Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Οι Έρωτες Μιας Ξανθιάς …και το ναυάγιο ενός καθεστώτος

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Όταν μεγαλώνει κανείς και «ωριμάζει», οι υποχρεώσεις, οι σταθμίσεις, οι ανάγκες και οι υπολογισμοί, παίζουν τον πρώτο και βασικό ρόλο στον τρόπο που σκέφτεται, λειτουργεί και στις αποφάσεις που λαμβάνει. Αυτό που χαρακτηρίζει τη νεότητα, είναι ότι δεν αφήνει όλους αυτούς τους μίζερους υπολογισμούς, τα γεγονότα και τις μπακαλίστικες προσθαφαιρέσεις να στριμώξουν τη φαντασία της, να πνίξουν τα όνειρά της, να αφυδατώσουν τις επιθυμίες  και τα σχέδιά της. Αυτά πραγματεύεται η θρυλική ταινία του Μίλος Φόρμαν «Οι Έρωτες Μιας Ξανθιάς»(1965) της οποίας η επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες προβάλλεται στις αίθουσες. Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και μία από τις εμβληματικές ταινίες του τσεχοσλοβακικού νέου κύματος.

Βρισκόμαστε στην Τσεχοσλοβακία της δεκαετίας του ’60, ο κομμουνισμός καλά κρατεί αλλά η σοσιαλιστική παραγωγή όπως το συνήθιζε, έχει τα κακά της χάλια. Οι γυναίκες στην μικρή βιομηχανική πόλη είναι 6πλάσιες από τους άνδρες. Ο καλός θεούλης, καλός θεούλης για την εποχή και την περιοχή, είναι το κόμμα και οι επί γης αντιπρόσωποί του, οι τοπικοί γραμματείς και φαρισαίοι, που όλα τα βλέπουν, όλα τα ξέρουν και όλα τα φροντίζουν. Αποφασίζουν, λοιπόν, αυτοί που ξέρουν το καλό του λαού,  να διοργανώσουν μια «μάζωξη», την λένε στην κομματική ορολογία, μετά μουσικής, κοινώς ένα γλέντι, ένα πάρτι, με σκοπό να ερωτευθεί το πόπολο, να ανυψωθεί το πεσμένο ηθικό, να αναζωογονηθεί η έρπουσα libido και να συνέλθει η πάντα ασθμαίνουσα κρατική και σοσιαλιστική παραγωγή. 

Οι λαίμαργες και ονειροπόλες επαρχιώτισσες εισβάλουν στο πάρτι παρέα με την ξανθιά Αντούλα (Χάνα Μπρέχτσοβα). Το πάρτι είναι κακοστημένο, κακοοργανωμένο και μοιραία αποτυγχάνει οικτρά. Οι θαμώνες είναι μεσήλικες, παντρεμένοι και στερημένοι άνδρες και κάνουν το πάρτι έναν εφιάλτη για τα κορίτσια. Η ηρωίδα μας παρακάμπτοντας τον αρραβώνα της, μετά από το ερωτικό πρέσιγκ του πιανίστα, αναπτύσσει μια εφήμερη ερωτική σχέση μαζί του και ο μεν μουσικός δεν έδεσε και κόμπο το περιστατικό, αλλά για την Αντούλα η εφήμερη αυτή σχέση σήμαινε πολλά περισσότερα, μπορεί και τον δρόμο της στην αυτοπραγμάτωση και τη σχετική, σε εκείνο τον κόσμο, ελευθερία. Η ξανθιά ηρωίδα μας διαλύει τον αρραβώνα της και  φεύγει για την Πράγμα, με σκοπό να βρει τον μουσικό της, αλλά η άμοιρη πέφτει πάνω στους συντηρητικούς γονείς του «εξαφανισμένου ιππότη» και όλα σφίγγονται από τη μέγγενη του απραγματοποίητου, της απογοήτευσης και της ματαίωσης.

«Οι Έρωτες Μιας Ξανθιάς», είναι μια ταινία που βυθίζεται τρυφερά, με κατανόηση και συμπάθεια στις δυσκολίες της νιότης και τα όνειρα της χωρίς να κρίνει και να επικρίνει. Ο Φόρμαν ψηλαφεί τις ανησυχίες και τις αγωνίες των νέων ανθρώπων με κατανόηση και ενσυναίσθηση, με τρυφερότητα και αγάπη, όπως η κάμερα του, χαϊδεύει τα γυμνά νεανικά κορμιά των ερωτευμένων. Ακόμα και τους παραιτημένους  ηλικιωμένους  ανθρώπους τους αντιμετωπίζει στην ταινία του με συγκατάβαση, λύπη και κατανόηση. Ο δημιουργός εκεί που απελευθερώνει την οξύτητα και αφήνει τις αιχμές του είναι  μόνο όταν πρόκειται να τρυπήσει με το χιούμορ του το δυσκίνητο, αναίσθητο και δύσμορφο ολοκληρωτικό καθεστώς, όσο αυτό του επιτρεπόταν βέβαια στα ασφυκτικά πλαίσια του. 

Ο σκηνοθέτης ξέρει, ότι οι νέοι χωρίς να έχουν πλήρη γνώση όλων των δεδομένων σκαλίζουν το πρόσωπο της ευτυχίας, χωρίς να γνωρίζουν όλες τις παραμέτρους φτιάχνουν το πλαίσιο μιας ολόκληρης ζωής. Όμως όπως έγραφε ο Ζαν Κοκτώ, «Οι νέοι ξέρουν τι δεν θέλουν πριν να ξέρουν τι θέλουν» και «δουλειά» τους είναι σιγά, σιγά να τα ανακαλύψουν, χωρίς πίεση, χωρίς καταναγκασμούς και χωρίς βάναυσες απαγορεύσεις. 

Αλλά ο Φόρμαν αυτά τα είπε σαφέστερα στη συνέχεια του έργου του και όταν κλήθηκε να αιτιολογήσει τις αποφάσεις του και τις σκέψεις του για τον ολοκληρωτισμό, «Όταν μου ζήτησαν να σκηνοθετήσω το “Στη Φωλιά του Κούκου”, οι φίλοι μου με προειδοποίησαν να μην το τολμήσω. Η ιστορία ήταν τόσο Αμερικάνικη, υποστήριξαν. Και ένας μετανάστης που μόλις είχα φτάσει στη χώρα, δεν θα μπορούσα να την αφηγηθώ. Έμειναν έκπληκτοι όταν τους εξήγησα γιατί ήθελα να κάνω την ταινία. Για μένα δεν ήταν απλά λογοτεχνία αλλά αληθινή ζωή. Η ζωή που έζησα στην Τσεχοσλοβακία από τη γέννησή μου το 1932 μέχρι και το 1968. Το κομμουνιστικό κόμμα ήταν η δική μου Νοσοκόμα Ράτσετ, που μου έλεγε τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω, τι ήμουν και τι δεν επιτρεπόταν να πω, πού ήμουν και πού δεν μου επέτρεπαν να πάω. Ακόμη και το ποιος είμαι ή δεν είμαι».

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Δύο χρονικά «παράθυρα» για τις κάλπες

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Το ζήτημα της ημερομηνίας των εκλογών παραμένει πάντοτε στο προσκήνιο. Και θα παραμένει μέχρι τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει την επίσημη ανακοίνωση της ημερομηνίας. Μέχρι τότε, πολιτικολογούντες, δημοσιολογούντες και διάφοροι άλλοι θα παριστάνουν τους… ντετέκτιβ, παρουσιάζοντας και αποσύροντας σενάρια.

Γνωρίζετε ότι εμείς δεν είμαστε από αυτούς. Αντίθετα, εδώ και πολύ καιρό έχουμε γράψει ότι τα σενάρια που επικαλούνται «πληροφορίες» ή «στελέχη», κλπ, δεν διαθέτουν αξιοπιστία. Γιατί ο μόνος που ξέρει είναι ο πρωθυπουργός και αυτός έχει πει – πολλές φορές – ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της θητείας. Κατά συνέπεια και όσα γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα περί «αιφνιδιασμού» δεν ευσταθούν και γι’ αυτό έχουν αρχίσει να… μαζεύονται. Γιατί ο Μητσοτάκης θεωρεί ως πιο ισχυρό «όπλο» για τον πολιτικό την αξιοπιστία και τη θεσμικότητα, παρά τον… αιφνιδιασμό. Και νομίζουμε ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Το πρώτο μάλλον βέβαιο λοιπόν είναι ότι δεν θα έχουμε εκλογές με το ξεκίνημα του νέου έτους. Ο Ιανουάριος, μάλλον και ο Φεβρουάριος, δεν υπάρχουν σε κανέναν υπολογισμό. Γιατί θα είναι ακόμα «χειμώνας» με ενεργειακή κρίση και ακρίβεια και κανένας δεν ξέρει πως θα βγει πέρα. Από εκεί και πέρα, με βάση τη λογική και κανένα «σενάριο», οι εκλογές θα αρχίσουν να… μυρίζουν έντονα από την άνοιξη.

Συνεχίζοντας λογικά, λαμβάνουμε υπόψη μας δύο πολύ σημαντικές ημερομηνίες: Στις 16 Απριλίου θα είναι το Πάσχα. Και στις 2 Ιουνίου αρχίζουν οι πανελλαδικές. Κατά συνέπεια, έχουμε ένα καλό διάστημα από τις αρχές Μαρτίου μέχρι τις αρχές Απριλίου και από τα τέλη Απριλίου μέχρι τα τέλη Μάιου. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο διαστήματα θα προσμετρηθούν τα πάντα, με πρώτο βεβαίως το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών, αλλά και το πώς θα εξελίσσονται τα εθνικά θέματα…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ- Δημοτικές εκλογές: Η Ν.Δ. επιβάλλεται άμεσα να αποφασίσει

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Το τοπίο για τις προσεχείς δημοτικές εκλογές στην Πάτρα σιγά-σιγά ξεκαθαρίζει.

Δεδομένη θεωρείται η υποψηφιότητα του Κώστα Πελετίδη που θα διεκδικήσει την τρίτη θητεία του.

Δεδομένη επίσης θεωρείται η υποψηφιότητα του Πέτρου Ψωμά που έχει τη δική του αξιοπρόσεκτη διαδρομή.

Η είσοδος του Βασίλη Αϊβαλή στο παιχνίδι φαίνεται να φιλοδοξεί την εκπροσώπηση της κεντροαριστεράς.

Απομένει η εκκρεμότητα του φιλελεύθερου χώρου.

Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, δεν τίθεται θέμα κομματικού χρίσματος με την παραδοσιακή έννοια.

Έχει άλλωστε αποδειχθεί ότι τα χρίσματα ελάχιστα βοηθούν, τόσο τα κόμματα που τα παρέχουν όσο και τους υποψηφίους που τα λαμβάνουν.

Ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη απόσταση από την εγκατάλειψη της πολιτικής των χρισμάτων έως την ολιγωρία που οδηγεί σε βεβιασμένες επιλογές που γίνονται στο πάρα πέντε και μερικές φορές στο και πέντε.

Η Πάτρα χρειάζεται μια ισχυρή δημοτική παράταξη με σαφές πρόγραμμα, ελκυστικό πρόσωπο και την ικανότητα να εμπνεύσει ευρύτερες δυνάμεις σε μια διαδρομή ανάταξης του Δήμου Πατρέων. Μια παράταξη που θα αντλεί ορμή από τις φιλελεύθερες αρχές αλλά που θα είναι σε θέση να συσπειρώσει όλες τις ζωντανές δυνάμεις της πόλης.

Μπορεί τα χρίσματα να είναι εκτός εποχής, αλλά η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας παράταξης με τα χαρακτηριστικά που περιγράφτηκαν πιο πάνω δεν μπορεί να γίνει εν κενώ.

Συνεπώς η Νέα Δημοκρατία οφείλει εγκαίρως να αποσαφηνίσει τις διαθέσεις της.

Eίτε με την στήριξη του υπάρχοντος δημοτικού σχήματος με επικεφαλής, πλέον, τον Κώστα Σβόλη, είτε (εάν επιλέξει) την ενθάρρυνση άλλων πρωτοβουλιών, αλλά σε κάθε περίπτωση με τη συμβολή της, στη συγκρότηση μιας παράταξης που θα περικλείει την προοπτική της εκλογικής νίκης.

Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αλλά για να αποκτήσουν μορφή και σχήμα χρειάζονται αποφάσεις, επιλογές και πρωτοβουλίες.

Που πρέπει να γίνουν σήμερα γιατί αύριο θα είναι αργά.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Ποιος κερδίζει από ενδεχόμενη επίσπευση των εκλογών;

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Αρκεί να πει ο πρωθυπουργός ότι «μύρισαν εκλογές» για να τρέχουν όλοι και να πιστεύουν ότι μετά τα κάλαντα θα στηθούν κάλπες; Προφανώς, ναι. Όταν από τα πλέον αρμόδια χείλη ακούγεται μία τέτοια έκφραση τότε οι υπόλοιποι αρχίζουν να ετοιμάζονται. Μόνο που τελικά, οι εκλογές ίσως να μην γίνουν τόσο σύντομα όσο αρκετοί πιστεύουν. Γιατί ο πρωθυπουργός είπε τη συγκεκριμένη έκφραση συνοδεύοντάς τη από μία άλλη, στην οποία μικρή σημασία αποδόθηκε. Συγκεκριμένα είπε ότι οδεύουμε προς το εκλογικό 2023. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, ανεξάρτητα από το εάν οι εκλογές θα γίνουν τον Ιανουάριο ή τον Απρίλιο του 2022. Επίσης, κανένας μάλλον δεν έχει δώσει ιδιαίτερη σημασία σε μία άλλη έκφραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η προεκλογική περίοδος θα είναι ένας μαραθώνιος και θα δούμε ποιος θα αντέξει…».

Ας υποθέσουμε όμως ότι, πράγματι, οι εκλογές επισπεύδονται. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίζει να γίνουν μέσα στον Ιανουάριο, άντε τον Φεβρουάριο. Ποιον, άραγε, συμφέρει μία τέτοια εξέλιξη; Μάλλον όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα την αντιπολίτευση. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης προηγούνται σταθερά. Θέλετε η διαφορά να είναι μικρότερη των 7 ή και 10 ποσοστιαίων μονάδων; Σύμφωνοι. Ας πούμε ότι είναι τρεις μονάδες. Ε, και; Συντρέχουν οι προϋποθέσεις κάποιας ευρείας συνεργασίας κομμάτων στην παρούσα στιγμή; Όχι. Κατά συνέπεια, θα ακολουθήσουν και δεύτερες εκλογές. Και η Ν.Δ. θα έχει τον πρώτο λόγο να φτάσει ακόμα και σε μία αυτοδυναμία που… ούτε η ίδια δεν πιστεύει! Και ξέρετε, γιατί; Γιατί ο μέσος Έλληνας, επιζητεί πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μπορεί να κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι δεν τα έκανε όλα σωστά. Μπορεί να τον επικρίνει για την ιδεολογία του. Δεν μπορεί να μην δεχτεί όμως ότι τα κατάφερε με την πανδημία, τα καταφέρνει με τα εθνικά θέματα και το παλεύει με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια. Ο μέσος Έλληνας λοιπόν δεν θέλει να ξαναζήσει το 2019, τις μεγάλες μεταπτώσεις και τα… κενά αέρος. Δεν αντέχει άλλα «μπρος-πίσω». Θα στηρίξει λοιπόν αυτόν που του εξασφαλίζει σταθερότητα, έστω και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του. Η επίσπευση των εκλογών λοιπόν, σε αυτή τη φάση, δεν θα έπρεπε να επιζητείται από την αντιπολίτευση…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα