Τρίτη 16 Αυγούστου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

Απαξιώνοντας νόμο και τάξη!- Του Νίκου Γ. Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Τα βλέμματα όλων μας τις τελευταίες ημέρες είναι στραμμένα στα όσα απίστευτα συμβαίνουν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί για μία ακόμα φορά παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω στο ημιθανές σώμα της Ελληνικής Παιδείας. Μία δράκα φοιτητές, κανονικοί και συνταξιούχοι, διάφοροι αναρχικοί και κάποιοι ημι-πιτσιρικάδες μπαχαλάκηδες αποφάσισαν πως η δική τους θέληση είναι ανώτερη από τους νόμους του δημοκρατικού κράτους και προσπαθούν δια της βίας να επιβάλουν τη θέλησή τους αυτή. Που είναι ποιά;

Να μην γίνει Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη σ ένα χώρο κατάληψης. Και να μην εφαρμοστεί ο θεσμός της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, ένα σώμα άοπλων ειδικών φρουρών που η αποστολή του θα είναι να ελέγχει την είσοδο στο Πανεπιστήμιο και να μην την επιτρέπει σε άσχετους. Η αλήθεια είναι πως οι βιβλιοθήκες δεν είναι και το αγαπημένο στέκι της σύγχρονης αριστεράς. Πρόσφατες και συνεχείς είναι οι ειρωνείες κατά των “αρίστων”. Ο δε σύμβουλος στρατηγικής του κ Τσίπρα όσο ήταν Πρωθυπουργός, ο κ Καρανίκας, διεκήρυσσε πως “Η αριστεία είναι ρετσινιά. Και η καριέρα είναι χολέρα”. Από αυτά τα γραφικά και προς άγρα ψήφων από το χώρο των Ελλαδικών Εξαρχείων όμως έως το να δίνει πολιτική κάλυψη στη βία των μπαχαλάκηδων η απόσταση είναι μεγάλη και το λάθος στρατηγικό. Κάτι που φαίνεται και από την δυσφορία του κόσμου γιά το χάλι των Πανεπιστημίων που καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις Μία ακόμα αλήθεια είναι πως η Αριστερά με την τάση της να θυματοποιεί και να ηρωοποιεί τον εαυτό της ασκεί έλξη στις εφηβικές και μετεφηβικές ηλικίες.

Από την Μεταπολίτευση δε και μετά υπάρχει μία ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς τόσο στον Πανεπιστημιακό όσο και στον καλλιτεχνικό χώρο. Δυστυχώς η ριζοσπαστική και κομμουνιστική αριστερά του σήμερα περιφρονεί τους νόμους του κράτους και θεωρεί πως νόμος είναι “το δίκιο του εργάτη, του Ρουβίκωνα και του μπαχαλάκια”. Μισεί κάθε αστυνομική παρέμβαση για αποκατάσταση της τάξης. Και επιδιώκει το χάος παντού. Το είχε πεί άλλωστε και η φέρελπις κα Αχτσιόγλου: “Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία την Αριστερά

Γαία πυρί μειχθήτω λοιπόν για να κερδίσει ο Σύριζα και το ΚΚΕ κανένα ψηφαλάκι. Κατανοητά όλα αυτά για όσους ξέρουν τον τρόπο που σκέπτονται τα κόμματα αυτά. Εκείνο που είναι ακατανόητο είναι η χλιαρή στάση πολλών αστών πολιτικών, πολλών Πανεπιστημιακών δασκάλων που συντάσσονται με την ανομία και ιδιαίτερα πολλών Κοσμητόρων και Πρυτάνεων. Εάν φοβούνται πως θα υποστούν συνέπειες από τους μπαχαλάκηδες, θα ήταν πιό έντιμο να το δηλώσουν να απαλλαγούν τον καθηκοντον τους. Ας ελπίσουμε, πριν φτάσουμε σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις, όλοι όσοι επιθυμούν την πρόοδο τη χώρας, την βελτίωση της Παιδείας ώστε να φτάσει σε Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά standards και τον εκσυγxρονισμό του Κράτους, να συνασπιστούν σε ένα μέτωπο κατά του χάους και της ανομίας. Διότι πλέον η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ οικονομικών μοντέλων, καπιταλιστικό ή σοσιαλιστικό, αλλά μεταξύ Δημοκρατίας και Δικτατορίας των ολίγων, και μεταξύ νόμου και ευταξίας εναντίον του χάους.

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Για την (αισθητή) παιδική παραβατικότητα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Εύλογο προβληματισμό προκαλεί η έξαρση της παιδικής παραβατικότητας, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια σε «πονοκέφαλο» για τις Αρχές και κατ’ επέκταση το κοινωνικό σύνολο.

Ως εκ τούτου, μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει, μόνο αδιάφορους δεν πρέπει να μάς αφήνει. Γι’ αυτό, σε πρώτο στάδιο, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης. Άλλωστε, για να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά ένα κοινωνικό πρόβλημα, πρωτίστως πρέπει να το μελετήσεις προκειμένου να το κατανοήσεις.

Σύμφωνα, λοιπόν, με ειδικούς, τόσο η δομή όσο και η οργάνωση ομάδων ανηλίκων με παραβατική συμπεριφορά είναι αρκετά ρευστές και ευμετάβλητες, χωρίς διακριτούς ρόλους, πλην ενός ή δύο το πολύ ανηλίκων, οι οποίοι έχουν ρόλο πιο ηγετικό και συμπαρασύρουν τους συνομηλίκους τους.

Ο τρόπος με τον οποίο δραστηριοποιούνται είναι ανάλογος του νεαρού της ηλικίας τους, ως επί το πλείστον παρορμητικός. Είναι αυτός ο λόγος που οι ενέργειές τους είναι προφανείς και οι τόποι τέλεσης των αδικημάτων που διαπράττουν είναι κατά κανόνα οι ανοιχτοί χώροι, όπως οι πλατείες, τα σχολικά προαύλια και οι συνοικιακοί δρόμοι.

Παρότι δεν προκύπτει από τα στατιστικά δεδομένα εξατομικευμένη εικόνα για κάθε δράστη, τα παιδιά προέρχονται από όλο το φάσμα της κοινωνικής και οικονομικής διαστρωμάτωσης.

Πάντως, είναι πλέον διαπιστωμένο ότι ασυνόδευτοι αλλοδαποί ανήλικοι εμφανίζουν μια αυξημένη παραβατική συμπεριφορά, ιδίως όσοι προέρχονται από περιοχές εμπόλεμης ζώνης, ως απότοκο της γονεϊκής απουσίας, του εξαιρετικά χαμηλού βιοτικού επιπέδου τους, αλλά και του βεβαρημένου ιστορικού τους, ακριβώς λόγω της έκθεσής τους σε καταστάσεις πολέμου.

Σε διεθνές επίπεδο γίνονται μεθοδευμένες προσπάθειες με στόχο την μείωση των φαινομένων παραβατικής συμπεριφοράς ανηλίκων, αλλά και την εφαρμογή θετικών πρακτικών που βοηθούν στην αντιμετώπιση και στην πρόληψη τους.

Επομένως, είναι προφανές ότι και στη χώρα μας θα πρέπει να ακολουθηθεί μια συντονισμένη και διαχρονική εκστρατεία στην προαναφερόμενη κατεύθυνση, πριν η ανήλικη παραβατικότητα προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι καιροί ου μενετοί.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μαζεύοντας τα σκουπίδια των άλλων

Δημοσιεύθηκε

στις

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

Σηκώθηκε από το καρεκλάκι που καθόταν, φόρεσε στο δεξί χέρι ένα πλαστικό γάντι και έβγαλε από την τσάντα της μια νάιλον σακούλα.

Κατόπιν άρχισε να περπατάει στα βότσαλα της παραλίας που είχε επιλέξει για το μπάνιο της, μαζεύοντας οτιδήποτε είχαν πετάξει άλλοι λουόμενοι.

Κουτάκια από μπύρες και αναψυκτικά, πλαστικά μπουκάλια νερών, λερωμένες από αποφάγια χαρτοπετσέτες, άδεια πακέτα τσιγάρων, πάσης φύσεως απορρίμματα τα έβαζε σε μια συσκευασία που οι περισσότεροι αποκηρύξαμε όψιμα (αλλά ορθά) για τα ψώνια μας, επειδή ρυπαίνει το περιβάλλον.
Οξύμωρο, ειρωνικό, γεγονός είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση μια πλαστική σακούλα μετατράπηκε από μια ευσυνείδητη συμπολίτισσα σε ένα χρήσιμο «όπλο» για την προάσπιση του, με φόντο μάλιστα έναν μπλε κάδο ανακύκλωσης που αποδείχθηκε αχρείαστος για αρκετούς που δεν έκαναν τον… κόπο να ρίξουν σ’ αυτόν τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια τους. Απόδειξη, ότι ήταν σχεδόν άδειος.
Πάντως, η γυναίκα που πήρε την προαναφερόμενη πρωτοβουλία δεν ήταν η πρώτη που επιδόθηκε εθελοντικά στο έργο του καθαρισμού μιας ακτής, δεν θα είναι και η τελευταία. Πολλές και πολλοί, είτε μεμονωμένα είτε συμμετέχοντας σε ομάδες, τους καλοκαιρινούς μήνες μαζεύουν απορρίμματα από θάλασσες και παραλίες. Και το κάνουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς διάθεση προβολής και δίχως να περιμένουν κάποια επιβράβευση.
Είναι κι αυτή μια δράση που συνιστά έμπρακτη απόδειξη ότι αγαπάς πράγματι το περιβάλλον και δυστυχώς κρίνεται αναγκαία όσο ως λαός δεν έχουμε κάνει κτήμα μας την απαιτούμενη οικολογική συνείδηση.
Καλές οι διακηρύξεις για την προστασία του, καλά και τα σχετικά μηνύματα που εκπέμπονται, αλλά τι να τα κάνεις τα λόγια όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις; Μένουν κενά περιεχομένου, όπως τα άδεια μπουκάλια και κουτάκια από τις μπύρες, τα αναψυκτικά και τα νερά, που πετάνε όπου βρουν όσες και όσοι στερούνται της απαραίτητης Παιδείας.
Διότι είναι πρωτίστως θέμα Παιδείας να ξέρεις ότι αφήνοντας πίσω σου σκουπίδια, δεν επιβαρύνεις, απλώς, το περιβάλλον. Επιβαρύνεις την ίδια σου τη ζωή.
Ναι, αναμφίβολα ήταν ένα σημαντικό βήμα ότι περιορίσαμε τις πλαστικές σακούλες στο σούπερ μάρκετ και αλλού, όμως αυτό δεν αρκεί. Μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό όσο δεν θεωρούμε ως κοινωνία, συλλογικά, αυτονόητο να μην ρυπαίνουμε την ακτή, το δρόμο, το πεζοδρόμιο, γενικότερα (και) το αστικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε.
Πιθανόν να χρειαστούμε αρκετά χρόνια για να φτάσουμε στο επιθυμητό σημείο, ίσως θα πρέπει να περάσει μια γενεά ακόμη, για να μην συναντάς σε μια παραλία κάποιον να μαζεύει από μόνος του τα σκουπίδια των άλλων. Γιατί, απλούστατα, τότε δεν θα υπάρχουν…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

Μια τονωτική «ένεση» στο ΕΣΥ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Κατά την κλιμάκωση της πανδημίας, το Εθνικό Σύστημα Υγείας δοκιμάστηκε σκληρά υπερβαίνοντας τα όρια του. Κι αυτό διότι η Ελλάδα δεν αποτέλεσε την εξαίρεση της βυθισμένης Ευρώπης  στη δίνη μιας πρωτοφανούς (τον 21ο αιώνα) υγειονομικής κρίσης.

Εκείνες τις ημέρες χειροκροτήσαμε το μαχόμενο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων, το οποίο, εκτός από την ηθική ικανοποίηση της ευρέως κοινωνικής αναγνώρισης για την προσφορά του, ενισχύθηκε συμβολικά και με ένα έκτακτο επίδομα.

Όμως, παράλληλα, οι δυσμενείς συνθήκες αυτές καθαυτές έθεσαν επιτακτικά το αίτημα για την ενίσχυση του ΕΣΥ,  τόσο σε μέσα όσο και με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

Έρχεται, λοιπόν, σήμερα η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών περιθωρίων που υπάρχουν, και εξαγγέλλει τις προσλήψεις νοσηλευτών στα νοσοκομεία. Κι αυτή είναι μια πρώτη τονωτική «ένεση», που θα βοηθήσει το ΕΣΥ να σταθεί εφεξής καλύτερα στα πόδια του, ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια εκ νέου έξαρση της πανδημίας από το ερχόμενο φθινόπωρο, και όχι μόνο.

Αναμφίβολα, οι νοσηλευτές/τριες συνιστούν τη «ραχοκοκαλιά» του ΕΣΥ, επίσης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα νοσοκομεία «πονούν» και χρειάζονται χιλιάδες περαιτέρω προσλήψεις. Ωστόσο, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι αντοχές του προϋπολογισμού, που καλείται μεταξύ άλλων να καλύψει πάσης φύσεως κενά στον κρατικό μηχανισμό.

Από κει και πέρα, είναι προφανές ότι με τις επικείμενες προσλήψεις θα δοθεί και η απαιτούμενη ευελιξία στα νοσοκομεία, ώστε στο μέτρο του δυνατού να τηρούν το προβλεπόμενο καθηκοντολόγιο των νοσηλευτών/τριών, η καταστρατήγηση του οποίου εκκινεί από την έλλειψη του απαιτούμενου προσωπικού.

Ακόμη κι αν αυτό δεν θα είναι απολύτως εφικτό, ας συμφωνήσουμε ότι έγινε ένα καθοριστικό βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Άλλωστε, δεν μπορεί να γίνουν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Ναι μεν το ιδανικό είναι και το επιθυμητό, πλην όμως υπό τις παρούσες συνθήκες η υλοποίηση του δεν φαντάζει ρεαλιστική σε μια χώρα που μόλις σε λίγες μέρες βγαίνει από το καθεστώς της οικονομικής επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα