Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ήταν μονόδρομος η λήψη μέτρων για το ρεύμα

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Αρχικά, ας συνομολογήσουμε ότι το πακέτο μέτρων που εξαγγέλθηκε ως προς τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων για το ηλεκτρικό ρεύμα είναι πιο… γενναιόδωρο από αυτό που αναμέναμε. Όμως, για την κυβέρνηση ήταν μονόδρομος.

Μάταια περίμενε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη συντονισμένη απάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ενεργειακή κρίση. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι αυτή αδυνατούσε να βρει κοινό βηματισμό, καθώς ορισμένες χώρες (ιδίως από το πρώην ανατολικό μπλοκ) πρόταξαν τα δικά τους συμφέροντα, λόγω της προνομιακής σχέσης τους με τη Ρωσία. «Η Ευρώπη εμφανίζεται (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) κατώτερη των περιστάσεων», τόνισε μεταξύ άλλων με νόημα ο πρωθυπουργός.
Έτσι, περιμένοντας μάταια το… αδύνατο, η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο, με (αναπόφευκτο) αποτέλεσμα την αναπόδραστη φθορά της. Έστω, λοιπόν, και με καθυστέρηση, προχώρησε στη λήψη ενισχυτικών μέτρων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η φορολόγηση κατά 90% των υπερκερδών των παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας.
Ως εκ τούτου, αφοπλίζεται και η σχετική επιχειρηματολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρεμπιπτόντως, στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία θα πρέπει να προβληματιστούν για το γεγονός ότι, ακόμη και στα όχι καλύτερα της, με την ακρίβεια να καλπάζει και το ηλεκτρικό ρεύμα να είναι «πονοκέφαλος» για τους πολίτες, δεν κατάφεραν να κλείσουν την ψαλίδα με τη Νέα Δημοκρατία. Παρά την φθορά της, σε όλες τις δημοσκοπήσεις εξακολουθεί να διατηρεί ένα ξεκάθαρο προβάδισμα.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν πρέπει να ξεχνάμε και την πολιτική σκοπιμότητα που βρίσκεται πίσω από τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της κυβερνητικής τετραετίας (κάτι που δεν θεωρείται ούτε πιθανό ούτε δεδομένο) ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιλέξει για τη διεξαγωγή τους την καταλληλότερη για το κόμμα του συγκυρία. Και η διαμόρφωση της, περνά αναμφίβολα από τη στήριξη της κοινωνίας στα δύσκολα. Τα ενισχυτικά μέτρα για το ηλεκτρικό ρεύμα εντάσσονται σ’ αυτό το πλαίσιο.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Elvis- Από τη λάμψη στην αιωνιότητα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Δεν είναι καθόλου άσχημο να διάγεις ένα βίο ήσυχο, λιτό στη σκιά του χρόνου και της ταπεινότητας. Οι πιο συνετοί που γνώρισαν τη φήμη αποφάνθηκαν ότι δεν πρόκειται και για κάτι σπουδαίο, άλλοι πάλι ζυγίζοντας τα πράγματα συμπέραναν κυνικά ότι μπορεί η δόξα να είναι κάτι εφήμερο πρόσκαιρο και προσωρινό αλλά και η αφάνεια είναι αιώνια, παντοτινή και δυσβάσταχτη. Όλοι όταν θέλουμε κάτι, ούτως ή άλλως παύουμε να είμαστε ελεύθεροι, γιατί η επιθυμία μας οδηγεί κατευθείαν στα δεσμά μιας χρυσής, περίκλειστης φυλακής από την οποία δεν βγαίνουμε ποτέ ή μάλλον μπορούμε να βγούμε μόνο εάν αφαλατώσουμε την ανάγκη μας για δόξα και αναγνώριση και την αντικαταστήσουμε με την ευγένεια των προθέσεων και την αγνότητα των σκοπών. Αλλά αυτά αφορούν εμάς τους κοινούς θνητούς. Όχι τους εστεμμένους με τη λατρεία του κόσμου και την αναγνώριση της ιστορίας.

«Η φιλοδοξία είναι ένα όνειρο με οκτακύλινδρη μηχανή», έλεγε ο  Elvis που κάτι γνώριζε από φήμη και δόξα. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης Μπαζ Λούρμαν και ο γνωστός τρόπος που δημιουργεί τις ταινίες του  («Romeo + Juliet», «Moulin Rouge», «Great Gatsby») δεν αφήνει καμιά αμφιβολία πως θα έφτανε στη σκοτεινή αίθουσα η πυρωμένη βιογραφία του βασιλιά Elvis. O Λούρμαν αποφασίζει να ξαναθυμίσει τον εκρηκτικό βασιλιά στους παλαιότερους αλλά και να τον συστήσει στους νεότερους. Τα ακούσματα του νεαρού Elvis στο νότο στο Τουπέλο του Μισισίπι, η παιδική του ηλικία, τα γκόσπελ στις κατανυκτικές κυριακάτικες λειτουργίες, τα κόμικς που καταβρόχθιζε το ένα μετά το άλλο ο μικρός Elvis, οι βαθιές τομές στον ψυχισμό του μικρού από την μητέρα του. Ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει τη μεγάλη σημασία για την διαμόρφωση του  Elvis την επαφή  με την αφροαμερικανική κοινότητα του χωριού του, αφού πήγαινε στην εκκλησία των μαύρων με τη μάνα του: «Κεντρική στη ζωή του Εlvis ήταν η σχέση με την κουλτούρα των μαύρων. Είναι ο καμβάς στον οποίο είναι γραμμένη η ζωή του. Αν τον αφαιρέσετε, δεν υπάρχει άλλη ιστορία. Μεγάλωσε εκεί, και κατά καιρούς ήταν ο μοναδικός λευκός στα κλαμπ. Το πνευματικό ταξίδι του ήταν η γκόσπελ, και ήταν θρήσκος».

Βέβαια καθοριστική στάθηκε η γνωριμία η γνωριμία του Εvis  με τον “συνταγματάρχη” Τομ Πάρκερ. Ο ψευτοσυνταγματάρχης έγινε ο μάνατζερ του εκκολαπτόμενου βασιλιά του ροκ – εν –ρολ για πάνω από δυο δεκαετίες. Στην ταινία ο πανέξυπνος «συνταγματάρχης» ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν κάποιος Ολλανδός μετανάστης,  οσφραίνεται πρώτος τις ανεξερεύνητες ακόμα δυνάμεις και δυνατότητες, του σχεδόν εικοσάχρονου και αναλαμβάνει να τον οδηγήσει στο θρόνο που του ανήκει. Φρόντισε ο παμπόνηρος Τομ Πάρκερ να κόψει δρόμο μέσα από επαγγελματικά έξυπνες αποφάσεις και καλλιτεχνικά αμφίβολες επιλογές για να κερδίσει χρήματα, δόξα και αναγνώριση μέσω της άκρατης εκμετάλλευσης του φοβερού πουλέν που είχε ανακαλύψει.  Αξιοποιώντας, κάποιες φορές παραμορφώνοντας τους κανόνες της  αμερικανικής show business ο πανέξυπνος Ολλανδός, o οποίος παίζει στα δάχτυλα τις συμπεριφορές και τα ήθη του θεάματος, του ήχου και τις εικόνες που αρκετές φορές τις μετέτρεψε σε θέαμα του τσίρκου για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιδιώξεις, οι οποίες όμως πολλές φορές αποδείχτηκαν καταστροφικές,  για την πορεία, την υγεία  αλλά και για την ίδια τη ζωή του Εlvis.

Στην ταινία του Λούρμαν, τον ρόλο του Πάρκερ υποδύεται ο Τομ Χανκς, ο οποίος είναι και ο κεντρικός αφηγητής των τεκταινομένων στη ταινία. Ο Τομ Χανκς είναι χωμένος μέσα στο μακιγιάζ για τις ανάγκες του ρόλου, όμως το παμπόνηρο ματάκι του μόνιμα παίζει και κάποια στιγμή στην ταινία, προφητικά, σχολιάζει:  «Μία και μόνη ματιά σε εκείνο το αδύνατο αγόρι, στην επίδραση που ασκούσε στο κοινό του, κυρίως στο γυναικείο, έφτανε για να καταλάβεις ότι αυτός θα γινόταν ο καλύτερος». Η φωτεινή και ολόλαμπρη παρουσία του βασιλιά Elvis λειτουργεί αντιστικτικά με τη θαμπή, αντιπαθή και σκοτεινή  του Τομ Χανκς και του συνταγματάρχη που υποδύεται. Αυτή η γκρίζα συνεργασία όμως είναι που    έφεραν τις μεγάλες επιτυχίες όπως «Unchained Melody, Jailhouse Rock, Love Me Tender, Hound Dog, κ.ά. οι οποίες οδήγησαν τον Εlvis στο θρόνο του.

Για τον  Μπαζ Λούρμαν ο οποίος δεν είναι μόνο σκηνοθέτης της ταινίας αλλά και φανατικός φίλος και λάτρης  του Elvis, ο τραγουδιστής όταν πρωτοβγήκε στη σκηνή ήταν ένας ακραίος τύπος για την εποχή, ο οποίος ήρθε για να ανατρέψει τα πάντα που ήξεραν οι άνθρωποι της μουσικής και του θεάματος μέχρι τότε: «Αν ακούσεις τις πρώτες ηχογραφήσεις, της δεκαετίας του ’50, σου φαίνεται ότι ακούς τον πρώτο πανκ, κατά κάποιον τρόπο. Προκλητικός, όχι ευγενικός, ούτε νοσταλγικός. Όσοι τον είδαν τότε, τον θυμούνται σαν ένα σοκ της νιότης τους. Ποτέ τους δεν είχαν δει κάτι ανάλογο. Ήταν σίγουρα περίεργο θέαμα για το κοινό της εποχής του».

Έχουμε λοιπόν μια δραματοποιημένη βιογραφία  με τα όλα της, που κάποιες φορές δεν αποφεύγει, παρά τις αντιρρήσεις του δημιουργού της, να γίνεται και αγιογραφία του Elvis. Στην ταινία της Warner Bros (σενάριο των Λούρμαν και Σαμ Μπρόμελ) πρωταγωνιστεί ο Οστιν Μπάτλερ κρατώντας τον κεντρικό ρόλο, του Πρίσλεϊ με δύναμη, σφρίγος και επάρκεια. Τον πλαισιώνουν: οι Ολίβια ΝτεΧόνγκε (Πρισίλα Πρίσλεϊ) , Γιόλα Κουάρτεϊ, Λουκ Μπρέισι, Ντάκρε Μοντγκόμερι, Σκότι Σμιτ-ΜακΦι.

Ο σκηνοθέτης είχε πολύ υλικό, είχε και τη σκοτεινή σχέση του Elvis με τον ψευτοσυνταγματάρχη Τομ Πάρκερ, είχε και το αμερικάνικο όνειρο στις πιο φωτεινές στιγμές και ταυτόχρονα στις πιο σκοτεινές του αβύσσους, είχε τις κοινωνικές τριβές, τις ιδεολογικές συγκρούσεις της εποχής, αλλά τα παρέκαμψε όλα αυτά και χάθηκε μέσα στη λάμψη, την έκρηξη, τα πυροτεχνήματα και την αφηγηματική γοητεία των φωτεινών και εντυπωσιακών πτυχών μιας πολύ σύνθετης, αρκετά σκοτεινής και τρομακτικά ενδιαφέρουσας βιογραφίας. Η ζωή του Elvis δεν αφορά μόνο αυτούς που τον έζησαν ή αυτούς που ακούν ροκ – εν- ρολ, κάντρι, γκόσπελ ή ποπ, αφορά και όλους τους νέους και τους έφηβους που ακούν χιπ- χοπ, Εμινεμ, ρεγκετον, λοου μπαπ, ραπ, γιατί κάθε νεαρός γνωρίζει και αν δεν το γνωρίζει το νιώθει ότι χωρίς τον Elvis η μουσική που αγαπά δεν θα υπήρχε ή θα ήταν κάπως αλλιώς. 

«Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, μην πας μαζί τους», έλεγε ο Εlvis, αλλά τα πράγματα στην ταινία δεν πάνε καθόλου άσχημα, γι αυτό αξίζει να τρυπώσουμε σε μια σκοτεινή αίθουσα  ή ένα καλοκαιρινό σινεμά να δούμε τον βίο, να ακούσουμε τις μουσικές του και να αισθανθούμε τον ηλεκτρισμό που μπορούσε να μεταδώσει στα έγκατά μας ο μεγάλος Εlvis, εξ άλλου είναι από τους λίγους βασιλιάδες που αξίζει,  μέχρι τελευταίας λάμψης, το στέμμα και τον θρόνο του.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ο κόσμος αλλάζει (και πάλι)

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

O κόσμος μας αλλάζει για άλλη μία φορά…

Μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου οικοδομήθηκε ο ψυχροπολεμικός κόσμος που «άντεξε» κάπου 40-45 χρόνια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να οικοδομείται ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτός ο κόσμος, που δεν έχει πλέον δύο αντίπαλα δέη, δεν κράτησε πολύ. Ήρθε η επίθεση στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης το 2002 για να καταλάβουμε ότι ένας άλλος αντίπαλος είχε βρεθεί για τον δυτικό κόσμο. Ήταν η ακραία μουσουλμανική τρομοκρατία. Μπιν Λάντεν και Αλ Κάϊντα, Ταλιμπάν, Ισλαμικό Χαλιφάτο… Κάπως έτσι, πέρασαν περίπου 20 χρόνια. Μέχρι που ήρθε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Και ο κόσμος μας άλλαξε πάλι.

Η απειλή της «ρωσικής αρκούδας» για την Ουκρανία αλλά και τις άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, επανατοποθετεί τα πιόνια στη σκακιέρα. Το γεγονός αυτό αποδείχθηκε και στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Η Ατλαντική Συμμαχία εγκαταλείπει πλέον το δόγμα της «ήπιας» και «επιφυλακτικής» στάσης έναντι της Ρωσίας και μετατρέπει σε «αστακούς» τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης, ανάγοντας τη Ρωσία σε «νο1 εχθρό».

Προφανώς, αυτή η μεγάλη αλλαγή μόλις ξεκίνησε και δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει. Ενδεχομένως, μία αλλαγή στους «ενοίκους» του Κρεμλίνου να σηματοδοτήσει και μία αλλαγή στάσης της Ρωσίας έναντι της Δύσης, κάτι που όλοι θα ευχόμασταν. Υποθέσεις όμως δεν μπορούν να γίνουν. Σημασία, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, είναι ότι ο κόσμος μας αλλάζει, ένα νέο δίπολο αντιπάλων σχηματίζεται (ή ανασχηματίζεται).

Τι… δεν αλλάζει; Ο παγκόσμιος ρόλος των ΗΠΑ. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ, από τον β’ παγκόσμιο πόλεμο μέχρι τώρα. Όπως και η – εν πολλοίς – παραχώρηση του δικαιώματος άμυνας της Ε.Ε. στις ΗΠΑ. Αν δεν ήσαν οι ΗΠΑ, η υπόθεση «Ουκρανία» ίσως να είχε τελειώσει ήδη υπέρ του Πούτιν. Και η Ευρώπη να… έτρεχε και να μην έφτανε για να ανασυγκροτήσει την άμυνά της.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Άποψη: Ανατολίτικα παζάρια στον… δυτικό κόσμο

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

O Ερντογάν έπαιξε τα χαρτιά του όλες τις προηγούμενες μέρες, ανεβάζοντας στα ύψη το θερμόμετρο της έντασης με την Ελλάδα, αλλά και με το ίδιο το ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας απεγνωσμένα μία «νίκη» που θα τον αναβάθμιζε στα μάτια της κοινής γνώμης στην Τουρκία ή τουλάχιστον, θα του έδινε το δικαίωμα να πανηγυρίσει.

Και όλα δείχνουν, ότι εκμεταλλευόμενος την ανάγκη που έχει προκαλέσει στο ΝΑΤΟ η ρωσική απειλή, πέτυχε αυτή τη νίκη, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο. Και θα δούμε και ως προς την ουσία…

Η επικοινωνιακή νίκη ήταν η υπογραφή μίας συμφωνίας με τις δύο χώρες που είναι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, σχετικά με κάποιες οργανώσεις που θεωρούνται ως τρομοκρατικές στην Τουρκία και βέβαια, η συνάντηση με τον Μπάϊντεν.

Έτσι, τα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία μπορούν να πανηγυρίσουν, να αναδείξουν τον Ερντογάν ως «τροπαιοφόρο» και σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για τους πολίτες στην Τουρκία, να επιχειρήσουν ένα «λίφτινγκ» στο πρόσωπο του Προέδρου της Τουρκίας.

Ποιά φαίνεται όμως να είναι η αλήθεια και η ουσία;

Ότι για ακόμα μία φορά, η Τουρκία τραβάει το σκοινί μέχρι εκεί που γνωρίζει ότι δεν θα σπάσει. Σκληρό παζάρι και πολλά λόγια, αλλά την κρίσιμη ώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει για να μην εκτεθεί. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το κατηγορήσει απριόρι. Μπορεί εμείς, ως Έλληνες, να μιλάμε για «ανατολίτικα παζάρια», για «επιτήδειες ουδετερότητες» και να ξέρουμε ότι η Τουρκία αποτελεί μία χώρα που βρίσκεται με το ένα πόδι στην δύση και με το άλλο στην ανατολή. Αυτό είναι κάτι που το ξέρουν και οι άλλοι. Όμως, η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας είναι επίσης πολύ σημαντική και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι Τούρκοι διαχρονικά το εκμεταλλεύονται καλύτερα από εμάς. Και αυτό ακριβώς, κάνει ακόμα μεγαλύτερη την επιτυχία της σημερινής κυβέρνησης, που έχει μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά σε ζήτημα της Ευρώπης (και της Δύσης συνολικότερα) έχοντας στο πλευρό της ισχυρές φωνές σε όλες τις τουρκικές προκλήσεις, είτε αφορούν τις ορδές μεταναστών στον Έβρο, είτε την τουρκολιβυκή ΑΟΖ, είτε τις τελευταίες «κραυγές» περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, κρατάμε την… αφωνία του Ερντογάν για τα ελληνοτουρκικά. Αλλά δεν πρέπει να εφησυχάσουμε. Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και άλλα «επεισόδια», καθώς ο Ερντογάν δεν κέρδισε ακόμα τις εκλογές…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα