιονεί σκοτεινή στιγμή τής πολεμικής συμπεριφοράς τού επαναστατημένου γένους: Οι Τουρκόφιλοι τής εποχής, όσοι υπήρχαν και δρούσαν διεθνώς – καθώς ο Ερντογάν σήμερα – εξανέστησαν: Προς τι οι σφαγές όλου τού τουρκικού στοιχείου; Οι φρικαλεότητες εκ μέρους των Ελλήνων έναντι τού άμαχου πληθυσμού τής Τριπολιτσάς;
Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γράφει ο Κωστής Παπαγιώργης σχετικά με την αναγκαιότητα τής σφαγής: «Αυτό που θεωρήθηκε εθνική ντροπή ήταν στην πραγματικότητα μια εθνική ανάσταση – έστω και ανόσια. Μόνο με την άλωση τής Τριπολιτσάς οι ραγιάδες μυήθηκαν στο βαθύτερο νόημα τού πολέμου που είχαν κηρύξει. Δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο συμβιβασμού ανάμεσα στους δύο λαούς. Ο πόλεμος θα έφτανε μέχρις εσχάτων».
Και φυσικά οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τής πρωτεύουσας δικαιολογούνται από το μένος αιώνων κατά τού τυράννου. Πρόσφατες ήσαν οι αποτρόπαιες σφαγές των Τούρκων σε όλη την επικράτεια. Πρόσφατος ήταν ο απαγχονισμός τού Πατριάρχη. Αν προστεθούν σε αυτά ο τραγικός φόρτος τετρακοσίων ετών δουλείας, κατανοεί κανείς, υπό τις συνθήκες τής στιγμής, την «κατάσταση απόλυτου ασυδοσίας» που επεκράτησε. Ο Κολοκοτρώνης και οι οπλαρχηγοί έπραξαν το παν για να αποτρέψουν τα έκτροπα. Δεν κατάφεραν ωστόσο να συγκρατήσουν την «δικαία αθεμιτουργία» τού λαού…
Σίγουρα ο Κολοκοτρώνης ήταν ο ιθύνων νους όχι μόνον τής άλωσης, αλλά και ολόκληρης τής Επανάστασης! Από τις πρώτες μέρες τού ξεσηκωμού, είχε συλλάβει την ιδέα της πολιορκίας και τής άλωσης τής Τριπολιτσάς, επειδή κατείχε στρατηγική θέση και ήταν το διοικητικό κέντρο τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Μοριά. Στην Τριπολιτσά είχε την έδρα του ο στρατιωτικός διοικητής τής Πελοποννήσου, εκεί ζούσε ο μισός τουρκικός πληθυσμός της και την υπερασπιζόταν σημαντικός αριθμός ενόπλων σωμάτων. Επρόκειτο δηλαδή για μιαν επικίνδυνη εχθρική εστία, η οποία εάν δεν εξουδετερωνόταν θα ήταν μια διαρκής απειλή για τις επαναστατημένες επαρχίες τού Μοριά.
Η στρατηγική σύλληψη τού Κολοκοτρώνη δεν έγινε αμέσως αποδεκτή από τους άλλους, επειδή προϋπέθετε οργανωμένο στρατό, που δεν υπήρχε. Ο Κολοκοτρώνης με επιμονή και πειστικότητα αντέστρεψε την άρνηση και στα μέσα Απριλίου αποφασίσθηκε σε πρώτη φάση ο αποκλεισμός τής πόλης.
Ενώ προεπαναστατικά θεωρείται πως στην Τρίπολη κατοικούσαν περί τους 20.000 κατοίκους, μισοί Έλληνες – μισοί Τούρκοι και 1000 περίπου Εβραίοι, μετά τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα πολλοί Έλληνες απεχώρησαν, ενώ συγκεντρώθηκαν για λόγους ασφαλείας πολλοί Τούρκοι, με αποτέλεσμα προς το τέλος τής πολιορκίας στην πόλη υπήρχαν 35.000 ψυχές, Τούρκοι, Χριστιανοί, Αλβανοί και Εβραίοι.
Τραγική συνέπεια τής πολιορκίας ήταν η φυλάκιση και μαρτυρική σταδιακή εξόντωση των Αρχιερέων και Προκρίτων που είχαν κληθεί στην πόλη από την Τουρκική διοίκηση ως όμηροι. Ελάχιστοι από αυτούς κατόρθωσαν να παραμείνουν ζωντανοί και υγιείς μέχρι την απελευθέρωση…
Αγαθή συγκυρία στην συγκεκριμένη περίοδο ήταν η απουσία τού στρατιωτικού διοικητή τής Πελοποννήσου Χουρσίτ Πασά που έδρευε στην πόλη, ο οποίος επικεφαλής μεγάλου στρατιωτικού σώματος είχε αποσταλεί προς καταστολή τού επικηρυγμένου Αλή Πασά στα Ιωάννινα…

Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΧΟΥΡΣΙΤ

Αξίζει εν προκειμένω να παρακολουθήσουμε την τύχη τού Χουρσίτ Πασά: Είχε την φήμη τού πιο αμείλικτου πολέμαρχου των Τούρκων. Καταγόταν από την Γεωργία τού Καυκάσου και είχε χριστιανούς γονείς. Εξισλαμίστηκε νεαρός και ως γενίτσαρος αναδείχθηκε στρατιωτικά. Αφού είχε διάφορες επιτυχίες, κυρίως εναντίον των Σέρβων, ο σουλτάνος τον έστειλε το 1820 στην Πελοπόννησο, όπου υπήρχαν πληροφορίες ότι η Φιλική Εταιρεία προετοίμαζε Επανάσταση.
Ο Χουρσίτ εγκαταστάθηκε στο περιβόητο Σεράι, το λαμπρότερο κτίσμα τής πόλης, με τους αμύθητους θησαυρούς, όπου διαβιούσε πολυτελώς, ενώ οι Έλληνες δεινοπαθούσαν. Πολύτιμο απόκτημά του το χαρέμι του, με 64 συνολικά γυναίκες, εκ των οποίων οι τέσσερεις επίσημες σύζυγοί του.
Πολύ σύντομα, τον Ιανουάριο τού 1821, έλαβε εντολή να μεταβεί προσωρινά στα Ιωάννινα, προκειμένου να καταστείλει την ανταρσία τού Αλή Πασά. Στην θέση του άφησε ως τοποτηρητή τον Μεχμέτ Σαλήχ, με δύναμη 1.000 Αλβανών για την επιβολή τής τάξης. Η επιχείρηση αυτή στην Ήπειρο διήρκεσε περισσότερο από όσο υπολόγιζε και έτσι το ξέσπασμα τής Ελληνικής Επανάστασης στην Πελοπόννησο τον βρήκε απόντα, γεγονός που αποδείχθηκε καθοριστικό για την νίκη των Ελλήνων.
Ο Χουρσίτ τελικά εξόντωσε τον Αλή Πασά, έστειλε τους θησαυρούς του στον σουλτάνο και εν συνεχεία μετέβη στην Λάρισα. Ταυτόχρονα όμως οι αντίζηλοί του τον διέβαλλαν. Έπεισαν τον σουλτάνο ότι ο Χουρσίτ είχε καταχραστεί το μεγαλύτερο μέρος τής αμύθητης περιουσίας τού Αλή. Έτσι η Πύλη απεφάσισε να τον παραμερίσει και ανέθεσε την καταστολή τής Επανάστασης στον Δράμαλη.
Ο Χουρσίτ παρέμεινε στην Λάρισα, όπου έμαθε ότι ο Κολοκοτρώνης επέτυχε την άλωση τής Τριπολιτσάς. Τότε ιδιαίτερα ανησύχησε για το χαρέμι του, ενώ κατάφερε να επιτύχει συμφωνία ανταλλαγής, με την μεσολάβηση τού Άγγλου αρμοστή των Επτανήσων Μαίτλαντ.
Αδοκήτως όμως διεπίστωσε, όταν παρέλαβε τελικά το χαρέμι του, ότι οι γυναίκες του είχαν συνάψει σχέσεις με Έλληνες, αφού οι περισσότερες είχαν μείνει έγκυες! Εξοργίστηκε και διέταξε τους δήμιους να τις πνίξουν στον Πηνειό… Λίγους μήνες αργότερα, όταν πληροφορήθηκε ότι ο σουλτάνος είχε δώσει εντολή να τον εκτελέσουν, με την κατηγορία τής κατάχρησης, θέλησε να τον προλάβει. Αφού ετοίμασε έναν μεγαλοπρεπή τάφο και οργάνωσε την κηδεία του, έδωσε ο ίδιος τέλος στην ζωή του…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα