Σάββατο 21 Μαΐου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ/Π.Σ. Αλέξης Τσίπρας γράφει στη «Γ»

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

15 Μάη: Κυριακή της δημοκρατίας και της πολιτικής αλλαγής

 

Με την ευκαιρία των εσωκομματικών εκλογών στον ΣΥΡΙΖΑ, την προσεχή Κυριακή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, με άρθρο του στη «Γ», απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής, σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική  Συμμαχία ανοίγει τις πόρτες του στη δημοκρατία και στη συμμετοχή του πολίτη. Στο άρθρο του, ο κ. Τσίπρας αναφέρει τα εξής:

 

«Δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης έχουν δείξει με τον πιο σαφή, συχνά και δραματικό τρόπο, τι επιδιώκει και με τι μέσα ο κ. Μητσοτάκης. Το καθεστώς του, που σκιάζει τις ζωές της μεγάλης πλειοψηφίας,  είναι ένα καθεστώς εύνοιας προς τα διαπλεκόμενα και συχνά ανήθικα και παράνομα συμφέροντα, κατάφωρης κοινωνικής αδικίας, διακρίσεων και ρουσφετιού, ιδεοληψίας, αλλά και ανικανότητας και λαθών που βυθίζουν την οικονομία και τη χώρα στη δίνη των κρίσεων. Ενώ η απόλυτη έλλειψη κατανόησης για το τι ζει η μεγάλη πλειοψηφία, η αστυνομική καταστολή, το φίμωτρο στην ελευθερία του τύπου, η προσπάθεια να επιβληθεί το ψέμα της επικοινωνίας στην αλήθεια της κοινωνίας, η ενοχοποίηση του πολίτη για όσα αρνητικά και τραγικά συμβαίνουν, μετατρέπει πια την απόγνωση σε οργή.

Ήρθε η ώρα αυτή η οργή να γίνει δύναμη αλλαγής.

Να δώσει ενέργεια  στον κινητήρα της απαλλαγής από το καθεστώς Μητσοτάκη.

Να ανοίξει το δρόμο στην πραγματική ενίσχυση της εργασίας, στο σεβασμό των δημοκρατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, σε μια πολιτική στήριξης της μεσαίας τάξης και της υγιούς επιχειρηματικότητας. Στο τέλος του αυταρχισμού, στην κατάργηση όλων των νόμων και των διατάξεων που σκοπό έχουν να σπρώξουν σε ένα θεσμικό και κοινωνικό περιθώριο τη μεγάλη πλειοψηφία και να παραδώσουν τις τύχες της Ελλάδας στης ίδιες ελίτ, που την οδήγησαν πριν λίγα χρόνια στο γκρεμό της χρεοκοπίας.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί η ιστορία ως τραγωδία. Η Κυριακή που έρχεται μπορεί να γίνει η αρχή του τέλους για το καθεστώς Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία ανοίγει τις πόρτες του στη δημοκρατία, στη συμμετοχή του πολίτη, σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία που φιλοδοξεί να συνενώσει την αντίθεση στη σημερινή καταστροφική κυβέρνηση και την αντίσταση στην πολιτική της σε κίνημα και ποτάμι προόδου και αλλαγής. Κάθε δημοκρατικός πολίτης, ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι μέλος του κόμματος, μπορεί και πρέπει να δώσει το δικό του παρών σ’ αυτή τη μεγάλη προσπάθεια. Γιατί δεν είναι μια προσπάθεια και μια διαδικασία στενά κομματική, αλλά μια πλατιά δημοκρατική ευκαιρία να παρέμβουν οι ίδιοι οι πολίτες, με τη δική τους άποψη και τις δικές τους ιδέες, στην πολιτική. Μια διαδικασία που φιλοδοξεί να βγάλει την πολιτική από το γκέτο των «ειδικών» και να τη φέρει στο επίκεντρο της κοινωνίας μας.

Χρειαζόμαστε μια νέα αρχή για να επιστρέψει στη χώρα το αίσθημα ασφάλειας για την επόμενη μέρα, για να χτίσουμε μια Ελλάδα σύγχρονη, ευρωπαϊκή, δημοκρατική και πάνω απ’ όλα δίκαιη. Γι’ αυτό η πολιτική αλλαγή και μια νέα ισχυρή προοδευτική κυβέρνηση δεν είναι μόνο κομματικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Είναι κοινωνική και εθνική ανάγκη. Η Ελλάδα χρειάζεται εδώ και τώρα μια κυβέρνηση υπεύθυνη, που αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των στιγμών και πορεύεται χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς χορηγούς με μόνη της έγνοια την κοινωνική συνοχή και τη δίκαιη ανάπτυξη της πατρίδας. Μια κυβέρνηση με σχέδιο και απαντήσεις σε όλα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα που έχουμε μπροστά μας. Από τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και των μισθών, τις δομικές μεταρρυθμίσεις στη Δημόσια Υγεία και τη Δημόσια Παιδεία, μέχρι την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, την ενίσχυση της αναπτυξιακής της πορείας με έμφαση στα πιο δυναμικά κομμάτια του παραγωγικού της ιστού και τις μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις που αρμόζουν σε ένα σύγχρονο, ευνομούμενο και δημοκρατικό κράτος του 21ου αιώνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία είναι το όχημα των Ελληνίδων και των Ελλήνων σε μια τέτοια πορεία συλλογικής κοινωνικής ανάτασης. Ένα κόμμα που έχει διαπιστευτήρια στα δύσκολα. Έτοιμο, έμπειρο και με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης που του αναλογεί. Ένα κόμμα που δεν γέννησαν οι ελίτ, αλλά η ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας να ξεφύγει από ένα φαύλο κύκλο ανικανότητας και διαφθοράς που έριξε τη χώρα στα βράχια.

Με τη συμμετοχή και την ψήφο όλων των δημοκρατικών πολιτών στις 15 Μαΐου, ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος μιας σκληρής περιόδου για την κοινωνία. Είναι πλέον η ώρα να τους στείλουμε πίσω το λογαριασμό, είναι η ώρα της πολιτικής αλλαγής!»

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Τα 300 δις δεν θα λύσουν το πρόβλημα της Ευρώπης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει να «πέσουν» 300 δισ. ευρώ για να απεξαρτηθεί η Ευρώπη από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες και να αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία, όμως όσα περιγράφονται στο σχέδιο, ούτε εύκολα, ούτε και πολύ γρήγορα μπορούν να γίνουν, ειδικά εάν λογαριάσουμε την ευρω-γραφειοκρατία και τους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται αξιωματούχοι και στελέχη στις Βρυξέλλες. Κυρίως όμως, έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι κάτι που είναι πιο εύκολο να γίνει σε μία χώρα, είναι πολύ δύσκολο σε κάποια άλλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, ούτε όλες οι χώρες και όλες οι κοινωνίες είναι ίδιες, ούτε οι συνθήκες είναι κοινές. Για παράδειγμα, τα φωτοβολταϊκά στις στέγες ίσως είναι μια κάποια λύση για την Ελλάδα και για χώρες με αρκετά μεγάλη ηλιοφάνεια όπως η Ελλάδα. Τι μπορούν να προσφέρουν όμως στις πιο βόρειες χώρες;

Γι’ αυτό, παρά τις προσπάθειες που δεδομένα θα γίνουν προκειμένου η Ευρώπη να μπει σε μία νέα ενεργειακή εποχή, στην πραγματικότητα η Ευρώπη θα έχει πάντοτε ανάγκη τη Ρωσία, όπως και η Ρωσία θα έχει ανάγκη την Ευρώπη.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν ότι η Δύση – και ειδικά η Ευρώπη – οφείλει να δει μελλοντικά τη Ρωσία ως αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής ασφάλειας και ευημερίας της ηπείρου μας.

Γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να λέγεται και να γράφεται τη στιγμή που εξελίσσεται μία μεγάλη και άδικη αιματοχυσία στην Ουκρανία, που περνάει ολοένα και μεγαλώνει ένα χάσμα μίσους μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων, που όλο και περισσότερο απομονώνεται η Ρωσία από την Ευρώπη.

Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να τελειώσει το συντομότερο αυτός ο πόλεμος. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αυτή τη στιγμή, καθώς ούτε η Ρωσία, ούτε η Ουκρανία (και η Δύση) θέλουν να βγουν ηττημένες. Είναι απόλυτη ανάγκη όμως να βρεθεί ένας οδικός χάρτης εξόδου από την κρίση. Ένας τρόπος που θα βοηθήσει όλους να καθίσουν σε ένα τραπέζι…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς- Ο ρόγχος της μεταμέλειας 

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

“Σκοπός της ζωής  δεν είναι να εξυπηρετεί την κατώτερη ζωική φύση,  αλλά τη φωτεινή δύναμη  πού βρίσκεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και η οποία βοηθάει τον άνθρωπο, να αναγνωρίσει το αγαθό”. Leo Tolstoy.

Φαίνεται ότι το μόνο πράγμα που μπορεί με βεβαιότητα να μας διδάξει ο θάνατος είναι ότι δεν πρέπει να αναβάλουμε ούτε ένα λεπτό τη ζωή, αλλά όχι οποιαδήποτε ζωή αλλά την πραγματική. Η «πτώση» του δικαστή επιδείνωσε την ήδη βεβαρημένη υγεία του και τον οδηγεί αργά και βασανιστικά στο επέκεινα χωρίς αμφιβολία και με απλές, αναγκαίες καθυστερήσεις. Αναγκαίες για να προλάβει ο δικαστής να αναμετρηθεί με τον πρότερο βίο του, να ζυγίσει τις βαθιές επιθυμίες του, να αναλογιστεί τον χαμένο χρόνο, να υπολογίσει τις αμέτρητες σπαταλημένες στιγμές που χάθηκαν βουτηγμένες υποκρισία, τον καθωσπρεπισμό και την κενότητα.

-Το θέμα της – η εξιστόρηση του τέλος ενός δικαστή- ο Τολστόι το καθορίζει σαν «περιγραφή του απλού θανάτου ενός απλού ανθρώπου». Το βασικό νόημα του έργου βρίσκεται στους συλλογισμούς που κάνει ο άρρωστος πάνω σ΄ όλη την περασμένη ζωή, καθώς και το συμπέρασμά του πως η «ευπρεπής, εύθυμη ευχάριστη ζωή» είναι χειρότερη κι’ από τη φρίκη του θανάτου. Οι κοινωνικοί θεσμοί, που τυλίγουν σαν ιστός αράχνης τη ζωή τού Ιβάν Ιλίτς με την υποκρισία και την ψευτιά, ξεριζώνοντας από μέσα του καθετί το ανθρώπινο, αποτελούν την αιτία του δράματος που ζει στις στερνές του μέρες ο άρρωστος. Σ΄ αυτή τη στέρεα, τη συγκεκριμένη και σ΄ όλο το βάθος τοποθέτηση του ζητήματος, βρίσκεται η γενικότερη σημασία της νουβέλας, που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα της παγκόσμιας ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  (Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ (1958)

Το γελοίο εμπεριέχεται στο τραγικό και τανάπαλιν, ένα σχεδόν αστείο ατύχημα του δικαστή και η πτώση του πάνω σ’ ένα πόμολο είναι η αρχή όλων και η μακρά και αγωνιώδης πορεία του Ιβάν Ιλίτς προς τον θάνατο. Αυτό το μικρό ατύχημα του δικαστή είναι ικανό να τον οδηγήσει στο επέκεινα αλλά  και την αυτογνωσία, ένας επιπόλαιος τραυματισμός τον στέλνει στην μέγγενη του ανίκητου πόνου αλλά και στο μακρύ και επίπονο ταξίδι  προς την αυτοσυνειδησία και τον πνευματικό λυτρωμό. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον θάνατο. Κάποιοι μπορεί, επειδή ζουν μέσα στις εύφορες κοιλάδες της ζωής, να τον ξεχνούν, κάποιοι άλλοι επειδή, είναι πολύ «απασχολημένοι» μπορεί να τον λησμονούν, κάποιοι τρίτοι επειδή έχουν την ευχέρεια να βουλιάζουν στις ψευδαισθήσεις  τον παρακάμπτουν, αλλά όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου ο εναγκαλισμός είναι εξίσου επώδυνος για όλους πλούσιους και φτωχούς, ευφυείς και ανόητους, όλα αυτά τα κοινωνικά στάνταρ χλωμιάζουν και εξαϋλώνονται μπροστά στην αχανή έρημο της μοναξιάς που οδηγεί στην επώδυνη κλίνη του θανάτου. Ο Λέων Τολστόι δεν εφευρίσκει τυχαία το πόμολο για να δημιουργήσει το απαραίτητο μικροατύχημα που οδηγεί στα όρια του πνευματικά, ψυχικά και σωματικά τον ήρωα του, το εύρημα του πόμολου είναι η ειρωνεία απέναντι στο διηνεκές, είναι το λιμάρισμα του βασικού ιστού  του αιώνιου που οι άνθρωποι νομίζουμε όταν είμαστε υγιείς και ανθεκτικοί για πάντα θα μας συντροφεύει, με το εύρημα του πόμολου ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει πως ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να γκρεμιστούν, χωρίς φανερή αιτία και αφορμή, σαν το απρόσεκτο σαρκίο  του Ιβάν Ιλίτς και να χαθούν μέσα στην ερημία του τέλους.

Ο θάνατος είναι λοιπόν το θέμα του συγγραφέα, ο αλλοπρόσαλλα τυχαίος, ο γελοία απρόσμενος, ο απάνθρωπα επιπόλαιος θάνατος, σε αντίστιξη με την κενή, μέσα στον καθωσπρεπισμό, τη σαθρότητα και τις συμβάσεις, ζωής του ήρωα. Ένα δεύτερο θέμα που πραγματεύεται ο Λέων Τολστόι  αλλά δεν επισημαίνεται όσο του αναλογεί, είναι ο πόνος. Δεν θα μπορούσε να λάβει τις διαστάσεις που θα έπρεπε ο θάνατος του Ιλίτς, αν ο πόνος δεν τον έσερνε ως άλλο Έκτορα γύρω από τα τείχη του άλγους και του αφανισμού. Ένας θάνατος  σύντομος, χωρίς αφόρητο πόνο, χωρίς τη βαθιά οδύνη, χωρίς την αρρώστια, είναι πιο διαχειρίσιμος. Αυτό που εξουθενώνει τον ήρωα μας, μαζί με την αναμονή του θανάτου, είναι το μαρτύριο της κεντιάς, ο ανυπόφορος πόνος. 

Η παράσταση είναι αλήθεια ότι αρπάζει τον θεατή, μετά τα αστεία της αρχής, τους χλευασμούς της συνέχειας και τον βάζει με έναν εκπληκτικό τρόπο, σωματοποιημένο, στο αβάσταχτο τρενάκι του πόνου και δεν βγαίνει από κει παρά μόνο μόλις σβήσουν τα φώτα της παράστασης και καλέσει τους ηθοποιούς, τον  Γιώργο Γαλίτη και τον Θανάση Κουρλαμπά να τους δείξει με το χειροκρότημά του την ευγνωμοσύνη για αυτό που επί μιάμιση ώρα του προσέφεραν.

Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη πλάθει το έργο, το μεταπλάθει και μας το παρουσιάζει  γύρω από μια πολυθρόνα γραφείου chesterfield, λίγα φώτα και ελάχιστους αναγκαίους ήχους, ολόφρεσκο και σφριγηλό. Η όμορφη μουσική είναι  του Γιάννη Οικονόμου,  τα κοστούμια και το σκηνικό του  Νίκου Κασαπάκη, να επισημάνουμε ότι έχει γίνει σπουδαία δουλειά στην   κίνηση των ηθοποιών στους διάφορους ρόλους, την οποία «χορογραφεί» η Χριστίνα Φωτεινάκη. Ο δικαστής, οι φίλοι και οι γνωστοί του, το αδιάφορο υπηρετικό προσωπικό, η στιβαρή σύζυγος, η «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» κόρη και ο συμπονετικός υπηρέτης περιστρέφουν τις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις εντάσεις τους γύρω από αυτήν την πολυθρόνα με τους υπέροχους Γαλίτη και Κουρλαμπά να αποδίδουν όλους τους παραπάνω ρόλους συν αυτόν του αφηγητή, με καταπληκτική αμεσότητα, με εντυπωσιακές εναλλαγές και ασύλληπτη μαεστρία. Οι δυο ηθοποιοί κατορθώνουν να «λιώσουν» τον ένα χαρακτήρα μέσα στον άλλον, με έναν μαγικό τρόπο, ο οποίος μοιάζει με το κινηματογραφικό dissolve, το οποίο επιτυγχάνεται με  το σβήσιμο του τέλους του πρώτου πλάνου μέσα στην αρχή του επόμενου. 

«Κατρακυλούσα ολοένα  κι εγώ είχα την εντύπωση πως σκαρφαλώνω, πως καταχτάω τη ζωή! Ναι, για την κοινή γνώμη ανέβαινα, μα στη πραγματικότητα η ζωή γλιστρούσε κάτω από τα πόδια μου… Και τώρα, ξόφλησα! Τώρα- ο θάνατος!» ακούμε μέσα σε έναν επιθανάτιο ρόγχο που μπαίνει από τα νύχια μας κι αφού διατρέξει όλο το  κορμί μας,   χάνεται στα κατάβαθα της ύπαρξης μας, χάριν της σκληρής εργασίας και της  δεινότητας των δυο πολύ καλών ηθοποιών του Γιώργου Γαλίτη και του Θανάση Κουρλαμπά.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Εξοπλιστικά προγράμματα ή επεκτατισμός και αναθεωρητισμός- Γράφει ο Κώστας Σβόλης (*)

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ακούω και διαβάζω αρνητικές κριτικές για την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Λανθασμένες σκέψεις, αν αποδεχτούμε ότι τα σημαντικά θέματα συζητούνται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες δεν θεωρούνται κριτήριο αποδοχής των Ελληνικών θεμάτων αλλά το καλό κλίμα είναι επιβεβλημένο και  προαπαιτούμενο, αν στοχεύεις σε στήριξη από τη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη.

Ακούω και διαβάζω αρνητικά σχόλια για το εξοπλιστικό πρόγραμμα των F-35. Προφανώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ζούμε δίπλα σε γείτονα χώρα που επιβουλεύεται τα εδάφη μας και δεν διστάζει να ανοίγει πολλά και διαφορετικά πολεμικά μέτωπα.

Η χώρα μας έχει αμυντικούς και όχι επιθετικούς σκοπούς. Η διασφάλιση της ισορροπίας των οπλικών συστημάτων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και  ει δυνατόν η υπεροχή μας έχει αποτρεπτικό σκοπό και θα αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε που αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Οι χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρό οπλοστάσιο και δεν προστατεύονται από σύμμαχα κράτη, κάτω από την ομπρέλα διεθνών συμφωνιών, είναι οι πλέον ευάλωτες για τις ορέξεις όσων έχουν επεκτατικούς σκοπούς.

Η Ελλάδα δεν ανήκει στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ας το καταλάβουν οι φίλοι μας που ασπάζονται τη μαρξιστική και άλλες παρεμφερείς ιδεολογίες. Τα εξοπλιστικά προγράμματα ασφαλώς και είναι κοστοβόρα και αφαιρούν χρήματα από δράσεις που θα βοηθούσαν την κοινωνία να ανακάμψει από τις οικονομικές δυσκολίες. Όμως, δυστυχώς, η ιστορία απέδειξε  ότι όποιος θεωρεί εαυτόν ισχυρότερο του άλλου τότε καθίσταται και επικίνδυνος όταν διακατέχεται από μη δημοκρατικά ιδεώδη.

Η ισορροπία δυνάμεων καθιστά απίθανη την εμπλοκή μεταξύ  των μεγάλων δυνάμεων  που έχουν τη δυνατότητα της χρησιμοποίησης πυρηνικών όπλων. Σε αντίθεση με τους προηγηθέντες παγκόσμιους πολέμους όπου υπήρχε στο τέλος νικητής και ηττημένος, αν εμπλακούν οι μεγάλες δυνάμεις δεν θα υπάρχει νικητής. Θα είναι όλοι ηττημένοι.

 

 

(*) Ο Κωνσταντίνος Σβόλης είναι γιατρός- καρδιολόγος, δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Νίκου Παπαδημάτου «Πάτρα Ενωμένη»

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα