Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΑΙΔΕΙΑ: Εδώ και τώρα αλλαγές!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Ήμουνα νιός και γέρασα και τα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης είναι πάντα το ίδιο καυτά- μην σας πω πως χειροτερεύουν κιόλας. Βέβαια ο χρόνος και οι αλλαγές στο στάτους της κοινωνικής μας ζωής προσθέτουν διάφορες μεταβλητές. Μία είναι όμως η ακλόνητη σταθερά: Ο διακαής πόθος των γονιών, είτε είναι πλούσιοι είτε φτωχοί, είτε δεξιοί είτε κεντρώοι είτε αριστεροί, τα παιδιά τους να σπουδάσουν για να έχουν τα περισσότερα δυνατά εφόδια για μία καλή ζωή.

Μία άλλη επίσης σταθερά, μία αναλλοίωτη παράμετρος είναι η ανισότητα ευκαιριών στον χώρο της εκπαίδευσης. Πάντα  υπάρχουν κάποια προνομιούχα παιδιά τα οποία στην “κούρσα”  της μάθησης ξεκινούν από ευνοΪκότερη θέση. Πηγαίνουν  σε καλύτερα σχολεία (κατά κανόνα ιδιωτικού δικαίου) απολαμβάνοντας πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας και ένα μπουκέτο από έξτρα εσω/εξωσχολικές δραστηριότητες . Αυτό οφείλεται στο ότι οι οικογένειες τους έχουν δυνατή οικονομική επιφάνεια και τα παιδιά αυτά απολαμβάνουν την  δυνατότητα  μιάς ποιοτικότερης εκπαίδευσης και επαφής με ευρύτερο δίκτυο κοινωνικών αγαθών, ευκαιριών και γνωριμιών. Βέβαια πολλά από αυτά τα παιδιά δεν τα καταφέρνουν και παρ’ ότι ξεκινούν από πλεονεκτικότερη θέση, δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Λυγίζουν στο χρόνο είτε γιατί δεν έχουν τις ικανότητες και τα προσόντα είτε γιατί δεν έχουν το κίνητρο να συντηρήσουν ακόμα και τα κεκτημένα.

Από την άλλη πλευρά η ζωή ήταν και είναι γεμάτη με παραδείγματα χιλιάδων νέων παιδιών από φτωχές, αγροτικές οικογένειες, από λαϊκές συνοικίες που μπόρεσαν και υπερέβησαν τα όρια που τους εθεταν οι κοινωνικές συντεταγμένες. Όπλο τους η θέληση γιά πρόοδο και κοινωνική ανέλιξη  και η σκληρή δουλειά. Δυνατό όπλο αυτό δίνει την ώθηση που απαιτείται για να επιτύχει ο νέος την άνοδο σε ανώτερες βαθμίδες κοινωνικής καταξίωσης.

Το συμπέρασμα είναι πως αν και, δυστυχώς, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα,   και πως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με όλα τα πολιτεύματα οι ανισότητες ζούν και βασιλεύουν, η Παιδεία ήταν και παραμένει το απόλυτο όχημα για  την κοινωνική κινητικότητα. Για δε τα παιδιά από φτωχές οικογένειες οι καλές επιδόσεις στην Μέση και την Ανώτατη εκπαίδευση αποτελούν τα  εφαλτήρια κοινωνικής ανόδου. Οπως συνήθιζε να λέει και η αείμνηστη μητέρα μας Ευτυχία; “Χωρίς μορφωμένους ανθρώπους δεν γίνεται να προοδεύσει η κοινωνία”.

Δυστυχώς, εδώ και κάποιες δεκαετίες γινόμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής αντίφασης. Η Αριστερά που υποτίθεται πως είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών προς το καλύτερο, που υποστηρίζει ότι αγωνίζεται να κλείσει η ψαλίδα  των κοινωνικών ανισοτήτων, η Ελληνική Αριστερά  κάνει τα πάντα για να υποβαθμίσει την μέση και την ανώτατη εκπαίδευση. Είναι πάντα απέναντι στις όποιες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Παιδείας έχουν σαν στόχο την αλλαγή προς το καλύτερο (βλ συγχωνεύσεις σχολών, λιγότεροι εισακτέοι, επιμόρφωση των καθηγητών, απρόσκοπτη διεξαγωγή των μαθημάτων, απαλλαγή των Ιδρυμάτων από τους αιώνιους φοιτητές και τους τραμπούκους κα). Και ενώ ομνύει στην Δημόσια δωρεάν Παιδεία και πολεμά με φανατισμό μεσαιωνικού ιεροκήρυκα την ιδιωτική εκπαίδευση, ταυτόχρονα προσφέρει άσυλο σε αναρχο-καταληψίες και όσους καταστρέφουν τα σχολεία, τις σχολές και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών στη Δημόσια Εκπαίδευση.

Νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνονται πλέον πως η δημόσια παιδεία χρειάζεται ένα δυνατό service για να υπάρξει μία καλύτερη επόμενη μέρα. Η επανεκκίνηση είναι αναγκαία όσο ποτέ. Και οι αλλαγές πρέπει να γίνουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΏΡΑ, πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Άρθρα-Συνεργασίες

Άποψη: Ανατολίτικα παζάρια στον… δυτικό κόσμο

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

O Ερντογάν έπαιξε τα χαρτιά του όλες τις προηγούμενες μέρες, ανεβάζοντας στα ύψη το θερμόμετρο της έντασης με την Ελλάδα, αλλά και με το ίδιο το ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας απεγνωσμένα μία «νίκη» που θα τον αναβάθμιζε στα μάτια της κοινής γνώμης στην Τουρκία ή τουλάχιστον, θα του έδινε το δικαίωμα να πανηγυρίσει.

Και όλα δείχνουν, ότι εκμεταλλευόμενος την ανάγκη που έχει προκαλέσει στο ΝΑΤΟ η ρωσική απειλή, πέτυχε αυτή τη νίκη, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο. Και θα δούμε και ως προς την ουσία…

Η επικοινωνιακή νίκη ήταν η υπογραφή μίας συμφωνίας με τις δύο χώρες που είναι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, σχετικά με κάποιες οργανώσεις που θεωρούνται ως τρομοκρατικές στην Τουρκία και βέβαια, η συνάντηση με τον Μπάϊντεν.

Έτσι, τα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία μπορούν να πανηγυρίσουν, να αναδείξουν τον Ερντογάν ως «τροπαιοφόρο» και σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για τους πολίτες στην Τουρκία, να επιχειρήσουν ένα «λίφτινγκ» στο πρόσωπο του Προέδρου της Τουρκίας.

Ποιά φαίνεται όμως να είναι η αλήθεια και η ουσία;

Ότι για ακόμα μία φορά, η Τουρκία τραβάει το σκοινί μέχρι εκεί που γνωρίζει ότι δεν θα σπάσει. Σκληρό παζάρι και πολλά λόγια, αλλά την κρίσιμη ώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει για να μην εκτεθεί. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το κατηγορήσει απριόρι. Μπορεί εμείς, ως Έλληνες, να μιλάμε για «ανατολίτικα παζάρια», για «επιτήδειες ουδετερότητες» και να ξέρουμε ότι η Τουρκία αποτελεί μία χώρα που βρίσκεται με το ένα πόδι στην δύση και με το άλλο στην ανατολή. Αυτό είναι κάτι που το ξέρουν και οι άλλοι. Όμως, η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας είναι επίσης πολύ σημαντική και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι Τούρκοι διαχρονικά το εκμεταλλεύονται καλύτερα από εμάς. Και αυτό ακριβώς, κάνει ακόμα μεγαλύτερη την επιτυχία της σημερινής κυβέρνησης, που έχει μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά σε ζήτημα της Ευρώπης (και της Δύσης συνολικότερα) έχοντας στο πλευρό της ισχυρές φωνές σε όλες τις τουρκικές προκλήσεις, είτε αφορούν τις ορδές μεταναστών στον Έβρο, είτε την τουρκολιβυκή ΑΟΖ, είτε τις τελευταίες «κραυγές» περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, κρατάμε την… αφωνία του Ερντογάν για τα ελληνοτουρκικά. Αλλά δεν πρέπει να εφησυχάσουμε. Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και άλλα «επεισόδια», καθώς ο Ερντογάν δεν κέρδισε ακόμα τις εκλογές…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Στην τρίτη φάση της πανδημίας

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ο κορωνοιός είναι πάντα εδώ και από καιρό σε καιρό, φροντίζει να μας το… θυμίζει. Και μας το θυμίζει κάθε φορά που εμείς ρίχνουμε τις «ασπίδες» και παραδιδόμαστε στην ανεμελιά.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στις μέρες μας, εν μέσω θέρους. Μία νέα σημαντική αύξηση κρουσμάτων, που δεν έχει σημασία σε ποια παραλλαγή ή υποπαραλλαγή οφείλεται. Γιατί, τελικά, οφείλεται μόνο στο γεγονός πως η άρση των περιοριστικών μέτρων της Πολιτείας συνδυάστηκε με μία ισχυρή αίσθηση «νέας ελευθερίας» σε ατομικό επίπεδο.

Κακά τα ψέματα. Δεν ζούμε στην πρώτη φάση της πανδημίας, τότε που αγνοούσαμε σχεδόν ολοκληρωτικά τον «εχθρό» και βλέποντας να δημιουργεί θύματα, προσπαθούσαμε να τον αποφύγουμε κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια μας.

Δεν ζούμε ούτε καν στη δεύτερη φάση της πανδημίας, τότε που άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα εμβόλια και με αδημονία, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα περίμενε ως σωτηρία.

Ζούμε πλέον σε μία τρίτη φάση της πανδημίας, κατά την οποία η επιστήμη έχει αποκωδικοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τον ιό και όλοι έχουμε καταλάβει πως τα εμβόλια δεν σηματοδοτούν το τέλος της πανδημίας.

Ό,τι συνέβη μέχρι τώρα, ήταν μία πορεία γνώσης της ανθρωπότητας. Με σωστές και λανθασμένες αποφάσεις. Και κατά τη γνώμη μας, με ισχυροποίηση της άποψης ότι μόνο η αλήθεια της επιστήμης μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο απέναντι σε τέτοιου είδους μεγάλες απειλές.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όμως ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει πολλά ακόμα. Δεν ξέρει ούτε καν τους οργανισμούς που βρίσκονται τριγύρω του. Και κάθε φορά, ξεκινάει να βαδίζει στα τυφλά, σε έναν μακρύ δρόμο προς τη γνώση.

Θα ήταν ευχής έργο, αυτή η αίσθηση να υπάρχει σε όλους μας, δηλαδή σε κάθε πολίτη. Και όχι μόνο στους ερευνητές και του επιστήμονες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης. Γιατί εάν είχαμε όλοι συνειδητοποιήσει αυτή τη μακρά και δύσκολη πορεία γνώσης του ανθρώπου προς τη γνώση, τότε μάλλον θα ήμασταν λιγότερο ανέμελοι και ίσως πιο υπεύθυνοι για τον εαυτό μας και τους άλλους, γύρω μας.

Ο άνθρωπος όμως είναι ένα ον που κάνει λάθη. Και ξανακάνει. Και ξανακάνει… Μέχρι τελικά να μάθει από τα λάθη του. Οπότε, ας μην είμαστε και πολύ αυστηροί με τους εαυτούς μας και την ανθρώπινη φύση μας.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια ζωή στην άρνηση

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά να κλαίνε. Κάποιοι σε απόγνωση, να φωνάζουν, άλλοι να δακρύζουν. Και κάπου παραπέρα, παραταγμένες δυνάμεις των ΜΑΤ.

Αυτό ήταν το σκηνικό που στήθηκε μια μέρα εδώ και πολλά χρόνια στη Μυρτιά Αιγίου, όπου κάτοικοι είχαν αναγάγει σε ζήτημα ζωής και θανάτου τη (μη) λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή τους.

Οι άνδρες των ΜΑΤ διατάχθηκαν κάποια στιγμή να προχωρήσουν, να σπάσουν τον κλοιό των κατοίκων και να ανοίξουν τον δρόμο στα συνεργεία για να ξεκινήσουν το έργο της εγκατάστασης. Εκείνη τη στιγμή το… δράμα κορυφώθηκε, χωρίς ευτυχώς παραπέρα παρατράγουδα.

Ο εκεί βιολογικός καθαρισμός έγινε και λειτουργεί με τα γνωστά ευεργετικά αποτελέσματα, όπως άλλωστε και όλοι ανά την Ελλάδα, σε αρκετά μέρη της οποίας, επίσης, τοπικές κοινωνίες αντιδρούν στην εγκατάσταση τους.

Κάτι ανάλογο βιώνουμε στις μέρες μας με τις ανεμογεννήτριες, που πήραν στο κάδρο της άρνησης τη θέση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας.

Προχθές, λοιπόν, ήταν οι βιολογικοί καθαρισμοί, χθες οι κεραίες, σήμερα οι ανεμογεννήτριες, αύριο θα είναι κάτι άλλο, νέο, που θα αντιμετωπίζεται με έντονη επιφύλαξη, έως και εχθρότητα.

Είναι ένας συνδυασμός άγνοιας, πολιτικής σκοπιμότητας και στενής τοπικιστικής αντίληψης, μπολιασμένης με γερές δόσεις ατομικού συμφέροντος, που πυροδοτεί τις σημερινές αντιδράσεις για τις ανεμογεννήτριες. Και για να μην πάμε μακριά, να υπενθυμίσουμε ότι μετά από τις περυσινές, καταστροφικές, πυρκαγιές, στα ανέλεγκτα (και ανεξέλεγκτα) μέσα κοινωνικής δικτύωσης διοχετεύθηκε και ανακυκλώθηκε ο ισχυρισμός ότι αυτές ήταν το αποτέλεσμα εμπρησμών, ώστε στη συνέχεια, στις καμένες εκτάσεις, να εγκατασταθούν αιολικά πάρκα!

Βιώνοντας τις επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης, με τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος να εκτοξεύονται στα ύψη, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μια χώρα προικισμένη με ήλιο και αέρα.

Ως εκ τούτου, η στροφή μας στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι μονόδρομος, ώστε να εξασφαλίσουμε σε έναν ικανοποιητικό βαθμό και την ενεργειακή αυτονομία μας. Χρειάζεται να διαθέτεις υψηλό δείκτη νοημοσύνης για να αντιληφθείς το προφανές;

Σε πολλές περιπτώσεις, πάντως, η απάντηση δίνεται από την οργισμένη αντίδραση κάποιου για τον «τσουχτερό» λογαριασμό της ΔΕΗ ή άλλου παρόχου ενέργειας, όταν δεν κρίνει σκόπιμο να έχει στο σπίτι του ηλιακό θερμοσίφωνα, αν και μπορεί.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα