Πέμπτη 30 Ιουνίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Σκέψεις και προτάσεις για την πόλη που αγαπάμε και επιλέξαμε να ζήσουμε

Δημοσιεύθηκε

στις

Του Αλέξανδρου Καλλέργη

 Πριν από κάποια χρόνια όποιος περιδιάβαινε την Πάτρα από τα μέσα προς τα τέλη Φεβρουαρίου, ή στις αρχές Μαρτίου, βρισκόταν σε μια πόλη που έσφυζε από ζωή, που τα καταστήματα ήταν γεμάτα και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κόσμο που περπατούσε σε χαρούμενες παρέες.

Η πόλη έμπαινε στο πνεύμα του Καρναβαλιού και ετοιμαζόταν για τη μεγάλη γιορτή του κεφιού και της χαράς που συνάμα ήταν και η «βαριά βιομηχανία της πόλης». Το πνεύμα της αισιοδοξίας ήταν ήδη διάχυτο παντού αφού… μόλις είχε σβήσει ο διάκοσμος των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Φέτος λίγες ημέρες πριν από την τελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού πιανόταν η καρδιά του κάθε Πατρινού που πονάει την πόλη του. Κάποιοι λίγοι μπάστακες, σκορπισμένοι που απέπνεαν μιζέρια και εγκατάλειψη, το τραγούδι του Τσε Γκεβάρα στα μεγάφωνα της πόλης και λίγοι περαστικοί μπροστά από άδεια εμπορικά καταστήματα, ή σε μισοάδεια καταστήματα εστίασης. Αυτό την ώρα που οι κάποτε ανταγωνίστριες της βασίλισσας Πάτρας, η Βενετία της Ιταλίας, η Νίκαια της Γαλλίας και άλλες, έψαξαν και βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους να κρατήσουν ζωντανή και την παράδοση και την τουριστική κίνηση.

Και βέβαια το τελευταίο τριήμερο δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι χειρότερες προβλέψεις. Διότι μπορεί κάποια καταστήματα στο κέντρο της Πάτρας να είχαν κίνηση (και κάποια άλλα που διοργάνωσαν εκδηλώσεις γνωστές κυρίως σε Πατρινούς με αξιοπρεπείς συνθήκες διασκέδασης) αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν αντανακλούσε ούτε κατ΄ελάχιστον τις παλιές δόξες της πόλης.

Και οι (λίγοι) επισκέπτες που ήρθαν ήταν κυρίως νεαρής ηλικίας άτομα που αναζητούσαν φτηνό αλκοόλ, ένα σουβλάκι στα όρθια και… ποδαρόδρομο!

Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Λίγο καιρό πριν αποδείχτηκε για μία ακόμα φορά η αδυναμία της πόλης να κρατήσει ζωντανό και το πνεύμα των εορτών.

Ο στολισμός της Πάτρας για την εορταστική περίοδο Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, γίνεται κάθε χρόνο και φτωχότερος. Όχι μόνο επειδή περιορίζεται στο κέντρο της πόλης αλλά κυρίως επειδή είναι πολύ «λίγος» σε σύγκριση με άλλες πόλεις. Και δε μιλώ για τις μεγάλες όπως η Πάτρα που κάνουν… «υπερπαραγωγές» και φτάνουν να έχουν επισκέπτες από άλλες πόλεις αλλά και για μικρότερες.

ΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Ούτε καν για μεσαίου μεγάλους πόλεις δε θα αποτολμούσα τη σύγκριση. Τι να πει κανείς για τα Τρίκαλα που κατάφεραν για μία ακόμη χρονιά να γίνουν πόλος έλξης επισκεπτών απ΄όλη τη χώρα; Την ώρα που η Πάτρα με εμπειρία στο κατασκευαστικό κομμάτι, ψυχαγωγικών προϊόντων (προφανώς για το ανεκμετάλλευτο καρναβαλικό συνεργείο μιλάω), αδυνατεί να ακόμα και να ακολουθήσει, πόσο μάλλον να ηγηθεί.

Μια σύγκριση όμως με το Αίγιο αλλά ακόμα και το Ξυλόκαστρο και το… Κιάτο, προκαλεί μόνο θλίψη στον Πατρινό που αγαπά τη πόλη του.

Ανηφορίζοντας προς την περιοχή των Τρικάλων… Κορινθίας βλέπει κανείς τι θα πει αξιοποίηση προς όφελος των κατοίκων μιας περιοχής αλλά και της πολυπόθητης οικονομικής ανάπτυξης που δημιουργεί επιχειρηματικότητα, θέσεις εργασίας και τελικά αλλαγή του βιοτικού επιπέδου μιας περιοχής.

Γυρίζοντας στην Πάτρα που ακόμα συζητάμε για το αν θα αξιοποιήσουμε το θαλάσσιο μέτωπο ή… όχι.

Και μόλις «ξύσαμε» την επιφάνεια. Πάμε παρακάτω:

Επιχειρήσεις με μεγάλο κύκλο εργασιών, ετοιμάζονται και έχουν αποφασίσει να φύγουν από την Πάτρα επειδή είναι ασύμφορη και προβληματική.

Το λιμάνι δεν έχει το απαιτούμενο βάθος, τα εργατικά είναι υψηλά, και οι επιχειρήσεις φυσικά δεν είναι φιλανθρωπικές επιχειρήσεις.

Επειδή αυτό το αντιλαμβάνονται σε άλλα σημεία της χώρας, έχουν αρχίσει να πλειοδοτούν σε κίνητρα για να προσελκύσουν τους επιχειρηματίες.

Και όπως φαίνεται, αυτό δεν το κάνουν χωρίς ανταπόκριση.

Βέβαια εκεί φροντίζουν πρώτα να δημιουργηθούν οι υποδομές και στη συνέχεια, ασκούν τις κατάλληλες πιέσεις όπου χρειάζεται.

Στην Πάτρα τα πάντα κινούνται (όσα κινούνται) λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Και κάποια στιγμή –όπως έχουμε μάθει από τη φυσική- η αδράνεια σταματάει να λειτουργεί.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πόλης είναι ότι τείνει να καθιερωθεί μια νοοτροπία γενικευμένης άρνησης και ωχαδερφισμού.

Οι ανεμογεννήτριες στο Παναχαϊκό μας χαλάνε την αισθητική και στειρώνουν τα πρόβατα και τα κατσίκια…

Με τέτοιες λογικές πορεύεται η πόλη. Μια πόλη ευλογημένη από το Θεό (με βουνό- θάλασσα και πλείστες άλλες δυνατότητες και ομορφιές) αλλά καταραμένη από τους ανθρώπους.

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΟΔΗΓΩΝ

Μια πόλη που δε φτιάχνει χώρους στάθμευσης αλλά καταδιώκει τους οδηγούς. Που παράγοντες της Δημοτικής Αρχής «τρολάρουν» τους οδηγούς, αντί να τους λύσουν όπως οφείλουν, το πρόβλημα της στάθμευσης. «Θαύμασα» πριν από μερικές ημέρες, αντιδήμαρχο σε τηλεοπτικό σταθμό να μιλά για τους οδηγούς της πόλης σαν να μιλά για.. κακοποιά στοιχεία.

Το καθαρά ηθικό μέρος έχει διατυπωθεί πολλές φορές αλλά κάποιοι κάνουν ότι δεν το ακούν. Δεν μπορεί ο ηθικός αυτουργός της παρανομίας, ο Δήμος, (δεν έχει φροντίσει ώστε να υπάρχουν θέσεις στάθμευσης, ευθύνεται εξ’ ολοκλήρου για το κυκλοφοριακό πρόβλημα και εν μέρει για τα προβλήματα στις μαζικές μεταφορές) να καρπώνεται και οικονομικά οφέλη, από τις πράξεις ή μάλλον για την ακρίβεια από τις παραλείψεις του.

Μια πόλη που δεν ήθελε μέχρι πρότινος τα υδροπλάνα, που δεν θέλει να δημιουργήσει μια εταιρία λαϊκής βάσης που να δρομολογήσει έστω ένα φέρυ- μπωτ.

Μια πόλη που είχε επιλεγεί να είναι μια από τις πόλεις που θα μετείχε στο πρόγραμμα «έξυπνες πόλεις» και το απέρριψε για να βρει μπροστά της και πάλι τα… Τρίκαλα.

Είναι και αυτές οι ιδιωτικές εταιρίες που προκαλούν δυσφορία στους… άρχοντες.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Πριν λίγο καιρό διάβασα ότι σε συνεργασία με τον Δήμο Τρικκαίων και την e-trikala, η Vodafone παρουσίασε την «έξυπνη» πόλη του μέλλοντος Vodafone Giga City 5G, όπου χάρη στις υπερυψηλές ταχύτητες, τις μηδενικές καθυστερήσεις απόκρισης και την αξιοπιστία του Giga Network 5G, διανοίγονται νέες δυνατότητες για όλους.

Υλοποιώντας πιλοτικά όλες τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες, παρουσιάστηκε το πρώτο αυτοκίνητο με οδηγό εξ αποστάσεως, μέσω 5G διασύνδεσης. Ουσιαστικά έγινε πράξη ο χειρισμός ενός οχήματος από απόσταση μέσω cockpit και οθόνης, όπου σε πραγματικό χρόνο είχε την ίδια ορατότητα στην πορεία του αυτοκινήτου, όπως εάν βρισκόταν στη θέση του οδηγού. Οι «εντολές» του οδηγού μεταφέρθηκαν αυτόματα μέσω 5G, με άμεση ανταπόκριση του οχήματος. Η υλοποίηση της πιλοτικής αυτής εφαρμογής έγινε σε συνεργασία με την εταιρία Luxoft.

Επίσης μέσω 5G δόθηκε η δυνατότητα τηλεχειρουργικής με τον Δρ. Κωνσταντίνο Μ. Κωνσταντινίδης, MD, PhD, FACS, Adjunct Professor of Surgery Ohio State University, Επιστημονικός Διευθυντής, Διευθυντής Γενικής, Βαριατρικής, Λαπαροσκοπικής & Ρομποτικής Χειρουργικής Κλινικής, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών και στο American College of Surgeons Clinical Congress να συνδέεται μέσω δικτύου υλοποιώντας ουσιαστικά το επόμενο βήμα στη ρομποτική χειρουργική. Οι νέες τεχνολογίες θα δίνουν τη δυνατότητα στον χειρουργό να διενεργεί χειρουργικές επεμβάσεις εξ αποστάσεως, ανταποκρινόμενος σε μια έκτακτη ανάγκη ή καλύπτοντας το χρόνο μέχρι να φτάσει στο νοσοκομείο, προλαμβάνοντας έτσι την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής.

Η «ΑΛΑΤΙΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ»

Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα πόλης που κοιτάζει μπροστά, από την Καρδίτσα; Έχετε ακούσει για την αλατιέρα… πρότυπο που δείχνει το δρόμο της επίλυσης προβλημάτων αποχιονισμού των δρόμων;

Σύμφωνα με έγκυρο site που ασχολείται την αυτοκίνηση «σε απόλυτη… ετοιμότητα είναι η αλατιέρα πρότυπο της Καρδίτσας. Πρωτοεμφανίστηκε στο μεγάλο χιονιά το 2018 και -μάθαμε- ότι ήταν απόλυτα αποτελεσματική».

Βέβαια το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο και έχει να κάνει και με το γεγονός ότι η πόλη αδυνατεί να ακουστεί και στο υδροκέφαλο κράτος των Αθηνών. Αυτό που αντιλαμβάνεται την Ελλάδα στα όρια του Νομού Αττικής.

 

ΕΝΘΕΤΟ

Η πρόταση στον Πρωθυπουργό για αξιοποίηση της ιστορίας της πόλης

Πριν λίγο καιρό είχα αποστείλει στον Πρωθυπουργό της χώρας μια πρόταση για την αξιοποίηση ενός κομματιού της ιστορίας της πόλης που ενώ τώρα παραμένει παραμελημένο και αναξιοποίητο, θα μπορούσε να αποτελέσει κινητήριο μοχλό ανάπτυξης και πόλο έλξης επισκεπτών.

Παραθέτω ολόκληρη την επιστολή για την οποία ουδέποτε πήρα απάντηση:

«Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Στα πλαίσια πρωτοβουλίας για καινοτόμες ιδέες ανάπτυξης της πόλης μας και της ευρύτερης περιοχής της Αχαΐας και γνωρίζοντας καλά τι συμβαίνει στην αγορά και πως οι επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι εργαζόμενοι βιώνουν τις οικονομικές συνέπειες της κρίσης και του κορονοϊού, θα θέλαμε να σας κοινοποιήσουμε την ιδέα μας να δημιουργηθεί στην πόλη των Πατρών ένα μουσείο μηχανημάτων παλαιών φορτηγών και λοιπού μηχανολογικού εξοπλισμού, όπως παλιές μηχανές από εργοστάσια, μηχανές τρένων, βαγόνια κ.λ.π.

Η Αχαΐα και η Περιφέρεια διαθέτει κάποια εναπομείναντα παλαιά μηχανήματα άνω των σαράντα ετών, όπως παλαιά φορτηγά, παλαιά βαγόνια τρένων, παλαιές μηχανές εργοστασίων οι οποίες έχουν διασωθεί και δεν έχουν κοπεί ακόμα για σίδερο, τα οποία με τις κατάλληλες εργασίες μπορούν να ανακατασκευαστούν και να εκτεθούν σε ένα μουσείο το οποίο προσδοκούμε να έχει επισκεψιμότητα από όλα τα μέρη της Ελλάδας και του Εξωτερικού.

Για την υλοποίηση της σκέψης αυτής πιστεύουμε ότι θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας όπου θα απασχοληθούν άτομα από διάφορες ειδικότητες.

Επίσης θα αποτελέσει πόλο έλξης τουριστών που διέρχονται από την Ιταλία και την Ευρωπαΐκή Δύση καθώς και άλλες χώρες του Εξωτερικού δίνοντας στην πόλη μας μια οικονομική ανάσα

Σας γνωστοποιώ της ιδέα μου και περιμένω την απάντησή σας».

Ίσως πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι πρόταση αυτή που δημοσιοποιήθηκε στα τοπικά ΜΜΕ, βρήκε μεγάλη αποδοχή από πάρα πολλούς πολίτες, δεν προβλημάτισε ούτε κατ΄ ελάχιστον τους ταγούς της πόλης, που προφανώς έχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα στο μυαλό τους και καταστρώνουν αναπτυξιακά σχέδια πολύ σημαντικότερα από το παραπάνω. Μένει βέβαια να τα… δούμε και να τα ακούσουμε!

Θα ήταν φυσικά παράλειψη να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι η πόλη έχει πληγεί και αυτή -όπως όλη η χώρα- από μια υπερδεκαετή οικονομική κρίση. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να μπορέσει να χαράξει έστω και μία υποτυπώδη στρατηγική ανάπτυξης, διότι δυστυχώς ο κατήφορος μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα.

Στόχος στην παρούσα φάση θα έπρεπε να είναι μεταξύ άλλων η στήριξη της εστίασης -σε μία πόλη που έχει παράδοση στον τομέα- ώστε σταδιακά να αποτελέσει «μαγνήτη» επισκεπτών για τουλάχιστον μικρές «αποδράσεις».

Αν αυτό συνδυαστεί με γαστρονομικές προτάσεις με ταυτόχρονη διασύνδεση του τουρισμού με τον αγροδιατροφικό τομέα, και τις πανέμορφες πέριξ της Πάτρας περιοχές, τόσο σε θερινούς όσο και σε χειμερινούς προορισμούς, είναι από μόνο του ένα μεσοπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο το οποίο θα ανοίξει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και θα στηρίξει αποφασιστικά την τοπική κοινωνία στο μέλλον.

Να επισημάνουμε πάντως ότι τα παραπάνω τα αναφέρω ενδεικτικά καθώς υπάρχει πληθώρα προτάσεων για την περιοχή οι οποίες θα αποτελέσουν αντικείμενο επόμενης αρθρογραφίας μου.

 

 

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Στην τρίτη φάση της πανδημίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο κορωνοιός είναι πάντα εδώ και από καιρό σε καιρό, φροντίζει να μας το… θυμίζει. Και μας το θυμίζει κάθε φορά που εμείς ρίχνουμε τις «ασπίδες» και παραδιδόμαστε στην ανεμελιά.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στις μέρες μας, εν μέσω θέρους. Μία νέα σημαντική αύξηση κρουσμάτων, που δεν έχει σημασία σε ποια παραλλαγή ή υποπαραλλαγή οφείλεται. Γιατί, τελικά, οφείλεται μόνο στο γεγονός πως η άρση των περιοριστικών μέτρων της Πολιτείας συνδυάστηκε με μία ισχυρή αίσθηση «νέας ελευθερίας» σε ατομικό επίπεδο.

Κακά τα ψέματα. Δεν ζούμε στην πρώτη φάση της πανδημίας, τότε που αγνοούσαμε σχεδόν ολοκληρωτικά τον «εχθρό» και βλέποντας να δημιουργεί θύματα, προσπαθούσαμε να τον αποφύγουμε κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια μας.

Δεν ζούμε ούτε καν στη δεύτερη φάση της πανδημίας, τότε που άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα εμβόλια και με αδημονία, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα περίμενε ως σωτηρία.

Ζούμε πλέον σε μία τρίτη φάση της πανδημίας, κατά την οποία η επιστήμη έχει αποκωδικοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τον ιό και όλοι έχουμε καταλάβει πως τα εμβόλια δεν σηματοδοτούν το τέλος της πανδημίας.

Ό,τι συνέβη μέχρι τώρα, ήταν μία πορεία γνώσης της ανθρωπότητας. Με σωστές και λανθασμένες αποφάσεις. Και κατά τη γνώμη μας, με ισχυροποίηση της άποψης ότι μόνο η αλήθεια της επιστήμης μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο απέναντι σε τέτοιου είδους μεγάλες απειλές.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όμως ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει πολλά ακόμα. Δεν ξέρει ούτε καν τους οργανισμούς που βρίσκονται τριγύρω του. Και κάθε φορά, ξεκινάει να βαδίζει στα τυφλά, σε έναν μακρύ δρόμο προς τη γνώση.

Θα ήταν ευχής έργο, αυτή η αίσθηση να υπάρχει σε όλους μας, δηλαδή σε κάθε πολίτη. Και όχι μόνο στους ερευνητές και του επιστήμονες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης. Γιατί εάν είχαμε όλοι συνειδητοποιήσει αυτή τη μακρά και δύσκολη πορεία γνώσης του ανθρώπου προς τη γνώση, τότε μάλλον θα ήμασταν λιγότερο ανέμελοι και ίσως πιο υπεύθυνοι για τον εαυτό μας και τους άλλους, γύρω μας.

Ο άνθρωπος όμως είναι ένα ον που κάνει λάθη. Και ξανακάνει. Και ξανακάνει… Μέχρι τελικά να μάθει από τα λάθη του. Οπότε, ας μην είμαστε και πολύ αυστηροί με τους εαυτούς μας και την ανθρώπινη φύση μας.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια ζωή στην άρνηση

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά να κλαίνε. Κάποιοι σε απόγνωση, να φωνάζουν, άλλοι να δακρύζουν. Και κάπου παραπέρα, παραταγμένες δυνάμεις των ΜΑΤ.

Αυτό ήταν το σκηνικό που στήθηκε μια μέρα εδώ και πολλά χρόνια στη Μυρτιά Αιγίου, όπου κάτοικοι είχαν αναγάγει σε ζήτημα ζωής και θανάτου τη (μη) λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή τους.

Οι άνδρες των ΜΑΤ διατάχθηκαν κάποια στιγμή να προχωρήσουν, να σπάσουν τον κλοιό των κατοίκων και να ανοίξουν τον δρόμο στα συνεργεία για να ξεκινήσουν το έργο της εγκατάστασης. Εκείνη τη στιγμή το… δράμα κορυφώθηκε, χωρίς ευτυχώς παραπέρα παρατράγουδα.

Ο εκεί βιολογικός καθαρισμός έγινε και λειτουργεί με τα γνωστά ευεργετικά αποτελέσματα, όπως άλλωστε και όλοι ανά την Ελλάδα, σε αρκετά μέρη της οποίας, επίσης, τοπικές κοινωνίες αντιδρούν στην εγκατάσταση τους.

Κάτι ανάλογο βιώνουμε στις μέρες μας με τις ανεμογεννήτριες, που πήραν στο κάδρο της άρνησης τη θέση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας.

Προχθές, λοιπόν, ήταν οι βιολογικοί καθαρισμοί, χθες οι κεραίες, σήμερα οι ανεμογεννήτριες, αύριο θα είναι κάτι άλλο, νέο, που θα αντιμετωπίζεται με έντονη επιφύλαξη, έως και εχθρότητα.

Είναι ένας συνδυασμός άγνοιας, πολιτικής σκοπιμότητας και στενής τοπικιστικής αντίληψης, μπολιασμένης με γερές δόσεις ατομικού συμφέροντος, που πυροδοτεί τις σημερινές αντιδράσεις για τις ανεμογεννήτριες. Και για να μην πάμε μακριά, να υπενθυμίσουμε ότι μετά από τις περυσινές, καταστροφικές, πυρκαγιές, στα ανέλεγκτα (και ανεξέλεγκτα) μέσα κοινωνικής δικτύωσης διοχετεύθηκε και ανακυκλώθηκε ο ισχυρισμός ότι αυτές ήταν το αποτέλεσμα εμπρησμών, ώστε στη συνέχεια, στις καμένες εκτάσεις, να εγκατασταθούν αιολικά πάρκα!

Βιώνοντας τις επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης, με τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος να εκτοξεύονται στα ύψη, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μια χώρα προικισμένη με ήλιο και αέρα.

Ως εκ τούτου, η στροφή μας στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι μονόδρομος, ώστε να εξασφαλίσουμε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και την ενεργειακή αυτονομία μας. Χρειάζεται να διαθέτεις υψηλό δείκτη νοημοσύνης για να αντιληφθείς το προφανές;

Σε πολλές περιπτώσεις, πάντως, η απάντηση δίνεται από την οργισμένη αντίδραση κάποιου για τον «τσουχτερό» λογαριασμό της ΔΕΗ ή άλλου παρόχου ενέργειας, όταν δεν κρίνει σκόπιμο να έχει στο σπίτι του ηλιακό θερμοσίφωνα, αν και μπορεί.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η Οθ. Αμαλίας και το κυκλοφοριακό μπάχαλο στην Πάτρα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μαρτύριο έγινε για τους διερχόμενους οδηγούς η Όθωνος Αμαλίας χθες.

Γιατί ξεκινάει ένα έργο (ποδηλατόδρομος) που έτσι κι αλλιώς προκαλεί στένωση της οδού και την ίδια ώρα, όχι μόνο δεν έχει φροντίσει ο Δήμος να απαγορεύεται η στάθμευση στην αριστερή πλευρά του δρόμου, αλλά τα οχήματα εξακολουθούν να παρκάρουν «κάθετα» και κάποιοι να… διπλοπαρκάρκουν μάλιστα, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο.

Ένας δρόμος ταχείας αλλά και «βαριάς» κυκλοφορίας της Πάτρας, μετατρέπεται ξαφνικά σε… μονοπάτι λοιπόν. Και μετά… συστήνεται υπομονή στους οδηγούς!

Όμως, όχι, δεν μπορεί να γίνονται έργα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και κανένας δεν μπορεί να συστήσει «υπομονή» από τη στιγμή που οι αρμόδιοι δεν έχουν κάνει ούτε τα αυτονόητα για να διευκολύνουν την κυκλοφορία των οχημάτων.

Τα έργα όμως – και οι συνοδές ενέργειες που θα έπρεπε να έχουν γίνει και δεν έγιναν – είναι μόνο μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά είναι η σκοπιμότητα και η αξιοποίηση του ποδηλατόδρομου. Και το ερώτημα είναι απλό: Θα μετατραπεί η Όθωνος Αμαλίας σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας για να μπορεί να έχει και ποδηλατόδρομο ή… ό,τι να ‘ναι; Και για να μετατραπεί η Όθωνος Αμαλίας σε οδό ήπιας κυκλοφορίας, χρειάζονται και άλλα έργα. Όπως χρειάζεται επίσης και ένας δρόμος στον οποίο θα διοχετεύεται η βαριά κίνηση στον οριζόντιο «διάδρομο» της πόλης. Τι θα γίνει λοιπό με την Μαιζώνος και την Κορίνθου; Τι θα γίνει με τη διανοιγμένη Κανακάρη; Φανάρια και ταμπέλες έχουν ήδη τοποθετηθεί σε πολλά σημεία, αλλά περιμένουν… Τι, άραγε; Γιατί έχουμε φτάσει στα μέσα του 2022 και αντιδρομήσεις, πεζοδρομήσεις και άλλα έργα που θα έπρεπε να έχουν ήδη τελειώσει, βρίσκονται σε εκκρεμότητα;

Εδώ και πολύ καιρό έχουμε γράψει η πως Πάτρα έχει ανάγκη από ένα νέο συνολικό κυκλοφοριακό σχέδιο. Δεν το βλέπουμε. Βλέπουμε μόνο αποσπασματικούς σχεδιασμούς που μένουν στη μέση και ποδηλατόδρομους που δημιουργούνται σε δρόμους πολύ μεγάλης κυκλοφορίας…

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα