Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2022
Connect with us

Άρθρα-Συνεργασίες

ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Elvis- Από τη λάμψη στην αιωνιότητα

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Δεν είναι καθόλου άσχημο να διάγεις ένα βίο ήσυχο, λιτό στη σκιά του χρόνου και της ταπεινότητας. Οι πιο συνετοί που γνώρισαν τη φήμη αποφάνθηκαν ότι δεν πρόκειται και για κάτι σπουδαίο, άλλοι πάλι ζυγίζοντας τα πράγματα συμπέραναν κυνικά ότι μπορεί η δόξα να είναι κάτι εφήμερο πρόσκαιρο και προσωρινό αλλά και η αφάνεια είναι αιώνια, παντοτινή και δυσβάσταχτη. Όλοι όταν θέλουμε κάτι, ούτως ή άλλως παύουμε να είμαστε ελεύθεροι, γιατί η επιθυμία μας οδηγεί κατευθείαν στα δεσμά μιας χρυσής, περίκλειστης φυλακής από την οποία δεν βγαίνουμε ποτέ ή μάλλον μπορούμε να βγούμε μόνο εάν αφαλατώσουμε την ανάγκη μας για δόξα και αναγνώριση και την αντικαταστήσουμε με την ευγένεια των προθέσεων και την αγνότητα των σκοπών. Αλλά αυτά αφορούν εμάς τους κοινούς θνητούς. Όχι τους εστεμμένους με τη λατρεία του κόσμου και την αναγνώριση της ιστορίας.

«Η φιλοδοξία είναι ένα όνειρο με οκτακύλινδρη μηχανή», έλεγε ο  Elvis που κάτι γνώριζε από φήμη και δόξα. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης Μπαζ Λούρμαν και ο γνωστός τρόπος που δημιουργεί τις ταινίες του  («Romeo + Juliet», «Moulin Rouge», «Great Gatsby») δεν αφήνει καμιά αμφιβολία πως θα έφτανε στη σκοτεινή αίθουσα η πυρωμένη βιογραφία του βασιλιά Elvis. O Λούρμαν αποφασίζει να ξαναθυμίσει τον εκρηκτικό βασιλιά στους παλαιότερους αλλά και να τον συστήσει στους νεότερους. Τα ακούσματα του νεαρού Elvis στο νότο στο Τουπέλο του Μισισίπι, η παιδική του ηλικία, τα γκόσπελ στις κατανυκτικές κυριακάτικες λειτουργίες, τα κόμικς που καταβρόχθιζε το ένα μετά το άλλο ο μικρός Elvis, οι βαθιές τομές στον ψυχισμό του μικρού από την μητέρα του. Ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει τη μεγάλη σημασία για την διαμόρφωση του  Elvis την επαφή  με την αφροαμερικανική κοινότητα του χωριού του, αφού πήγαινε στην εκκλησία των μαύρων με τη μάνα του: «Κεντρική στη ζωή του Εlvis ήταν η σχέση με την κουλτούρα των μαύρων. Είναι ο καμβάς στον οποίο είναι γραμμένη η ζωή του. Αν τον αφαιρέσετε, δεν υπάρχει άλλη ιστορία. Μεγάλωσε εκεί, και κατά καιρούς ήταν ο μοναδικός λευκός στα κλαμπ. Το πνευματικό ταξίδι του ήταν η γκόσπελ, και ήταν θρήσκος».

Βέβαια καθοριστική στάθηκε η γνωριμία η γνωριμία του Εvis  με τον “συνταγματάρχη” Τομ Πάρκερ. Ο ψευτοσυνταγματάρχης έγινε ο μάνατζερ του εκκολαπτόμενου βασιλιά του ροκ – εν –ρολ για πάνω από δυο δεκαετίες. Στην ταινία ο πανέξυπνος «συνταγματάρχης» ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν κάποιος Ολλανδός μετανάστης,  οσφραίνεται πρώτος τις ανεξερεύνητες ακόμα δυνάμεις και δυνατότητες, του σχεδόν εικοσάχρονου και αναλαμβάνει να τον οδηγήσει στο θρόνο που του ανήκει. Φρόντισε ο παμπόνηρος Τομ Πάρκερ να κόψει δρόμο μέσα από επαγγελματικά έξυπνες αποφάσεις και καλλιτεχνικά αμφίβολες επιλογές για να κερδίσει χρήματα, δόξα και αναγνώριση μέσω της άκρατης εκμετάλλευσης του φοβερού πουλέν που είχε ανακαλύψει.  Αξιοποιώντας, κάποιες φορές παραμορφώνοντας τους κανόνες της  αμερικανικής show business ο πανέξυπνος Ολλανδός, o οποίος παίζει στα δάχτυλα τις συμπεριφορές και τα ήθη του θεάματος, του ήχου και τις εικόνες που αρκετές φορές τις μετέτρεψε σε θέαμα του τσίρκου για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιδιώξεις, οι οποίες όμως πολλές φορές αποδείχτηκαν καταστροφικές,  για την πορεία, την υγεία  αλλά και για την ίδια τη ζωή του Εlvis.

Στην ταινία του Λούρμαν, τον ρόλο του Πάρκερ υποδύεται ο Τομ Χανκς, ο οποίος είναι και ο κεντρικός αφηγητής των τεκταινομένων στη ταινία. Ο Τομ Χανκς είναι χωμένος μέσα στο μακιγιάζ για τις ανάγκες του ρόλου, όμως το παμπόνηρο ματάκι του μόνιμα παίζει και κάποια στιγμή στην ταινία, προφητικά, σχολιάζει:  «Μία και μόνη ματιά σε εκείνο το αδύνατο αγόρι, στην επίδραση που ασκούσε στο κοινό του, κυρίως στο γυναικείο, έφτανε για να καταλάβεις ότι αυτός θα γινόταν ο καλύτερος». Η φωτεινή και ολόλαμπρη παρουσία του βασιλιά Elvis λειτουργεί αντιστικτικά με τη θαμπή, αντιπαθή και σκοτεινή  του Τομ Χανκς και του συνταγματάρχη που υποδύεται. Αυτή η γκρίζα συνεργασία όμως είναι που    έφεραν τις μεγάλες επιτυχίες όπως «Unchained Melody, Jailhouse Rock, Love Me Tender, Hound Dog, κ.ά. οι οποίες οδήγησαν τον Εlvis στο θρόνο του.

Για τον  Μπαζ Λούρμαν ο οποίος δεν είναι μόνο σκηνοθέτης της ταινίας αλλά και φανατικός φίλος και λάτρης  του Elvis, ο τραγουδιστής όταν πρωτοβγήκε στη σκηνή ήταν ένας ακραίος τύπος για την εποχή, ο οποίος ήρθε για να ανατρέψει τα πάντα που ήξεραν οι άνθρωποι της μουσικής και του θεάματος μέχρι τότε: «Αν ακούσεις τις πρώτες ηχογραφήσεις, της δεκαετίας του ’50, σου φαίνεται ότι ακούς τον πρώτο πανκ, κατά κάποιον τρόπο. Προκλητικός, όχι ευγενικός, ούτε νοσταλγικός. Όσοι τον είδαν τότε, τον θυμούνται σαν ένα σοκ της νιότης τους. Ποτέ τους δεν είχαν δει κάτι ανάλογο. Ήταν σίγουρα περίεργο θέαμα για το κοινό της εποχής του».

Έχουμε λοιπόν μια δραματοποιημένη βιογραφία  με τα όλα της, που κάποιες φορές δεν αποφεύγει, παρά τις αντιρρήσεις του δημιουργού της, να γίνεται και αγιογραφία του Elvis. Στην ταινία της Warner Bros (σενάριο των Λούρμαν και Σαμ Μπρόμελ) πρωταγωνιστεί ο Οστιν Μπάτλερ κρατώντας τον κεντρικό ρόλο, του Πρίσλεϊ με δύναμη, σφρίγος και επάρκεια. Τον πλαισιώνουν: οι Ολίβια ΝτεΧόνγκε (Πρισίλα Πρίσλεϊ) , Γιόλα Κουάρτεϊ, Λουκ Μπρέισι, Ντάκρε Μοντγκόμερι, Σκότι Σμιτ-ΜακΦι.

Ο σκηνοθέτης είχε πολύ υλικό, είχε και τη σκοτεινή σχέση του Elvis με τον ψευτοσυνταγματάρχη Τομ Πάρκερ, είχε και το αμερικάνικο όνειρο στις πιο φωτεινές στιγμές και ταυτόχρονα στις πιο σκοτεινές του αβύσσους, είχε τις κοινωνικές τριβές, τις ιδεολογικές συγκρούσεις της εποχής, αλλά τα παρέκαμψε όλα αυτά και χάθηκε μέσα στη λάμψη, την έκρηξη, τα πυροτεχνήματα και την αφηγηματική γοητεία των φωτεινών και εντυπωσιακών πτυχών μιας πολύ σύνθετης, αρκετά σκοτεινής και τρομακτικά ενδιαφέρουσας βιογραφίας. Η ζωή του Elvis δεν αφορά μόνο αυτούς που τον έζησαν ή αυτούς που ακούν ροκ – εν- ρολ, κάντρι, γκόσπελ ή ποπ, αφορά και όλους τους νέους και τους έφηβους που ακούν χιπ- χοπ, Εμινεμ, ρεγκετον, λοου μπαπ, ραπ, γιατί κάθε νεαρός γνωρίζει και αν δεν το γνωρίζει το νιώθει ότι χωρίς τον Elvis η μουσική που αγαπά δεν θα υπήρχε ή θα ήταν κάπως αλλιώς. 

«Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, μην πας μαζί τους», έλεγε ο Εlvis, αλλά τα πράγματα στην ταινία δεν πάνε καθόλου άσχημα, γι αυτό αξίζει να τρυπώσουμε σε μια σκοτεινή αίθουσα  ή ένα καλοκαιρινό σινεμά να δούμε τον βίο, να ακούσουμε τις μουσικές του και να αισθανθούμε τον ηλεκτρισμό που μπορούσε να μεταδώσει στα έγκατά μας ο μεγάλος Εlvis, εξ άλλου είναι από τους λίγους βασιλιάδες που αξίζει,  μέχρι τελευταίας λάμψης, το στέμμα και τον θρόνο του.

 

Άρθρα-Συνεργασίες

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ καφενεία, που αργοσβήνουν!- Του Νίκου Σουγλέρη

Δημοσιεύθηκε

στις

 

Αν έκαναν ένα καλό οι Τούρκοι στο βίαιο πέρασμα τους από την Ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι που έμαθαν στους Ευρωπαίους να εκτιμούν και να πίνουν καφέ. Ο Ελληνισμός πέριξ του Αιγαίου άρχισε να πίνει το καφεδάκι του ήδη από τον 15ο αιώνα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και τα πρώτα καφενεία, αρχικά στην Κων/πολη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. μόνο με Τούρκους πελάτες στην αρχή αλλά σύντομα προστέθηκαν και Έλληνες Στην πρώτη φάση ύπαρξης τους τα καφενεία συνδύαζαν την απόλαυση του αρωματικού καφέ ψημένου στη χόβολη με το κάπνισμα του ναργιλέ. Μεγάλη ιστορία ο ναργιλές με πολλούς και φανατικούς οπαδούς που αποκαλούνταν “Θεριακλήδες” και “Ναργιλεδοφουμαδόροι” Το 1931 η Αστυνομία απαγόρεψε τη χρήση του, τουλάχιστον στο κέντρο των μεγάλων πόλεων αν και μέχρι τη δεκαετία του 60 υπήρχαν πολλά καφενεία με ναργιλέδες -με την ανοχή του Κράτους. Προσωπικά έβλεπα καθημερινά να καπνίζουν ναργιλέ σε καφενείο σε υπόγεια στοά στην Ομόνοια μέχρι τις αρχές του 1980. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία είχαν διπλό και τριπλό ρόλο. Προσέφεραν καφέ αλλά ταυτόχρονα σερβίριζαν και ουζάκι ή ρακή (με μεζέ ελίτσες και ντοματούλα, ίσως και τυρί ή παστή σαρδέλα και τουρσί), παράλληλα όμως ήταν και μπακάλικα. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την κλασική φιγούρα του Ζήκου (Χατζηχρήστος) στον Μπακαλόγατο να εκτελεί χρέη σερβιτόρου και μπακάλη ταυτόχρονα; Ακόμα και πριν λίγα χρόνια όμως, έτσι συνέχιζαν να λειτουργούν στα πολύ μικρά και απομακρυσμένα χωριά. Το μενού περιλάμβανε και μπύρα, ακόμα και να σερβίρεται φασολάδα 8 η ώρα το πρωί είχα πετύχει σε ορεινό καφενείο σχετικά πρόσφατα. Πολυδιάστατος ο ρόλος των Ελληνικών καφενείων λοιπόν αλλά πάντα με μία και απαράβατη αρχή :Οι χώροι ήταν ανδροκρατούμενοι. Οι γυναίκες-και ειδικά οι ανύπαντρες η οι ασυνόδευτες απλά αντιμετώπιζαν το Αβατο του Αγίου Ορους. Ο χώρος μύριζε από μακριά τεστοστερόνη και ήταν θολός από την κάπνα ναργιλέδων και σέρτικων τσιγάρων. Στα εξωτερικά τραπεζάκια αν μία κυρία συνοδευόταν από τον σύζυγο, θα μπορούσε να καθίσει σεμνά και να απολαύσει γλυκό του κουταλιού ή βανίλια-υποβρύχιο, με νεράκι σκέτο φυσικά. Το καφενείο ήταν χώρος για άντρες αποκλειστικά. Χαρτιά, τάβλι, εφημερίδες, κουβέντες για ποδόσφαιρο και πολιτική. Πολλά καφενεία “χρωματίζονταν” ανάλογα με τις προτιμήσεις του φανατικού ιδιοκτήτη και γίνονταν κόκκινα ή πράσινα (ποδοσφαιρικά) και μπλε ή πράσινα (πολιτικά) ιδιαίτερα μετά την Μεταπολίτευση Καθώς λοιπόν το DNA του Ελληνα παραμένει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, το Ελληνικό καφενείο ξεχώρισε και από το Τούρκικο-τεκέ και από το Ευρωπαϊκό κυριλέ καφέ μετά γλυκισμάτων. Το δικό μας ήρθε και ανέλαβε το ρόλο της Αρχαίας Αγοράς. Παθιασμένες συζητήσεις, διαφωνίες, καυγάδες, λογύδρια, κουβέντες επί παντός του επιστητού. Και έπειτα ερχόταν η συμφιλίωση μέσα από μιά παρτίδα τάβλι ή πρέφα, με φωνές και πειράγματα. “Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι, αδερφέ” που τραγουδούσε ο Χατζής. Και κατόπιν επιστροφή στο σπίτι όπου περίμενε το φρεσκο-μαγειρεμένο φαγητό από τα χεράκια της συζύγου η της μαμάς. Σιγά σιγά τα καφενεία μας εξαφανίζονται και καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία “φεύγουν” σβήνουν και οι αναμνήσεις. Ο Ελληνικός καφές αντικαταστάθηκε από τον εσπρέσσο και το καπουτσίνο και κανείς πιά δεν διανοείται να απαγορεύσει σε γυναίκες να καθίσουν όπου τους αρέσει. Η πολιτική και το ποδόσφαιρο έχουν πιά χάσει το ενδιαφέρον τους και επικρατούν οι συζητήσεις για τα κοινωνικά και τις προσωπικές σχέσεις. Η ξένη μουσική, η ατμόσφαιρα, η απαγόρευση του καπνίσματος μας κάνουν πιά περισσότερο “Ευρωπαίους”. Τα δε αυτο-αποκαλούμενα “Παραδοσιακά καφενεία” είναι τα περισσότερα ντεμέκ καταστάσεις -ελάχιστα είναι πιά τα αυθεντικά, ιδιαίτερα στις πόλεις. Τα καφενεία όπως τα γνωρίσαμε οι παλαιότεροι είναι απόηχοι άλλων εποχών και χάνονται μαζί τους.

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Εργάτες γης και ελληνική αγροτική παραγωγή

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγρότες στις μέρες μας είναι η έλλειψη εργατικών χεριών. Και όταν μιλάμε για «έλλειψη χεριών», αναφερόμαστε σε έλλειψη ξένων εργατών γης, καθώς όπως είναι γνωστό, ελάχιστοι είναι πλέον οι Έλληνες που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν σε αγροτικές εργασίες.

Το ερώτημα τέθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στην Πάτρα την περασμένη Τετάρτη και η απάντηση που δόθηκε ήταν πως γίνεται μία προσπάθεια μέσω διακρατικών συμφωνιών, να αυξηθεί ο χρόνος παραμονής ξένων εργατών γης στην Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός ανέφερε και κάτι άλλο όμως, που είναι και η «βάση» του προβλήματος: Είναι ζήτημα μεροκάματων. Όταν ο ξένος εργάτης παίρνει 30 ή 35 ευρώ μεροκάματο στην Ελλάδα και μπορεί να βρει 80 ευρώ σε κάποια άλλη χώρα (Ισπανία, π.χ.), τότε θα επιλέξει να πάει στην Ισπανία. Ο Βαλκάνιος εργάτης λοιπόν, μπορεί πολύ πιο εύκολα πλέον να βρει καλύτερα μεροκάματα σε άλλες χώρες και να μην προτιμήσει την Ελλάδα.

Αντέχει όμως ο Έλληνας παραγωγός να πληρώνει 80 και 100 ευρώ, μεροκάματο; Σαφώς και όχι. Και δεν αντέχει γιατί δεν πουλάει το προϊόν του σε τιμές που να μπορούν να καλύπτουν αυτά τα κόστη. Κάπως έτσι λοιπόν, μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο, στο τέλος του οποίου θα γυρίσουμε στη μόνη ουσιαστική συζήτηση που μπορεί να γίνει για την ελληνική αγροτική παραγωγή. Ο μόνος τρόπος να γίνει η ελληνική παραγωγή ανταγωνιστική είναι, οι μικροί κλήροι να ενωθούν και οι μεμονωμένες καλλιέργειες να αποκτήσουν μαζικότητα, αλλά και να αξιοποιηθούν όλες οι σύγχρονες τεχνολογίες για καλύτερα προϊόντα σε πιο φτηνές τιμές παραγωγής. Αν αυτά δεν συμβούν, ο αγροτικός τομέας θα συνεχίσει να «φυτοζωεί» και οι Έλληνες αγρότες θα περιμένουν εργαζόμενους από τρίτες χώρες για να μαζέψουν τις σοδειές τους…

 

Περισσότερα

Άρθρα-Συνεργασίες

ΑΠΟΨΗ: Η παραγωγική Ελλάδα επιστρέφει…

Δημοσιεύθηκε

στις

 

 

Μίλησε χθες (στο υπουργικό) ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τον προϋπολογισμό του 2023. Είπε ότι η χώρα έχει «κουμπαρά» 1 δις για να αντιμετωπίσει έκτακτες ανάγκες και να στηρίξει με πρόσθετα μέτρα την κοινωνία, αλλά στον πειρασμό του «δώστα όλα» δεν θα μπει γιατί η συνετή οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα αποδεικνύεται πως φέρνει αποτελέσματα.

Και κάπως έτσι είναι τα πράγματα, αλήθεια…

Δεν χρειάζεται να το πει ο Μητσοτάκης. Το λένε οι αριθμοί που δείχνουν ότι σε μία Ευρώπη που αντιμετωπίζει ύφεση, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που αναπτύσεται. Το λένε όμως και οι παγκόσμιοι τεχνολογικοί κολοσσοί που εκδηλώνουν ενδιαφέρον επένδυσης στη χώρα μας όπως και οι εξαγωγές προϊόντων που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.

Σιγά – σιγά, θα αρχίσουν να το καταλαβαίνουν και οι Έλληνες επιχειρηματίες, που από την εποχή της οικονομικής κρίσης μέχρι και τώρα, προτιμούν να «διατηρούν τα κεκτημένα» παρά να επενδύουν. Υπάρχουν όμως ήδη κάποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα που έχουν ξεκινήσει σημαντικές επενδύσεις. Και σταδιακά, θα τους ακολουθήσουν και άλλοι.

Διαμορφώνεται λοιπόν ένα περιβάλλον που μοιάζει ευνοϊκό. Που δείχνει ότι η Ελλάδα «επιστρέφει». Που ανοίγει τον δρόμο ώστε η παραγωγή ελληνικών προϊόντων να αυξηθεί. Πριν μερικά χρόνια γράφαμε – και ήταν αλήθεια – πως… ούτε μανταλάκια δεν παράγονται στην Ελλάδα. Σήμερα, υπάρχουν αρκετά προϊόντα που παράγονται και κάποια από αυτά εξάγονται με ιδιαίτερη επιτυχία στο εξωτερικό. Η παραγωγική Ελλάδα «επιστρέφει»…

 

Περισσότερα
Advertisement

Ροή ειδήσεων

Advertisement

Αυτή την εβδομάδα