Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΠΟΤΈ θα γίνουν οι εκλογές;- Γράφει ο Νίκος Γ. Σουγλέρης

Δημοσιεύθηκε

στις

 

ΈΝΑ ερώτημα που ακούμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων και σε πολλές παρέες -ή τουλάχιστον στις παρέες που επιμένουν να συζητούν πολιτικά (γιατί, μεταξύ μας, τον πολύ κόσμο τον απασχολούν απείρως σοβαρότερα πράγματα), είναι το εξής: Πότε θα πάει σε εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ενα ερώτημα που μόνο ο ίδιος μπορεί να απαντήσει και δικαιολογημένα ανησυχούν για τους σχεδιασμούς τους τα επιτελεία των κομμάτων και οι υποψήφιοι βουλευτές. Ο πρωθυπουργός διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Κι αυτό διότι η κυβέρνηση οφείλει να κυβερνά στιβαρά εν μέσω διαδοχικών κρίσεων και δεν γίνεται να λειτουργήσει αποτελεσματικά όταν τα μέλη της ασχολούνται με την εκλογική τους περιφέρεια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδεικνύοντας περαιτέρω θεσμική εμμονή έχει επιπλέον ξεκαθαρίσει πως δεν προτίθεται να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για να κάνει ευκολότερη την αυτοδυναμία της ΝΔ στις δεύτερες εκλογές που προφανώς θα χρειασθούν καθώς την πρώτη Κυριακή θα ψηφίσουμε με απλή αναλογική. Κάτι που καθιστά σχεδόν αδύνατη την αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος και, κρίνοντας από τις δηλώσεις Ανδρουλάκη, μάλλον αδύνατη θα είναι και μία κυβέρνηση συνεργασίας Ανεξάρτητα από την γνώμη του καθενός για το πρόσωπο του πρωθυπουργού, η επιμονή του να μένει πιστός στους κανόνες του παιχνιδιού και να μην προτίθεται να αλλάξει στο παρά πέντε τον εκλογικό νόμο είναι μεγάλη πρόοδος για το κύρος των εκλογών και της πολιτικής. γενικότερα. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρόσφατη πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως όταν οι πολίτες έχουν επιλέξει το κόμμα που θέλουν να κυβερνήσει ακόμα και αν χρειασθούν δύο ή τρεις διαδοχικές εκλογές δεν αλλάζουν γνώμη. Λογικά λοιπόν στο ερώτημα “Πότε θα γίνουν εκλογές” θα μπορούσε κάποιος, με μεγάλο αλήθεια ρίσκο, να απαντήσει: “Μάλλον προς την άνοιξη του 2023”. Είπαμε όμως πως ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει είναι ο πρωθυπουργός και, εάν επιλέξει πρόωρες, θα το κάνει επικαλούμενος εθνικούς λόγους. Βασικά κρίνοντας ότι είναι κατάλληλες οι συνθήκες και πως η χώρα είναι σε σταθερότητα. Αυτό επιβάλλεται να κάνει ένας σοβαρός και υπεύθυνος ηγέτης. Το εάν η στιγμή είναι κατάλληλη για προοπτική νίκης του κόμματός του οφείλει να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Η Ελλάδα και τα συμφέροντα της οφείλουν να είναι πάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες. Καταθέτοντας την προσωπική μου εκτίμηση, θα έλεγα πως δύο είναι τα σενάρια όπως έχει διαμορφωθεί (μέχρι σήμερα) το πολιτικό σκηνικό: Το επικρατέστερο λέει πως εάν οι συγκυρίες και οι συνθήκες είναι ευνοϊκές (βλέπε τουρισμό, οικονομία και Ελληνοτουρκικά) θα προκηρύξει εκλογές για τον Σεπτέμβριο η τον Οκτώβριο. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πάμε σε εκλογές από τον Μάρτιο 2023 έως την λήξη της κυβερνητικής θητείας . Όλη αυτή η αβεβαιότητα έχει προκαλέσει αμηχανία και εκνευρισμό στα δύο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΣΎΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκεται όμως ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος, όσο δεν βλέπει τη δημοσκοπική διαφορά να μειώνεται, τόσο ανεβάζει τους τόνους και τάζει ξανά τα πάντα στους πάντες, χάνοντας σε αξιοπιστία και σοβαρότητα. Βλέπετε δεν έχει μόνο τα χαμηλά ποσοστά του κόμματος του να διαχειριστεί αλλά και μία δύσκολη επόμενη μέρα. Από τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και κέρδισε τις εκλογές μετά το δημοψήφισμα-παρωδία, έχει σημειώσει διαδοχικές εκλογικές ήττες σε κάθε είδους αναμέτρηση και ξέρει πως οι εσωκομματικοί του αμφισβητίες τον “περιμένουν στη γωνία” για τον απολογισμό που ποτέ δεν έγινε και για τις ευθύνες που του αναλογούν. Ιδωμεν!

Άρθρα-Συνεργασίες

Έχουμε περάσει πολλά- ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ Γ. ΣΟΥΓΛΕΡΗ

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αργά και βασανιστικά και ο αγαπημένος Αύγουστος του φετινού καλοκαιριού πάει προς το τέλος του. Ένα καλοκαίρι με πολλές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα,  με μεγάλες καταστροφές αλλά ευτυχώς, μέχρι τώρα, χωρίς νεκρούς. Με καύσωνες επίμονους εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.

Με μία πρωτοφανή ακρίβεια να έχει μειώσει  τη χρήση κλιματιστικών και αυτοκινήτων ακόμα και την αγορά και κατανάλωση ειδών πρώτης ανάγκης. Το “περιττό αλλά όμορφο” που κάποτε έδινε τη γεύση στη ζωή μας τώρα πιά είναι όνειρο θερινής νυκτός.

Οι νέοι βέβαια, είτε από κεκτημένη ταχύτητα είτε από άγνοια κινδύνου είτε γιατί οι γονείς τους φροντίζουν να μην τους στερήσουν κάτι, είτε απλά και μόνο γιατί είναι νέοι κι ανέμελοι, συνεχίζουν να διασκεδάζουν στα μπαρ και στις παραλίες.

Όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι ζούμε το δύσκολο παρόν φοβικά και αγωνιούμε για το μέλλον που προμηνύεται δυσκολότερο. Από το 2009 όταν η μισή Ελλάδα πίστευε πως “Λεφτά υπάρχουν” μέχρι σήμερα έχουμε ζήσει 12 χρόνια χωρίς να μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Χρεοκοπία, μνημόνια, ανεργία, συνεχείς  μειώσεις  εισοδημάτων και κατόπιν πανδημία, καραντίνα, θάνατοι,  οικονομική κρίση ξανά , πόλεμος που ακόμα δεν ξέρουμε πότε και πως θα σταματήσει, αναθεωρητισμός Ερντογάν και ευθείες απειλές για τα νησιά μας, και τώρα ενεργειακή κρίση που μας απειλεί με δελτίο στην θέρμανση και στα καύσιμα. Και ακόμα παρακολουθήσεις τηλεφώνων πολιτικών και δημοσιογράφων.

Στην Ευρώπη κάποιοι  ολίγιστοι και ανεπαρκείς ηγέτες με άφρονες επιλογές έχουν φτάσει την ήπειρο σε οριακές καταστάσεις. Και ακόμα χειρότερα, ο λαϊκισμός των άκρων σηκώνει ξανά κεφάλι. Οι μόνοι τρεις ηγέτες που ξεχώρισαν εν μέσω θυέλλης ήταν ο Μακρόν, ο Ντράγκι και ο Μητσοτάκης. Ο πρώτος είναι πλέον σε δυσχερή θέση, ο δεύτερος παραιτήθηκε και οι χώρες τους βιώνουν επικίνδυνη αστάθεια. Ευτυχώς η Ελλάδα αντέχει και οι λαϊκιστές εδώ δεν πείθουν μιας και είναι πρόσφατες οι οδυνηρές εμπειρίες του λαού μας από τις αυταπάτες και τις κολοτούμπες τους.

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αντιμετωπίσει με επάρκεια τις αλλεπάλληλες κρίσεις, την πανδημία, το μεταναστευτικό, τον Έβρο, την επιθετικότητα και την αμετροέπεια των Τούρκων και τώρα τελευταία το πρόβλημα προμήθειας φυσικού αερίου. Η κυβέρνηση φροντίζει ώστε να μην διαταραχτεί η κοινωνική συνοχή ενισχύοντας τους πλέον αδύναμους και ο κόσμος φαίνεται να το αναγνωρίζει αυτό διατηρώντας την δημοσκοπική διαφορά Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ στις 8 με 10 μονάδες και την δημοφιλία του πρωθυπουργού σχεδόν αλώβητη.

Είναι πασιφανές πως αυτή τη δεκαετία δεν έχουμε περάσει και λίγα! Και εάν εμείς. η μεταπολεμική και μετεμφυλιακή γενιά,  είχαμε ζήσει εποχές φτώχειας, στέρησης και δικτατορία, οι γενιές της μεταπολίτευσης που γεννήθηκαν σε εποχές αφθονίας και εύκολου χρήματος τα έχουν βρει σκούρα. Κάποιοι έχουν απογοητευτεί, κάποιοι έχουν θυμώσει, σχεδόν όλοι φοβούνται το αύριο. Υπάρχουν όμως και πολλοί που δεν το βάζουν κάτω και σχεδιάζουν με ελπίδα για το αύριο.

Άλλωστε όπως έλεγε και ο τραπεζίτης βαρόνος Rothschild που ήξερε κάτι παραπάνω: “Αγοράστε όταν ακούσετε τα κανόνια. Πουλήστε όταν ακούσετε τις τρομπέτες!

Η χώρα όμως έχει μπροστά της μια ακόμα δύσκολη περίοδο και ένας θεός ξέρει πότε θα ησυχάσουμε!!!!

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Να είναι υποχρεωτική η μάσκα στα σχολεία

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

 

Λιγότερο από ένας μήνας απομένει πλέον για την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, και ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση σχετικά με το υγειονομικό πρωτόκολλο που θα πρέπει να εφαρμοστεί στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Το επικρατέστερο σενάριο είναι το νέο πρωτόκολλο να στηριχθεί περισσότερο στην ατομική ευθύνη των γονέων, των εκπαιδευτικών και των παιδιών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η χρήση μάσκας και η διενέργεια σελφ τεστ θα είναι θέμα προσωπικής επιλογής.

Όμως, στο σημείο αυτό, ελλοχεύει ο κίνδυνος η πλειοψηφία της εκπαιδευτικής κοινότητας να επιλέξει τη μη χρήση μάσκας, εμφορούμενη και από το κλίμα της γενικότερης χαλάρωσης που επικρατεί τελευταία, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για τη διασπορά του ιού.

Άλλωστε, σε μια χώρα που η ατομική ευθύνη δεν είναι ακόμη μια κεκτημένη κατάκτηση, υπό την έννοια ότι δεν έχει ευρέως εμπεδωθεί, η επίκληση της συνιστά ένα ρίσκο που προοιωνίζεται ένα ανεπιθύμητο πισωγύρισμα, την ίδια ώρα μάλιστα που εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες που αρνούνται την ύπαρξη του ιού.

Τούτων δοθέντων, καλό θα ήταν στα συναρμόδια υπουργεία Υγείας και Παιδείας να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Ακόμη κι αν αποφασιστεί ότι το νέο πρωτόκολλο δεν πρέπει να είναι αυστηρό, τουλάχιστον η υποχρεωτική χρήση της μάσκας είναι ένα μέτρο που θα πρέπει να επανεξεταστεί κι εν τέλει να εφαρμοστεί, όπως ισχύει και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κανείς δεν θα ήθελε τη λήψη αυστηρών μέτρων, πολύ περισσότερο να επιστρέψουμε σε συνθήκες καραντίνας.

Αλλά για να μην συμβεί τελικά αυτό, δεν πρέπει να αφεθούμε στην (ανύπαρκτη σε πολλούς) ατομική ευθύνη, ιδίως σε χώρους μεγάλης συνάθροισης όπως είναι τα σχολεία, όπου η διασπορά του ιού βρίσκει πεδίον δόξης λαμπρόν.

Διαμηνύεται βέβαια ότι, πριν ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, θα συνυπολογιστούν τα τρέχοντα επιδημιολογικά δεδομένα, ωστόσο σε κάθε περίπτωση ας συμφωνήσουμε ότι η πρόληψη παραμένει ο καλύτερος σύμβουλος.

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Άιφελ … τα όνειρα από μέταλλο είναι παντοτινά.

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Υπάρχουν ανθρώπινα έργα  από τα οποία δεν μπορεί κανείς να αφαιρέσει κάτι, γιατί θα είναι λειψό και δεν μπορεί να προσθέσει τίποτε άλλο, γιατί θα είναι περίσσιο, ανάμεσα στις εσοχές και τα γυρίσματα, τα ανοίγματα και τις απολήξεις  αυτού του  έργου, είτε είναι μουσική, είτε λογοτεχνία, είτε ζωγραφική, είτε αρχιτεκτονική, έχει κουλουριαστεί σαν φίδι η έννοια της τελειότητας, την οποία δεν μπορεί κανείς να αποσπάσει από το έργο, γιατί θα καταστραφεί. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι από τότε που ζούσαν μέσα στις σπηλιές σιγά-σιγά συνειδητοποίησαν ότι αν θέλουν να μακρύνουν τον βίο τους, αν θέλουν να του δώσουν κι άλλες διαστάσεις, αν θέλουν να ζήσουν πέρα από τον πεπερασμένο βίο τους, ο μόνος τρόπος είναι αυτός της δημιουργίας. Η συνειδητοποίηση της  σημασίας της δημιουργίας και το αέναο κυνήγι της τελειότητας, είναι που κάνει τον άνθρωπο να έχει τα πόδια να πατούν βαριά στη γη, τα χέρια να ξεμακραίνουν μέχρι εκεί που δεν μπορούν να φτάσουν και  το βλέμμα στραμμένο στα βάθη του ουρανού. 

Ο βαρόνος Οσμάν και ο Ναπολέων Γ’, με ένα μαζικό πρόγραμμα αστικής ανανέωσης και δημιουργίας νέων λεωφόρων, πάρκων και δημοσίων έργων στο Παρίσι που συνήθως αναφέρεται ως μετασχηματισμός του Παρισιού, κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία, αναμόρφωσαν την πόλη και προσάρτησαν έντεκα κοινότητες γύρω της. Η προσάρτηση αύξησε το μέγεθος της πόλης από τα δώδεκα, στα σημερινά είκοσι δημοτικά διαμερίσματα του Παρισιού. Ο βαρόνος Οσμάν κατασκεύασε νέο υδρευτικό και αποχετευτικό δίκτυο. Δημιούργησε πάρκα στο αγγλικό μοντέλο,  στο κέντρο του Παρισιού  στα δάση της Βουλώνης  της Βενσέν. Στο Ιλ ντε λα Σιτέ κατεδάφισε τα περισσότερα από τα ιδιωτικά κτήρια και έδωσε σ’ αυτή την περιορισμένη έκταση γης διοικητικό και θρησκευτικό χαρακτήρα. Ανάμεσα στα νέα έργα του βαρόνου ήταν η κατασκευή της Όπερας, οι μεγάλοι λεωφόροι, η κεντρική αγορά, γνωστής ως Λε Αλ και όλα αυτά που εν τέλει συναποτελούν την εικόνα του κέντρου του Παρισιού ,που έχουμε μέχρι σήμερα.

Ο διάσημος μηχανικός Γκιστάβ Άιφελ, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη συμμετοχή του στη δημιουργία του Αγάλματος στην Ελευθερία, δέχεται πιέσεις από τη γαλλική κυβέρνηση να σχεδιάσει κάτι εντυπωσιακό για την επερχόμενη Έκθεση του 1889 στο Παρίσι, ενώ αυτός έχει κατά νου ν’ ανοίξει δρόμους και σήραγγες για το μετρό της πόλης. Το ερωτικό παρελθόν του Άιφελ θα του χτυπήσει την πόρτα και θα του σηκώσει το βλέμμα προς τον ουράνιο θόλο και το ασύλληπτο.

Η σκουριασμένη επιτροπή των σοφών επιμένει ότι η πόλη έχει ανάγκη από κάτι πολύ δυνατό, υψιπετές για να επουλώσει τις πληγές, να σκουπίσει τα δάκρυα και να γεμίσει αυτοπεποίθηση μια πόλη που είχε υποστεί βαριές ήττες, ασύλληπτα βάσανα και μαρτυρικό πόνο από τις απανωτές πολεμικές ταπεινώσεις και αιματηρές εξεγέρσεις.

Ο σκηνοθέτης Μαρτέν Μπουρμπουλόν γοητεύεται από τη σύλληψη του διάσημου αρχιτέκτονα και μηχανικού για τον Πύργο. Η κάμερα κινείται γύρω του, πάνω του και κυρίως στα σχέδια και μοντέλα του αρχιτέκτονα για τον Πύργο, όπως θα προσέγγιζε ένα γυμνό γυναικείο κορμί, ένα φιλήδονο ξάφνιασμα ή μια ερωτική φαντασίωση. Ο Μπουρμπουλόν με τη γνώση και τη βεβαιότητα που έχει πια, για το τι σημαίνει ο Πύργος για τη σύγχρονη πόλη, χωρίς τις ενστάσεις, τις παλινδρομήσεις και τις αμφισβητήσεις  του παρελθόντος, με την κινηματογράφηση του υμνεί τη σύλληψη και το ίδιο το έργο. Όλα όμως ανατρέπονται όταν στη ζωή του εμπνευσμένου μηχανικού εμφανίζεται η Αντριέν, ένας παλιός μεγάλος και «ανεφάρμοστος» έρωτας, κι εδώ έρχεται να επιβεβαιωθεί η ρήση του Αριστοτέλη Ωνάση «Αν δεν υπήρχαν γυναίκες, όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν σημασία» και όλοι οι πύργοι του κόσμου θα ήταν χαμόσπιτα, καλύβες και παράγκες συμπληρώνουμε μετ’ επιτάσεως, γιατί πίσω από σπουδαία έργα υπάρχει με κάποιο τρόπο μια γυναίκα, αν δεν υπάρχει γυναίκα το έργο θα αποδειχτεί μικρής διάρκειας και ασήμαντης αξίας. Στην ταινία μας, όμως, η παρουσία της γυναίκας, ενός ιστορικά αμφισβητούμενου έρωτα, το ιδιαίτερο ειδικό βάρος που αποκτά στη ροή της ταινίας, έρχεται να υποσκάψει τα θεμέλια του έργου του Μπουρμπουλόν και να αφήσει τον πύργο του να αιωρείται στο κενό της καλλιτεχνικής ολοκλήρωσης, μπαταρισμένος στην πλευρά της εύκολης συγκίνησης, της γλυκανάλατης ερωτικής ιστορίας και τα στερεότυπα των ρομαντικών ταινιών.

Ενώ η ταινία έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί και να υψωθεί όπως ο πύργος, ανάμεσα στις όμορφες λήψεις της κατασκευής του, τα υπέροχα πλάνα των εργασιών και τις δυνατές σεκάνς της τιτάνιας προσπάθειας, υποστηριζόμενη από την στέρεη φωτογραφία του Ματίας Μπουκάρντ, σκορπίζεται σε μια αμφιλεγόμενη ερωτική ιστορία. Ο Άιφελ ονειρεύεται ένα έργο που θα ξεπερνούσε τις ταξικές διακρίσεις, θα έρχονταν σε επαφή με ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας και θα το χαίρονταν όλοι ανεξαιρέτως, ανεξάρτητα από την οικονομική τους επιφάνεια και την κοινωνική τους διαστρωμάτωση. Φρόντιζε, μάλιστα, ο ίδιος ο εμπνευστής του Πύργου και για τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που απασχολήθηκαν στο έργο. Προσπαθούσε  να εμπνεύσει το εργατικό δυναμικό και να το κάνει να αισθανθεί ότι χτίζει το μέλλον, το δικό του και του Παρισιού.  Όλα αυτά είναι τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας και η κινηματογράφηση δεν θα έπρεπε στιγμή να τα παραμερίσει, δεν θα έπρεπε η ταινία ούτε στιγμή να ξεχάσει ότι το θέμα είναι ο Πύργος του Άιφελ κι όλα τ’ άλλα υποστυλώματα της ανέγερσής του. Δυστυχώς όμως, από ένα σημείο και μετά, η ταινία θρυμματίστηκε σε μια ερωτική ιστορία, η οποία ελέγχεται σοβαρά και για την ιστορική της ακρίβεια.

Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από την ελίτ όταν κατασκευάστηκε, πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι εφημερίδες της εποχής γέμιζαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού. «Δεν νομίζετε πως ο όρθιος μαστόδοντας θα αποθαρρύνει τους τουρίστες μας;» είναι μία από τις πρώτες αντιδράσεις.  Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέγεται ότι έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, από όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τον πύργο. Ενώ, ο ποιητής Πολ Βερλαίν άλλαζε δρόμο για να μην τον βλέπει. 

Κάποιες φορές ο ορίζοντας μιας πόλης είναι πιο σημαντικός και από την ίδια την πόλη, αλλά πάντα ο ορίζοντας της πόλης είναι πιο σημαντικός από τις σκουριασμένες απόψεις, τις συντηρητικές θεωρήσεις και τις βαλτωμένες συνήθειες. Γιατί το Παρίσι του Οσμάν δεν κινδύνεψε ποτέ  από τον πύργο. Ο Άιφελ είναι ένα σημείο από το οποίο μπορεί να ατενίσει κανείς μέχρι την Όπερα Γκαρνιέ, τη Μονμάρτη,  την Παναγία των Παρισίων,  το Λούβρο, τις γέφυρες, το ποτάμι, τη Ντεφάνς. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι από τον πύργο του Άιφελ μπορεί να δει κανείς  με καθαρότητα μέχρι τα βάθη της ιστορίας και με ευκρίνεια μέχρι τις παρυφές του μέλλοντος.

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα