Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Εισβολή στην Ουκρανία- Η επίθεση του Ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Η Ευρώπη πριν τον πόλεμο έκανε διάφορες υποθέσεις και ασκήσεις επί χάρτου για τον τρόπο που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον ρώσο ηγεμόνα. Κέντρο όλων των σκέψεων και υποθέσεων ήταν ότι ποτέ και κανείς δεν θα πυροβολήσει τον εαυτό του, δεν θα κάνει κακό στο λαό του, δεν θα βλάψει τα συμφέροντά του, δεν θα περάσει στην απέναντι πλευρά της λογικής και θα τρέξει να συναντήσει τον παραλογισμό, ο οποίος χορεύει βαλς με την βαρβαρότητα στο πλατύσκαλα του Μεσαίωνα, δίπλα σε μια τεράστια λίμνη αίματος και απανθρωπιάς. Όταν όμως ο τρελός από μεγαλομανία, ρώσος δικτάτορας ο μεθυσμένος από εξουσία και μεγαλοϊδεατισμό έρχεται κατά πάνω σου με σπασμένα τα φρένα, λιωμένο το πνεύμα και εξαϋλωμένο το έρμα,  τότε η λογική λύνει τους αρμούς της και το παράλογο αγκαλιάζει τη σκέψη και το συναίσθημα, παγώνει τη λογική και τις αισθήσεις.

Ο Αλμπέρτ Καμί μετά την φρίκη του  Μεγάλου Πολέμου εισάγει την φιλοσοφία του παραλόγου: την μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου και την αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που όλες οι αξίες έχουν εκπέσει και η μοίρα του φαντάζει εκτός του ελέγχου του, κάτι ανάλογο με τον μύθο του Σισύφου. «Η ευημερία των λαών υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των τυράννων» έγραφε ο Γάλλος φιλόσοφος και μέσα στα λόγια του χώρεσε όλους τους τυράννους που πέρασαν και που θα έλθουν, συμπεριλαμβανομένου βέβαια και του ρώσου δυνάστη, και όλο τον παραλογισμό της απόλυτης, ασύδοτης και ανεξέλεγκτης εξουσίας.

Οι ήρωες στο θέατρο του παραλόγου μοιάζουν χαμένοι χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό, σε έναν κόσμο που αδυνατούν να κατανοήσουν. Συχνά παίρνουν μορφή αρχετυπική ή στερεοτυπική, μιλώντας με φράσεις κλισέ και επαναλαμβάνοντας μικρές, καθημερινές συνήθειες χωρίς χρησιμότητα και σκοπό. Μετά από όλη αυτή την βαρβαρότητα που έχει ξεβράσει ο Πούτιν με τις ορδές του εναντίον του ηρωικού Ουκρανικού λαού, οι ευρωπαίοι πολίτες όλοι οι άνθρωποι  έχουμε μείνει ενεοί σαν ήρωες σε παράσταση του παραλόγου.

Η μοντέρνα τέχνη και το πρωτοποριακό θεατρικό ρεύμα, του Θεάτρου του Παραλόγου ως πνευματικός καρπός του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου εκφράζει την έκπτωση των οραμάτων και το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα μάταιο κόσμο. Ο Βογιάρος των Ουραλίων με τις πράξεις του εξωθεί τους ορισμούς του Θεάτρου του Παραλόγου στα όρια του αδιανόητου. Ο δήμαρχος της Μαριούπολης Βαντίμ Μποϊτσένκο δήλωσε ότι ο αριθμός των νεκρών μεταξύ των αμάχων της, έχει ήδη διπλασιαστεί σε σχέση με τον αριθμό των νεκρών που προκάλεσαν οι Γερμανοί ναζί σε διάστημα δύο ετών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν ήταν μια ασύλληπτη τραγωδία αυτό που συμβαίνει στο εύθραυστο στήθος της Ευρώπης, στην Ουκρανία, θα ήταν ένα τρομερό, πέραν κάθε φαντασίας δυστοπικό έργο της απόλυτης καταστροφής,  που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ο σπουδαιότερος θεατρικός συγγραφές, που δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί ο πιο ευφάνταστος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει ο καλύτερος ζωγράφος της εποχής μας, όπως έκανε ο σπουδαίος Πικάσο, ο οποίος μέσα από την Γκερνίκα του μίλησε για την μανία, τον τρόμο και τα φοβερά αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Αυτός ο πόλεμος, που ξεκίνησε ο ρώσος ηγεμόνας  με τις ορδές του δεν είναι μια μικρή τοπική σύγκρουση, είναι η μάχη δυο διαφορετικών κόσμων και κοσμοθεωριών. Είναι επίθεση της απολυταρχίας και  του δεσποτισμού στη δημοκρατία,  στον φιλελεύθερο τρόπο σκέψης, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις μεταπολεμικές κατακτήσεις της Δυτικής Κοινωνία, στα Ευρωπαϊκά ιδεώδη, στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, στο δικαίωμα στη διαφορά και στη διαφωνία, ο πόλεμος του ολοκληρωτισμού εναντίον όσων κτίσαμε όλη την περίοδο από τον Β’ Πόλεμο και μετά.

Όσο για την στάση πολλών φανερών, κρυφών και ντροπαλών φιλοπουτινικών προσώπων, ομάδων και σχηματισμών το ξέρουμε ότι κι οι Αμερικάνοι «είναι φονιάδες των λαών» κι οι Άγγλοι,  Γάλλοι, Πορτογάλοι τέτοιοι είναι και ο Τζέγκινς Χαν με τους Μογγόλους τους, και οι Γότθοι και οι Οστρογότθοι και οι άλλοι οι Σταυροφόροι, σφάξανε κι αυτοί. Όπως έσφαξαν και οι Αθηναίοι όσους δεν άκουγαν τη λογική των αριθμών και της ισχύος, σκότωσαν και  οι Χούτου, οι Τούτσι, οι Πέρσες, ο Ιμπραήμ, ο Φερδινάρδος, η Ισαβέλλα, οι Κονκισταδόρες, οι πεινασμένοι Βίκινγκς, ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος καθάρισε κάμποσους τύφλωσε άλλους τόσους, ο Ιβάν ο Τρομερός έκαμε το κατά δύναμιν , βανδάλισαν οι Βάνδαλοι, κατέσφαξε  ο Νέρωνας, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο «πρόεδρος» Μάο, ο Πολ Ποτ και άλλοι πολλοί εξολόθρευσαν, εξανδραπόδισαν, αφάνισαν όσους και όποιους μπορούσαν. Τους καταδικάσαμε αυτούς, κι αν χρειαστεί θα τους καταδικάσουμε χιλιάδες φορές ακόμα, αλλά με τον ρώσο δικτάτορα και τις ορδές του θα σιωπούμε και θα μυξοκλαίμε εντέχνως για την ειρήνη γενικώς και αορίστως; Κάποιος  είναι υπεύθυνος για τους βομβαρδισμούς στην Ουκρανία, για τους θανάτους των παιδιών, για τους βιασμούς των γυναικών, για την καταστροφή μιας ολόκληρης χώρα κι αυτός είναι ο Ρώσος δικτάτορας και η αυλή του.

«Ο ειρηνισμός δεν αποτελεί επιλογή όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία», σημείωσε, συνομιλώντας τηλεφωνικώς από την Λιουμπλιάνα με τον Ενρίκο Φραντσεσκίνι της La Repubblica, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ. «Για να αναχαιτιστεί ο Πούτιν χρειάζεται μόνο ένα πράγμα: ισχύς», πρόσθεσε.  Ερωτηθείς για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποκάλυψε πως τον συμπαθεί. Διαφωνεί, όμως, με τον ουκρανό πρόεδρο ο οποίος δηλώνει «Εμείς είμαστε οι υπερασπιστές της Ευρώπης», εάν ο Ζίζεκ βρισκόταν στη θέση του, θα δήλωνε «εμείς οι Ουκρανοί πολεμάμε για την ελευθερία της Ρωσίας. Γιατί εάν νικήσει η Ουκρανία, ενδέχεται να μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τον Πούτιν, διαφορετικά η δικτατορία του θα ενισχυθεί» συνέχισε ο σλοβένος φιλόσοφος ο οποίος είναι φανερό ότι έχει επιλέξει ξεκάθαρα στρατόπεδο και  δεν ανήκει στις τάξεις των «ούτε ούτε» – γράφει ο ιταλός δημοσιογράφος – όλων εκείνων, δηλαδή που δεν υποστηρίζουν ούτε την Ουκρανία ούτε τη Ρωσία αλλά την ειρήνη γενικά και αόριστα, τέτοιους έχουμε μπόλικους και στη χώρα μας. 

Ό,τι και να επικαλείται ο ρώσος δικτάτορας για τον πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον της Ουκρανίας, γνωρίζουμε αυτό που έλεγε ο Σενέκας, ο Ρωμαίος φιλόσοφος «Σε όλους τους πολέμους, από τον Τρωικό μέχρι σήμερα, το κυριότερο κίνητρο υπήρξε η κλοπή, η αρπαγή, η λεηλασία» κι αυτό δεν αλλάζει όσες δικαιολογίες και να εφεύρει ο ρώσος χιτλερίσκος και οι φίλοι του οι φανεροί και οι κρυπτόμενοι πίσω από τα αραχνοΰφαντα φορέματα της ειρήνης και το ημίφως της υποκρισίας.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Δύο χρονικά «παράθυρα» για τις κάλπες

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Το ζήτημα της ημερομηνίας των εκλογών παραμένει πάντοτε στο προσκήνιο. Και θα παραμένει μέχρι τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει την επίσημη ανακοίνωση της ημερομηνίας. Μέχρι τότε, πολιτικολογούντες, δημοσιολογούντες και διάφοροι άλλοι θα παριστάνουν τους… ντετέκτιβ, παρουσιάζοντας και αποσύροντας σενάρια.

Γνωρίζετε ότι εμείς δεν είμαστε από αυτούς. Αντίθετα, εδώ και πολύ καιρό έχουμε γράψει ότι τα σενάρια που επικαλούνται «πληροφορίες» ή «στελέχη», κλπ, δεν διαθέτουν αξιοπιστία. Γιατί ο μόνος που ξέρει είναι ο πρωθυπουργός και αυτός έχει πει – πολλές φορές – ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της θητείας. Κατά συνέπεια και όσα γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα περί «αιφνιδιασμού» δεν ευσταθούν και γι’ αυτό έχουν αρχίσει να… μαζεύονται. Γιατί ο Μητσοτάκης θεωρεί ως πιο ισχυρό «όπλο» για τον πολιτικό την αξιοπιστία και τη θεσμικότητα, παρά τον… αιφνιδιασμό. Και νομίζουμε ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Το πρώτο μάλλον βέβαιο λοιπόν είναι ότι δεν θα έχουμε εκλογές με το ξεκίνημα του νέου έτους. Ο Ιανουάριος, μάλλον και ο Φεβρουάριος, δεν υπάρχουν σε κανέναν υπολογισμό. Γιατί θα είναι ακόμα «χειμώνας» με ενεργειακή κρίση και ακρίβεια και κανένας δεν ξέρει πως θα βγει πέρα. Από εκεί και πέρα, με βάση τη λογική και κανένα «σενάριο», οι εκλογές θα αρχίσουν να… μυρίζουν έντονα από την άνοιξη.

Συνεχίζοντας λογικά, λαμβάνουμε υπόψη μας δύο πολύ σημαντικές ημερομηνίες: Στις 16 Απριλίου θα είναι το Πάσχα. Και στις 2 Ιουνίου αρχίζουν οι πανελλαδικές. Κατά συνέπεια, έχουμε ένα καλό διάστημα από τις αρχές Μαρτίου μέχρι τις αρχές Απριλίου και από τα τέλη Απριλίου μέχρι τα τέλη Μάιου. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο διαστήματα θα προσμετρηθούν τα πάντα, με πρώτο βεβαίως το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών, αλλά και το πώς θα εξελίσσονται τα εθνικά θέματα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ- Δημοτικές εκλογές: Η Ν.Δ. επιβάλλεται άμεσα να αποφασίσει

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Το τοπίο για τις προσεχείς δημοτικές εκλογές στην Πάτρα σιγά-σιγά ξεκαθαρίζει.

Δεδομένη θεωρείται η υποψηφιότητα του Κώστα Πελετίδη που θα διεκδικήσει την τρίτη θητεία του.

Δεδομένη επίσης θεωρείται η υποψηφιότητα του Πέτρου Ψωμά που έχει τη δική του αξιοπρόσεκτη διαδρομή.

Η είσοδος του Βασίλη Αϊβαλή στο παιχνίδι φαίνεται να φιλοδοξεί την εκπροσώπηση της κεντροαριστεράς.

Απομένει η εκκρεμότητα του φιλελεύθερου χώρου.

Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, δεν τίθεται θέμα κομματικού χρίσματος με την παραδοσιακή έννοια.

Έχει άλλωστε αποδειχθεί ότι τα χρίσματα ελάχιστα βοηθούν, τόσο τα κόμματα που τα παρέχουν όσο και τους υποψηφίους που τα λαμβάνουν.

Ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη απόσταση από την εγκατάλειψη της πολιτικής των χρισμάτων έως την ολιγωρία που οδηγεί σε βεβιασμένες επιλογές που γίνονται στο πάρα πέντε και μερικές φορές στο και πέντε.

Η Πάτρα χρειάζεται μια ισχυρή δημοτική παράταξη με σαφές πρόγραμμα, ελκυστικό πρόσωπο και την ικανότητα να εμπνεύσει ευρύτερες δυνάμεις σε μια διαδρομή ανάταξης του Δήμου Πατρέων. Μια παράταξη που θα αντλεί ορμή από τις φιλελεύθερες αρχές αλλά που θα είναι σε θέση να συσπειρώσει όλες τις ζωντανές δυνάμεις της πόλης.

Μπορεί τα χρίσματα να είναι εκτός εποχής, αλλά η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας παράταξης με τα χαρακτηριστικά που περιγράφτηκαν πιο πάνω δεν μπορεί να γίνει εν κενώ.

Συνεπώς η Νέα Δημοκρατία οφείλει εγκαίρως να αποσαφηνίσει τις διαθέσεις της.

Eίτε με την στήριξη του υπάρχοντος δημοτικού σχήματος με επικεφαλής, πλέον, τον Κώστα Σβόλη, είτε (εάν επιλέξει) την ενθάρρυνση άλλων πρωτοβουλιών, αλλά σε κάθε περίπτωση με τη συμβολή της, στη συγκρότηση μιας παράταξης που θα περικλείει την προοπτική της εκλογικής νίκης.

Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αλλά για να αποκτήσουν μορφή και σχήμα χρειάζονται αποφάσεις, επιλογές και πρωτοβουλίες.

Που πρέπει να γίνουν σήμερα γιατί αύριο θα είναι αργά.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποιος κερδίζει από ενδεχόμενη επίσπευση των εκλογών;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Αρκεί να πει ο πρωθυπουργός ότι «μύρισαν εκλογές» για να τρέχουν όλοι και να πιστεύουν ότι μετά τα κάλαντα θα στηθούν κάλπες; Προφανώς, ναι. Όταν από τα πλέον αρμόδια χείλη ακούγεται μία τέτοια έκφραση τότε οι υπόλοιποι αρχίζουν να ετοιμάζονται. Μόνο που τελικά, οι εκλογές ίσως να μην γίνουν τόσο σύντομα όσο αρκετοί πιστεύουν. Γιατί ο πρωθυπουργός είπε τη συγκεκριμένη έκφραση συνοδεύοντάς τη από μία άλλη, στην οποία μικρή σημασία αποδόθηκε. Συγκεκριμένα είπε ότι οδεύουμε προς το εκλογικό 2023. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, ανεξάρτητα από το εάν οι εκλογές θα γίνουν τον Ιανουάριο ή τον Απρίλιο του 2022. Επίσης, κανένας μάλλον δεν έχει δώσει ιδιαίτερη σημασία σε μία άλλη έκφραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η προεκλογική περίοδος θα είναι ένας μαραθώνιος και θα δούμε ποιος θα αντέξει…».

Ας υποθέσουμε όμως ότι, πράγματι, οι εκλογές επισπεύδονται. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίζει να γίνουν μέσα στον Ιανουάριο, άντε τον Φεβρουάριο. Ποιον, άραγε, συμφέρει μία τέτοια εξέλιξη; Μάλλον όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα την αντιπολίτευση. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης προηγούνται σταθερά. Θέλετε η διαφορά να είναι μικρότερη των 7 ή και 10 ποσοστιαίων μονάδων; Σύμφωνοι. Ας πούμε ότι είναι τρεις μονάδες. Ε, και; Συντρέχουν οι προϋποθέσεις κάποιας ευρείας συνεργασίας κομμάτων στην παρούσα στιγμή; Όχι. Κατά συνέπεια, θα ακολουθήσουν και δεύτερες εκλογές. Και η Ν.Δ. θα έχει τον πρώτο λόγο να φτάσει ακόμα και σε μία αυτοδυναμία που… ούτε η ίδια δεν πιστεύει! Και ξέρετε, γιατί; Γιατί ο μέσος Έλληνας, επιζητεί πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μπορεί να κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι δεν τα έκανε όλα σωστά. Μπορεί να τον επικρίνει για την ιδεολογία του. Δεν μπορεί να μην δεχτεί όμως ότι τα κατάφερε με την πανδημία, τα καταφέρνει με τα εθνικά θέματα και το παλεύει με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια. Ο μέσος Έλληνας λοιπόν δεν θέλει να ξαναζήσει το 2019, τις μεγάλες μεταπτώσεις και τα… κενά αέρος. Δεν αντέχει άλλα «μπρος-πίσω». Θα στηρίξει λοιπόν αυτόν που του εξασφαλίζει σταθερότητα, έστω και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του. Η επίσπευση των εκλογών λοιπόν, σε αυτή τη φάση, δεν θα έπρεπε να επιζητείται από την αντιπολίτευση…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα